პაულო კოელიოს "ალქიმიკოსი"
დესპანის ადმინისტრაციამ გადაწყვიტა ქართულ ენაზე არსებული ნაწარმოებების დიჯიტალიზაცია და ელეტრონული ფორმით მოწოდება.
ამჟამად გთავაზობთ, ცნობილი ბრაზილიელი მწერლის, პაულო კოელიოს, ბრწყინვალე ნაწარმოებს, სახელად "ალქიმიკოსი",ეს ნაწარმოები აღიარებულია როგორც მეოცე საუკუნის სენსაცია და შესულია ყველა დროის საუკეთესო ნაწარმოებების ათეულში .
ყოველდღე შევეცდები თითო თავი დავბეჭდო
პაულო კოელიოს
"ალქიმიკოსი"
1-15 თავი.
პროლოგი
ალქიმიკოსმა ვიღაც მოგზაურის მოტანილი წიგნი აიღო. წიგნს ყდა შემოფლეთილი ჰქონდა, მაგრამ ავტორის სახელს მიაგნო - ოსკარ უაილდი, - გადაშალა და ნარცისის ამბავი ამოიკითხა.
ალქიმიკოსმა იცოდა მითი მშვენიერი ჭაბუკზე, რომელიც მთელი დღეების განმავლობაში ნაკადულში იცქირებოდა და თავის გამოსახულებით ტკბებოდა.ნარცისი ისე გაერთო საკუთარი თავის ცქერით, რომ ბოლოს და ბოლოს წყალში ჩავარდა და დაიხრჩო, ნაიპრზე კი ყვავილი ამოვიდა, რომელსაც მისი სახელი ეწოდა.
მაგრამ ოსკარ უაილდი ამ ამბავს სხვაგვარად ყვებოდა:
"ნარცისის დაღუპვის შემდეგ წყლის ნიმფებმა - დრიადებმა - შეამჩნიეს, რომ ნაკადულის წყალი ცრემლებისგან დამლაშებულიყო.
- რა გატირებს? - ჰკითხეს დრიალებმა.
- ნარცისს დავტირი, - უპასუხა ნაკადულმა.
- არც არის გასაკვირი, - დაეთანხმნენ დრიადები, - ტყეში მომავალს ჩვენ ყოველთვის უკან მივდევდით, შენ იყავი ის ერთადერთი ვინც მის მშვენიერებას ახლოდან ხედავდა.
- ლამაზი ყო? - იკითხა ნაკადულმა.
- ეგ შენზე უკეთ ვინ უნდა იცოდეს, - გაოცდნენ ტყის ნიმფები, - დილიდან საღამომდე შენს ნაპირას იყო ჩამომჯდარი და ტალღებში იცქირებოდა.
ნაკადული დიდხანს დუმდა, ბოლოს კი უპასუხა :
- მე არასდროს შემინიშნავს.ჩემს ნაპირზე ჩამომჯდარი ნარცისის წყალში იხედებოდა და მის თვალებში ჩემი სილამაზე ირეკლებოდა".
" რა მშვენიერია " - გაიფიქრა ალქიმიკოსმა.
ნაწილი პირველი
ყმაწვილს სანტიაგო ერქვა.უკვე ბინდდებოდა, როცა ცხვარი მიტოვებულ, ნახევრად დანგრეულ ეკლესიასთან მირეკა .ეკლესიას, რახანია უკვე ჩამოქცეოდა გუმბათი, სადიაკვანოს ადგილას კი უზარმაზარი სოკომორო გაზრდილიყო.
სანტიაგომ იქ გადაწყვიტა ღამის გათევა, დაფახფახებულ კარში შერეკა ცხვრები და გასასვლელი ფიცრის ნატეხებით ჩამოხერგა, რომ ფარა გარეთ ვერ გასულიყო.აქ მგლები არ იცოდა, მაგრამ ცხვრები ხანდახან ფარას სცილდებოდნენ და მერე მთელ დღეს ანდომებდა ხოლმე გზას აცდენილი ცხვრების ძებნას.
სანტიაგომ იატაკზე ქურთუკი გაფინა, დაწვა და თავქვეშ წიგნი ამოიდო, რომლის კითხვაც სულ ცოტა ხნის წინ დაასრულა. სანამ დაიძინებდა, გაიფიქრა, რომ ურიგო არ იქნებოდა, სქელი წიგნი ეტარებინა - მეტი წასაკითხიც ექნებოდა და ბალიშადაც გამოადგებოდა.
უთენია გაეღვიძა და თავს ზევით, ჩამოქცეული გუმბათიდან მოჭიატე ვარსკვლავები დაინახა.
"ჯერ ადრეა, ჯობია , ისევე დავიძინო",- გაიფიქრა სანტიაგომ.
მან ისევე იგივე სიზმარი ნახა, რაც წინა კვირას, მაგრამ ამჯერად შეძლო იმის გარკვევა , რა მოხდა ბოლოს.
ადგა, ღვინო მოსვა.მერე კომბალი აიღო და მძინარე ცხვრები წამოყარა.თუმცა, თვალი გაახილა თუ არა, ფარის დიდმა ნაწილმა მაშინვე გაიღვიძა, თითქოს რაღაც იდუმალი კავშირი არსებობდა მასა და ცხვრებს შორის, რომლებთან ერთადაც უკვე ორი წელია იყო, საკვებისა და წყლის საძებნელად დახეტიალობდა."ისე მომეჩვივნენ, რომ ჩემი ჩვევები შეითვისეს,- ჩაილაპარაკა მან, - ჩემი დღის რეჟიმიც კი იციან".
ამ საკითზე ცოტა ხანს იფიქრა და აზრად მოუვიდა , რომ, შეიძლება სულაც პირიქით მოხდა, თვითონ შეითვისა მათი ჩვევები და ცხვრების დღის წესრიგს თვითონ აჰყვა.
და თუმცა სანტიაგო კომბლით აღვიძებდა ცხვრებს და სახელებსაც ეძახდა, ზოგიერთი მაინც არ ჩქარობდა წამოდგომას.სანტიაგოს გულწრფელად სჯეროდა, რომ ცხვრებს ყველფერი ესმოდათ, რასაც კი ეუბნებოდა, ამიტომ ხანდახან ხმამაღლაც კი უკითხავდა განსაკუთრებით საინტერესო ადგილებს წიგნებიდან ან უამბობდა, რა მოსაწყენი იყო მეცხვრეობა და რა ცოტა რამ ჰქონდა სასიხარულო მწყემსს; ან გზადგამოვლილ ქალაქებსა და სოფლებში მოსმენილ ახალ ამბების უყვებოდა.
ამ ბოლო ხანს კი ცხვრებს მხოლოდ ერთი ვაჭრის ლამაზ ქალიშვილზე ელაპარაკებოდა. ეს გოგონა იმ ქალაქში ცხოვრობდა, სადაც ოთხი დღის შემდეგ უნდა მისულიყვნენ. პირველად შარშან ნახა.ფართლეულისა და მატყლის ვაჭარს უყვარდა, როცა ცხვარს მის თვალწინ კრეჭდნენ, ეგონა ვეღარ მოატყუებდნენ. ეს დუქანი სანტიაგოს ერთმა ნაცნობმა მიასწავლა და მანაც პირდაპირ იქ მირეკა ცხვარი.
"მატყლის გაყიდვა მინდა",- უთხრა მაშინ მედუქნეს.
დახლთან უამრავი ხალხი ირეოდა და დუქნის პატრონმა სადილამდე მოცდა სთხოვა.სანტიაგო დასთანხმდა, ფილაქანზე ჩამოჯდა და აბგიდან წიგნი ამოიღო.
-არ მეგონა თუ მწყემსებმაც იცოდნენ კითხვა,-შემოესმა ქალის ხმა.
სანტიაგომ თავი ასწია და ქალიშვილი დაინახა - გარეგნულად ნამდვილი ანდალუსიელი იყო: გრძელი , სწორი და შავი თმა ჰქონდა, თვალები კი მავრებს ჩამოჰგავდა, იმათ, დიდი ხნის წინ რომ დაიპყრეს ესპანეთი.
-მწყემსებს კითხვა არც სჭირდებათ: ცხვრები ნებისმიერ წიგნზე მეტს ასწავლიან, - უპასუხა სანტიაგომ.
სიტყვას სიტყვა მოჰყვა და საუბარი გააბეს, ვერც კი შეამჩნიეს , ისე გავიდა ორი საათი. გოგონამ უამბო, რომ მედუქნის შვილი იყო, უხალისოდ ცხოვრობდა და დღეები წყლის წვეთებივით ჰგვანდნენ ერთმანეთს.სანტიაგომ კი ანდალუსიის ველებზე მოუთხრო და გზადგამოვლილ დიდ ქალაქებში მოსმენილი ამბებითაც გაართო. უხაროდა, თანამოსაუბრე რომ იპოვნა - ერთავად ცხვრებთან ხომ ვე ილაპარაკებდა.
- კითხვა სად ისწავლე?- ჰკითა ქალიშვილმა.
- იქ სადაც ყველამ,- უპასუხა ყმაწვილმა, - სკოლაში.
-თუ წერა-კითხვა იცი, ცხვრებს რატომღა მწყემსაც?
პასუხის ნაცვლად სანტიაგომ სხვა თემაზე გადაიტანა საუბარი: დარწმუნებილი იყო რომც ეთქვა, ქალიშვილი მაინც ვერ მიუხვდებოდა.ამიტომ ისევე მოგზაურობების ამბებს მოუბრინდა.ქალიშვილს მავრიტანული თვალები ხან უფართოვდებოდა, ხან კი გაოცებისგან ეწკურებოდა.დრო შეუმჩნევლად გაილია და სანტიაგომ ინატრა,მედუქნეს იმდენი მყიდველი დაჰხვეოდა, რომ ცხვრების გასაკრეჭად სამ დღეს ვერ მოეცალა.ადრე ასეთი რამე არასოდეს ეგრძნო; უნდოდა სამუდამოდ აქ დარჩენილიყო, ამ შავთმიან ქალიშვილთან და თუნდაც, დღეები წყლის წვეთებივით დამსგავსებოდა ერთმანეთს.
მაგრამ ქალიშვილის მამა დუქნიდან გამოვიდა, ფარიდან ოთხი ცხვარი ამოარჩია, შემდეგ ბიჭს ფული გადაუხადა და უთხრა :
-ერთი წლის შემდეგაც მოდი.
აი ამ დათქმულ დრომდე რჩებოდა ოთხი დღე.ყმაწვილი სიხარულით ელოდა შეხვედრას და თან ღელავდა: ვინ იცის, იმ ქალიშვილს,იქნებ,აღარც ახსოვდა.განა ცოტა მეცხვარე მირეკავდა თავის ფარას მათ პატარა ქალაქში?
-რას ვიზამ, დიდი არაფერი დაშავდება.სხვა ქალაქებშიც არიან გოგოები,-უთხრა ცხვრებს.
მაგრამ გულის სიღმეში იცოდა, რომ მართლაც დიდი რამ დაშავდებოდა.მწყემსებს, მეზღვაურებსა და მომთაბარე ვაჭრებს ყოველთვის აქვს ხოლმე ერთი ნანატრი ქალაქი სადაც ის ადამიანი ცხოვრობს, ვის გამოც ამ დედამიწაზე თავისუფლად ხეტიალის სიხარულის დავიწყება შეიძლება.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/1/
**** კარი მეორე ***
უკვე გათენდა და სანტიაგომ ფარა იქით გარეკა, საიდანაც მზე ამოდიოდა.
"ცხვრებს რა უჭირთ, ცხვრები გზას არ ირჩევენ.იქნებ ამიტომაც მეკვრებიან ასეთი მონდომებით",- ფიქრობდა გზადაგზა.
ცხვრებს, მართლაც არაფერი ადარდებთ -მთავარი იყო,წყალი და ფეხქვეშ ბალახი ჰქონოდათ. და ვიდრე მწყემსი მათ ანდალუსიის ნოყიერ იალაღებზე მიერეკებოდა, ისინი მისი საუკეთესო მეგობრები იქნებოდნენ.მერე რა მოხდა, თუ დღეები ერთმანეთს ჰგავდა, თუ განთიადიდან დაბინდებამდე დრო უსასრულოდ იწელებოდა, თუ თავიანთი ხამნოკლე სიცოცხლის მანძილზე არც ერთი წიგნი არ წაეკითხათ და ეს ენაც კი არ ესმოდათ, რომელზედაც ქალაქებსა და სოფლებში ადამიანები ერთმანეთს ახალ ამბებს უყვებოდნენ? - მაინც ბედნიერები იქნებოდნენ, ვიდრე წყალი და ბალხი ექნებდათ.ამის სანაცვლოთ კი, ადამიანს გულუხვად აძლევდნენ მატყლს და დროდადრო - ხორცსაც.
"დღეს რომ ნადირად ვიქცე და ერთიმეორის მიყოლებით გავავლო მუსრი, მანამ ვერაფერს მიხვდებიან, სანამ ფარის დიდ ნაწილს არ გავწყვეტ, - ფიქრობდა სანტიაგო, - ისინი საკუთარი ინსტიქტებზე მეტად მე მენდობიან, მხოლოდ იმიტომ, რომ მე მიმყავს იქ, სადაც საკვებს იპოვნიან".
ნაფიქრმა გააოცა.იქნება ეს ეკლესია იყო დაწყევლილი, სადაც სადიაკვნოში სიკომორო იზრდებოდა და წუხელ ღამე გაათია? ჯერ იყო და , ერთხელ ნანახი სიზმარი მეორედ ესიზმრა, ახლა კი თავის ერთგულ თანამგზავრებზე ბრაზი მოერია.მან სადილად მორჩენილი ღვინო მოსვა და ტანზე ქურთუკი შემოიტმასნა. იცოდა, სულ რაღაც ორიოდ საათში მზე ზენიტს მიაღწევდა და ისეთი ხვატი ჩამოწვებოდა, რომ ცხვარს მინდორზე ვეღარ გააჩერებდა.ამ დროს მთელი ესპანეთი იძინებდა.სიგრილე მხოლოდ საღამო ხანს წამოვიდოდა, მანამდე კი მძიმე ქურთუკი მხარზე გადაგდებული უნდა ეტარებინა.სხვა გზა არ ჰქონდა, სწორედ ეს ქურთუკი ათბობდა დილაობით.
"უკეთესია, ამინდის ჭირვეულობისათვის მზად ვიყო",- გაიფიქრა სანტიაგომ და მადლიერების გრძნობით განიმსჭვალა ამ მძიმე და თბილი ქურთუკის მიმართ.ერთი სიტყვით, ქურთუკსაც და სანტიაგოსაც თავ-თავიანთი დანიშნულება ჰქონდათ.ქურთუკისგან განსხვავებით, მისი დანიშნულება მოგზაურობა იყო და ანდალუსიის მთებსა და ველებზე ორი წლის ხეტიალის წყალობით, მას უამრავი სოფელი და ქალაქი ჰქონდა მოვლილი.ამჯერად სანტიაგოს უნდოდა, მედუქნის შვილისათვის აეხსნა, როგორ მოხდა, რომ უბრალო მწყემსმა წერა-კითხვა იცოდა.
საქმე ის გახლავთ, რომ თექსვმეტ წლამდე სემინარიაში სწავლობდა, მის მშობლებს ძალიან უნდოდათ, მღვდელი გამოსულიყო და უბრალო გლეხის ოჯახი ესახელებინა.ამიტომაც თავდაუზოგავად შრომობდნენ.
სემინარიაში ბერძნულს, ესპანურსა და ღვთისმეტყველებას სწავლობდა,მაგრამ სამყაროს წვდომისადმი ლტოლვამ ღმერთის შეცნობისა და ადამიანთა ცოდვების მონანიების სურვილს გადასძლია. და ერთხელაც მშობლები რომ მოინახულა, ძალა მოიკრიბა და განუცხადა, რომ სულაც არ ეწადა,მღვდელი გამხდარიყო.მას მოგზაურობა უნდოდა.
მამამ უპასუხა:
- შვილო,ათასობით ადამიანი საიდან აღარ ჩამოდის ჩვენს სოფელში, თითქოს რაღაცას დაეძებენ, დადიან, ათვალიერებენ, მერე კი უკან ბრუნდებიან. ეს მოგზაურობა მათ არაფერს მატებს,ზუსტად ისეთები რჩებიან, როგორებიც მანამდე იყვნენ.აუცილებლად ადიან ხოლმე მთაზე, ციხესიმაგრის სანახავად, და მხოლოდ იმას ხვდებიან, რომ წარსული აწმყოზე უკეთესი იყო.მათ შეიძლება ქერა თმა ჰქონდეთ ამ მუქი კანი, მაგრამ ჩვენი თანასოფლელებისაგან არაფრით განსხვავდებიან.
-ძეიძლება, მართლაც ასეა, მაგრამ მე ხონ არ მინახავს მათი ქვეყნის ციხესიმაგრეები, - უთხრა სანტიაგომ
-ეს ხალხი ჩვენი მიწის და ჩვენი ქალების ნახვის შემდეგ ამბობს, რომ სამუდამოდ აქ ამჯობინებდნენ დარჩენას,- განაგრძო მამამ.
- მე კი სხვა მიწების და სხვა ქალების ხილვა მინდა.ეს ადამიანები ხომ ჩვენათან არასოდეს რჩებიან?!
- მოგზაურობისთვის ბევრი ფულია საჭირო.ჩვენისთანა ღარიბ-ღატაკს კი, თუ მოგზაურობა უნდა, მხოლოდ მწყემსობა შეუძლია.
- მაშინ მწყემსი გავხდები,- უთხრა სანტიაგომ.
მამას ხმა აღარ ამოუღია, დილით კი საფულე მისცა, რომელშიც სამი ძველი ოქროს მონეტა იდო.
-ეს ქისა თითქოს ზეცამ გამომიგზავნა, დიდი ხნის წინ მინდორში ვიპოვნე.წაიღე, ცხვრები იყიდე და მანამ იხეტიალე, სანამ არ მიხვდები, რომ ყველაზე ძვირფასი შენი ქვეყნის ციხესიმაგრეებია,ჩვენი ქალები კი ყველაზე ლამაზები არიან.
და როცა მამა გზას ულოცავდა, შვილმა მის თვალებში ამოიკითხა, რომ სიბერის მიუხედავად, ისიც მოგზაურობის დაუძლეველ ლტოლვას გრძნობდა, მაგრამ გულში იკლავდა და მშვიდი ცხოვრების სიკეთეებით - უზრუნველყოფილი კვებითა და საიმედო ჭერით - ინუგეშებდა თავს.
ცას ჰორიზონტზე სიწითლე შეეპარა და მზე ამოვიდა.მამის ნათქვამის გახსენებამ გაამხიარულა სანტიაგო: მას უკვე მრავალი ციხესიმაგრე და უამრავი მზეთუნახავი ეხილა, მაგრამ ვერცერთი ვერ შეედრებოდა იმას, ვისაც ოთხი დღის შემდეგ კვლავ უნდა შეხვედროდა.ცხვრის ფარაც ჰყავდა,ჰქონდა ქურთუკი და წიგნი, რომელიც ყოველთვის შეიძლებოდა,სხვა წიგნზე გაეცვალა,და,რაც მთავარია,აღსრულდა მისი ოცნება: ის მოგზაურობდა.ანდალუსიის ველ-მინდვრები თუ მოსწყინდებოდა,შეეძლო ცხვრის ფარა გაეყიდა და მეზღვაურომა დაეწყო.იქნება ცოტა ხნის შემდეგ ესეც მობეზრებოდა, მაგრამ იმ დროისათვის უკვე სხვა ქალაქები,სხვა ქალები და ბედნიერების სხვა გზები ექნებოდა ნანახი.
"ვერც კი წარმომიდგენია, როგორ უნდა მეპოვნა ღმერთი სემინარიაში",- გაიფიქრა სანტიაგომ,როცა ამომავალ მნათობს გახედა.
მოგზაურობისას ყოველთვის ერჩივნა, გაუკვალავი გზებით ევლო.ამ ეკლესიაშიც არასოდეს გაეთენებინა ღამე, თუმცა ამ ადგილებში ხშირად გაევლო.სამყარო უკიდეგანო და ამოუწურავი იყო.სულ ცოტა ხნითაც რომ მიენდო ცხვრებისთვის გზის ამორჩევა, მაინც რაღაცა საინტერესოს გადააწყდებოდა ხოლმე.თუმცა,ცხვრები ვერც კი ხვდებოდნენ, რომ ყოველთვის ახალ-ახალ გზებსა და საძოვრებს პოულობდნენ და წლის დროები იცვლებოდა.მათი საზრუნავი მხოლოდ საკვების პოვნა იყო.
"იქნებ ჩვენც დიდად არ განვსხვავდებით ცხვრებისგან,- გაიფიქრა სანტიაგომ,-მას შედეგ,რაც მედუქნის ქალიშვილი გავიცანი, მეც ხომ სხვა ქალებზე აღარ მიფიქრია.
მან ცას ახედა და მიხვდა, რომ სადილამდე ჩავიდოდა ტარიფაში.იქ,ალბათ ამ წიგნს სხვა, უფრო მოზრდილ წიგნზე გადაცვლიდა, მათარას ღვინით აავსებდა, მედუქნის ქალიშვილთან შესახვედრად პირს გაიპარსავდა და თმას შეიკრეჭდა.დაძაბული ცდილობდა იმაზე აღარ ეფიქრა, სხვა მეცხვარემ ხომ არ დაასწრო მისვლა.
"ცხოვრება სწორედ იმით არის საინტერესო,რომ შეიძლება ყველა სიზმარი ახდეს",- ფიქრობდა სწრაფი ნაბიჯებით მიმავალი სანტიაგო,თან ცასაც გასქცეროდა.
ანაზდად გაახსენდა,რომ ტარიგაში ერთი დედაბერი ცხოვრობდა, რომელსაც სიზმრების ახსმა შეეძლო.იქნება იმისთვის მაინც ეკითხა, რას მიშნავდა ის ორჯერ ზედიზედ ნანახი სიზმარი .
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/2/
*** კარი მესამე ***
დედაბერმა სტუმარი სასადილოსაგან პლასტმასის ჭრელჭრელი მძივების ფარდით გამოყოფილ უკანა ოთახში გაიყვანა.ოთახში მაგიდა და ორი სკამი იდგა,კედელზე კი ქრისტეს გულის გამოსახულება ეკიდა.
დიასახლისმა სანტიაგო დასვა,თვითონ მის პირისპირ ჩამოჯდა, ხელზე მოჰკიდა და ლოცვა დაიწყო.
ბოშური ლოცვა უნდა ყოფილიყო.მეცხვარეს ხშირად შეხვედრია ბოშები,ისინიც, თუმცა ცხვარს არ მწყემსასვდნენ,ქალაქიდან ქალაქში დაეხეტებოდნენ.ხალხი კი ამბობდა,რომ ბოშები ტყუილებით ირჩენდნენ თავს,სული ეშმაკისათვის ჰქონდათ მიყიდული, ბავშვებს იპარავდნენ და თავიანთ ბანაკებში მონებად ზრდიდნენ.პატარაობისას სანტიაგოსაც ეშინოდა ბოშებისა და ახლა,როცა დედაბერმა ხელი ჩაჰკიდა,ბავშვოვისდროინდელმა შიშმა აიტანა.
"კედელზე იესოს წმინდა გულის გამოსახულება ჰკიდია,"- გაიფიქრა და შეეცადა დაწყნარებულიყო,უნებურად ცახცახი დაეწყო.არ უნდოდა,დედაბერს რაიმე შეემჩნია.დასამშვიდებლად "მამაო ჩვენოც" წაიკითხა.
- ძალიან საინტერესოა,-ჩაიბუტბუტა ხელისგულის ხაზებს ჩაშტერებულმა დედაბერმა და ისევ დადუმდა.
ყმაწვილი ამან უფრო შეაშფოთა.იგრძნო,რომ უკვე მთელის სხეული უცახცახებდა და ბოშას სასწრაფოდ გამოსტაცა ხელი.
-იმისთვის არ მოვსულვარ,რომ ხელზე მიმკითხაო,- უთხრა მან, უკვე ნანობდა კიდეც მასთან მისვლას.ალბათ,აჯობებდა,ფული გადეხადა და სასწრაფოდ წასულიყო აქედან.რა მოხდა ბოლოს და ბოლოს,თუ ერთი სიზმარი ორჯერ ესიზმრა!
- ვიცი იმიტომ მოხვედი,რომ სიზმარი აგიხსნა, - უპასუხა ბოშამ, - სიზმარი ის ენაა, რომლითაც უფალი გვესაუბრება ხოლმე.თუ ღმერთმა მხოლოდ ამ ენაზე ისურვა შენთან საუბარი, მაშინ ახსნასაც შევძლებ.მაგრამ თუ უფალი შენი სულის ენაზე მოგმართავს, მაშინ მხოლოდ შენ შეგეძლება მისი ნათქვამის ამოცნობას.ფულს,სხვათა შორის, მაინც გამოგართმევ,რაკი რჩევის საკითხავად მოხვედი.
"ესეც ასე, გავები",- გაიფიქრა სანტიაგომ, მაგრამ უკან დასახევი გზა აღარ ჰქონად.საფრთხე მწყემსისათვის ჩვეულებრივი ამბავი იყო: ხან მგლები დაეცემოდნენ ფარას, ხან გვალვა გადაახმობდა იალაღებს.სწორედ საფრთხე მატებდა მის ცხოვრებას მომხიბვლელობას .
-ორჯერ დამესიზმრა ერთი და იგივე სიზმარი,- უთხრა დედაბერს,- თითქოს ველზე ფარას ვმწყემსავდი,უცებ ბავშვი გამოჩნდა და ცხვრებთან დააპირა თამაში. არ მიყვარს, როცა ფარას ვინმე უახლოვდება:ცხვრები ფრთხებიან.ისიც არ ვიცი, რატომ, მაგრამ მხოლოდ ბავშვების არ ეშინიათ, ვერც იმას გეტყვით, ცხვრები როგორ განსაზღვრავენ ასაკს.
- სიზმარი მომიყევი, - შეაწყვეტინა დედაბერმა, - ცეცხლზე ქვაბი მიდგას.ჩემი დრო ძვირი ღირს, შენ კი არც ისე ბვრი ფული გაქვს.
- ბავშვი ცხვრებს ეთამაშეოდა,- განაგრძო ოდნავ შემცბარმა სანტიაგომ, - მერე კი უცენ ხელში ამიტაცა და ეგვიპტის პირამიდებთან მიმიყვანა.
სანტიაგო წამით დადუმდა, დაეჭვდა, იცოდა თუ არა ბოშამ, რა იყო ექგვიპტის პირამიდები, მაგრამ დედაბერი ხმას არ იღებდა.
- ეგვიპტის პირამიდებთან მიმიყვანა - ნელა და ხაზგასმით გაიმეორა სანტიაგომ, და - მითხრა: " აქ იპოვნი მიწაში ჩაფლულ განძს", ის იყო ამ განძის ადგილსამყოფელიც უნდა ეჩვენებინა რომ გამომეღვიძა.
დედაბერი დიდხანს დუმდა, მერე ისევე ხელისგულებზე დააკვირდა.
- ახალა არაფერს გამოგართმევ, - უთხრა ბოლოს, -მაგრამ თუ განძს იპოვნი იმ განძის მეათედი ჩემი იქნება.
ყმაწვილს გაეცინა - სიზმრად ნანახმა განძმა საცოდავი გროშები შეუნარჩუნა.დედაბერი,როგორც ნამდვილი ბოშა, მთლად დალაგებული ვერ იყო.
- ამიხსენი სიზმარი, - შეეხვეწა სანტიაგო.
- ჯერ დაიფიცე.დაიფიცე,რომ განძის მეათენდს მოცემ,მერე აგიხსნი.
სანტიაგო იძულებული გახდა დაეფიცა.მაგრამ დედაბერმა ესეც არ იკმარა და იესოს წმინდა გულის გამოსახულებაზეც დააფიცა.
-ეს სიზმარი ერთიან ენაზეა ნათქვამი, - უთხრა მან, ძალიან მიჭირს, მაგრამ მაინც შევეცდები აგიხსნა.სწორედ ამ შრომისათვის გთხოვ განძის მეათედს.ახლა მომისმინე:ეგვიპტეში უნდა წახვიდე და იქ შენი პირამიდები იპოვნო.მართალი გითხრა, არც კი ვიცი, რა არის პირამიდა, მაგრამ რადგან ბავშვმა მიგანიშნა, მაშასადამე, ასეთი რამ არსებობს,წადი პირამიდებთან - იქ იპოვნი შენს საგანძურს და გამდიდრდები.
სანტიაგო ჯერ გაოცდა, მერე იმედგრაცრუება იგრძნო, ფული მაინც არ გამოართვა.
- დრო ტყუილად დავკარგე, - თქვა მან.
- მე გაფრთხილებდი: ეს სიზმარი ძნელი ასახსნელია.ყველაფერი უცნაური, ერთი შეხედვით მარტივი ჩანს, მაგრამ მისი ახსნა მხოლოდ ბრძენს ძალულს.და რაკი მე დიდი სიბრძნით არ გამოვირჩევი, სხვა ხელოვნება ვისწავლე - ხელზე ვმკითხაობ.
-ეგვიპტეში როგორ ჩავიდე ?
- ეგ აღარ ვიცი.მე მხოლოდ სიზმრების ახსნა შემიძლია და არა მათი აცხადება.ეგ რომ შემეძლოს , საკუთარი ქალიშვილების ხელის შემყურე მათხოვარივით არ ვიცხოვრებდი.
- ეგვიპტამდე რომ ვერ მივაღწიო?
- თუ ვერ მიაღწევ, მკითხაობისთვის ფულსაც ვერავინ გადამიხდის. თუმცა, არც პირველი იქნება და არც უკანასკნელი.ახლა წადი, მეტს ვერაფერს გეტყვი.
სანტიაგო იმედგაცრუებული გამოვიდა ბოშა ქალისგან და გადაწყვიტა, აღარასოდეს დაეჯერებინა სიზმრებისათვის.მერე გაახსენდა, რომ უამრავი საქმე ჰქონდა: დუქანში რაღაც საკვები იყიდა,თავისი წიგნი სხვა,უფრო სქელ წიგნზე გადაცვალა და ახალი ღვინის გასასინჯად სკვერში სკამზე ჩამოჯდა.ცხელი დღე იდგა და ღვინომ, რაღაც ჯადოსნობით გააგრილა კიდეც.
ფარა დილიდანვე ქალაქის შემოსასვლელში, თავის ერთერთი ახალი მეგობრის ფარეხში დატოვა.სანტიაგოს ყველგან ჰყავდა მეგობრები - ამიტომ უყვარდა მოგზაურობა.შეიძენდა ახალი მეგობარს და სულაც არ იყო ვალდებული, ყოველდღე შეხვედროდა.როცა შენს ირგვლივ ერთი და იგივე ადამიანები ტრიალებენ -როგორც სემინარიაში იყო,როგორღაც თავისთავად ხდება,რომ ისინი შენს ცხოვრებაში იჭრებიან.მერე კი თანდათან იმასაც ცდილობენ,როგორმე შეგცვალონ და მათი სურვლისამებრ თუ არ შეიცვლები ბრაზდებიან.ყოველმა მათგანმა ხომ ზუსტად იცის როგორ უნდა იცხოვროს ამქვეყნად.
ოღონდ, რატომღაც საკუთარი ცხოვრება ვერ აუწყვიათ, იმ ბოშა დედაბერის მსგავსად, რომელსაც მხოლოდ სიზმრების ახსლა შეეძლო, მათი აცხადება - კი არა.
სანტიაგომ გადაწყვიტა, დაისს დალოდებოდა და მაშინ გაერეკა ცხვარი საძოვარზე.მედუქნის ქალიშვილთან შევხვედრამდე კიდევ სამი დღე რჩემოდა.მამანდე კი იმ წიგნის კითხვა დაიწყო, რომელიც ადგილობრივ მღველს გაუცვალა.სქელი წიგნი იყო,პირველსავე გვერდზე ვიღაცის დასაფლავებას აღწერდნენ, თან მოქმედ პირებს ისეთი უცნაური სახელები ერქვათ, ენას მოიტეხდი. "თუ ოდესმე წიგნს დავწერ, ყოველ ახალ გვერზე ახალი გმირი მეყოლება, რომ მკითხველს მათი სახელების დამახსოვრება აღარ დასჭირდეს".- გაიფიქრა ყმაწვილმა.
ის იყო, გულისწურით განაგრძო კითხვა და ლამის გაიტაცა მიცვალებულის თოვლში დასაფლავების ამბავმა(შეამცივნა კიდეც, თუნცა მზე უმოწყალოდ აცხუნებდა), რომ სკამზე ვიღაც ბერიკაცი ჩამოუჯდა და მასთან საუბრის გავმა სცადა.
- ეს ხალხი რას აკეთებს? - დაინტერესდა ბერიკაცი და მოედანზე თავშეყრილ ადამიანებზე მიუთითა.
- მუშაობენ, - ცივად უპასუხა ყმაწვილმა და თავი ისე დაიჭირა თითქოს კითხვაში იყო გართული.
სინამდვილეში იმაზე ფიქრობა, როგორ გაპარსავდა ოთხ ცხვარს მედუქნის ქალიშვილის თვალწინ და ქალიშვილიც მაშინვე დაუფასებდა სიმარჯვეს. არაერთხელ ჰქონდა ეს სცენა წარმოდგენილი და ფიქრში ერთთავად იმას უხსნიდა გაოცებულ გოგონას, რომ ცხვარი დუმიდან თავისკენ უნდა გაპარსულიყო, უკვე ის ამბებიც მოფიქრებული ჰქონდა, რითაც ცხვრის პარსვის დროს გაართობდა.ყველაფერი წიგნებში ჰქონდა ამოკითხული,მაგრამ ისე აპირებდა მოყოლას, თითქოს პირადად მას გადახდომოდა.ქალიშვილი მაინც ვერ მიუხვდებოდა ეშმაკობას,მან ხომ კითხვა არ იცოდა.
ბერიკაცი არა და არ ეშვებოდა. საუბარი გაუბა, უთხრა, რომ დაღლილი იყო, სწყუროდა და ღვინო სთხოვა.სანტიაგომაც იმის იმედით, იქნება თავი გამანებოსო, მათარა გაუწოდა.
მაგრამ იმედი გაუცრუვდა - ბერიკაცს ლაპარაკის საღერღელი ჰქონდა აშლილი.მათარა რომ დაუბრუნა, ახლა ის ჰკითხა, რა წიგნს კითხულობო. სანტიაგომ სხვა სკამზე დააპირა გადაჯდომა, მაგრამ მამა მუდამ ასწავლიდა,თავაზიანად მოქცეოდა მოხუცებს, ამიტომ უსიტყვოდ გაუწოდა წიგნი: იქნებ იმ ბერიკაცმა იცოდა კიდეც, სწორად როგორ უნდა წარმოეთქვა ამ წიგნის სახელწოდება. თუ უწიგნური აღმოჩნდებოდა, თვითონ გაერიდებოდა და ამით უხერხულობასაც თავს დააღწევდა.
-ჰმ... - თქვა ბერიკაცმა და წიგნი ისე შეათვალიერა, თითქოს ასეთი უცნაურ ნივთს პირველად ხედავდა, - კარგი წიგნია, ოღონდ ძალიან მოსაწყენი.
სანტიაგო გაოცდა:ეტყობა, ბერიკაცმა არა მარტო კითხვა იცოდა,ეს წიგნიც ჰქონდა წაკითხული.ხოდა, თუ მართლა მოსაწყენი იყო, ჯერ კიდევ მოასწრებდა, სხვა წიგნზე გადაეცვალა.
-ეს წიგნიც იმაზეა, რაზეც ყველა დანარჩენი, - განაგრძო ბერიკაცმა, - უნდათ, დაამტკიცონ, რომ ადამიანს ძალა არ შესწევს თავისი ბედი თვითონ წარმართოს.უნდათ, დაარწმუნონ ადამიანები ამქვეყნად ყველაზე დიდ ტყუილში.
- რა არის ამქვეყნად ყველაზე დიდი ტყუილი? - გაოცნდა სანტიაგო.
- ტყუილია, რომ რაღაც მომენტში ჩვენი ცხოვრება ჩვენ აღარ გვემორჩილება და მას ბედისწერა მართავს.
- მგონი, ნათქვამს ვერ მიგიხვდი, - თქვა სანტიაგომ, - ჩემს მშობლებს, მაგალითად, უნდოდათ,მღვდელი გავმხდარიყავი, მე კი ცხვარში წავედი.
- კარგადაც მოქცეულხარ, - თავი დაუქნია ბერიკაცმა,- შენ ხომ მოგზაურობა გიყვარს.
"თითქოს ჩემ აზრებს კითხულობს," - გაიფიქრა ყმაწვილმა,
ბერიკაცი კი აუჩქარებლად ფურცლავდა სქელ წიგნს, თითქოს საერთოდ არ აპირებდა მის უკან დაბრუნებას.მხოლოდ ახლა შეამჩნია სანტიაგომ რომ უცნობს არაბული ბუნუსი ეცვა.თუმცა,ამაში არც არეფერი იყო გასაოცარი:ტარიგას აფრიკული სანაპიროებისგან მხოლოდ ვიწრო ყურე ჰყოფდა,რომლის გადაცურვაც სულ რამოდენიე საათში შეიძლებოდა.არაბები ხშირად ჩამოდიოდნენ ქალაქში, რაღაც-რაღაცეებს ყიდულობდნე და დღეში რამდენჯერმე აღასრულებდნენ თავიანთ უცნაურ ლოცვებს.
- თქვენ საიდან ხართ? - ჰკითხვა მან ბერიკაცს.
- არსაიდან.
- ასე არ ხდება, შეეკამათა ყმაწვილი, - ყველა ადამიანი საიდანღაც იბადება.მე, მაგალითად, მწყემსი ვარ, მთელ ქვეყანაზე დავეხეტები, მაგრამ წარმოშობით ერთი ქალაქიდან ვარ, სადაც მთაზე უძველესი ციხესიმაგრე დგას.იქ დავიბადე.
-თუ დაბადების ადგილი გაინტერესენს, სალიმში ვარ დაბადებული.
სანტიაგოს წარმოდგენა არ ჰქონდა, სად იყო ეს სალიმი, მაგრამ მოერიდა და არ უკითხავს,ისევ ხალხით სავსე მოედანს გახედა.
- რა ხდებე სალიმში?
- იგივე, რაც ხდებოდა.
სალიმის ადგილმდებარეობის გასარკვევად ხელმოსაჭიდი ვერაფერი იპოვნა, მხოლოდ იმას ხვდებოდა, რომ ეს ქალაქი ანდალუსიაში არ მდებარეობდა, თორემ ეცოდინებოდა მისი არსებობის შესახებ.
-იქ რას აკეთებ?
- რას ვაკეთებ? - ბერიკაცმა გულიანად გადაიხარხარა, - ვმართავ, მე სალიმის ხელმწიფე ვარ.
"ხანდახან რა სისულელეს არ იტყვის ადამიანი, გაიფიქრა ყმაწვილმა, - მართლა უტყვ ცხვრებთან ურთიერთობა ჯობია, რომელთაც მხოლოდ საჭმელ-სასმელი ადარდებთ, ან წიგნის კითხვა - მაშინ გიყვება უცნაურ ამბებს როცა ამის მოსმენა გსურს.ადამიანებთან საუბარი კი ძალიან ძნელია;რაღაცას მოგატყუებენ,შენ კი ზიხარ შეფურთხებულივით და არ იცი, რა უპასუხო".
- მე მელიქსედეკი მქვია, - ჩაილაპარაკა ბერიკაცმა, - რამდენი ცხვარი გყავს?
- საკმარისი, - პასუხს თავი აარიდა სანტიაგომ.
- მართალია? თუკი გგონია რომ საკმარისი ცხვარი გყავს, მაშ, ჩემი დახმარება აღარ გჭირდება.
- წიგნი დამიბრუნე, - უთხრა ბერიკაცს, ჩემი წასვლის დროა.
- შენ ფარის მეათედს თუ მომცემ, გასწავლი, როგორ უნდა იპოვნო განძი.
ყმაწვილი უცებ ყველაფერს მიხვდა, ბოშის დედაბერმა ფული არ გამოართვა, მაგრამ თავისი ქმარი გამოუგზავნა, რომ ათასი სისულელე ეთქვა და ფული დაეცანცლა.
მაგრამ ვიდრე სანტიაგო ხმას ამოღებას მოასწრებდა, მერიკაცმა ჩხირი აიღო და ქვიშაზე რაღაცის ხატვა დაიწყო.რომ დაიხარა, მკერდზე რაღაც ისე გაუბრწყინდა, რომ ყმაწვილი ერთი წამით დაბრმავდა კიდეც. ბერიკაცმა ასაკისათვის შეუფერებელი სისწრაფით შეისწორა სამოსი და როცა სანტიაგოს კვლავ დაუბრუნდა მხედველობა, ქვიშაში უცნაური ნახაზს მოჰკრა თვალი.
ამ ნახაზში ამოიკითხა თავისი მშობლების სახელები და ლამის ამ წუთამდე განვლილი მთელი ცხოვრება - თავის ბავშვური თამაშები და სემინარიაში გატარებული ცივი ღამეები;მედუქნის ქალიშვილის სახელსაც მოჰკრა თვალი, რომელიც ახლა პირველად შეიტყო, წაიკითხა ის, რაც არასოდეს არავისთვის მოეთხრო:ირემზე სანადიროდ რომ წავიდა და მამამისის უკითხავად აიღო თოფი;ისიც, თავის სიცოცხლეში პირველა და უკანასკნელად რომ იწვა ქალთან.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/3/
*** კარი მეოთხე ***
- მე სალიმის ხელმწიფე ვარ", - გაახსენდა ყმაწვილს.
- მეფე რატომ ელაპარაკება მწყემსს? - მორიდებით ჰკითხა შეცბუნებულმა სანტიაგომ.
- ამას რამოდენიმე მიზეზი აქვს, მაგრამ უმთავრესი ის არის,რომ შენ უნარი შეგწევს, საკუთარ ბედისწერას მისდიო.
- რა ბედი მელის? - ჰკითხა ყმაწვილმა.
- სიყმაწვილეში ყველა ადამიანმა იცის, რა ბედი ელის.ცხოვრების ამ პერიოდში ყვლაფერი გასაგებია და ყველაფერი - შესაძლებელი.ამიტომ არ ეშინიათ: ოცნებობენ და ისწრაფიან იმისაკენ,რისი გაკეთებაც სურთ.მაგრამ დროთა განმავლობაში იდუმალი ძალა არწმუნებთ, რომ ოცნების ასრულება შეუძლებელია.
სანტიაგო მაინცდამაინც არ შეუძრავს ბერიკაცის სიყვებს, მაგრამ "იდუმალმა ძალამ" დააინტერესა - მედუქნის ქალიშვილი გაოცებისგან პირს დააღებდა, ამ უცნაურ ამბავს რომ მოუთხრობდა.
- ეს ძალა არაკეთილმოსურნე ჩანს, მაგრამ,სინამდვილეში,ადამიანს მიანიშნებს,როგორ აიხდინოს ოცნება,ის ამზადებს მის სულსა და ნებისყოფას,ამქვეყნად ერთადერთი დიადი ჭეშმარიტება არსებობს:იმისდა მიუხედავად,ვინ ხარ და რას აკეთებ,თუკი ნამდვილად ესწრაფვი რაღაცას,აუცილებლად მიაღწევ კიდეც,რადგან ეს სურვილი სამყაროს სულშია ჩასახული.და სწორედ ეს არის შენი დანიშნულება ან ქვეყნად.
- თუნდაც ის მინდოდეს,რომ აღმა-დაღმა ვიხეტიალო ან მედუქნი ქალიშვილი მოვიყვანო ცოლად?
- ან განძი იპოვნო... სამყაროს სული ადამიანთა ბედნიერებით იკვებება.ბედნიერებით,მაგრამ ამასთან ერთად,უბედურებით,შურით და ეჭვებითაც.ადამიანს მხოლოდ ერთადერთი მოვალეობა აკისრია ამქვეყნად:ბოლომდე მიჰყვეს თავის ბედს.ეს არის მთავარი.დაიხსომე,როცა გულით გწადია რაღაც,მთელი სამყარო გეხმარება სურვილის ასრულებაში.
ერთხანს უსიტყვოდ გასცქეროდნენ მოედანს და გამვლელებს.დუმილი ისევ ბერიკაცმა დაარღვია:
- აბა მითხარი, რატომ გადაწყვიტე,ცხვარი გემწყემსა?
- იმიტომ, რომ ხეტიალი მიყვარს.
ბერიკაცმა მოედნის ბოლოში წითელი ურიკასთან მიყუჟულ ბატიბუტის გამყიდველზე მიუთითა.
- ბავშვობაში ისიც მოგზაურობაზე ოცნებობდა,მაგრამ შემდეგ ბატიბუტის გაყიდვა და ფულის დაგროვება არჩია.სიბერეში, ერთ თვეს აფრიკაში გაატარებს.რადგა მას იმის უნარი არ შესწევს,მიხვდეს,რომ ადამიანს ყოველთვის შეუძლია ოცნება აისრულოს.
- აჯობებდა, მწყემსი გამხდარიყო - თქვა სანტიაგომ.
- ამაზეც ფიქრობდა.მაგრამ მერე ვაჭრობა არჩია.ვაჭრებს არ აწვიმთ და არ ათოვთ,მწყესმესები კი ტრიალ მინდორზე ათენებენ ღამეს.ქალის მშობლებსაც სასიძოდ ვაჭარი ურჩევნიათ და არა მწყემსი.
სანტიაგოს მედუქნის ქალიშვილი გაახსენდა და გულში უსიამოვნოდ გაკენწლა: იმ გოგონას ქალაქშიც ხომ დაეხეტებოდა ერთი წითელურიკიანი ადამიანი მაინც.
- ჰოდა ისე გამოდის, რომ ადამიანთა შეხედულება მწყემსებსა და ბატიბუტის გამყიდველებზე უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე საკუთარი გზა.
ბერიკაცმა კიდევ გადაფურცლა წიგნი და კითხვა დაიწყო.
სანტიაგო დიდხანს ელოდა,მერე მაინც გადაწყვიტა, მისი ყურადღება მიეპყრო,-წეღან ხომ არც ბერიკაცმა აცალა კითხვა:
- ამაზე მე რატომ მელაპარაკებით?
- იმიტომ, რომ დღემდე შენს ბედს მიჰყვებოდი.ახლა კი მზად ხარ, ზურგი აქციო.
- და ასეთ წუთებში ადამიანს აფრთხილებენ ხოლმე?
- ყოველთვის.ისიც შემიძლია, სახე ვიცვალო, სწორ გადაწყვეტილებად ან ჭკვიანურ აზრად ვეწვიო.ზოგჯერ კი,გადამწყვეტ წუთებში,გამოსავლის მოძებნაში ვეხმარები.მაგრამ, ჩვეულებრივ,ადამიანები ჩემს მოსვლას ვერ ამჩნევენ.
და ბერიკაცმა უამბო,რომ სწორედ ერთი კვირის წინ, ქვად იქცა და ისე გამოეცხადა ვიღაც მაძიებელს.იმ კაცს დიდი ხნის წინ მიეტოვებინა ყველაფერი და ზურმუხტის მოპოვება დაეწყო.ხუთ წელს მდინარის ნაპირას შრომობდა და უკვე 999 9999 ქვა ჰქონდა გატეხილი.მაგრამ იმედის ძაფი გასწყვეტოდა და თავის ოცნებაზე უარის თქმას აპირებდა,თუმცა,სინამდვილეში,სულ ერთადერთი ქვაღა რჩებოდა და სწორედ იმ ქვაში იპოვნიდა ზურმუხტს.საკუთარი ოცნებისკენ მისი დაჟინებული სწრაფვით აღტაცებულმა ბერიკაცმა გადაწყვიტა, მაძიებელს დახმარებოდა:ქვად იქცა და ფეხებთან გაუგორდა.მაგრამ ხუთწლიანი უშედეგო შრომით გავეშებულმა და იმედგაცრუებულმა კაცმა ქვას ფეხი ჰკრა და შორს მოისროლა.ქვა მთელი ძალით შეეჯახა მეორე ქვას, შუაზე გაიპო და იქიდან ულამაზესი ზურმუხტი გამობრწყინდა.
- ადამიანებს ჰგონიათ,რომ ძალიან ადრე ხვდებიან,რისკენ ისწრაფვიან და რაშია დაფარული მათი ცხოვრების აზრი,- თქვა ბერიკაცმა და სანტიაგომ მის თვალებში ნაღველი ამოიკითხა, - იქნებ ამიტომაც ადრევე ამბობენ უარს თავიანთ ოცნებებზე.ასეა ეს ქვეყანა მოწყობილი.
ყმაწვილს გაახსენდა,რომ საუბრის დასაწყისში ბერიკაცმა განძი ახსენა.
- განძი ნაკადულებს და მდინარეებს ამოაქვთ დედამიწის ზედაპირზე და ისინივე მარხავენ მიწის წიაღში, - უთხრა ბერიკაცმა, - და თუკი გინდა,უფრო დაწვრილებით შეიტყო რამე შენს საგანძურზე,მაშინ შენი ფარის ყოველი მეათე ცხვარი უნდა მომცე.
- იქნებ იმის მეათედი მომეცა,რასაც ვიპოვნი?
- ვერავის შეჰპირდები იმას,რაც არ გეკუთვის,ამით ფლობის უფლებასაც დაკარგავ, - უთხრა ბერიკაცმა.
სანტიაგოს გაახსენდა,რომ თავის განძის მეათედი უკვე შეჰპირდა ბოშა ქალს.
- ბოშებმა იციან,საწადელს როგორ მიაღწიონ, - ამოიოხრა ბერიკაცმა, - ასეა თუ ისე, ურიგო არ იქნებოდა,გაგეგო,რომ ამ ქვეყნად ყველაფერს თავის ფასი აქვს.სწორედ ამას ასწავლიან ნათლის რაინდები, - მან სანტიაგოს წიგნი დაუბრუნა, - ხვალე ამ დროს,შენი ფარის მეათედს მომირეკავ.მაშინ მოგიყვები, როგორ უნდა მიაგნო განძს.
უთხრა და თვალს მიეფარა.
სანტიაგომ კვლავ წიგნი გადაშალა,მაგრამ კითხვას გული ვეღარ დაუდო.ბერიკაცთან საუბარმა სული აუფორიაქა,რადგან გრძნობდა,ის სიმართლეს ეუბნებოდა.მერე წითელ ურიკასთან მივიდა და ბატიბუტი იყიდა,თან იმას ფიქრობდა,ეთქვა თუ არა,რაც ბერიკაცისგან შეიტყო,მაგრამ მერე გადაწყვიტა,რომ ამაზე აპარაკი არ ღირდა.
"ხანდახან ჯობია,ყველაფერი ისე დატოვო,როგორც არის", - გაიფიქრა მან.ბერიკაცის წინასწარმეტყველება რომ ბატიბუტის გამყიდველისთვის ეთქვა,გორგოლაჭიან ურიკასთან ლამის შეზრდილ გამყიდველს დღეღამის საფიქრალი გატანჯავდა,მიეტოვებინა თუ არა ყველაფერი და გზას გასდგომოდა."ამ ტანჯვისგან მაინც დავიხსნი".
და სანტიაგო ალაბედზე გაუყვა ქუჩებს.დიდხანს იარა,სანამ პორტში ბილეთის სალაროს პატარა სარკმელთან არ აღოჩნდა.იქ,სალაროში,აფრიკისკენ მიმავალ გემზე ჰყიდდნენ ბილეთებს.ეგვიპტეც ხომ აფრიკაში იყო.
- რაგნებავთ? - ჰკითხა მოლარებ.
- არაფერი,იქნებ ისეც მოხდეს, რომ ხვალ თქვენთან ვიყიდო ბილეთი, - უპასუხა სანტიაგომ და გაეცალა.
სულ ერთი ცხვარის საფასურად აღმოჩნდებოდა აფრიკაში.
ამ აზრმა შეაშფოთა.მოლარემ კი თავის მოადგილეს უთხრა:
- კიდევ ერთი მეოცნებე.მოგზაურობა უნდა და ჯიბე კი ცარიელი აქვს.
სალაროსთან მდგარ სანტიაგოს თავისი ცხვრები გაახსენდა და ანაზდად საოცრად მოუნდა მათთა დაბრუნება.ამ ორი წლის მანძილზე ერთთავად იმას ცდილობდა,მწყემსის ხელობას დაუფლებოდა და, ბოლოს და ბოლოს,მიეღწია კიდეც სრულყოფილებას - ცხვრების გაპარსვაც შეეძლო და დოლის დროს დახმარებაც,ვერცერთი მგელი სტაცებდა ცხვარს,საკუთარი ხუთი თითივით იცნობდა ანდალუსიის ყველა იალაღს და არც ცხვრის ზუსტი ფასი შეეშლებოდა.
ფარეხისაკენ,სადაც ფარა ელოდა,შორი გზით წავიდა.ამ ქალაქშიც იყო ციხესიმაგრეები და ყმაწვილმა მთაზე ასვლა და ცოტა ხნით გალავანზე ჩამოჯდომა გადაწყვიტა.იქიდან აფრიკა მოჩანდა.ვიღაცას ნათქვამი გაახსენდა,რომ მრავალი,მრავალი წლის წინ,უხსოვარ დროს მავრებმა ზღვა გადმოცურეს და დიდი ხნით დაიმონეს ესპანეთი.სანტიაგო მავრებს ვერ იტანდა:ალბათ,მათვე მოჰყვნენ ბოშებიც.
გალავნიდან ხელისგულივით მოჩანდა მთელი ქალაქი და ბაზრის მოედანი,სადაც ამ ცოტახნის წინ ბერიკაცს ესაუბრა.
"წყეულიმც იყოს ჩვენი შეხვედრის წუთი",- გაიფიქრა ყმაწვილმა.მას ხომ მხოლოდ სიზმრის ახსნა უნდოდა და მეტი არაფერი.არც ბოშა ქალი და არც ბერიკაცი არად დაგიდევდნენ,რომ სანტიაგო მწყემსი იყო და ეს მარტოსული და იმედდაწრეტილი ადამიანები ვერცკი ხვდებოდნენ,რომ ყველა მწყემსი სულითა და გულით არის მიჯაჭვული თავის ფარას.სანტიაგომ დაწვრილებით იცოდა თითოეული ცხვრის გასაჭირი:ერთი ბერწი იყო,მეორე - მაკე,ზოგი კი -ზარმაცი.სანტიაგოს მათი გაკრეჭაც შეეძლო და დაკვლაც.ახლა ცხვრების მიტოვება აღარ შეიძლება,უმისოდ მოიწყენდნენ და თავგზააბნეულები დარჩებოდნენ.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/4
*** კარი მეხუთე ***
ქარი ამოვარდა, მას ეცნო ეს ქარი - ხალხი ამ ქარს "ლევანტიელს" ეძახის, რადგან სწორედ ეს ბერავდა ხმელთაშუაზღვის აღმოსავლეთ ნაპირებზე მდებარე ლევანტიიდან წამოსული მავრების აფრებს.ტარიფაში ჩასვლამდე,ყმაწვილი ვერც კი წარმოიდგენდა, თუ აფრიკა, ეს სახიფათო მეზობელი,ასე ახლოს იყო - მავრებს ხომ კიდევ შეეძლოთ შემოტევა.ქარი ძლიერდებოდა "ცხვრებსა და განძს შორის ხომ არ გავიხლიჩები", - გაიფიქრა ბოლოს.მას ახლა იმათ შორის უნდა გაეკთებინა არჩევანი, რასაც მიეჩვია და რაც იზიდავდა.ამის გარდა,მედუქნის ქალიშვილიც ხომ არსებობდა,მაგრამ უმთავრესად მაინც ცხვრები ეჩვენებოდა,რადგან,გოგონასგან გასნხვავებით,ისინი სანტიაგოზე იყვნენ დამოკიდებულნი.მედუქნის ქალიშვილს კი, ვინ იცის, იქნება აღარც კი ახსოვდა სანტიაგო! ყმაწვილი დარწმუნებული იყო:დათქმულ დროს რომ არ მისულიყო, გოგონა ვერც კი შეამჩნევდა,მას ხომ ყველა დღე ერთფეროვნად ეჩვენებოდა,და როცა ერთი დღე მეორეს ჰგავდა,ადამიანები ინ მშვენიერებას ვეღარ ამჩნევენ,რასაც ცხოვრება სთავაზობთ ხოლმე ყოველი მზის ამოსვლის შემდეგ.
"ერთხელ უკვე მივატოვე ყველაფერი:დედა,მამა და მშობლიური ციხესიმაგრე,ყველა შეეგუა გამშორებას და მეც მივეჩვიე.მაშასადამე,ცხვრებიც გაძლებენ უჩემოდ", ფოქრობდა სანტიაგო.
გალავნის სიმაღლიდან მან კვლავ მოედანს მოავლო თვალი.ბატიბუტის გამყიდველი მუხლჩაუხრელად შრომობდა. იმ სკამზე კი, სადაც ცოტა ხნის წინ ბერიკაცს ელაპარაკებოდა,ახლა ვიღაც წყვილი იჯდა და ერთლმანეთს კოცნიდა.
"ვაჭარი"...- გაიფიქრა სანტიაგომ, მაგრამ აზრის დასრულება ვეღარ მოასწრო - "ლევანტიელი" პირდაპირ სახეზე შეეხალა.
ქარი არა მხოლოდ დამპყრობი მავრების აფრეს ბერავდა, მას სულის ამაფორიაქებელი სუნიც მოჰქონდა უდაბნოდან: ჩადრიანი ქალებისა და იმათი ოფლისა და ოცნების სუნი, ვინც ოდითგან ამოუცნობის საძებნელად, ოქროსა და თავგადასავლების საძიებლად მიდიოდა. მასვე მოჰქონდა პირამიდების სურნელიც.ყმაწვილს შეშურდა ქარის თავისუფლება და ისიც იგრძნო, რომ მასაც შეეძლო, ქარს დამსგავსებოდა, თავისუფლებისკენ მიმავალ გზაზე თავისი თავის გარდა წინ არავინ ეღობებოდა.ცხვრები, მედუქნის ქალიშვილი და ადნალუსიის ველები - ეს ყველაფერი მხოლოდ საკუთარ მიზნამდე მისასვლელი ბილიკები იყო.
მეორე დღეს,შუადღისას,ექვსი ცხვარი მიიყვანა მოედანზე.
- გასაოცარია, ჩემმა მეგობარმა სიტყვის დამთავრებაც არ მაცადა , ისე იყიდა ფარა და მითხრა, რომ მთელი სიცოცხლე მწყემსობაზე ოცნებობდა.კარგის ნიშანია,- უთხრა ბერიკაცს.
- ყოველთვის ასე ხდება ხოლმე, ამას იღბლიანი დასაწყისი ჰქვია.შენს სიცოცხლეში პირველად რომ დამჯდარიყავი ბანქოს სათამაშოდ,აუცილებლად მოიგებდი.დამწყებებს ბედი სწყალობთ, - უპასუხა ბერიკაცმა.
- ასე რატომ ხდება?
- იმიტომ, რომ ცხოვრებას უნდა,შენს ბედს მისდიო, და პირველი გამარჯვების აღფრთოვანებით გიზიდავს.
მერე ბერიკაცმა ცხვრები დაათვალიერა და ნახა, რომ ერთი კოჭლობდა.ყმაწვილმა აუხსნა, რომ ეს იყო სწორედ ყველაზე ჭკვიანი ცხვარი და მატყლსაც ყველაზე მეტს იძლეოდა.
- მითხარი, სად ვეძებო განძი? - ჰკითხა მან.
- ეგვიპტეში, პირამიდების სიახლოვეს.
სანტიაგო გაოგნდა, ბოშა ქალმაც ხომ იგივე უთხრა, ოღონდ ამისათვის საფასური არ გამოურთმევია.
- განძისკენ მიმავალ გზას იმ ნიშნებით გაიკვლევ, რომელთაც, უფალი ყოველი ადამიანის გზაზე აფენს. უბრალოდ, იმის ამოკითხვა უნდა შეძლო,რაც შენთვის იქნება დაწერილი.
სანტიაგომ პასუხის გაცემაც ვერ მოასწრო, თვალწინ პეპელა აუფარფატდა.მაშინვე ბავშვობაში პაპისაგანგ გაგონილი სიტყვები გაახსენდა, პეპელა კარგის ნიშანიაო, ისევე როგორც ჭრიჭინები, ხვლიკები და სამყურას ოთხფურცელა ფოთლები.
- მართალია, მის ნაფიქრს უპასუხა ბერიკაცმა, -ზუსტად ისეა,როგორც პაპა გეუბნებოდა.სწორედ ეს არის ის ნიშნები, რომლის წყალობითაც გზას არ ასცდები.
მოხუცმა მკერდი მოიღეღა და გაოცებულ სანტიაგოს გუშინდელი დამაბრმავებელი ბრწყინვალება გაახსენა.ახლაღა მიხვდა ამის მიზეზს - ბერიკაცს ძვირფასი ქვებით მოოჭვილი ბაჯაღლო ოქროს გულსაკიდი ეკეთა. ვინ იცის, იქნებ მართლაც არის მეფე და გადაცმულიც იმიტომ დადის, რომ ავაზაკები თავს არ დასხმოდნენ.
- აი, გამომართვი, - უთხრა ბერიკაცმა, ყელსაბიმიდან ერთი თეთრი და ერთი შავ ქვა მოიხსნა და სანტიაგოს გაუწოდა, - ამ ქვებს ურიმი და თუმიმი ჰქვია.თეთრი თანხმობას აღნიშნავს, შავი - უარს.როცა ნიშნებში გარკვევას ვეღარ მოახერხებ,ეს ქვები დაგეხმარებიან.ჰკითხე და გიპასუხებენ.მაგრამ, უმთავრესად,ეცადე, თვითონ მიიღო გადაწყვეტილება.შენ უკვე იცი,რომ განძი პირამიდებთან გელოდება,ეს ექვსი ცხვარი კი იმის საფასურად მიმყავს, რომ გადაწყვეტილების მიღებაში დაგეხმაროს.
ყმაწვილმა ქვები აბგაში ჩააწყო.ამიერიდან თვითონ მოუწევდა გადაწყვეტილებების მიღება.
- არ დაივიწყო, რომ სამყარო ერთი მთლიანობაა.ნიშნების ენას მისდიე და, რაც მთავარია,გახსოვდეს,რომ ვალდებული ხარ,ბოლომდე მიჰყვე ბედისწერას.ახლა კი ერთ პატარა არაკს გიამბობ:
ერთმა ვაჭარმა ბედნიერების საიდუმლოს შესასწავლად, ბრძენთან გაგზავნა შვილი.ყმაწვილი ორმოც დღეს მიაბიჯებდა უდაბნოში და ბოლოს მთის მწვერვალზე დიდებული ციხესიმაგრე დაინახა.იქ ცხოვრობდა ბრძენი.
უცნაური იყო,მაგრამ ციხესიმაგრე არაფრით ჰგავდა ბერის საყუდელს და თან ხალხით იყო სავსე: ვაჭრები საქონელს ასაღებდნენ,ყველგან ხალხი ირეოდა და საუბრობდნენ, პატარა ორკესტრი ნაზ მელოდიას უკრავდა,შუა დარბაზში კი ძვირფასი საჭმლით სავსე სუფრა იყო გაშლილი.
ბრძენი აუჩქარებლად დააბიჯებდა დარბაზში და სტუმრებს ემუსაიფებოდა.ყმაწვილს ორ საათს მოუწია ლოდინი, ვიდრე მისი ჯერ დადგებოდა.
ბოლოს,როგორც იქნა,მასთანაც მივიდა ბრძენი,მოუსმინა და მოცდა სთხოვა,მაგრამ რადგან ჯერ არ ეცალა ბედნიერების საიდუმლოს ასახსნელად,ურჩია,ციხესიმაგრე დაეთვალიერებინა და ორი საათის შემდეგ დაბრუნებულიყო.
"ერთი თხოვნა მექნება შენთან,- უთხრა ყმაწვილს და ჩაის კოვზი გაუწოდა, რომელზეც ორი წვეთი ზეთი ესხა, -ეს კოვზი თან წაიღე და ეცადე არ დაგეღვაროს".
ყმაწვილმა კოვზი გამოართვა და ფრთხილად აუყვა სასახლის კიბეებს,ორი საათის შემდეგ კი კვლავ ბრძენის წინაშე წარსდგა.
"სასადილო დარბაზების სპარსული ხალიჩები მოგეწონა? ბაღში თუ იყავი და ხეები და ყვავილები თუ ნახე,რომლის გასაშენებლადაც ათ წელიწადს იშრომეს მებაღეებმა? ბიბლიოთეკაში უძველესი ფილიანტები და პერგამენტები თუ ნახე?"- ჰკითხა ბრძენმა.
დარცხვენილმა ყმაწვილმა აღიარა,რომ ვერაფრის ნახვა ვერ შეძლო,რადგან მხოლოდ იმაზე ფიქრობდა,ბრძენისგან მიბარებული ორი წვეთი ზეთი არ დაღვროდა.
"უკან გაბრუნდი და სასახლე დაათვალიერე,- უთხრა ბრძენმა, - როგორ შეიძლება,ენდო ადამიანს, თუ არ იცი,სად და როგორ ცხოვრობს".
ყმაწვილი თავის კოვზიანად ისევ სასახლის დარბაზებსა და დერეფნებს გაუყვა.ამჯერად უფრო თავისუფლად დააბიჯებდა და სასახლის საოცრებებსა და ხელოვნების ნიმუშებს ათვალიერებდა.ბაღშიც გაისეირნა,სასახლის ირგვლივ შემოჯარული მთების სილამაზითაც დატკბა და ყვავილებისა და ქანდაკებების მშვენიერი განლაგებებითაც მოიხიბლა.ბრძენთან მიბრუნებულმა,დაწვრილებით მოუთხრო, რაც ნახა.
"ის ორ წვეთი ზეთი სადღაა? მე რომ მოგაბარე?" - ჰკითხა ბრძენმა.
ყმაწვილმა მაშინღა შეამჩნია, რომ კოვზი ცარიელი იყო.
"აი,ეს არის ერთადერთი რჩევა,რომელიც უნდა მომეცა, - უთხრა ბრძენთა ბრძენმა, - ბედნიერების საიდუმლო ის არის,რომ ამქვეყნიური საოცრებებითა და დიდებულებით დატკბე,მაგრამ არც ის ორი წვეთი ზეთი დაგავიწყდეს,კოვზზე რომ გისხია".
სანტიაგო დიდხანს დუმდა, მიხვდა,რისი თქმაც სურდა ბერიკაცს:მწყემსს მოგზაურობა უყვარდა,მაგრამ თავისი ცხვრები არასოდეს ავიწყდებოდა.
მეფე მელიქსედეკი კარგა ხანს აკვირდებოდა სანტიაგოს,ბოლოს ხელები ერთმანეთს მიადო და თავს ზემოთ უცნაური ნიშანი გამოუსახა,მერე ცხვარი გარეკა და გზას გაუდგა.
პატარა ქალაქ ტარიფას ჯერ კიდევ მავრების აშენებული ძველი ციხესიმაგრე გადმოჰყურებდა,კოშკიდან მოედანიც მოჩანდა,ბატიბუტის გამყიდველის ურიკაც და აფრიკის სანაპირო ზოლიც.გალავანზე ახლა მელიქსედეკი იჯდა,სალიმის ხელმწიფე,და სახე აღმოსავლეთის ქარისათვის მიეშვირა.ამდენი ცვლილებებით შეშფოთებული ცხვრები ახალი პატრონისაგან მოშორებით იდგნენ და ერთმანეთს ეკვროდნენ.მათ ახლაც მხოლოდ და მხოლოდ საკვები ადარდებდათ.
მელიქსედეკი ზღვაში გასასვლელად გამზადებულ მომცრო ბარკასს გასცქეროდა და იმაზე ფიქრომდა,რომ ვეღარასოდეს ნახავდა ამ ყმაწვილს,ისევე როგორც აღარ უნახავს აბრაამი,ვინც პირველმა მისცა მეათედი ნაწილი.
უკვდავებს სურვილები არ უნდა ჰქონდეთ,რადგან აღარ არსებობს მათი საკუთარი გზა,და მაინც,გულის სიღრმეში,მელიქსედეკი ლოცავდა ამ ყმაწვილს,სახელად სანტიაგო რომ ერქვა,და უსურვებდა,წარმატებით ევლო აქვეყნად.
"საწყენია,რომ ეს ბიჭი მალე დაივიწყებს ჩემს სახელს, - ფიქრობდა ის, რამდეჯერმე მაინც უნდა გამემეორებინა,რომ ჩემი გახსენებისას ეთქვა: " მელიქსედეკი,სალიმის ხელმწიფე"
მან ზეცისკენ აღაპყრო თვალები და ოდნავ დარცხვენილმა ჩაიჩურჩულა:
- ვიცი, უფალო, შენ ამბობდი,რომ ეს ყველაფერი ამაოებაა ამაოებათა შორის,მაგრამ ხანდახან ბებერ ხელმწიფესაც აქვს უფლება იამაყოს.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/5
*** კარი მეექვსე ***
"რა უცნაური ადგილია ეს აფრიკა",- ფიქრობდა სანტიაგო.ის ახლა ერთ პატარა სასადილოში იჯდა.ასეთი სასადილოები ყოველ ფეხის ნაბიჯზე ხვდებოდა ამ პატარა ქალაქის ვიწრო ქუჩებში.რამოდენიმე ადამიანი უზარმაზარ ყალიონს ერთმანეთს გადასცემდა და რიგრიგობით ეწეოდნენ,რა არ ნახა აქ:კაცები,ხელიხელჩაკიდებულები რომ დადიოდნენ;ჩადრიანი ქალები;ღვთისმომსახურები, მაღალ კოშკზე რომ ადიოდნენ და იქიდან რაღაცას გაჰკიოდნენ,ირგვლივ კი ყველა მუხლს იყრიდა და მიწას შუბლს ურწყამდა.
"სარკინოზთა ქვეყანაა და ადათ-წესებიც სარკინოზული აქვს",- გაიფიქრა სანტიაგომ.
ბავშვობაში თავის სოფლის ეკლესიაში ჰქონდა ნანახი წმინდა იაკობის ხატი - მავრთა დამმარცხებელი იაკობი ხმალშემართებული იჯდა თეთრ ცხენზე,მის ფერხთით კი პირქვე იყვნენ დამხობილები შემზარავი გარეგნბის ადამიანები,ასე ძალიან რომ ჩამოჰგავდნენ ამ სასადილოში სანტიაგოს გვერდით მსხდარ ხალხს.ყმაწვილი ძალია უგუნებოთ იყო,საოცარ მარტოობას გრძნობდა.
გამომგზავრებისას.სიჩქრეში,ერთი გარემოება ვეღარ გაითვალისწინა,რომელსაც შეეძლო,საგანძურისკენ მიმავალი გზა დიდი ხნით ჩაეკეტა: ამ ქვეყანაში ყველა არაბულად ლაპარაკობდა.
სანტიაგოს სასადილოს პატრონი მიუახლოვდა და ყმაწვილმა ნიშნებით გააგებინა,მისთვისად იგივე მოეტანათ,რაც მის მეზობელ მაგიდასთან მსხდომნი სვავდნენ.მწარე ჩანი აღმოჩნდა,ყმაწვილს კი ღვინის დალევა ერჩია.
თუმცა,ამას რაღა მნიშვნელობა ჰქონდა - ახლა მხოლოდ საგანძურზე და იმაზე უნდა ეფიქრა,რომ მიეღწია პირამიდებაბდე.ცხვრების გაყიდვით ფული იშოვა,ახლა ის ფული ჯიბეში ედო და უკვე მოესწრო კიდეც თავის ჯადოსნური თვისების გამოვლენაც - ფულთან ერთად ადამიანი მთლად მარტო აღარ გრძნოვს თავს.ძალიან მალე,ალბათ,რამდენიმე დღეში,სანტიაგო უკვე პირამიდებთან მივიდოდ.ბაჯაღლო ოქროს გულსაკიდიანი ბერიკაცი არ მოატყუებდა.
ბერკიაცი ნიშნებზე ელაპარაკებოდა და სანტიაგოც,ვიდრე სრუტეში მიცურავდა,ამ ნიშნებზე ფიქრობდა.მას ესმოდა ნიშნების ენა: ანდალუსიაში ხეტიალისას მიწასა და ცაზე გამოსახული ნიშნების ამოცნობა ისწავლა და წინასწარ ხვდებოდა,რა ელოდა მომავალში.ჩიტს შეეძლო.წინასწარ გაეფრთხილებია,რომ სადღაც გველი იყო გასუსული;ბუჩქი მიანიშნებდა,რომ სულ ახლოს ნაკადულს ან მდინარეს იპოვნიდა.და ეს ყველაფერი ცხვრებმა ასწავლეს.
"თუ ღმერთი ცხვრებს ეხმარება,მეც არ გადამახვევინებს გზიდან",- გაიფიქრა სანტიაგონ და ცოტა დამშვიდდა.ჩაიც აღარ ეჩვენა მწარე.
- შენ ვინ ხარ? - ჰკითხა ვიღაცამ ესპანურად.
სანტიაგომ თავისუფლად ამოისუნთქა:ნიშნებზე ფიქრობდა და ნიშანიც ეუწყა,ეს ვიღაცა,დაახლოებით,მისი ასაკისა იქნებოდა,ევროპულად ეცვა,მაგრამ კანის ფერმა მიანიშნა,რომ ადგილობრივი მცხოვრები უნდა ყოფილიყო.
- ესპანური საიდან იცი? - ჰკითხა სანტიაგომ.
- აქ თითქმის ყველამ იცის ესპანური. ესპანეთი აქვეა,ყურის ძირში.
- ჩანოჯექი და დამეწვიე.კარგი იქნება,თუ ღვინოს მოატანინებ,ჩაი არ მომწონს.
- ამ ქვეყანაში ღვიმოს არ სვამენ,- აუხსნა უცნობმა, - რელიგია კრძალავს.
სანტიაგომ უთხრა,რომ პირამიდებთან აპირებდა მისვლას.ის იყო, განძის შესახებ დააპირა მოყოლა,მაგრამ დროზე დააჭირა ენას კბილი,შეეშინდა,ამ არაბსაც წილი არ მოეთხოვა.მას კარგად ახსოვდა ბერიკაცის ნათქვამი:შეუძლებელია,იმას შეჰპირდე,რაც შენ არ გეკუთვნის.
- პირამიდებთან ხონ ვერ მიმიყვან? საფასურს გადაგიხდი.
- იცი,კი,სად არის პირამიდები?
სანტიაგოს შეეშინდა,რომ სასადილოს პატრონი მაგიდას მიუახლოვდა და მათ საუბარის მოუგდო ყური.მისი თანდასწრებით საუბრის გაგრძელება არ უნდოდა,მაგრამ არც მოულოდნელად გამოჩენილი გამყოლის დაკარგვა სურდა
- მთელი სახარის გავლა მოგიწევს,-უთხრა მან,-ამისათვის კი ფულია საჭირო.ფული თუ გაქვს?
სანტიაგო კითხვმა გააოცა.ისევ ბერიკაცის ნათქვამი გაახსენდა:თუკი რაღაცა გულით გწადია,მთელი სამყარო დაგეხმარება სურვილის ასრულებაში.მან ჯიბიდან ფული ამოიღო და არაბს აჩვენა.სასადილოს პატრონი უფრო ახლოს მოვიდა მათთან და ფულს დააცქერდა,შემდეგ კი არაბულად რაღაც უთხრა იქაურ ყმაწვილს.სანტიაგო მიხვდა,რომ სასადილოს პატრონი ბრაზობდა.წავიდეთ აქედან,- უთხრა ყმაწვილმა,-ჩვენი აქ ყოფნა არ სიამოვნებს.
სანტიაგო სიხარულით წამოდგა და ანგარიშის გასწორება დააპირა,მაგრამ სასადილოს პატრონმა ხელზე ხელი სტაცა და რაღაცა უთხრა არაბულად.ხელის გასათავისუფლებლად სანტაიგოს ძალა ეყოფოდა,მაგრამ უცხო ქვეყანაში იყო და არ იცოდა,ასეთ შემთხევაში როგორ უნდა მოქცეულიყო.საბედნიეროდ.ახალმა ნაცნობმა იხსნა:სასადილოს პატრონს ხელი ჰკრა და სანტიაგო ქუჩაში გაიყვანა.
- ფულის წართმევა უნდოდა,ტანჟერი აფრიკის ქალაქებს არ ჰგავს.ეს პორტია,პორტებში კი ყოველთვის უამრავ გაიძვერას შეიძლება გადაეყარო.
ამ კაცის ნდობა ნამდვილად შეიძლება - გამოუვალ სიტუაციაში დაეხმარა.სანტიაგომ ისევე ამოიღო ფული ჯიბიდან და გადათვალა.
-პირამიდებისკენ ხვალე შეგვიძლია გზას გავუდგეთ,მაგრამ ჯერ ორი აქლემი უნდა ვიყიდოთ,- უთხრა არაბმა და სანტიაგოს საფულე გამოართვა.
ისინი ტანჟერის ვიწრო ქუჩებში მიაბიჯებდნენ,ყოველი ფეხის ნაბიჯზე ათასი წვრიმანით სავსე ფარდულები და დახლები ხვდებოდათ,მერე უამრავი ხალხით სავსე ბაზრის მოედანზე გავიდნენ - აქ ვაჭრობდნენ,ყიდდნენ,ყიდულობდნე,კამათობდნენ. მწვანილი და ხილი ხანჯლების გვერდით ეწყო,ხალიჩები-სხვადასხვა ფორმის ყალიონებთან .სანტიაგო გვერდიდან არ შორდებოდა თავის თანამგზავრს - ფული იმას ედო ჯიბეში,საფულის უკან გამორთვევა უნდოდა,მაგრამ აქაურ ადათ-წესებს არ იცნობდა და ეშინოდა,უზრდელად არ ჩაეთვალად. "არა უშავს,თვალს არ მოვაშორებ და ვერსად დამემალება,თან მაზე ძლიერიც ვარ", - თავს ინუგეშებდა.
ანაზრად მთელი ამ დახვავებუი საქონელში ერთ მშვენიერ ხმალს მოჰკრა თვალი - ასეთი სილამაზე არასოდეს ენახა:ვერცხლის ქარქაში და ძვირფასი თვლებითა და მინანქრით მოჭერდილი ტარი ჰქონდა.
ექგიპტიდან დაბრუნებისთანავე ვიყიდიო გადაწყვიტა.
- ჰკითდე ერთი,რა ღის, -ისე უთხრა თანამგზავრს,უკან არ მოუხედავს.იმავ წამს მიხვდა,რომ ვიდრე ხმალს ათვალიერებდა,არაბისთვის ყურადღება აღარ მიუქცევია.გულმა რეჩხი უყო.უკან მიხედვის ეშინოდა,უკვე იცოდა,რაც მოხდა.ერთხანს კიდევ დასცქეროდა ხმალს,ბოლოს ღონე მოიკრიბა და თავი შემოაბრუნა.
ირგვლივ ბაზარი ხმაურობდა და ბობოქრობდა,ყველა რაღაცას გაჰყვიროდა,იქვე ეწყო ახოხლავებული ნოხები,სპილენძის ლანგრები,მწვანილი:მიდი-მოდიოდნენ ხელიხელგაყრილი კაცები და ჩადრიანი ქალები,ჰაერი უცხო საჭმლის სურნელით იყო გაჯერებული.მხოლოდ მისი თანამგზავრი არაბი არსად ჩანდა.
სანტიაგომ თავი დაირწმუნა,ერთმანეთს შემთხვევით ავცდითო,და ადგილზე დარჩენა გადაწყვიტა -ვინ იცის,იქნება ის არაბი მობრუნებულიყო კიდეც. დრო გადიოდა.მალე ვიღაც კაცი კოშკზე ავიდა და კივილით სიმღერას მოჰყვა.დანარჩენები პირქვე დაემხნენ,შუბლი მიწას დააბჯინეს და თვითონაც აჰყვნენ.შემდეგ კი ბეჯითი ჭიანჭველასავით აფუსფუსდნენ:საქონელი წამოკრიფეს,კარვები და დახლები დაკეტეს და ბაზარი დაცარიელდა.
მზეც ნელნ-ნელა მიიპარებოდა ციდან,სანტიაგო დიდხანს იდგა და თვალით მოაცილებდა მნათობს,ვიდრე მოედნის ირგვლის შემოჯარული თეთრის სახლების საცურავების უკან არ ჩაიმალა.და გააახსენდა ,რომ ამ დილას,მზის ამოსვლისას ჯერ კიდევ სხვა კონტინენტზე იყოფებოდა,მეცხვარე იყო,სამოც ცხვარს მწყემსავდა და მედუქნის ქალიშვილთან შეხვედრაზე ოცნებობდა.ჯერ კიდევ დილით მას ეჭვი არაფერში ეპარებოდა,წინასწარ იცოდა,რაც მოხდებოდა და როდის გარეკავდა ფარას საძოვარზე.
ახლა,კი,იმავე დღის მწუხრზე,სხვა ქვეყანაში იყო,უცხო იყო უცხოთა შორის და არც აქაური ენა ესმოდა.ის აღარც მწყემსი იყო და ყველაფერი უკვე დაკარგული ჰქონდა - უპირველესად კი- ფული,მაშასადამე.აღარც უკან დაბრუნება შეეძლო და აღარც ყველაფრის თავიდან დაწყება.
"რამდენი რამ მოხდა განთიადიდან შებინდებამდე",- გაიფიქრა,საკუთარი თავი შეებრალა და იმისმა დარდმა დაუმძიმა გული,რომ მისი ცხოვრება ასე მოულოდნელად და ასე მკვეთრად შეიცვალა.ცრემლებისა მუდამ რცხვენოდა.თავის ცხვრების წინაშეც კი ერიდებოდა ხოლმე ტირილი.მაგრამ ახლა კაცი არ ჭაჭანებდა მის სიახლოვეს და სამშობლოსგან მოშორებული სრულიად მარტო იდგა ამ დაცარიელებულ,უცხო მოედანზე.და სანტიაგოს ღვრად წამოუვიდა ცრემლები.ნუთუ ღმერთი ასეთი უმოწყალო იყო იმათ მიმართ,ვისაც სიზმრების სჯეროდა!
"ცხვარს რომ ვწყემსავდი,ბედნიერი ვიყავი და ირგვლივაც ბედნიერებას ვასხივებდი.ადამიანებს უხაროდათ ჩემი მისვლა და ძვირფასი სტუმარივით მიღებდნენ.
ახლა კი ნაღვლიანი და უბედური ვარ,აღარც ის ვიცი როგორ უნდა მოვიქცე;გავბოროტდები და აღარავის ვენდობი,ყველას ეჭვის თვალით შევხედავ მხოლოდ იმიტომ,რომ ერთმა ადამიანმა მომატყუა,შემზიზღდება ყველა,ვინც კი განძს იპოვნის.რადგან მე ვერ შევძელი ჩემი მიზნის მიღწევა.ამიერიდან იმ მცირედს ჩავეჭიდები,რაც მექნება,რადგან მივხდვდები,რომ სამყაროს წვდომილებისთვის ძალიან პატარა და არასრულყოფილი ვარ".
სანტიაგომ აბგა გახსნა,იქნება ცოტაოდენი საჭმელი მაინც დამრჩაო,- თუნდაც კარაქწასმული ერთი ნაჭერი პური,- მაგრამ შიგ მოლოდ სქელი წიგნი, ქურთუკი და ის ორი ქვა იპოვნა მოხუცმა რომ მისცა.
ქვების დანახვისთანავე სანტიაგომ უზარმაზარი შვება იგრძნო.მან ხომ ამ ძვირფას ქვებში ექვსი ცხვარი მისცა მოხუცს.სხვა თუ არაფერი,ქვების გაყიდვა მაინც შეეძლო - ბილეთს იყიდიდა და შინ დაბრუნდებოდა.
"ამჯერად უფრო ჭკვიანურად მოვიქცევი", - გაიფიქრა მან,აბგიდან ქვები ამოიღო და ჯიბეში დამალა.ეს ხომ საპორტო ქალაქია,პორტში კი,როგორც იმ ქურდმა უთხრა,ყოველთვის უამრავი არამზადა დაიარება.
მხოლოდ ახლა მიხვდა სანტიაგო,ასე რატომ ცხარობდა სასადილოს პატრონი - გამწარებული ცდილობდა ყმაწვილისათვის გაეგებინებინა, რომ ახლად გაცნობილ არაბს არ ნდობოდა.
"მეც სხვებს ვგავარ: სასურველს რეალობად მივიჩნევ და სამყაროს ისეთს კი არ ვხედავ,როგორიც არის,არამედ ისეთს,როგორიც მე მინდა რომ იყოს".
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/5
*** კარი მეშვიდე ***
ის კვლავ ქვებს დააკვირდა, ფრთხილად გადაუსვა ხელი და სითბო შეიგრძნო,ჯერჯერობით მხოლოდ ეს განძი ჰქონდა:ხელის გადასმისთანავე გული უთბებოდა.ამ ქვებმა ბერიკაცი გაახსენა.გააახსენდა მისი ნათქვამი:"თუკი რაღაცა გსურს;მთელი სამყარო დაგეხმარება სურვილის ასრულებაში".
სანტიაგოსაც ერთი სული ჰქონდა,გაეგო,მართლა ასე იყო თუ არა.დაცარიელებულ ბაზრის მოედანზე,იდგა,ჯიბეში გროში არ ეგდო და ამჯერად აღარც ის ადარდებდა,სად გაათევდნენ ცხვრები ღამეს.ეს ძვირფასი ქვებიც უცილობლად უმტკიცებდნენ,რომ ცოტა ხნის წინ ის ხელმწიფეს შეხვდა,რომელმაც მისი ცხოვრების ყოველი წვრილმანი იცოდა;იცოდა დაუკითხავად აღებული მამისეული თოფისა და პირველი ქალის ამბავიც.
"ეს ქვები გადაწყვეტილებების მიღებაში დაგეხმარება.ამ ქვებს ურიმი და თუმიმი ჰქვია", - გაახსენდა მოხუცის ნათქვამი.
სანტიაგომ ისევ ამოიღო ჯიბიდან ქვები,აბგაში ჩააწყო და გადაწყვიტა, შეემოწმებინა.ბერიკაცმა უთხრა,რომ კითხვა ზუსტად უნდა დაესვა,რადგან ქვები მხოლოდ იმას ეხმარებოდნენ,ვინც დანამდვილებით იცოდა,რა უნდოდა.მან ქვებს ჰკითხა:ჯერ კიდევ მოჰყვებოდა თუ არა ბერიკაცის ლოცვა;და ხელი აბგიდან ამოიღო
- დიახ, - უპასუხა ქვამ.
- განძს თუ მივაგნებ? - ჰკითხა სანტიაგომ.
მან ხელი კვლავ აბგაში ჩაყო,ქვები თითებში აათამაშა და ის იყო ამოღებას აპორებდა,რომ ორივე ქვა აბგიდან ნახვრეტში გაძვრა.აქამდე არც კი შეენიშნა,რომ აბგა გახეული ჰქონდა.
სანტიაგომ ქვების ასაღებად დაიხარა,უნდოდა შეენახა,მაგრამ ანაზდად ისევ ბერიკაცის ნათქვამი გაახსენდა: "ნიშნების დანახვა ისწავლე და მიჰყევი მათ".
ნიშანი! სანტიაგოს გაეცინა.მერე მიწიდან ქვები აკრიფა და აბგაში ჩაიწყო. ნახვრეტის ამოკერვა არც უფიქრია - ქვები თუ მოინდომებდნენ,მაინც გამოძვრებოდნენ გარეთ.ის მიხვდა,რომ იყო რაღაც ისეთი,რის შესახებაც ჯობდა,არაფერი ეკითხა და საკუთარი ბედისწერისგან გაქცევა არ ეცადა.
"ბერიკაცს ხომ შევპირდი,რომ გადაწყვეტილებებს თვითონ მივიღებდი", - გაიფიქრა.
და მაინც, ქვებმა მიანიშნეს,რომ ბერიკაცი ისევ მის გვერდით იმყოფებოდა და ამან დაამშვიდა.მან კვლავ ცარიელ მოედანს მოავლო თვალი,მაგრამ ადრინდელი უიმედობა გაუქრა.ახლა მის წინ უცხო სამყარო კი არა, უბრალოდ ახალი სამყარო იყო გადაშლილი.
მას ხომ მუდამ ეწადა,ახალი ქვეყნები მოევლო და ახლა,თუმცა ჯერ პირამიდებამდე ვერ მიაღწია,მაინც უფრო მეტი ნახა,ვიდრე რომელიმე სხვა მწყემსმა.
"ნეტავ იცოდნენ,რომ ორიოდე საათის სავალზე ყველაფერი სულ სხვაგვარად არის".
მის თვალწინ ბაზრის დაცარიელებულ მოედნად იწვა ახალი სამყარო,მაგრამ მან ისიც მოასწრო,იგივე სამყარო სიცოცხლით სავსე და აბობოქრებული ენახა და ამას უკვე ვეღარასოდეს დაივიწყებდა.მერე ის ხმალის გაახსენდა:ცხადია ძვირად დაუჯდა ორწუთიანი მზერა,მაგრამ ის ხმალი ხომ მართლაც ხელოვნების ნიმუში იყო.და სანტიაგო უცებ მიხვდა,რომ შეეძლო,მსხვერპლის თვალით ეცქირა სამყაროსათვის,მაგრამ თავგადასავლებისა და განძის უშიშარი მაძიებლის თვალითაც შეეძლო შეეხედა.
- მე თავგადასავლებისა და განძის უშიშარი მაძიებელი ვარ - ჩაიბუტბუტა და ძილმა წაართვა თავი.
ვიღაცან მუჯლუგუნი გაჰკრა და ამან გააღვიძა.ბაზარს რომლის შუაგულშიც წუხელ ღამის გასათევად მოეწყო,კვლავ სიცოცხლე უბრუნდებოდა.
ჩვეულებისამებრ,მიდამო მოათვალიერა და თვალით ცხვრები მოიზია,მაგრამ მაშინვე გამოფხიზლდა და გაახსედა, რომ სულ სხვა ქვეყანაში იმყოფებოდა, თუმცა ამას უკვე ნაღველი აღარ მოუგვრია,პირიქით ბედნიერებით აევსო სული.ამოერიდან,საკვების საძებნელად აღარ იხეტიალებდა, - განძი უნდა მოეძებნა! ჯიბეში ერთი გროშიც არ ეგდო, სამაგიეროდ,სიცოცხლის რწმენა დაიბრუნა.წუხელ მან თავგადასავლების მაძიებლის ბედი არჩია:ამიერიდან იმათ დაემსგავსებოდა,ვის შესახებაც არაერთხელ წაეიკთხა წიგნებში.
სანტიაგომ მოედანზე გაისეირნა, ვაჭრები ფარდულებსა და დახლებს შლიდნენ და მანაც ტკბილეულის ვაჭარს წაახმარა ხელი, დახლის დადგმასა და საწონლის დალაგებაში მიეხმარა.
ტკბილეულის ვაჭარი კაყოფილებით იღიმებოდა:იცოდა რითვისაც ცხოვრობდა,და ახალი სამუშაო დღის დასაწიყისს სიხარულით ეგებებოდა.მისმა ღიმილმა ყმაწვილს ბერიკაცის, იდუმალი ხელმწიფე მელიქსედეკის, ღიმილი გაახსენა.
"ეს კაცი იმიტომ კი არ აცხობს ნამცხვრებს,რომ მოგზაურობა უყვარს, ან მედუქნის ქალიშვილის ცოლად შერთვა სურ.მას უბრალოდ მოსწონს თავისი საქმე", - გაიფიქრა ყმაჭვილმა და მიხვდა,რომ მელიქსედეკივით, მასაც უკვე ერთი შეხედვით შეეძლო,გაერკვია,რამდენად მიჰყვებოდა ადამიანი თავის გზას.
"რა ადვილი ყოფილა - ნეტავ,ამას ადრე რატომ ვერ ვხვდებოდი"?
როცა ტილოს ფარდული გადაჭიმეს,ტკბილეულობის ვაჭარმა სანტიაგოს ახლად გამომცხვარი ღვეზელი მიაწოდა.მანაც სიამოვნებით შეჭამა,მადლობა გადაუხადა და გზა განაგრძო.
და მხოლოდ მერეღა მიხვდა,რომ ტკბილეულობის ვაჭარი არაბულად ლაპარაკობდა,თვითონ კი -ესპანურად,მაგრამ ორივეს ესმოდა ერთმანეთისა.
"მაშასადამე,არსებობს ენა,რომელიც სიტყვების მნიშვნელობაზე არ არის დამოკიდებული.ამ ენაზე ადრე ჩემს ცხვრებს ველაპარაკებოდი,ახლა კი ადამიანებთანაც უნდა ვცადო", - დაასვნა სანტიაგომ.
"ეს სამყარო ერთი მთლიანობაა",- ასე ამბობდა მელიქსედეკი.
სანტიაგომ ტანჟერნის ქუჩებში გასეირნება გადაწყვიტა,ნიშნებს უნდა დაჰკვირვებოდა.ეს დიდ მოთმინებას მოითხოვდა,მაგრამ მოთმინება ის მადლი იყო,რასაც უპირველესსად სწავლობდა ყოველი მწყემსი. და ყმაწვილმა ისევ გაიფიქრა,რომ ცხვრებისგან მიღებული ცოდნა ახალ სამყაროში აუცილებლად გამოადგებოდა.
' ეს სამყარო ერთი მთლიანობაა", - კვლავ გაიხსენა მელიქსედეკის სიტყვები.
ბროლის ვაჭარი ალიონს გასცქეროდა და როგორც ყოველ დილით,ამ დილასაც ნაღველი შემოაწვა გულზე.უკვე ოცდაათი წელი იყო,ამ მოსახვევში,თავის ფარდულში იჯდა და გზას გასცქეროდა.მყიდველები სულ უფრო იშვიათად მოდიოდნენ.მაგრამ უკვე გვიანი იყო მის ცხოვრებაში რაიმეს შეცვლა,მას მხოლოდ ბროლით ვაჭრობა შეეძლო.იყო დრო როცა ფარდულში უამრავი ხალხი ირეოდა - არაბი ვაჭრები,ინგლისელი და ფრანგი გეოლოგები,გერმანელი ჯარისკაცები - ყველა,ვისაც ბევრი ფული ჰქონდა.ადრე ბროლის ვაჭრობა სარფიან საქმედ ითვლებოდა და მაშინ ეჭვიც არ ეპარებოდა,რომ გამდიდრდებოდა და უზრუნველი,ლამაზი ცოლების ალერსით გამთბარი სიბერემდე მიაღწევდა.
მაგრამ დროება შეიცვალა,მასთან ერთად -ქალაქიც.ტანჟერის სიახლოვეს მდებარე სეუტა უფრო სწრაფად იზრდებოდა და თანდათან ვაჭრობის ცენტრმაც იქით გადაინაცვლა.მეზობელი ვაჭრები წავიდ-წამოვიდნენ,აღმართზე მხოლოდ რამოდენიმე ფარდულიღა შემორჩა და ამ რამოდენიმე კინკილა ფარდულში შესასვლელად გორაზე ამოსვლა ყველას ეზარებოდა.
მაგრამ ბროლით მოვაჭრეს სხვა არჩევანი მაინც არ ჰქონდა.ოცდაათ წელს მხოლოდ იმას აკეთებდა,რომ ყიდდა და ყიდულობდა ბროლს და ახლა უკვე ვეღარაფერს შეცვლიდა.
ამ დილასაც ფარდულში იჯდა და იშვიათ გამვლელებს აკვირდებოდა.ასე აკვირდებოდა მრავალი წლის მანძილზე და ამ პარარა ქუჩაში ყოველი გავლელის დღის რეჟიმი იცოდა.დღეს კი მოულოდნელად,სადილამდე რამდენიმე წუთით ადრე,მის ვიტრინასთან უცხოელი ყმაწვილი შეჩერდა.კარგად ეცვა,მაგრამ ბროლის გამყიდველმა გამოცდილი თვალით მაშინვე შეამჩნია,რომ უფულო იყო.მიუხედავად ამისა,მაინც გადაწვიტა,სანამ ყმაწვილს არ გაისტუმრებდა,სადილად არ წასულიყო.
კარზე გაკრული გაცხადება მუშტარს აუწყებდა,რომ აქ უცხო ენებზეც ლაპარაკობდნენ.სანტიაგომ დაინახა,რომ დახლის პატრონი მიუახლოვდა.
- თუ ნებას დამრთავთ,ჭიქებს გაგირეცხავთ, - უთხრა ყმაწვილმა, - ასეთ ჭუჭყიანს არავინ იყიდის.
ფარდულის პატრონმა არაფერი უპასუხა.
- სამსახურის სანაცვლოდ,საჭმელს ხომ არ მაჭმევდით?
ფარდულის პატრონი ისევ უსიტყვოდ შესცქეროდა.სანტიაგო მიხვდა რომ გადაწყვეტილება უნდა მიეღო.აბგაში ქურთუკი ედო და უდაბნოში მაინც არ გამოადგებოდა.სწრაფად ამოიღო და ჭიქების წმენდას შეუდგა.ნახევარი საათის შემდეგ ვიტრინაში ჭიქებს კრიალი გაუდიოდა,ამასობაში ორი მყიდველიც მოვიდა და რაღაცეები იყიდეს.
სამუშაოს რომ მორჩა,სანტიაგომ ისევე საჭმელი სთხოვა მედუქნეს.
- წამომყევი, - უპასუხა მან.
პატრონმა კარზე ფირფიტა - "დაკეტილია" - გამოაკრა და სანტიაგო აღმართის ბოლოში,პატარა დუქანში წაყვანა.ერთადერთ მაგიდას მიუსხდნენ.
ბროლის ვაჭარმა გაიცინა:
- არაფრის გაწმენდა არ გჭირდებოდა.ყურანი გვავალდებულებს,მშიერი დავაპუროთ.
- აბა,რატომ არ შემაჩერეთ?
- იმიტომ,რომ ჭიქები მართლა ჭუჭყიანი იყო.ორივეს გვჭირდებოდა გონების დაწმენდა.
სადილის შემდეგ პატრონმა უთხრა:
- რას იტყოდი,ჩემს ფარდულში მუშაობა რომ შემოგთავაზო? დღეს,ვიდრე ბროლს წმენდდი,ორი მყიდველი მოვიდა - ეს კეთილი ნიშანია.
"ადამიანები არც ისე იშვიათად ლაპარაკობენ ნიშნებზე, - გაიფიქრა მწყემსმა, - თუმცა,თვითონაც ვერ ხვდებიან,რას ამბობე.მეც ხომ არაფერი ვიცოდი უსიტყვო ენის არსებობის შესახებ,ისე ველაპარაკებოდი ჩემს ცხვრებს".
- რას იტყვი? - ჩაეკითხა ვაჭარი? - დარჩები ჩემთან სამუშაოდ?
- დილამდე მთელ საქონელს გაგიპრიალებ, - უპასუხა ყმაწვილმა - თქვენ კი,ამის სანაცვლოდ,ეგვიპტეში წასასვლელი ფული მომეცით.
მოხუცმა ისევ გაიცინა.
- მთელი წელიწადს რომ მირეცხო ჭურჭელი,თან ყოველი გაყიდული ნივთიდან კარგი პროცენტიც მიიღო,ეგვიპტემდე მისასვლელად მაინც არ გეყოფა.ტანჯერსა და ეგვიპტეს შორის ათასობით კილომეტრზე უდაბნოა გადაჭიმული.
წუთით სამარისებულმა სიჩუმემ დაისადგურა,თითქოს მთელი ქალაქი ძილმა გათანგა.გაქრა ბაზარი,ვაჭრები,თავთავიანთ საქონელს რომ აქებდნენ,ადამიანები,მინარეთებზე რომ ადიოდნენ და ლოცვებს გაჰკიოდნენ,ვადამოსევადებული ხმლები;სადღაც განქარდა იმედი და თავგადასავლები, ბებერი ხელწიფე და საკუთარი გზა,განძი და პირამიდები, მთელი სამყარო მდუმარებამ მოიცვა,რადგან სანტიაგოს სული გაუხევდა;ვეღარაფერს გრძნობდა,ვეღარც ტკივილს,ვეღარც ტანჯვას თუ იმედის გაცრუებას,გაყინული მზერით მისჩერებოდა დუქნის ღია კარს და ერთადერთი რამ ეწადა მომკვდარიყო,ოღონდ ყველაფერი ამწუთას და სამუდამოდ დასრულებულიყო.
წარბებაზგირებული ვაჭარი ყმაწვილს აკვირდებოდა - სულ ცოტა ხნის წინ,სიცოცხლით სავსე და მხიარული ჩანდა,ახლა კი მხიარულების კვალიც აღარ შერჩენოდა.გახევებულს,დანა პირს არ უხსნიდა.
- შემიძლია ,სამშობლოში დასაბრუნებელი ფული მოგცე შვილო,- უთხრა ვაჭარმა.
ყმაწვილმა არაფერი უპასუხა,წამოდგა,ტანსაცმელი გამოსწორა და აბგა აიღო.
- თქვენთან დავრჩები სამუშაოდ,-თავა მან.
ერთხანს დუმდა,მერე დასძინა:
- ფული მჭირდება,რამდენიმე ცხვარი უნდა ვიყიდო.
***** პირველი ნაწილის დასასრული *********
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/7
*** ნაწილი მეორე ***
**** კარი მერვე ****
სანტიაგო თითქმის მთელ თვეს მუშაობდა ფარდულში,თუმცა,ეტყობოდა,რომ ეს სამუშაო გულზე არ ეხატებოდა.ბროლის ვაჭარი დილიდან საღამომდე დახლთან იჯდა და ბიჭს ებუზღუნებოდა,ბროლს ფრთხილად მოეპყარიო.
მაგრამ სამსახურიდან წასვლა არც უფიქრია,ვაჭარი ბუზღუნა კი იყო,მაგრამ პატიოსანი კაცი ჩანდა და არც მიცემულ პირობას არღვევდა: სანტიაგო გაყიდული საქონელიდან იღებდა პროცენტს და ცოტაოდენი ფულის დაგროვებაც კი მოახერხა,მაგრამ ერთ დილას ფული რომ გადათვალა და დაიანგარიშა,იმასაც მიხვდა, რომ ცხვრების საყიდლად ერთი წლის შრომა მაინც დასჭირდებოდა.
-რატომ არ შეიძლება, ვიტრინა ქუჩაში გავიტანოთ და საქონლის ნიმუშები გამოვფინოთ?-ჰკითხა მან პატრონს,-შემოსასვლელ კართან დავდგამდით და გამვლელთა ყურადღებას მივიქცევდით.
-აქამდე ისე ვვაჭრობდი,ვიტრინა არ დამჭირვებია,გამვლელებმა შეიძლება ვიტრინას შემთხვევით გაჰკრან მხარი და ბროლი დაამსხვრიონ,-უპასუხა პატრონმა
-ცხვრები რომ იალაღზე გამყავდა, შეიძლებოდა გველს გადაყროდენენ და დაღუპულიყვნენ,მაგრამ ცხვრებმაც და მწყემსებმაც იციან,რომ ასეთია ცხოვრება.
ვაჭარი ამ დროს მყიდველს ემსახურებოდა,რომელიც სამ ჭიქას ყიდულობდა.რატომღაც მომრავლდა მყიდველი,თითქოს მობრუნდა ის დრო,როცა ეს ქუჩა მთელი ტანჯერინიდან იზიდავდა მუშტარს.
- საქმე კარგად მიგვდის, - მყიდველის წასვლის შემდეგ უთხრა ვაჭარმა, - ფულსაც კარგად ვშოულობთ და მალე იმდენი დაგიგროვდება,ახალ ფარას იყიდი.რატომ არ გყოფნის? უფრო მეტს რატომ ითხოვ ცხოვრებისგან?
- იმიტომ,რომ ნიშნების უნდა გჯეროდეს, - მოულოდნელად წამოსცდა ყმაწვილს და მაშინვე ინანა: ვაჭარი ვერაფერს მიხვდებოდა,ის ხომ არასოდეს შეხვედრია ხელმწიფეს.
-ამას იღბლიანი დასაწყისი ჰქვია, - გაახსენდა ბერიკაცის სიტყვები, - ახალბედებს ყოველთვის ბედი სწყალობთ,რადგან ცხოვრებას სურს,რომ ადამიანმა თავის ბედს მისდიოს".
პატრონი კი სანტიაგოს ნათქვამმა დააფიქრა. ამ ბიჭის მაღაზიაში მოსვლა უკვე კეთილი ნიშანი იყო - სალაროში ფული შემოდიოდა და ვაჭარი არც ნანობდა,სამუშაოდ რომ აიყვანა.თუმცა იმაზე მეტს უხდიდა,რაც ეკუთვნოდა, - ბროლის ვაჭარი ვერც კი წარმოიდგენდა,ასე თუ გამოცოცხლდებოდა ვაჭრობა და ამიტომ დიდი პროცენტს შეპირდა,ახლა კი უკვე ხვდებოდა,რომ შორს არ იყო ის დრო,როცა სანტიაგო თავის ცხვრებს დაუბრუნდებოდა.
- პირამიდების ნახვა რაში დაგჭირდა? - საუბრის თემის შესაცვლელად ჰკითხა სანტიაგოს.
- ბევრი რამ მსმენია მათ შესახებ,- უპასუხა სანტაგომ.
განძი უკვე მწარე მოგონებადღა ქცეულიყო და ცდილობდა,ამაზე აღარ ეფიქრა,ამიტომაც აღარაფერი უთქვამს პატრონისთვის.
- ჩემს სიცოცხლეში პირველად ვხედავ ადამიანს,რომელსაც მხოლოდ იმიტომ უნდა უდაბნოს გავლა,რომ პირამიდებს შეხედოს.ეს პირამიდები კი მხოლოდ ქვების გროვაა, თვითონაც შეგიძლია, ეზოში ასეთვე აახოოხოლავო.
- ეტყობა,შორეულ მოგზაურობებზე სიზმრები,არასოდეს გინახავთ,- უპასუხა სანტიაგომ და მორიგი მყიდველის შესახვედრად გაემართა.
ორი დღის შემდეგ პატრონი ისევ მიუბრინდა ვიტრინის საკითხს.
- სიახლეები არ მიყვარს,არც ჰასანივის მდიდარ ვარ,რომ შეცდომებისა არ მეშინოდეს - თუ რამე შეეშალა,ვერცკი შეამჩნევს,რა დაკარგა. ჩვენ კი ჩვენი შეცდომების გამოსასწორებლად,შეიძლება მთელი სიცოცხლე დაგვჭირდეს.
"მართალია", გაიფიქრა ყმაწვილმა.
- "ჰოდა,მიპასუხე,რაში გვჭირდება ეს ვიტრინა? - ჰკითხა ისევე პატრონმა?
- მინდა, რაც შეიძლება სწრაფად დავუბრუნდე ჩემს ცხოვრებას.ბედი გვწყალობს და ამით უნდა ვისარგებლოთ,ჩვენც ისევე დავეხმაროთ,როგორც თვითონ გვეხმარება.ამას იღბლიანი დასაწყისი ჰქვია,ახალბედებს ყოველთვის სწყალობთ ბედი.
მოხუცი დაფიქრდა და შემეგ უპასუხა:
- მოციქულმა ყურანი დაგვიტოვა და სულ ხუთი მოვალეობა დაგვაკისრა, რომლებსაც მთელი სიცოცხლე უნდა ვიცავდეთ.მათ შორის ყველაზე მთავარია,გვახსოვდეს,რომ არა არს ღმერთი გარდა ალაჰისა.ოთხი დანარჩენები კი შემდეგია:
დღეში ხუთჯერ ვილოცოთ,ვიმარხულოთ რამადანის თვეში,ღატაკს გულმოწყალედ მოვექცეთ...
ის კვლავ დადუმდა,მოციქულის სახელის ხსენებაზე,თვალი აუწყლიანდა.თუმცა სიცოხლით სავსე და სულსწრაფი ადამიანი იყო,მაინც ახერხებდა,მუჰამედის კანონებით ევლო ამ ცხოვრებაში.
- მეხუთე? ჩაეკითხა სანტიაგო.
- გუშინწინ მითხარი,რომ ალბათ,არასოდეს დამსიზმრებია შორეული მოგზაურობები.ჰოდა,ყველა მორწმუნესათვის მეხუთე მოვალეობა მომლოცველობაა.
ყოველმა ჩვეგანმა,სიოცხლეში თუნდაც ერთხე,უნდა მოინახულოს წმინდა ქალაქი მექა.ია კი ბევრად უფრო შინაარსიანია,ვიდრე შენი პირამიდები.ახალგაზრდობაში,როგორც კი ფული დავაგროვე,ამ ფარდულის ყიდვა ვამჯობინე.ვფიქრობდი:გავმდიდრდები და მექაში მაშინ გავემგზავრებით-მეთქი.შემდეგ ფული გამიჩნდა,მაგრამ ვაჭრობას ვერავის ვანდობდი,საფრთხილო საქონელი მქონდა,ყოველდღე ვხედავდი,როგორ ჩაივლინენ ხოლმე ჩემს ქუჩაზე პილიგრიმები:მათ შორის მდიდრებიც იყვნენ - უამრავი მსახური და აქლემების ქარავანი მიჰყვებოდათ,მაგრამ უმეტესობა ჩემზე ღარიბი ჩანდა.
იმასაც ვხედავდი,უკან როგორ ბრუნდებოდნენ ბედნიერები და კმაყოფილები და სახლის წინ მექაში მომლოცველობის ნიშანს დგამდნენ.ერთმა მეწაღემ ისიც მიამბო,რომ თითქმის ერთი წელიწადი დასჭირდა,ვიდრე უდაბნოს გაივლიდა,მაგრამ იქ უფრო ნაკლებად იღლებოდა,ვიდრე ტანჯერინში,როცა მეზობელ უბანში მიდიოდა ტყავის საყიდლად.
- რატომ არ გინდა მექაში წასვლა? - ჰკითხა სანტიაგომ.
- იმიტომ,რომ მხოლოდ ამაზე ოცნებით ვცოცხლობ.სხვაგვარად როგორ გავუძლებდი ერთმანეთს დამსგავსვებულ ამ დღეებს,საქონლით სავსე ამ თაროებს და სადილებსა და ვახშმებს იმ საზიზღარ დუქანში? იმის მეშინია,რომ თუ ოცნება ამისრულდება,აღარც ჩემს სიცოცხლეს ექნება აზრი.
შენ კი პირამიდების ნახვაზე ოცნებობ,და ჩემგან განსხვავებით,ამ ოცნების ასასრულებად იბრძვი.
მე მინდა,მხოლოდ ვიოცნებო მექაზე.ათასჯერ წარმომიდგენია,როგორ გადავივლი უდაბნოს,მივალ მოედანზე,სადაც წმინდა ქვა დგას,შვიდჯერ შემოვუვლი გარშემო და მხოლოდ ამის შემდეგ შევეხები.იმასაც ვხედავ ხოლმე,როგორ დგას ჩემს ირგვლივ ზღვასავის ხალხი და როგორ შეერწყმება ჩემი ხმა საერთო ლოცვას.მაგრამ ყველაზე მთავარი ის არის,რომ თავზარდამცემი იმედის გაცრუების მეშინია და მხოლოდ ოცნებას ვარჩევ...
იმ დღეს პატრონმა სანტიაგოს ნება დართო,ახალი ვიტრინა გაეკეთებინა.ასეა ყველა ერთნაირად არ ოცნებობს და არ ნახულობს სიზმრებს.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/8
**** კარი მეცხრე****
კიდევ ორი თვე გავიდა.ახალმა,ქუჩაში გამოტანილმა ვიტრინამ შედეგი გამოიღო: მაღაზიაში ხალხის ტევა აღარ იყო.სანტიაგო ანგარიშობდა: თუ ასე გაგრძელდებოდა,ნახევარ წელიწადში ესპანეთში დაბრუნდებოდა და სამოცი სული ცხვრის კიარა,ორჯერ მეტის ყიდვას შეძლებდა.მერე ერთ წელიწადში ფარას გააორმაგებდა და არაბებთან დაიწყებდა ვაჭრობას,რადგან უკვე საკმაოდ კარგად ახერდებდა მათ ენაზე ლაპარაკს.ბაზარში მომხდარი იმ შემთხვევის შემდეგ აბგიდან ერთხელაც აღარ ამოუღია ურიმი და თუმიმი,რადგან ეგვიპტე მისთვის ისეთივე აუხდენელ ოცნებად იქცა,როგორც მექა იყო ფარდულის პატრონისათვის.ახლა უკვე უხაროდა მუშაობა და ერთთავად იმაზე ოცნებობდა,როგორი გამარჯვებული სახით ჩავიდოდა გემიდან ტარიფების პორტში.
" გახსოვდეთ: ყოველთვის ზუსტად უნდა იცოდე,რა გინდა", - ეუბნბოდა მელიქსედეკი.
ყმაწვილმა იცოდა და თავისი მიზნის მისაღწევად მუშაობდა.იქნებ ბედიც სწორედ ეს იყო,უცხო ქვეყანაში აღმოჩენილიყო,იმ არამზადას გადაჰყოლოდა,შემდეგ ფული ეშოვა და ფარა გაემრავლებინა.
საკუთარი თავი ეამაყებოდა,ამ ქვეყანაში ბევრი რამ ისწავლა: ახლა ბროლით ვაჭრობაც შეეძლო,უსიტყვო ენასაც ფლობდა და ნიშნებს კითხულობდა.ერთხელ ყური მოჰკრა,როგორ ბუზღუნებდა ვიღაც კაცი: ამხელა აღმართი ამოვიარე,აქ კი ჩამოსაჯდომი და წყურვილის მოსაკლავი ადგილიც არ არისო.სანტიაგო მაშინვე მიხვდა მინიშნებას და პატრონს უთხრა :
- რატომ არ შეიძლება,ამ აღმართზე ამომსვლელთათვის ჩაი გავყიდოთ?
- დიდი ვერაფერი სიახლეა, - უთხრა მან
- ჩაის ბროლის ჭიქებით შევთავაზებთ.ხალხს ესიამოვნება ბროლის ჭიქების ყიდვაც მოუნდებათ.ადამიანებს ხომ ყველაზე მეტად სილამაზე იზიდავს.
პატრონი საკმაოდ დიდხანს შესცქეროდა და ხმას არ იღებდა.მერე საღამოს ლოცვა წაიკითხა,ფარდული დაკეტა. ქვაფენილზე, პარმაღთან ჩამოჯდა და სანტიაგოს ნაგრილე შესთავაზა, - ის უცნაური ყალიონი,,ასე რომ უყვართ არაბებეს.
- მითხარი ერთი,რა გინდა? - ჰკითხა მან ყმაწვილს.
- ხომ იცით,მინდა,შინ დავბრუნდე და ფარა ვიყიდო.ამისათვის კი ფული მჭირდება.
- ოცი წელია, ეს ფარდული მაქვს.ვიცი,როგორ გავარჩიო კარგი ბროლი ცუდისგან,ძირისძირობამდე შევისწავლე ვაჭრობა.ახლა საქმე კარგად მიგვდის და ძალიან კმაყოფილი ვარ,მაგრამ ვაჭრობის გაფართოებას არ ვაპირებ.თუ მუშტარს ბროლის ჭიქებით შევთავაზებთ ჩაის,შემოსავალი,მართლაც შეიძლება გაიზარდოს.მაშინ ბევრი რამის შეცვლა მოგვიწევს.
- მერე,რა არის ამაში ცუდი?
- უბრალოდ,ასე ცხოვრებას მივეჩვიე.ადრე,შენს მოსვლამდე,ხშირად მიფიქრია,რომ ვიდრე ჩემი მეგობრები სადღაც მიემგზავრებოდნენ,უკან ბრუნდებოდნენ, მდიდრდებოდნენ ან ქონებას კარგავდნენ,მე ფეხმოუცვლელი ვიჯექი ამ ფარდულში.ეს ყველაფერი ნაღვლით მავსებდა.ახლა კი ვხვდები,რომ ჩემი ფარდული სწორედ იმ ზომისაა,რამხელაც მჭირდებობა,და ისეთია,როგორიც მინდოდა.ცვლილებებში არ მიყვარს და არც კი ვიცი, როგორ უნდა შეიცვალოს რამე.საკუთარი თავი ისეთი მომწონს როგორიც ვარ.
ყმაწვილმა ვერაფერი უპასუხა.მოხუცმა კი განაგრძო:
- შენი თავი თითქოს ღმერთმა გამომიგზავნა.დღეს დილას კი მივხვდი:თუ ღვთის წყალობას არ მიიღებ,ის წყევლად გექცევა.მე ამ ცხოვრებისგან არაფერს ვითხოვ,შენ კი ახალ-ახალ თვალსაწიერს მიხსნი.გავცქერი ამ შორეთს,ვხვდები,რა წარმოუდგენელი სიმაღლებს შეიძლება მივაღწიო და გუნება მეშხამება.რადგან ვხვდები,რომ ყველაფრის მოპოვება შემიძლია,მაგრამ ეს უკვე აღარ მჭირდება.
"კიდევ კარგი ბატიბუტის გამყიდველს მაინც არაფერი ვუამბე", - გაიფიქრა სანტიაგომ.
ცოტა ხანს კიდევ ეწეოდნენ ნარგილეს.მზე ჩავიდა.პატრონი და სანტიაგო არაბულად ლაპარაკობდნენ - ყმაწვილი კმაყოფილი იყო,ამ ენაზე რომ შეეძლო საუბარი. დიდი ხნის წინ,სულ სხვა ცხოვრებაში ეჩვენებოდა, რომ ცხვრებს ყველაფერი ესმოდათ და ყველაფრის გაგება შეეძლოთ,მაგრამ არაბულ ენას,ალბათ მაინც ვერ ისწავლიდნენ.
"არის კიდევ რაღაც,რასაც ცხვრები ვერ ისწავლიან,- გაიფიქრა და უსიტყვოდ შეხედა პატრონს, - მათ მხოლოდ საჭმელ-სასმელის მპოვება იციან.ესეც თვითონ არ უსწავლიათ,მე დავეხმარე".
- მაკთუბ - წარმოთქვა ბოლოს ბროლის ვაჭარმა.
- ეგ რას ნიშნავს?
- ამ სიტყვას მნიშვნელობა ბოლომდე რომ გაიგო,არაბად უნდა დაიბადო, - უპასუხა მან, - მაგრამ,დაახლოებით,ასე ჟღერს: " წერილი არს".
და ნარგილეში ნაკვერჩხლის ჩაქრობისას უთხრა,რომ ხვალიდან შეეძლო,მუშტარისთვის ბროლის ჭიქებით ჩაი შეეთავაზებინა.ცხოვრების დინების შეჩერება ხომ დღემდე ვერავის მოუხერხებია.
ადამიანები აღმართზე ამოდიოდნენ და სრულიად მოულოდნელად,ამ აღმართის თავზე ფარდულს ხედავდნენ,სადაც ლამაზი ბროლის ჭიქებით სთავაზობნენ ცივ და მაცოცხლებელ პიტნის ჩაის.ჰოდა,როგორღა გაუძლებდათ გული,ფარდულში არ შესულიყვნენ და ჩაი არ დაელიათ?
"ჩემს საყვარელ ცოლს ასეთი რამ არც მოაფიქრდებოდა!" - ამბობოდა ერთი და ჭიქებს ყიდულობდა: ამ საღამოს სტუმრები ჰყავდა და ლამაზი ბროლის ჭიქებით აპირებდა მათ გაოცებას.
მეორე ამტკიცებდა,რომ ბროლის ჭიქაში ჩაი ბევრად უფრო გემრიელი იყო - ბროლი ხომ უკეთესად ინახავდა სურნელს.მესამეს ახსენდებოდა,რომ უძველესი აღმოსავლური ტრადიციით სწორედ ბროლის ჭიქებით სვამდნენ ჩაის,რადგან ბროლს მაგიური ძალა ჰქონდა.
ძალიან მალე ეს სიახლე მთელ ქალაქს მოედო,ხალხი აღმართს მოაწყდა.რათა საკუთარი თვალით ენახა,რა სიახლის შემოტანა შეიძლებოდა ასეთ ძველ პროფესიაში.მალე სხვა ფარდულებშიც დაიწყეს მუშტრებისთვის ბროლის ჭიქებით ჩაის მირთმევა,მაგრამ იქ ხალხს აღმართზე ასვლა არ უწევდა და ამიტომაც დიდად არც ეტანებოდნენ.
მალე ვაჭრობა ისე გაფარდოვდა,რომ ორი ნოქრის აყვანა დასჭირდათ.ახლა აქ არა მხოლოდ ბროლს ყიდდნენ,არამედ დიდი რაოდენობით ჩაისაც ასაღებნენ.
ასე გავიდა ნახევარი წელიწადი.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/9
**** კარი მეათე****
სანტიაგოს მზის ამოსვლამდე გაეღვიძა.მას შემდეგ,რაც აფრიკის კონტინეტზე პირველად დადგა ფეხი,უკვე თერთმეტი თვე და ათი დღე გასულიყო.
მან ტილოს არაბული თეთრი ბურნუსი ჩაიცვა,საგანგებოდ რომ ჰქონდა ამ დღისთვის ნაყიდი,თავზე ბაღდადი დაიფარა,აქლემის ტყავის თასმით შემოიჭირა,სანდლებში ფეხი გაყო და უხმაუროდ ჩავიდა ქვევით.
ქალაქს ჯერ ისევ ეძინა.სანტიაგომ ერთი ნაჭერი მურაბიანი პური შეჭამა და ბროლის ჭიქიდან ჩაი მოსვა.შემდეგ ფარდულის ზღურბლზე ჩამოჯდა და მარგილე გააბოლა.
ასე იჯდა მარტო და ეწეოდა,არაფერზე ფიქრობდა,მხოლოდ ქარის ზომიერ შრიალს აყურადებდა,ამ ქარს უდაბნოს სურნელი მოჰქონდა.მოწევა რომ დაამთავრა,ჯიბეში ხელი ჩაიყო და რამოდენიმე წუთს დასცქეროდა იმას,რაც ხელს ამოყვა..
ფულის უზარმაზარი შეკვა იყო.ამ ფულით უკან დასაბრუნებელ ბილეთსაც იყიდდა,ას ოც ცხვარსაც და ესპანეთსა და იმ ქვეყანას შორის ვაჭრობის უფლებებსაც,სადაც ახლა თვითონ იმყოფებოდა.
სანტიაგო მოთმინებით ელოდა,როდის გაიღვიძებდა პატრონი და ფარდულს გააღებდა.მერე ერთად დალიეს ჩაი.
- დღეს მივდივარ,-უთხრა ყმაწვილმა,- ახლა იმდენი ფული მაქვს,რომ ცხვრების ყიდვა შევძლო,თქვენ კი მექაში გაემგზავრებით.
პატრონი ხმას არ იღებდა.
- დამლოცეთ, - სთხოვა სანტიაგომ, - თქვენ მე ძალიან დამეხმარეთ.
მოხუცი ისევ დუმდა და ჩაის აყენებდა.ბოლოს ყმაწვილისაკენ შებრუნდა.
- მე ვამაყობ შენით.შენ სრულიად გამოაცოცხლე ჩემი ჩამკვდარი ფარდული.მაგრამ გახსოვდეს: მე არ წავალ მექაში.და ისიც მინდა,იცოდე,რომ არც შენ იყიდი ცხვრებს.
- ვინ გითხრათ? - ჰკითხა გაოცებულმა სანტიაგომ.
- მაკთუბ, - მხოლოდ ეს უპასუხა ბროლის ვაჭარმა.
და ყმაწვილი დალოცა.
სანტიაგო თავის ოთახში შევიდა და ბარგი-ბარხანა ჩაალაგა - სამი ტომარა გამოუვიდა.უკვე კართან მისულმა,კუთხეში თავის ძველ,მწყემისდროინდელ აბგას მოჰკრა თვალი,რომელიც რა ხანია,აღარ დაენახა და უკვე მივიწყებული ჰქონდა.აბგაში მისი ქურთუკი და წიგნი ედო.ქურთუკი ამოიღო,უნდოდა,ვინმე ბავშვისთვის ეჩუქებინა,და უცებ იატაკზე ორი ქვა გაგორდა - ურიმი და თუმიმი.
ყმაწვილს მაშინვე გაახსენდა ის საოცარი ხელმწიფე და თვითონაც გაოცდა,რომ ამდენ ხანს მასზე აღარც კი უფიქრია.მთელ წელიწადს მუხლჩაუხრელად შრომობდა,რომ ფული დაეგროვებინა და ხელცარიელი არ დაბრუნებულიყო ესპანეთში.
'ოცნებაზე არასოდეს თქვა უარი, - ეუბნებოდა მელიქსედეკი, - ნიშნებს მისდიე".
ყმაწვილმა ქვები იატაკიდან წამოკრიფა და იმავ წამს უცნაური შეგრძნება დაეუფლა,თითქოს ბერიკაცი სულ ახლოს იყოს,აქვე,მის გვერდით.მთელი წელიწადი აილია შრომაში.ახლა კი ნიშნები ეუბნებოდნენ,რომ წასვლის დრო მოსულიყო.
'მე კვლავ ისეთი ვიქნები როგორიც ვიყავი, - გაიფიქრა მან, - მაგრამ ცხვრები ვერ მასწავლიან არაბულ ენას".
თუმცა ცხვრებმა უფრო მნიშვნელოვანი რამ ასწავლეს: მათგან შეიტყო პირველად,რომ აქვეყნად არსებობს ენა, რომელიც ყველას ესმის.და მთელი ეს წელი ვაჭრობის აყვავებას რომ ცდილობდა,სანტიაგო ყველასათვის გასაგებ ამ ენაზე ლაპარაკობდა.ეს იყო აღტკინების ენა,ენა იმ საგანთა,რასაც სიყვარულითა და მონდომებით აკეთებ,აკეთებ იმისათვის,რისიც გწამს ან რისკენაც ილტვი.ტანჯერი უკვე უცხოეთი აღარ იყო მისთვის.ყმაწვილი ხვდებოდა,რომ მთელი სამყაროს დაპყრობასაც ისევე შეძლებდა,როგორც ეს ქალაქი დაიპყრო.
' როცა გულით გწადია რაღაც,მთელი სამყარო დაგეხმარება შენი ოცნების ასრულებაში", - ასე ამბობდა ბებერი მელიქსედეკი.
თუმცა არც ავაზაკზე,არც თვალუწვდენელ უდაბნოზე და არც ადამიანებზე,რომლებიც ჩუმად ოცნებობდნენ,მაგრამ ოცნების ასრულებისა ეშინოდათ,მელიქსედეკს სიტყვაც არ დასცდენია. მას არც ის უთქვამს, რომ პირამიდები მხოლოდ და მხოლოდ ქვების გროვა იყო და ყველას,ვინც კი მოისურვებდა,თავის ბაღში შეეძლო ასეთი გროვის დახოხორავება.
ბებერ ხელმწიფეს იმის თქმაც დაავიწყდა,რომ როცა ცხვრების საყიდელი ფული გაუჩნდებოდა,უნდა ეყიდა კიდეც.
სანტიაგომ ძველი აბგა აიღო და თან გაიყოლა.კიბეს ჩაუყვა ფარდულის პატრონი უცხოელ ცოლ-ქმარს ემსახურებოდა,დანარჩენი მუშტრები კი ფარდულში დააბიჯებდნენ და ბროლის ჭიქებიდან სვამდნენ ჩაის.ამ დილაუთენია უკვე ბევრი მყიდველი მოსულიყო.მხოლოდ ახლაღა შეამჩნია სანტიაგომ,რომ ბროლის ვაჭრის თმა საოცრად ჩამოჰგავდა მელიქსედეკისას.მას ის პირველი დილაც გაახსენდა ტანჯერში,როცა არც წასასვლელი ჰქონდა სადმე არც საჭმელ-სასმელი,გაახსენდა მეფუნთუშის ღიმილი და ისიც ბებერი ხელმწიფის ღიმილს მიამსგავსა.
"აქ ყველას და ყველაფერს მელიქსედეკის კვალი ატყვია,თითქოს ნამყოფი იყოს კიდეც აქ, - გაიფიქრა ყმაწვილმა, - ასე მგონია,რომ ეს ადამიანები თავიანთი ცხოვრების რაღაც წუთებში შეხვედრიან კიდეც მელიქსედეკს.თუმცა,არც არის გასაკვირი,თვითონაც ხომ ამბობდა,რომ ყოველთვის ევლინებოდა იმათ,ვინც თავის ბედისწერას მიჰყვებოდა."
არავის გამომშვიდობებია, ისე გავიდა ფარდულიდან - არ უნდოდა,უცხოთა წინაშე ცრემლი გადმოვარდნოდა.მაგრამ ხვდებოდა,რომ გულის სიღრმეში მოენატრებოდა ეს ყველაფერი;მოენატრებოდა ის მრავალი მშვენიერი რამ,რაც აქ ისწავლა.მან ხომ აქ საკუთარი თავის რწმენა და სამყაროს ფლობის სურვილი შეიძინა.
"დღეიდან ჩემს ნაცნობ ადგილებს ვუბრუნდები ცხვრების სამწყემსად", - გაიფიქრა მან, მაგრამ ნაფიქრალმა,რატომღაც სიხარული არ მოჰგვარა.მთელ წელიწადს მუშაობდა თავისი ოცნების ასასრულებლად,ეს ოცნება კი ყოველ წუთას კარგავდა მომხიბვლელობას.ანდა,იქნებ ეს არც იყო ოცნება?
"იქნება აჯობებს, ბროლის ვაჭარს მივბაძო - მთელი სცოცხლე მექაზე ვიოცნებო და გზას არასოდეს დავადგე?" - ფიქრობდა ის,მაგრამ ქვებმა,ხელში რომ ეჭირა,თითქოს ბებერი ხელმწიფის ძალა და შემართება შემატეს.
უცნაური დამთხვევაა,ანდა იქნებ ნიშანიც იყო? - სწორედ იმ სასადილოში შევიდა,სადაც ტანჯერში ჩამოსვლის პირველ დღეს იჯდა.ცხადია,ის არამზადა იქ აღარ დახვედრია.პატრონმა კი ჭიქა ჩაი მოუტანა.
'მწყემსობას ყოველთვის მოვასწრებ, - ფიქრობდა სანტიაგო, - ცხვრის მწყემსვაც ვიცი და კრეჭაც,თავის რჩენა არ გამიჭირდება.პირამიდებთან მისვლის სხვა შესაძლებლობა კი,იქნებ,აღარც მქონდეს.
ოქროსგულსაკიდიანმა ბერიკაცმა მთელი ჩემი ცხოვრების ამბავი იცოდა.მე ნამდვილად ხელმწიფეს შევხვდი და თანაც - ბრძენს".
სულ ორი საათის გზა აშორებდა ანდალუსიის ველებამდე,პირამიდებამდე კი თვალუწვდენელი უდაბნო გაწოლილიყო.მაგრამ მიხვდა,რომ ამ საკითხისთვის სხვაგვარადაც შეეძლო, შეეხედა: განძისკენ მიმავალი გზა უკვე ორი საათით ჰქონდა შემოკლებული,თუმცა კი თვითონ ამისათვის მთელი წელიწადი დაკარგა.
"გასაგებია,რატომაც მინდა ცხვრებთან დაბრუნება:ვიცნობ მათ და მიყვარს ისინი,არც მათ მოვლას სჭირდება დიდი გარჯა.მაგრამ განა შეიძლება უდაბნოს სიყვარული? თუმცა იგივე უდაბნო მალავს ჩემს განძს.განძს თუ ვერ ვიპოვნი,შინ დავბრუნდები.მაგრამ იქნება მეცადა,რაკი ისე მოხდა,რომ ფულიც მაქვს და დროც".
და იმავ წამს ენით აუწერელმა სიხარულმა აუვსო გული.
მწყემსობა ყოველთვის შეეძლო,ბროლით ვაჭრობაც შეეძლო.ალბათ,ამქვეყნად ბევრი სხვა განძიც იყო დაფარული,მაგრამ მხოლოდ მას,და სხვას არავის,ორჯერ ესიზმრა ერთი და იგივე სიზმარი და ბებერ ხელმწიფესაც ის შეხვდა.
სასადილოდან კმაყოფილი გამოვიდა.გაახსენდა,რომ ბროლის ერთ-ერთ მომწოდებელს უდაბნოს გამოვლით,ქარავნებით ჩამოჰქონდა საქონელი.
სანტიაგოს მუჭში ეჭირა ურიმი და თუმიმი და ამ ქვებმა კვლავ განძის საძებნელად წასვლა გადააწყვეტინეს.
'მე მუდამ იმათ გვერდით ვარ,ვინც თავის ბედისწერას მისდევს", - გაახსენდა მელიქსედეკის სიტყვები.
სულ ორი რამ უნდა გაეკეთებინა: სავაჭრო საწყობში უნდა მისულიყო და ეკითხა,მართლა ასე შორს იყო პირამიდები როგორც ამბობდნენ?
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/9
**** კარი მეთერთმეტე****
შენობა სადაც ინგლისელი იჯდა,უფრო ბოსელს ჰგავდა და ოფლის მტვრისა და საქონლის სუნით იყო გაჟღენთილი. 'ნუთუ იმიტომ ვისწავლე ათ წელიწადს,რომ ამ ბოსელში აღმოვჩენილიყავი?" - ფიქრობდა ინგლისელი და უგულისყუროდ ფურცლავდა ჟურნალს.
მაგრამ ვერც უკან დაიხევდა,ნიშნებს უნდა მიჰყოლოდა მთელი ცხოვრება მოანდომა იმ ერთადერთი ენის ძიებას,რომელზეც სამყარო ლაპარაკობდა - ამისათვის სწავლობდა.თავდაპირველად ესპერანტო შეისწავლა,შემდეგ მსოფლიო რელიგიებით დაინტერესდა და ბოლოს ალქიმიამ გაიტაცა.ახლა ის თავისუფლად ლაპარაკობდა ესპერანტოზე,ზედმიწევნით იცოდა ნებისმიერი რელიგიის საფუძვლები,ალქიმიკოსი კი ჯერ ვერ გამხდარიყო.ცხადია,პატარ-პატარა საიდუმლოებებს ჩასწვდა,მაგრამ შემდეგ ერთ ადგილზე გაიყინა და ნაბიჯსაც ვეღარ დგამდა წინ,დიდხანს და უშედეგოდ ცდილობდა,სხვა ალქიმიკოსებს დაკავშირებოდა და მათგან მიეღო დახმარება.ყველანი თავის თავში ჩაკეტილი და უცნაური ადამიანები აღმოჩდნენ, ყველა მხოლოდ საკუთარ თავზე ფიქრობდა და მათგან დახმარების ან რჩევის მიღება შეუძლებელი იყო.ეგებ იმიტომაც გახდნენ ასეთები,რომ თვითონაც ვერ სწვდებოდნენ ფილოსოფიური ქვის საიდუმლოს?
ამ ძიებებში ინგლისელს უკვე მამისეული ქონების დიდი ნაწილი ჰქონდა განიავებული.სად არ ეძებდა პასუხს,საუკეთესო ბიბლიოთეკებში იქექებოდა,ალქიმიის ყველაზე იშვიათ,ყველაზე მნიშვნელოვან წიგნებს ყიდულობდა და სწორედ ერთ-ერთ ასეთ წიგნში ამოიკითხა ვიღაც ცნობილზე ცნობილი არაბი ალქიმიკოსის შესახებ,მრავალი წლის წინ, ევროპას რომ სწვდებოდა;მასზე ამბობდნენ,რომ ორასი წლისა იყო,ფილოსოფიური ქვა ეპოვა და უკვდავების ელიქსირიც აღმოეჩინა - რაც უკვე თავისთავად შთამბეჭდავი იყო,მაგრამ ინგლისელისათვის ეს ამბავი მაინც ლეგენდად დარჩებოდა,უდაბნოში არქეოლოგიური გათხრებიდან დაბრუნებულ მის ერთ-ერთ მეგობარს რომ არ მოეთხრო ზებუნებრივი ძალით დაჯილდოებულ ერთ არაბზე. როგორც გაარკვია,ის არაბი ელფაუმის უდაბნოში ცხოვრობდა,გადმოცემების მიხედვით,ორასი წლისა იყო და ნებისმიერი ლითონის ოქროდ ქცევა შეეძლო.
ინგლისელმა მაშინვე გადადო ყველა შეხვედრა და საქმე, საკუთარი ბიბლიოთეკიდან საჭირო წიგნებიი გადაარჩია და აქ აღმოაჩნდა,ამ ბოსლის მსგავს ფიცრულში,რომლის კედლეს მიღმაც საჰაეროსკენ წასასვლელად გამზადებული უზარმაზარი ქარავანი იდგა,გზად სწორედ ეს-ფაუმის ოაზისი უნდა გაევლოთ.
"ჩემი თვალით უნდა ვნახო ის წყეული ალქიმიკოსი:,- გაიფიქრა ინგლისელმა და იმ წუთს თითქოს აქლემების აყროლებული სუნიც კი აღარ მოეჩვენა აუტანლად.
სწორედ ამ დროს შემოვიდა მხარზე აბგაგადაკიდებული ახალგაზრდა არაბი და მიესალმა.
- საით გაგიწევია? - ჰკითხა მან
- უდაბნოში, - უპასუხა ინგლისელმა და კვლავ კითხვა განაგრძლო.
ლაპარაკისთვის არ ეცალა:ყველაფერი უნდა გაეხსენებინა,რაც ამ ათი წლის მანძილზე ისწავლა;ვინ იცის,იქნებ,ალქიმიკოსს მისსი ცოდნის შემოწმება მოენდომებინა.
ყმაწვილიც ჩამოჯდა,აბგიდან წიგნი ამოიღო და კითხვა დაიწყო.ინგლისელმა შენიშნა,რომ ესპანურად კითხულობდა.
"კარგია", - გაიფიქრა მან,რადგა ესპანურად უკეთ ლაპარაკობდა,ვიდრე არაბულად.
თანაც,თუ ეს ყმაწვილი ელ-ფაუმში მიდიოდა,თავისუფალ დროს ხმის გამცემი მაინც ეყოლებოდა.
"უცნაურია, - ფიქრობდა სანტიაგო,როცა უკვე მერამდენედ კითხულობდა იმ დასაფლავების ამბავს,რითაც წიგნი იწყებოდა, - ორი წელია,ამ წიგნს ვკითხულობ და დღემდე პირველ გვერდს ვერ გავცდი".
ამჯერად მეფე მელიქსედეკი არ უშლიდა ხელს,მაგრამ წაკითხულს გულს მაინც ვერ უდებდა.გონებაში ერთადერთი კითხვა უტრიალებდა - სწორედ მოიქცა, თუ არა?მაგრამ ერთ რამეში კი არ ეპარებოდა ეჭვი: გადაწყვეტილების მიღება ყოველი საქმის დასაწყისი იყო მხოლოდ.გადაწყვეტილების მიღების და არჩევანის გაკეთების შენდეგ,ადამიანი თითქოს თავით ეშვებოდა უსწრაფეს ნაკადში,რომელსაც იქით მიჰყავდა,საით წასვლაც თვითონ აზრად არ მოუვიდოდა.
"განძის საძებნელად რომ წამოვედი,ვერც წარმოვიდგენდი თუ ბროლით მოვაჭრის ფარდულში აღმოვჩნდებოდი.ახლაც იგივე მეორდება,ეს ქარავანიც მე ავარჩიე,მაგრამ თავისთავად მისი გზა ჩემთვის მაინც ამოუცნობი დარჩება".
მის გვერდით ვიღაც ეპროპელი იჯდა და წიგნს კითხულობდა.სანტიაგოს ეს კაცი არ მოეწონა:აქ შემოსვლისას მტრულად გამოხედა.თუმცა ეს არ იყო მთავარი,ნაცნობობა მაინც შეიძლებოდა გაება,მისალმებისთანავე საუბარი რომ არ გაეწყვიტა.
ყმაწვილმა წიგნი დახურა - სულაც არ უნდოდა ,რამით დამსგავსებოდა ამ უცხოელს, - შემდეგ ჯიბიდან ქვები ამოიღო და თითებში აათამაშა.
- ურიმი და თუმიმი?! - გაოცდა უცხოელი.
სანტიაგომ სასწრაფოდ დამალა ქვები.
- არ იყიდება, - უთხრა.
არც ისე ძვირი ღირს, - უპასუხა მან, - ჩვეულებრივი კრისტალებია,დიდი არეფერი.ამქვეყნად უამრავი ასეთი ქვაა,მაგრამ ვისაც ამისი გაეგება რამე,მაშინვე იცნობს ურიმს და თუმიმს.ვერც კი წარმოვიდგენდი,თუ ეს ქვები შეიძლებოდა აქ მენახა.
- მე ისინი ხელმწიფემ მაჩუქა, - უპასუხა მან.
- ველაპარაკე,შენ ალბათ,გიჭირს, დაიჯერო,რომ ხელმწიფეები მწყემსებს ელაპარაკებიან, - უთხრა სანტიაგომ და საუბრის გაგრძელების სურვილი გაუქრა.
- არა რატომ? ყველაზე უწინ სწორედ მწყემსებმა აღიარეს ხელმწიფე,როცა ამქვეყნად მას არავინ იცნობდა.მწყემსებთან ხელმწიფეების საუბარი სულაც არ არის გასაკვირი, - და თითქოს შეეშინდა,რომ ყმაწვილი ვერ გაუგებდა, დასძინა - ამის შესახებ ბიბლიაშიც ამოიკითხავ,იმ წიგნში,საიდანაც ურიმის და თუმიმის არსებობის შესახებ შევიტყვე.ღმერთმა მხოლოდ ამ ქვებზე მკითხაობის უფლება მისცა ადამიანებს,ქურუმები ამ ქვებს ოქროს გულსაკიდებზე იკეთებდნენ.
სანტიაგო საწყობში მოსვლს უვე აღარ ნანობდა.
- იქნებ ესეც ნიშანია, - ჩაილაპარაკა ინგლისელმა.
- ნიშნების არსებობა საიდან იცი? - ცნობისწადილით ჩაეკითხა უცხოელს.
- ამ ქვეყნად ყველაფერი ნიშანია,- უთხრა ინგლისელმა და ჟურნალი გვერდზე გადადო, - უძველესი დროს ადამიანები ერთ ენაზე ლაპარაკობნენ,მერე კი დაივიწყეს.მე,ყველაფერთან ერთად,იმ ენას ვეძებ,ამიტომ ვარ აქ.მინდა ვიპოვო ადამიანი,ვინც ამ ერთიან ენას ფლობს - ალქიმიკოსი.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/11
**** კარი მეთორმეტე****
საუბარი სქელი არაბის,საწყობის პატრონის,მოსვლამ შეაწყვეტინა.
- ბედი გწყალობთ, -თქვა არაბმა, - დღეს,სადილის შემდეგ,ქარავანი ელ-ფაუმისკენ გავა.
- მე ეგვიპტეში მინდოდა ჩასვლა! - წამოიძახა დაბნეულმა სანტიაგომ
- ელ-ფაუმი ეგვიპტეშია. შენ საიდან ხარ?
ესპანეთიდანო,უთხრა სანტიაგომ და ინგლისელმა გაიხარა:ყმაწვილს აღმოსავლურად კი ეცვა, მაგრამ მაინც ევროპელი იყო.
- ეს კაცი ნიშნებს ბედის წყალობას ეძახის, - თქვა ინგლისელმა მეპატრონის გასვლის შემდეგ, - წიგნი რომ დამეწერა იმის შესახებ,რასაც "ბედის წყალობა" და "დამთხვევა" ჰქვია,უსქელესი ენციკლოპადია გამოვიდოდა.სწორედ ამ სიტყვებისგან შედგება სამყაროს ენა.
მერე დასძინა, რომ სანტიაგოსთან შეხვედრა,მის მსგავსად რომ ფლობდა ურიმის და თუმიმს,სულაც არ იყო შემთხვევითი,და ისიც ჰკითხა,სანტიაგოს ალქიმიკოსს ხომ არ დაეძებდა.
- მე განძს ვეძებ, - უპასუხა ყმაწვილმა,მაგრამ მაშინვე დააჭირა ენას კბილი.
- მეც განძს დავეძებ,ოღონდ,ჩემებურად.
- მე ისიც კი არ ვიცი , რა არის ალქიმია, - უთხრა სანტიაგომ,მაგრამ ანაზდად საწყობის პატრონის ხმა შემოესმათ - მათ ეძახდა.
- ქარავანს მე გავუძღვები, - ეზოში გასულებს უთხრა გრძელწყვერა შავთვალება არაბმა, - ამიერიდან ჩენს ხელთ იქნება თითოეული ჩვენგანის სიკვდილ-სიცოცხლე,რადგან უდაბნო ჭირვეულ ქალბატონებს ჰგავს და ადამიანებს ხშირად ჭკუიდან შლის.
გამგზავრებას ორასამდე ადამიანი აპირებდა,ცხოველები კი, აქლემები,ცხენები.ვირები, - ორჯერ მეტი იყო.ინგლისელს წიგნებით სავსე რამოდენიმე ჩემოდანი მოჰქონდა.ეზოში ქალები,ბავშვები და ქამრებში ხმალგარჭობილი და მხარზე თოფგადაკიდებული კაცები შეგროვილიყვნენ.ისეთი გნიასი იდგა,წინამძღოლს რამოდენიმეჯერ მოუწია სათქმელის გამეორება.
- აქ ბევრი სხვადასხვანაირი ადამიანია თავშეყრილი და ყველა სხვადასხვა ღმერთის წინაშე ლოცულობს.მე მხოლოდ ალაჰს ვემსახურები და ამიტომ მის სახელს ვფიცავ:ყველაფერს გავაკეთებ,რომ კიდევ ერთხელ ვძლიო უდაბნოს.თქვენ კი ის ღმერთი დაიფიცეთ,რომელიც გწამთ,რომ მე დამემორჩილებით, რადგან უდაბნოში დაუმორჩილებლობა სიკვდილის ტოლფასია.
ყველა აბუტბუტდა,ყველა თავის ღმერთს მიმართავდა.სანტიაომ ქრისტეს სახელი დაიფიცა.ინგლისელი კი ხმას არ იღებდა.ბუტბუტი კიდევ დიდხანს გაგრძელდა- ადამიანები დახმარებასა და შემწეობას შესთხოვდნენ ზეცას.
შემდეგ ბუკის ხმა გაისმა და ყველანი ცხენებისა და აქლემებზე ამხედრდნენ.სანტიაგო და ინგლისელი რის ვაი-ვაგლახით აფოფხდნენ აქლემზე.ყმაწვილმა შეამჩნია,რომ მძიმედ იყო დატვირთული ინგლისელის აქლემი, და ცხოველი შეებრალა.
- ყველაზე მნიშვნელოვანი კი ის არის,რომ დამთხვევები არ არსებობს,- დაწყებული საუბარი განაგრძლო ინგლისელმა.
- მე აქ იმიტომ ჩამოვედი,რომ ერთმა ჩემმა მეგობარმა იმ არაბზე მიამბო ...
მაგრამ მისი ხმა დაძრული ქარავანების ხმაურმა შთანთქა.სანტიაგო მშვენივრად ხვდებოდა,რას გულისხმობდა ინგლისელი:იცოდა,რომ არსებობდა მოვლენების ერთმანეთთან დამაკავშირებელი იდუმალი ჯაჭვი.სწორედ ამან აიძულა სანტიაგო,ჯერ მწყემსობა დაეწყო,მერე ერთი და იგივე სიზმარი ენახა ორჯერ,აფრიკის სანაპიროზე აღმოჩენილიყო,ხელმწიფეს შეხვედროდა,ავაზაკის მსხვერპლი გამხდარიყო, და იმ ფარდულში დაეწყო მუშაობა,სადაც ბროლს ყიდდნენ...
"რაც უფრო შორს მიჰყვები საკუთარ გზას,მით მეტად განსაზღვრავს ის შენს ცხოვრებას",- გაიფიქრა ყმაწვილმა.
ქარავანი აღმოსავლეთისკენ მიდიოდა.დილით უთენია დგებოდნენ,მერე მზის ზენიტზე ასვლისას,ისვენებდნენ და აგრილებისთანავე ისევ გზას მიუყვებოდნენ.სანტიაგო იშვიათად ელაპარაკებოდა ინგლისელს,ის უმეტესად წიგნს ჩაჰკირკიტებდა.
ყმაწვილი უჩუმრად აკვირდებოდა თანმაგზავებს,ისინიც შეცვალა უდაბნომ.თუ ადრე ყვირილი,ბავშვების ტირილი და ცხენების ჭიხვინი ერწყმოდა ვაჭრებისა და აქლემების აღელვებულ ხმებს,აქ უდაბნოს მდუმარებაში მხოლოდ ქარის სტვენა და ფეხქვეშ გახმიანებული ქვიშის ხმა ისმოდა.მეგზურებიც კი არ არღვევდნენ მდუმარებას.
- ბევრჯერ გადამივლია ეს ქვიშნარი,- ერთ ღამეს უთხრა ერთმა გამრეკმა მეორეს, - მაგრამ უდაბნოში ისეთი უზარმაზარი და თვალუწვდენელია,რომ შენდა უნებურად,თავს ქვიშის მარცვლად იგრძნობ.ქვიშის მარცვალი კი მუნჯია და უტევი.
და თუმცა სანტიაგო პირველად იყო უდაბნოში,მაინც მიუხვდა სათქმელს.თვითონაც, ზღვის ან ცეცხლის ცქერისას,საათობით მუნჯდებოდა,ვეღარაფერზე ფიქრობდა და თითქოს ლღვებოდა სტიქიის მარადიული ძალმოსილებაში.
'მე ჯერ ცხვრებისგან ვსწავლობდი,შემდეგ - ბროლისგან,ახლა კი უდაბნო მასწავლის,- ფიქრობდა ის, უდაბნოა ყველაზე დიდი სიძველე,ის არის ყვლასა და ყველაფერზე ბრძენი,რაც კი აქამდე მინახავს.
ქარი კი ქროდა და ქროდა და სანტიაგოს გაახსენდა ტარიფაში,გალავანზე დგომისას,როგორ შეიგრძნო პირველად მისი ძალა.ალბათ იგივე ქარი უწეწავდა მატყლს ანდალუსიის იალაღებზე წყლისა და საკვების საძებნელად შეფენილ მის ფარასაც.
"ახლა ის ცხვრები მე აღარ მეკუთვნიან, - გულისტკივილის გარეშე ფიქრობდა სანტიაგო, - ალბათ,დამივიწყეს კიდეც და ახალ მწყემსს მიეჩვივნენ.რას იზამ.ცხვრებმა,როგორც მოგზაურებმა,იციან,რომ განშორება უცილობელია".
ტარიფელი მედუქნის ქალიშვილი გაახსენდა - ისიც გათხოვდებოდა უკვე,ნეტავ ვის გაჰყვა? იქნებ ბატიბუტის გამყიდველს ან რომელიმე მწყემსს,რომელმაც კითხვაც იცოდა და არაჩვეულებრივი ამბების მოყოლაც შეეძლო. მარტო სანტიაგო ხომ არ იქნებოდა ასეთი.იმან,რომ მედუქნის ქალიშვილის გათხოვებაში ეჭვიც არ ეპარებოდა,ძლიერი შთაბეჭდილება მოახდინა ყმაწვილზე:იქნებ,მანაც შეითვისა ერთიანი ენა და უკვე შეეძლო,ადამიანთა აწმყოს და მომავალს შესწვდომოდა? დედამისი ამ მადლს წინაგრთგნძობას უწოდებდა.ახლა სანტიაგოს უკვე ესმოდა,რომ წინათგრძნობა სულის სწრაფი ჩაშვება იყო სამყაროსეული ცხოვრების დინებაში,სადაც ერთმანეთთანაა დაკავშირებული ყველა ადამიანის ბედი.და თუკი ყველაფერი უკვე წინასწარ არის ცნობილი,ჩვენც შეგვწევს მისი წვდომის უნარი,რამეთუ ყველაფერი უკვე წერილ არს.
- მაკთუბ, - ჩაიბუტბუტა ყმაწვილმა და ბროლის ვაჭარი გაახსენდა.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/11
**** კარი მეცამეტე****
დროდადრო ქვიშიან უდაბნოს ღორღი და ქვა ერეოდა,ქვის გროვებს გვერდს უვლიდნენ,ქვებით დაფარული ველის სიახლოვეს კი გზიდან უხვევდნენ.გზად მშრალი და წვრილი ქვიშით დაფარული ველებიც ხვდებოდათ,რომელშიც აქლემებს ფეხები ეფლობოდათ და ისევ სხვა გზის ძებნა იყო საჭირო. ხანდახან ფეხქვეშ მლაშობი ჩნდებოდა - მაშასადამე,ამ ადგილას ოდესღაც ტბა ლივლივებდა - და სასაპალნე ცხოველებიც საბრალო ჭიხვინს იწყებდნენ.გამრეკები ქვეითდებოდნენ,ცხენებს ეფერებოდნენ,აწყნარებდნენ,ტვირთს თვითონ იკიდებდნენ და მხოლოდ ამ ადგილების გავლის შემდეგ ხელახლა ასაპალნებდნენ ცხენებსა და აქლემებს. თუ გამრეკი ავად ხდებოდა ან კვდებოდა,მისი ამხანაგები წილს ყრიდნენ და ასე ინაწილებდნენ უპატრონოდ დარჩენილ აქლემებს.
ამიტომაც,რამდენჯერაც უნდა გადაეხვიათ გზიდან,რამდენჯერაც უნდა შეეცვალა მიმართულება,ქარავანი მაინც მტკიცედ მიიწევდა დასახული მიზნისკენ.მორიგი წინააღმდეგობის გადალახვის შემდეგ ისევ იმ ვარსკვლავს ირჩევდნენ წინამძღოლად,რომელიც ოაზისის ადგილსამყოფელს მიანიშნებდა.დილის ცაზე,ვარსკვლავის გაკრთომისთანავე ადამიანები ხვდებოდნენ:ვარსვკლავი იმ ადგილს მიანიშნებდა,სადაც სიგრილე,წყალი,პალმები და დასვენება ელოდათ.მხოლოდ ინგლისელი ვერ ამჩნევდა ვერაფერს და თავის წიგნებს ჩასჩერებოდა.
გზის დასაწყისში სანტიაგომაც დააპირა წიგნის წაკითხვა,მაგრამ მაშინვე მიხვდა,რომ უფრო საინტერესო იქნებოდა,უდაბნოსათვის ეცქირა და ქარის ხმარუისათვის მიეგდო ყური. ის უკვე უსიტყვოდ უგებდა თავის აქლემებს,შეუყვარდა კიდეც და ბოლოს წიგნიც გადააგდო - ზედმეტი ბარგი იყო.თუმცა,სჯეროდა,რომ წიგნის გადაშლისთანავე ყოველთვის იპოვნიდა რაღაცა საინტერესოს.
თანდათან იმ გამრეკსაც დაუმეგობრდა,მის გვერდით რომ მიდიოდა.საღამოობით,ღამის გასათევად რომ ჩერდებოდნენ და კოცონებს ანთებდნენ,სანტიაგო თავისი მწყემსური ცხოვრების ამბებს უყვებოდა ხოლმე.
ერთხელ კი გამრეკმაც მოუთხრო თავის ამბავი.
- ელ-კაირუმთან ახლოს,ერთ პატარა სოფელში ვცხოვრობდი.სახლი და ბაღი მქონდა.მყავდა შვილები,უდარდელად ვცხოვრობდი და მეგონა,ასე ვიცხოვრებდი სიცოცხლის ბოლომდე.ერთხელ დიდი მოსავალი მოვიდა და იმ ფულით მთელი ოჯახი მექაშიც კი წავიყვანე,აღვასრულე მორწმუნის ვალი და უკვე შემეძლო,სუფთა სინდისით მოვმკვდარიყავი.ძალიან კმაყოფილი ვიყავი ცხოვრებით.
მაგრამ ერთხელაც მიწა იძრა და ნილოსის ნაპირებზე გადმოვიდა.საერთო უბედურება მეც შემეხო. მეზობლებს ეშინოდათ,წყალს მათი ზეთისხილის ბაღები არ წაელეკა,ჩემს ცოლს კი ბავშვების ბედი ადარდებდა.თავზარდაცემული შევცქეროდი,თვალსა და ხელს შუა როგორ ქრებოდა ყველაფერი,რაც გამაჩნდა.
მას შემდეგ მიწა მოუსავლიანი გახდა.ოჯახის სარჩენად სხვა გზა უნდა მეძებნა.ასე გავხდი აქლემების გამრეკი.მაშინ მივხვდი,ალახის სიტყვების აზრს: ამოუცნობისა არ გეშინოდეს,რადგან ყველა კაცს ძალულს,ის შეიძინოს,რაც სურს, და მიიღოს - რაც სჭირდება.
ყველას ეშინოდა იმის დაკარგვისა,რაც გააჩნია - სათესი იქნება თუ სიცოცხლე.მაგრამ შიში გაგივლის,თუკი მიხვდები,რომ ჩვენი ბედიცა და მსოფლიოს ისტორიაც ერთი და იმავე ხელით არის დაწერილი.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/11
**** კარი მეთოთხმეტე****
ხანდახან სხვა ქარავანს ხვდებოდნენ და არ ყოფილა ისეთი შემთხვევა,შემხვედრი მექარავნეები ერთმანეთს არ დახმარებოდნენ - თითქოს,მართლაც, ყველაფერი ამქვეყნად იყო დაწერილი.კოცონის ირგვლივ ჩამოსხდარი გამრეკები ქვიშის ქარიშხლებისა და უდაბნოს ხასიათზე უყვებოდნენ ერთმანეთს.
დროდადრო კოცონთან იდუმალი ბედუინებიც გამოჩნდნებოდნენ ხოლმე,როგორღაც ზუსტად რომ იცოდნენ,რა გზით მიდიოდა ქარავანი.ისინი ასწავლიდნენ ავაზაკებსა და ველური ტომებისათვის გვერდის ასაქცევ გზებს,შემდეგ კი ისე მოულოდნელად ქრებოდნენ.თითქოს უკუნში ინთქმებოდნენ.
ერთ ასეთ საღამოს კოცონთან მსხდარ სანტიაგოსა და ინგლისენს გამრეკი მიუახლოვდა.
- ხმები დადის.ტომებს შორის ომი იწყებაო, - აცნობა მან.
ჩამოწოლილ სიჩუმეში სანტიაგომ მთელი სხეულით შეიგრძნო ეს მოლოდინი და შეშფოთდა,და კიდევ ერთხელ ირწმუნა, რომ ნამდვილად ესმოდა ის უსიტყვო,ერთიანი ენა.
დუმილი ინგლისელმა დაარღვია და გამრეკს ჰკითხა,რამდენად ემუქრებოდა ეს ომი ქარავანს.
- უდაბნოში შემოსვისათვის უკანდასახევი გზა აღარ არსებობს, - უპასუხა გამრეკმა, - მაშასადამე,მხოლოდ წინ უნდა ვიაროთ. დანარჩენს კი,ჩვენს ნაცვლად,ალაჰი გადაწყვეტს. ის აგვაშორებს უბედურებას.მაკთუბ, - დასძინა მან და კოცონს გაშორდა.
- ტყუილად არ გსურს,დააკვირდე ქარავანს,აბა დაფიქრდი:რამდენჯერაც უნდა გადავუხვიოთ გზას,მაინც მიზანს ვუახლოვდებით, - უთხრა ინგლისელს სანტიაგომ.
- მე კი მგონია,რომ შენ ცდები,როცა არ გსურს,წიგნებიდან შეიტყო,რა ხდება სამყაროში,ამ შემთხვევაში,წიგნები ქარავანს ჰგავს, - უპასუხა მან.
ადამიანებმაც და ცხოველებმაც ნაბიჯს აუჩქარეს.თუ ადრე მდუმარედ ილეოდა დღე და მხოლოდ ღამღამობი კოცონებთან შეკრებილები საუბრობდნენ,ახლა ულვე საღამოებიც მდუმარე გახდა. მალე წინამძღოლმა კოცონების ანთებაც აკრძალა;კოცონს ავაზაკების მიზიდვა შეეძლო.
სიცივისგან,თავის დასაცავად აქლემებსა და ცხენებს რკალად აყენებნენ, თვითონ კი ამ წრის შუაგულში ქვიშაზე წვებოდნენ.წინამძღოლმა ღამის დარაჯებიც დანიშნა,რომლებიც იარაღით ხელში იცავდნენ სადგომს.
ერთ ღამეს ინგლისელს ძილი გაუტყდა,სანტიაგო გაიყოლა და ღამის ბანაკის გარშემო დაიწყეს სეირნობა.სავსე მთვარე ანათებდა და სანტიაგომ დროის მოსაკლავად,წვრილად მოუთხრო თავისი ამბები.
ინგლისელს განსაკუთრებით მოეწონა,როცა გაიგო,როგორ აყვავდა ვაჭრობა ბროლის ფარდულში,სანტიაგოს მისვლის შემდეგ.
- სწორედ ეს ამოძრავებს სამყაროს,- უთხრა მან, - ალქიმიაში ამას "სამყაროს სული" ეწოდება,როცა მთელი სულით და გულით გწადია რაღაცა,მაშინ სამყაროს სულს ეზიარები,რომელშიც უარმაზარი ძალაა დაფარული.
და დასძინა,რომ ეს მხოლოდ ადამიანებისთვის არ იყო დამახასიათებელი,სული აქვს ყველაფერს ამქვეყნად - ქვას,მცენარეს,ცხოველს და თვით აზრსაც.
- რაც კი რამ არსებობს დედამიწის ზურგზე,ყველაფერი იცვლება,რადგამ თავად დედამიწაც ცოცხალია და სულიერი.
ჩვენ ყველა ამ სულის ნაწილი ვართ,ამიტომ ვერც კი ვაცნობიერებთ იმ სიკეთეს,მისგან რომ ვიღებთ. თუმცა შენ,ფარდულში მუშაობისას,უნდა მიმხვდარიყავი,რომ ბროლიც კი გეხმარებოდა წარმატების მიღწევაში.
სანტიაგო ჩუმად უსმენდა,ხან მთვარეს უყურებდა,ხანაც თეთრ ქვიშას აკვირდებოდა.
- მე ვნახე,როგორ მიდის ქარავანი უდაბნოში, - თქვა მან ბოლოს,ქარავანი თითქოს თავის ენაზე ელაპარაკება უდანბოს და უდაბნოც მის ყოველ ნაბიჯს ამოწმებს,ცდის და თუ დარწმუნდა,რომ ქარავანი მასთან თანხმიანობს,ოაზისისკენ გაატარებს.ისინი კი,ვინც ვაჟკააცები და უშიშრები არიან,მაგრამ მისი ენა არ იციან,პირველსავე დღეს იღუპებიან.
ახლა ორივე მთვარეს უცქეროდა.
- ეს ნიშნების მაგიაა, - განაგრძო სანტიაგომ, - ყოველდღე ვხედავ,როგორ კითხულობენ მეგზურები უდაბნოს მიშნებს.ამ დროს ქარავანის სული უდაბნოს სულს ესაუბრება.
ხანგრძლივი დუმილის შემდეგ ბოლოს ინგლისელმაც ხმა ამოიღო:
- იქნებ მართლიც ხარ,ქარავანს უნდა დავაკვირდე,
- მე კი,შენი წიგნები წავიკითხო, - უპასუხა ყმაწვილმა.
გაგრძელება --> http://despani.com/content/view/3153/316/1/11
**** კარი მეთხუთმეტე****
უცნაურზე უცნაური წიგნები იყო.მათში ვერცხლისწყალზე, მარილზე, ხელმწიფეებსა და დრაკონებზე იყო ლაპარაკი,და თუმცა სანტიაგო ძალიან ცდილობდა,გულისყურით ეკითხა,მაინც ვერაფერი გაიგო.მაგრამ ის უმთავრესი,ერთავად რომ მეორდებოდა ყველა წიგნში,მაინც გაიცნობიერა: ყველაფერი ამქვეყნად ერთი მთლიანობის სხვადასხვა გამოვლინება იყო.
ერთ-ერთი წიგნიდან კი ისიც შეიტყო,რომ ალქიმიაში ყველაზე მნიშვნელოვანი ზურმუხტზე ამოკვეთილი სულ რამოდენიმე სტრიქონი იყო.
- ამას "ზურმუხტის ბეჭდული" ჰქვია, - აუხსნა ინგლისელმა;ეამაყებოდა,მასაც რომ შეეძლო,რაღაც ესწავლებინა თავისი თანამგზავრისთვის.
- აბა,ამდენი წიგნი რაღა საჭიროა?
- იმისათვის,რომ ის რამოდენიმე სტრიქონი გაიგო,- უპასუხა ინგლისელმა,თუმცა,ხმაზე ეტყობოდა,რომ მაინცდამაინც თვითონაც არ სჯეროდა თავისი ნათქვამის.
სანტიაგო ყველაზე მეტად იმ წიგნმა დააინტერესა,ცნობილ ალქიმიკოსებზე რომ იყო დაწერილი,იმ ადამიანებზე,ვინც მთელი სიცოცხლე ლაბორატორიებში მუშაობდნენ და ლითონს ასუფთავებდნენ:მათ სჯეროდათ,რომ მრავალწლიანი დამუშავებით,ლითონი მისთვის დამახასიათებელ თვისებებს დაკარგავდა და სამყაროსეულ სულს შეიძენდა.ისიც სჯეროდათ,რომ თუ ამას მიაღწევდნენ,მეცნიერები ყოველი საგნის აზრის წვდომასაც შეძლებდნენ,რადგან სამყაროსეული სული ხომ ის ენა იყო,რომლებზეც ეს საგნები ლაპარაკობნენ.სწორედ ამ აღმოჩენას უწოდებდნენ ისინი "დიად შემოქმედებას", რომელიც ორი - მკვრივი და თხიერი - ელემენტებისგან შედგებოდა.
- ამ ენის შესასწავლად ხომ ადამიანებისა და ნიშნების შეწავლაც კმარა? - ჰკითხა სანტიაგომ.
- როგორ გიყვარს ყველაფრის გამარტივება! - გაღიზიანდა ინგლისელი, - ალქიმია სერიოზული მეცნიერებაა და მოითხოვს,ყოველი ნაბიჯი ბრძენთა მოძღვრების თანახმად იყოს აღსრულებული.
ყმაწვილმა ისიც შეიტყო,რომ დიადი შემოქმედების თხევად ელემენტს "უკვდავების ელიქსირი" ერქვა.მისი წყალობით ალქიმიკოსს შეეძლო, უკვდავება მოეპოვებინა და,ამას გარდა,ყველა სნეულებაც განეკურნა.მკვრივი ელემენტი კი "ფილოსოფიური ქვა" იყო.
- მისი მოპოვება ძალიან ძნელია, - უთხრა ინგლისელმა,- ალქიმიკოსები წლობით სხედან ლაბორატორიებში და ლითონის დაწმენდას აკვირდებიან.ისინი ისე ხშირად და ისე დიდხანს უცქერიან ცეცხლს,რომ თანდათანობით თავისუფლდებიან ამქვეყნიური ამაოებისაგან და ერთ მშვენიერ დღეს აღმოაჩენენ,რომ ლითონის წმენდისას თვითონაც განიწმინდნენ.
სანტიაგოს ბროლის ვაჭარი გაახსენდა,რომელიც დარწმუნებული იყო,რომ ჭიქების რეცხვისას თვითონაც ისუფთავებდა სულს,და კიდევ ერთხელ ირწმუნა,რომ ალქიმიის სწავლა ყოველდღიურ ცხოვრებაშიც შეიძლებოდა.
-ამას გარდა, - განაგრძო ინგლისელმა, - ფილოსოფიურ ქვას,არაჩვეულებრივი თვისება გააჩნია: მისი უმცირესი ნაწილაკიც კი საკმარისია,რომ ნებისმიერი ლითონის ნებისმიერო რაოდენობა ოქროდ გადაიქცეს.
სანტიაგოს უფრო გაუცხოველდა ალქიმიისადმი ინტერესი,უკვე ფიქრობდა,რომ სულ ცოტა მოთმინება იყო საჭირო და შეეძლო,რასაც მოისურვებდი,ყველაფერი ოქროდ გექცია.მას ხომ უკვე ბევრი რამ ჰქონდა წაკითხული იმათ შესახებ,ვინც ეს მოახერხა:ჰელვეციუსი,ელიასი,ფულკანელი,ჰებერა - და მათი თავგადასავლები აღრფთოვანებით უვსებდა გულს.იმ ადამიანებს თავიანთი გზიდან არ გადაუხვევიათ და მისი ბოლომდე გავლა შეძლეს.ისინი მოგზაურობდნენ,სწავლულებს და ბრძენკაცებს ხვდებოდნენ,სკეპტიკოსთა დასამარცხებლად სასწაულებს ჩადიოდნენ,რადგა სჯეროდათ,რომ,ბოლოს და ბოლოს,ფილოსოფიურ ქვას და უკვდავების ელიქსირს მოიპოვებდნენ.
თუმცა,როცა სანტიაგომ დააპირა,წიგნების მიხედვით აეხსნა,რა იყო დიადი შემოქმედება,ჩიხში აღმოჩნდა: უამრავი უცნაური ნახატის გარდა,ამ წიგნებში ყველაფერი ცარიელი სიწყვების რახარუხად ეჩვენა.
- ასე რატომ ხლართავენ ყველაფერს ალქიმიკოსები? - ერთ საღამოს ჰკითხა ინგლისელს,რომელსაც,ეტყობოდა,მოეწყინა თავისი წიგნების გარეშე.
- იმიტომ,რომ ამ წიგნების გაგება მხოლოდ იმ ადამიანებმა შეძლონ,რომლებიც ამ დიად ცნებებთან დაკავშირეულ ყველა პასუხისარგებლობას აცნობიერებენ.წარმოიდგინე,რა მოხდებოდა,ყოველ ადამიანს რომ შეეძლოს ტყვია ოქროდ გადააქციოს.ძალიან მალე ოქროც ისევე გაუფასურდებოდა,როგორც ტყვია.მხოლოდ ბეჯითები და მცოდნეები ახერხებენ დიადი შემოქმედების წვდომას. აი,რატომ ვარ აქ,ამ უდაბნოში.ნამდვილი ალქიმიკოსს უნდა შევხვდე,რომელიც იდუმალი ჩანაწერების ამოხსნაში დამეხმარება.
- ეს წიგნელი როდის დაიწერა?
- მრავალი საუკუნეების წინ.
- მაშინ ხომ სასტამბო დაზგა არ არსებობდა.მაშინაც და ახლაც ალქიმიას ყველა ვერ ისწავლის.რატომღა წერენ ასეთი იდუმალი ენით და რატომ ასაიდუმლებენ ნახატებს?
ინგლისელმა არაფერი უპასუხა.მხოლოდ მოგვიანებით,ცოტა ხნის დუმილის შემდეგ უთხრა,რომ უკვე რამოდენიმე დღე იყო ქარავანს აკვირდებოდა,მაგრამ ახალი ვერაფერი შეამჩნია.ყველა მხოოდ ტომებს შორის დაწყებულ ომზე ლაპარაკობდა.
.გაგრძელაბა საღამოს.
