↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"
ყოველდღიური დაიჯესტი


+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 1920 posts ] 
ავტორიMessage
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined08 Jun 2007
Posts571
კარმა51
OFFLINEPROFILE
ნელიკო გამოიცვალე ხომ ნიკი?? მშვენიერი შეგირჩევია!!!

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
მორიც გატმანი

საზღვრისპირა სოფლების მოსახლეობამ სახლები მიატოვა, მობილური სატელეფონო კავშირი გაწყდა: ხელისუფლებასთან დაახლოებულმა არხმა საქართველოზე რუსეთის თავდასხმის ინსცენირება მოახდინა და მოსახლეობაში რეალური პანიკა დათესა. რუსეთი გაღიზიანებულია: პრეზიდენტ სააკაშვილს „თავი აუდუღდა“

ცაში რუსული ბომბდამშენები, დაბომბილი სასაზღვრო პუნქტები, მტვრიან გზაზე ჯავშანტექნიკის კოლონა – ვინც შაბათს საღამოს 8 საათზე ტელეკომპანია „იმედი“-ს არხზე გადართო, ცოცხლად და CNN–ის სტილში მომზადებულ რეპორტაჟს იხილავდა იმის თაობაზე, რომ რუსეთის არმიამ პატარა კავკასიური რესპუბლიკა დაიპყრო. დიქტორი სერიოზული გამომეტყველებით აცხადებს: სამხრეთ-ოსეთში აფეთქების შემდეგ, რუსეთმა საქართველოს ომი გამოუცხადა და ტანკები დედაქალაქისკენ დაძრა, მთავრობა ევაკუირებულია.

შემდეგ ჩნდება რუსეთის პრეზიდენტი დიმიტრი მედვედევი. ის წიგნის თაროების ფონზე ზის და მის ხმას ქართული თარგმანი ფარავს – „სააკაშვილი ტერორისტია და ჩვენ საქართველო მისგან უნდა გავათავისუფლოთ“. პრეზიდენტი ობამაც კი აკეთებს განცხადებას: თეთრი სახლის კიბეებთან, ტრიბუნასთან დგას და გმობს რუსულ ინტერვენციას. რამდენიმე წუთში ჩნდება საგანგებო ინფორმაცია: პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი მოკლულია, ოპოზიციამ რუსების თანხმობით „სახალხო მთავრობა“ ჩამოაყალიბა. ამ ყველაფერს ფონად გასდევს ღამის აფეთქების კადრები და ტიტრი – „რუსული სამხედრო ავიაცია სტრატეგიულ ობიექტებს ბომბავს“.

რუსების ინტერვენცია მოულოდნელად 20:30 საათზე დასრულდა: წამყვანმა გამოაცხადა, რომ ეს ყველაფერი „მოვლენების შესაძლო განვითარების იმიტაცია“ იყო, იმ მოვლენებისა რომლებიც რეალურად განვითარდება, თუკი „ქართული საზოგადოება რუსულ გეგმას კონსოლიდირებული არ შეხვდება“. ამის შემდეგ რუსეთის საფრთხეზე სტუდიაში დისკუსია დაიწყო. იმიტაციის თაობაზე, დიქტორმა მაყურებელი გადაცემის დაწყებამდე გააფრთხილა, თუმცა მაყურებლის უმრავლესობამ, როგორც სჩანს ეს მომენტი გამოტოვა.

„ყველას იმის გაგება სურდა, რუსები მართლა შემოჭრნენ თუ არა!“

„ჩვენ ჟურნალისტები რა თქმა უნდა მივხვდით, რომ ეს მხოლოდ ბოროტი ხუმრობა შეიძლებოდა ყოფილიყო“ – განუცხადა SPIEGEL ONLINE–ს სააგენტო „საქართველოს ამბები“-ს მთავარმა რედაქტორმა ელენე იმედაშვილმა, თუმცა მოქალაქეებს პანიკური რეაქცია ჰქონდათ: მედია-საშუალებების ცნობით, საზღვრისპირა ქალაქ გორის მცხოვრებლები სახლებს სტოვებდნენ, საზღვრისპირა სოფლებიდან ქალები და ბავშვები გაიყვანეს და ბენზინგასამართ სადგურებთან ავტომობილების რიგები გაჩნდა. „მობილური სატელეფონო ქსელი გაითიშა“ – ჰყვება იმედაშვილი. მის სააგენტოში უამრავი ადამიანი რეკავდა: „ყველას აინტერესებდა, მართლა შემოიჭრნენ თუ არა რუსები!“ თბილისში ხმები გავრცელდა და იმასაც კი ამბობდნენ, რომ ქალაქში იარაღის დარიგება დაიწყო. დეპუტატ დიმიტრი ლორთქიფანიძის თქმით, ერთ–ერთი ჯარისკაცის დედა, რომელმაც გადაცემა ნახა გულის შეტევით გარდაიცვალა.

პრეზიდენტმა სააკაშვილმა სიტუაციის სერიოზულობა გააცნობიერა და ხალხის დასამშვიდებლად, ტელეკომპანია „იმედი“-ს სტუდიაში საკუთარი პრეს-სპიკერი გააგზავნა: არა, არანაირი რუსული ინტერვენცია არ მომხდარა და არხს მკაფიოდ უნდა მიეთითებინა, რომ ეს „ინსცენირება“ იყო. მეორე დღეს კომენტარი თავად სააკაშვილმა გააკეთა: ფილმი „უსიამოვნო“ იყო, მაგრამ „მაქსიმალურად მიახლოებული იყო რეალობასთან და იმასთან, რაც საქართველოს მტრებს აქვთ ჩაფირებული“.

ამ ფაქტს ქართულმა საზოგადოებამ აღშფოთებით უპასუხა: იმავე საღამოს ტელეკომპანია „იმედი“-ს ოფისთან ოპოზიციის რამდენიმე წამყვანი ლიდერი და ასობით მოქალაქე შეიკრიბა და ტელევიზიის წინააღმდეგ სანქციებს მოითხოვდა. ოპოზიციის ლიდერმა ნინო ბურჯანაძემ, რომელიც გადაცემაში სამშობლოს მოღალატედ იყო წარმოდგენილი, განაცხადა რომ არხს სასამართლოში უჩივლებს. ხელისუფლება „ხალხს აშინებს“ – ამბობდა ის. ოპოზიციამ ხალხს კვირას, დღის მეორე ნახევარში, თბილისის ცენტრში მიტინგზე შეკრებისკენ მოუწოდა.

„ფსიქოლოგიური ტერორის კულმინაცია“

ზოგიერთმა პოლიტიკოსმა პრეზიდენტი დაადანაშაულა და განაცხადა, რომ ის ამ ამბის უკან იდგა. „ეს ფსიქოლოგიური ტერორის კულმინაციაა, რომელსაც სააკაშვილი უკვე მეექსვე წელია, რაც საკუთარი ხალხის მისამართით აწარმოებს. ვერც ერთი ჟურნალისტი ვერაფერ მსგავსს ვერ მოამზადებდა სააკაშვილის თანხმობის გარეშე. ასეთი ავადმყოფური რამ შეიძლება მხოლოდ პრეზიდენტს მოსვლოდა თავში“ – აცხადებდა ოპოზიციის ერთ–ერთი ლიდერი სოზარ სუბარი. მართლაც, წარსულში ოპოზიციური არხი დღეს პრეზიდენტის რუპორადაა მიჩნეული. „იმედი“-ს გენერალური დეირექტორი გიორგი არველაძე ერთ დროს სააკაშვილის პრეს-სპიკერი იყო.

თავის მხრივ არველაძემ, საკუთარ ბლოგზე ბოდიში მოიხადა. „თუმცა მე იმედი მაქვს, რომ ჩვენ ერთად ვიბრძოლებთ იმისთვის, რომ ის რაც გადაცემაში იყო, ტრაგიკულ რეალობად არ იქცეს“ – ნათქვამია სააკაშვილის ახლო მეგობრის კომენტარში.

რუსეთ–საქართველოს ომის შემდეგ, ადამიანებს ქვეყანაში დიდი მეზობლის ხელახალი შემოჭრის შიში არ უნელდებათ. „ახალი ამბების ყველა სიუჟეტი ოკუპაციის და ინტერვენციის თემით იწყება“ – ამბობს ჟურნალისტი იმედაშვილი – „ხალხი მუდმივად მსგავსი მოვლენების მოლოდინშია“.

ინსცენირებას რუსი პოლიტიკოსებიც გამოეხმაურნენ. დუმას საგარეო ურთიერთობების კომიტეტის თავმჯდომარე კონსტანტინე კოსაჩოვმა 2008 წლის აგვისტოში რუსეთ–საქართველოს შორის ომის დაწყებამდე პერიოდი გაიხსენა – „თბილისი მაშინაც ძაბავდა სიტუაციას და ქმნიდა შთაბეჭდილებას, თითქოს რუსეთის ან სამხრეთ-ოსეთის მხრიდან პროვოკაციები გარდაუვალი იყო“. მას შთაბეჭდილება ექმნება, რომ სააკაშვილს თავში ყველაფერი წესრიგში არა აქვს.

ორიგინალი

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ფეროშენადნობთა ძველი ახალი პატრონები, ანუ მაფია უკვდავია
Industria metalurgica Gerdau,

ზუსტად 9 წლის წინ, როცა მიხეილ სააკაშვილი შევარდნაძის მთავრობის იუსტიციის მინისტრი იყო და კორუფციას ებრძოდა, „ფეროსა“ და „ჭიათურმანგანუმთან“ დაკავშირებით მთავრობის ერთ-ერთ სხდომაზე დიდი სკანდალი ატყდა. მაშინდელმა ეკონომიკის მინისტრმა ვანო ჩხარტიშვილმა იუსტიციის სამინისტრო უმოქმედობაში დაადანაშულა. (სამინისტრომ კომპანიებს შეღავათების დაწესების შესახებ ბრძანებულება არ აღირსა).

მოგვიანებით ამერიკიდან დაბრუნებულმა მიხეილ სააკაშვილმა „ჭიათურმანგანუმისა“ და ზესტაფონის „ფეროსთვის“ საგადასახადო შეღავათების დაწესება კლანური ინტერესებით ახსნა, ბრძანებულების გაჭიანურება კი - მისი პრინციპული პოზიციით. მოკლედ, მაშინ ბიზნესიდან პოლიტიკაში მოსული ოლიგარქების და ჩინოვნიკების წინააღმდეგ სააკაშვილმა ჯვაროსნული ომი დაიწყო. „ჭიათურმანგანუმში“ საგა-პრინტის (ჩეხური კომპანია) ინტერესების ლობირებაში თემურ შაშიაშვილი და ვანო ჩხარტიშვილი დაადანაშაულა. ზესტაფონის „ფეროში“ რუსულ-ქართული ბანკის ინტერესების გატარებაში კი - ვაჟა ლორთქიფანიძე, დავით იაკობიძე, თემურ შაშიაშვილი და ვანო ჩხარტიშვილი.

არც საპირისპირო ბრალდებებმა დააყოვნა და სააკაშვილს „საქგაზის” ყოფილი დირექტორის დავით ბეჟუაშვილის ლობი უწოდეს. მასვე დაბრალდა „ფეროშენადნობთა“ ქარხნის ვალების რესტრუქტურიზაციის რეჟიმიდან გამოყვანის ორგანიზება და მისივე ლობირებით საგადასახადო შეღავათების სიიდან ამოღება.

მიხეილ სააკაშვილის მოტივაცია მაშინ ის იყო, რომ კომპანიები რუსებს არ ჩავარდნოდა ხელში. ოპონენტები კი ამტკიცებდნენ (შალიკაშვილი), რომ კომპანია არა მარტო ადგილობრივი კლანების, არამედ აშშ-ის „ფეროშენადნობთა ასოციაციის“ ინტერესებს შეეჯახა. ამერიკელები თურმე შიშობდნენ, რომ „ფეროს“ პროდუქცია მათ ბაზარზე მნიშვნელოვან ადგილს დაიკავებდა და ხელის შეშლას პრეფერენციული გადასახადით ცდილობდნენ. ეს გადასახადი ფეროს გარდა ყველასთვის გაუქმდა.

ეს ისტორია იმიტომ გავიხსენეთ, რომ დღეს არა მხოლოდ ფეროს, არამედ ნებისმიერი კომპანიის ირგვლივ ისეთივე გაურკვეველი და ბურუსით მოცული მდგომარეობაა, როგორც 10 წლის წინ კორუფციაში ყელამდე ჩაფლულ საქართველოში.

პოლიტიკურმა გაერთიანება „თეთრებმა“ bp.ge–ს მიაწოდეს მასალები, სადაც

1996 წლიდან მოყოლებული აღწერილია, როგორ გადადიოდა კომპანია ხელიდან ხელში.

ზესტაფნის ფეროშენადნობი ქარხნის 47% 1996 წელს ერთ მილიონ დოლარად გაიყიდა. იგი ქართული, ინგლისური, რუსული და თურქული ბიზნეს-დაჯგუფებების ხელში გადავიდა (დ. შალიკაშვილი და ნ. ამბოკაძე, „რონლი ჰოლდინგი“, „Промыш¬ленные инвесторы” - გენერალოვი და „ფაპეტი“ – ფახრატინ მამედოვი).

2003 წელს, სახელმწიფომ მის ხელთ არსებული აქციათა საკონტროლო პაკეტი - 51% პირდაპირი მიყიდვის წესით, 7,1 მლნ დოლარად ავსტრიულ კომპანია „D&M DECOMETAL”-ს მიჰყიდა. ქარხნის მენეჯმენტი კი ახალ ქართულ დაჯგუფებას (ი. კოკაია, გ. კაპანაძე, ნ. ჩიქოვანი) გადაეცა სამართავად.

მალე ფეროშენადნობთა ქარხნის 96% კვიპროსზე, თავისუფალ ეკონომიკურ ზონაში, კერძოდ, ნიქოზიაში დარეგისტრირებულ კომპანია „შელრომეხ“-ს გადაეცა, რომელიც ავსტრიული “დეკომეტალის” 28%-ს ფლობდა. „თეთრები“ ეჭვობენ, რომ დანარჩ აქციებს ქართული დაჯგუფება ფლობდა.

2005 წლის ბოლოს, ავსტრიული მხარის ჩარევით სს „ფეროს“ ქართველი აქციონერების წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა, სახელმწიფო ბიუჯეტი 63 მლნ ლარს ედავებოდა. კომპანის ქართველმა მმართველებმა საქართველო დატოვეს. ლაპარაკი იყო კოქსზე, რომელიც ძვირად შეჰქონდათ საწარმოში, მოგება კი კოკაიების ოჯახის ანგარიშზე ირიცხებოდა.

2006 წელს კვიპროსზე რეგისტრირებული „შელრომეხ”-ის აქციები გადაეცა ცნობილ ინგლისურ სავაჭრო გაერთიანება „შტემცორ UK “-ს გადაეცა, რომელმაც ერთი და იგივე სახელწოდების ორი შპს დაარეგისტრირა ერთი - „ჯორჯიან მანგანეზი” საქართველოში, ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხნის იურიდიულ მისამართზე, ხოლო მეორე –თავისუფალ ეკონომიკურ ზონაში, ნიქოზიაში.

„თეთრების“ ინფორმაციით, სწორედ ნიქოზიაში დარეგისტრტირებულმა კომპანიამ გაისტუმრა სს „ფერო“-ს სახელმწიფო ვალები და „ვარციხეჰესი” შეიძინა. მენეჯმენტი, თავის ქართველ წარმომადგენელ ალექსანდრე ანთაძესთან ერთად, დროებით ვინმე ბერნდ გრაბოუს ჩააბარა.

ასპარეზზე გამჩნდა ე.წ. ქართული „ჯორჯიან მანგანეზის“ დირექტორი ვინმე ბერნდ ჰულბერტიც. ყველასათვის მოულოდნელად, 2007 წლის მიწურულს, ქართული შპს „ჯორჯიან მანგანეზის“ მენეჯმენტში უკრაინული „პრივატ-ბანკი“ შემოვიდა, (აღმასრულებელი დირექტორი ალექსანდრე ზილბერმანი). “ჯორჯიან მანგანეზ ჰოლდინგ ლიმიტედი” (ნიქოზიაში დაფუძნებული) კი გაქრა.

2007 წლის 5 იანვარს, როდესაც სახელმწიფოსა და შპს „ჯორჯიან მანგანეზს“ შორის საბოლოო ხელშეკრულება გაფორმდა, ზილბერმანმა დოკუმენტს ხელი მოაწერა ინგლისური „შტემცორ UK“-ის შვილობილი კომპანიის სახელით.

„ვინ რისი მფლობელია და რა ვალდებულებები აკისრია, ბოლომდე ნათელი დღესაც არაა. სახელმწიფო ჩინოვნიკების ხელშეწყობით, ინგლისური „შტემცორ UK“-ის შვილობილი შპს „ჯორჯიან მანგანეზების“ მიერ ჩატარებული მოჩვენებითი პრივატაციის გზით, ქართულმა დაჯგუფებამ ზესტაფონის გარდა, უკვე ხელში ჩაიგდო, ჭიათურისა და ვარციხისჰესის აქტივებიც. საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ შპს „ჯორჯიან მანგანეზს“ ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ სს „ფეროსადმი“ სახელმწიფოს მიერ დაკისრებული 63 მლნ ლარის გადახდა ჩაუთვალა საპრივატიზაციო შენატანში. შედეგად ჩნდება საფუძველი იმისა, რომ აღინიშნოს, – პრივატიზაციის შედეგად სახელმწიფომ ნაცვლად დაგეგმილი 132 მლნ დოლარისა, 30-35 მლნ დოლარით ნაკლები მიიღო” აცხადებს „თეთრების“ ლიდერი თემურ შაშიაშვილი.

სხვა წყაროს ცნობით, კომპანიაში პრივატ-ბანკის სახელით ძმები როლანდ და ილია კოკაიები შემოვიდნენ, რომლებიც სხვათა შორის მილიონერ ბიზნესმენთა სიასაც ამშვენებენ. თავის დროზე სწორედ ილია კოკაიას ედავებოდა სახელმწიფო დაახლოებით 90 მილიონს თუმცა ორიოდე წლის შემდეგ კოკაიებმა კომპანია ხელახლა გამოისყიდეს. ჩვენი წყარიც ცნობით, გუდაურის კომპლექსის შესაძენი 10 მილიონი სწორედ ფეროს ანგარიშებიდან გადაირიცხა, თუმცა მოგვიანებით ამ 10 მილიონით ფინანსური პოლიცია დაინტერესდა და ფეროს წინააღმდეგ ფინანსური დავა კიდევ ერთხელ წამოიწყო.

„თეთრები“ ამბობენ, რომ მთელი ამ პერიოდის მანძილზე ინვესტორებს არც ვალდებულებები შეუსრულებიათ და ყველანაირად ცდილობენ, კომპანიის წარმოება შემცირდეს. ამას შაშიაშვილი ერთი ფაქტორით ხსნის - დაახლოებით 10 წელია უკრაინული მანგანუმის წინააღმდეგ მსოფლიოში ანტიდემპინგური კამპანია მიმდინარეობს. უკრაინა კი სარგებლობს იმით, რომ მსოფლიოს რამდენიმე ქვეყანაში, ავსტრალიაში, განაში, საქართველოსა და სხვათა შორის აშშ-შიც კი მანგანუმის მწარმოებელი კომპანიები შეიძინა და ცდილობს მსოფლიო ბაზარზე საკუთარი პროდუქცია სწორედ ამ კომპანიების სახელით გაიტანოს.

თეთრები ამბობენ, რომ კოქსის ხარჯის გაზრდით მადნის მოპოვების შემცირებითა და დანაკარგების გაზრდით სახელმწიფოსაგან მრავალი ათეული მილიონი დოლარის შემოსავალი დაიმალა.

ამის გარდა, წარმოებაში ეკოლოგიური მდგომარეობაც მნიშვნელოვნად გაუარესდა, მოხშირდა ახალ¬შობილთა სიკვდილიანობის ფაქტები, გაიზარდა ონკოლოგიურ ავადმყოფთა მაჩნვენებელი.

ზესტაფონის რაიონში მომრავლდა ქარხნული სილიკომანგანუმის ფარული რეალიზაციის შემთხვევებიც, დამნაშავეები რამდენჯერმე გამოავლინეს, თუმცა რატომ არის ასეთი ქაოსური მდგომარეობა ან კომპანიის მფლობელი ასრულებს თუ არა პრივატიზაციის დროს ნაკისრ ვალდებულებებს, სახელმწიფოს ეს საკითხი ოფიციალურად ჯერაც არ შეუსწავლია.

სამეცნიერო წრეებში ლაპარაკობენ იმაზეც, რომ ჭიათურის მანგანუმის საბადოზე მეტალურგიული ხარისხის მადნის გარდა, მოიპოვება პეროქსიდული (ქიმიური) მანგანუმი, რომლის გადამუშავების შედეგად ელექტრობატარეებისათვის საჭირო კათოდი მიიღება. ამ ნედლეულს ევროპაში, მხოლოდ ერთი საწარმო უშვებს (იაპონური) საბერძნეთში, დანარჩენი წარმოება ჩინეთშია კონცენტრირებული.

მარიამ თოდაძე

Tags: დავით ბეჟუაშვილი. მიხეილ სააკაშვილი, თემურ შაშიშავილი, მარგანეცი, უკრაინა, ფეროშენადნობი

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
დაიცავით დისტანცია
“საქართველოსადმი პოლონეთის მხარდაჭერა საქართველოს, როგორც ევროპული ქვეყნის, რეპუტაციის პროპორციული იქნება”, - განაცხადა პოლონეთის პრემიერ-მინისტრმა დონალდ ტუსკმა. რეპუტაციისა რა მოგახსენოთ, მას შემდეგ, რაც ყველა უბედურებას “7 ნოემბრიდან 7 აგვისტომდე” (პირობითად) ტელეკომპანია “იმედის” 13 მარტის გადაცემა დაემატა, ევროპაში, ალბათ, უკვე ოფიციალურად გიჟებად გვთვლიან და გამორიცხული არაა, “საგზაო რუკის” ნაცვლად “თეთრი ბილეთი” გამოგვიწერონ. მაგრამ, უნდა აღინიშნოს, რომ ლეხ კაჩინსკის ფონზე, რომლის მიმართ საქართველოში ემოციური და ძალზე არაერთგვაროვანი დამოკიდებულება ჩამოყალიბდა, დონალდ ტუსკმა მთლიანობაში კარგი შთაბეჭდილება დატოვა. ამაში მთავარი როლი მისმა მოზომილმა და კარგად გათვლილმა განცხადებებმა ითამაშა.
მაგალითად, - “პოლონეთი ყოველთვის შეეცდება, მხარი დაუჭიროს იმათ, ვინც დემოკრატიის განვითარებისთვის იბრძვის და ვინც ამ ღირებულებებს მაღალ დონეზე აიყვანს”; ან კიდევ: “ჩვენ არ გვინდა გამამხნევებელი სიტყვებით ლაპარაკი, არამედ - ლაპარაკი იმ წარმატებებზე, რომელსაც მივაღწევთ”. ერთის მხრივ, ტუსკი თითქოსდა ჩვეულებრივ მხარდაჭერას გამოხატავს, თუმცა ამასთანავე დისტანციას ზედმიწევნით ზუსტად იცავს. ალბათ, ოდესმე მოვესწრებით, ქართულ პოლიტიკაში ისეთი ადამიანების გამოჩენას, რომელებიც საერთაშორისო არენაზე დაახლოებით ასე მოიქცევიან.
სახელმწიფოთაშორის ურთიერთობებში პარადოქსულად აირეკლება კანონი, რომელიც ადამიანების კომუნიკაციაში მოქმედებს. ცნობილია, რომ ადამიანი საკუთარი თავის გარშემო ოთხ წარმოსახვით რადიუსს ავლებს. ყველაზე ახლო (დაახლოებით გაწვდილი ხელის მანძილზე) “ინტიმური ზონაა”. ამ მანძილზე მიახლოება, მხოლოდ ძალიან ახლო ადამიანებს შეუძლიათ, უცხოს შესვლა ამ სივრცეში დაუყოვნებლივ შფოთვასა და დისკომფორტს იწვევს. მეორე “პერსონალური ზონაა” (დაახლოებით 1,5 მეტრამდე, თუმცა ინდივიდუალურია). მასში პირადი, გულწრფელი საუბრის დროს სანდო ადამიანები დაიშვებიან. შემდეგ მოდის “სოციალური ზონა” (4 მეტრამდე); იგი უცხო ადამიანებთან კონტაქტების სივრცეს მოიცავს. ბოლოს “საჯარო ზონაა” (7-10 მეტრი); მასში მიმდინარე მოვლენებს ადამიანი საკუთარი თავისადმი გარკვეული ურთიერთდამოკიდებულების მქონედ აღიქვამს.
საუბრების თემატიკა, ტონალობა და ნდობის ხარისხი, ისევე, როგორც მათგან გამომდინარე ქმედებები დისტანციის შერჩევასა და მის შეცვლასთან პირდაპირ კავშირშია. ალბათ, ბევრს გვინახავს სცენა, როდესაც ერთი თანამოსაუბრე მეორეს უახლოვდება, ხოლო იგი ნაბიჯ-ნაბიჯ უკან იხევს, მიუხედავად იმისა, რომ ტკბილი სიტყვების გარდა არაფერი ესმის. იგი, უბრალოდ, არ არის მზად, უცხოსთვის საკუთარი “პერსონალური ზონა” გახსნას, “ინტიმურზე” რომ არაფერი ვთქვათ.
სააკაშვილის ხელისუფლება დასავლეთთან, კერძოდ, შეერთებულ შტატებთან, ურთიერთობაში დისტანციის მაქსიმალურ შემცირებას მუდამ ცდილობდა. ჯერ კიდევ 2006 წლის ივლისში სააკაშვილმა განაცხადა, რომ საქართველო ამერიკის ცხოვრების ნაწილი გახდა. ეს ფსიქოლოგიური ნიუანსი იგრძნობოდა შარშან, სექტემბერში ჯონ ტეფტის გაცილების ცერემონიაზე წარმოთქმულ სიტყვაშიც: “ჯონ ტეფტი საქართველოს კულტურული, პოლიტიკური და სოციალური ცხოვრების ნაწილი გახდა და იგი არა მხოლოდ საქართველოს მთავრობის სანდო მეგობარი, არამედ საზოგადო მოღვაწეცაა”. იყო სხვა საგულისხმო გამოსვლებიც, თუმცა არც ქართული საზოგადოება, არც აშშ მზად არ აღმოჩნდნენ იმისათვის, რომ პრაგმატული ურთიერთობის ზონა დაეტოვებინათ და უფრო ახლო კონტაქტში შესულიყვნენ.
ჯონ ტეფტი, როგორც ამბობენ, გამოცდილი დიპლომატი, კარგი მეოჯახე და ქართველების მიმართ კეთილგანწყობილი პიროვნებაა, მაგრამ იგი (ან მეთიუ ბრაიზა, ან სხვა) უცხოა და ჩვენც უცხონი ვართ მისთვის, ისევე როგორც უკრაინელები და ჰონდურასელები, პინგვინებზე რომ არაფერი ვთქვათ. ა

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
12°

პოლიტიკური „შულერები“
baron_miungghauzen

რას მიღებს ხალხი, როცა ხელისუფლება შეიცვლება? ეს ის კითხვაა, რომელიც საზოგადოებამ დიდი ხნის წინ დასვა, მაგრამ პასუხი ვერ მიიღო. პოლიტიკური პარტიები მუდმივად აპელირებენ, რომ საქართველოში პოლიტიკური კულტურა დაბალ დონეზეა და საარჩევნო პროგრამებს მაშინ შეალევენ დროსა და ენერგიას, როცა ხალხს მათი პროგრამის წაკითხვის სურვილი და გაგების უნარი გაუჩნდება.

საქართველოში დარეგისტრირებული 208 პოლიტიკური პარტიიდან არც ერთს არ გააჩნია სრულყოფილი სოციალურ–ეკონომიკური პროგრამა, ასეთი მკაცრი შეფასება ქართულმა პოლიტიკურმა პარტიებმა ფრიდრიხ ებერტის ფონდისა და საქართველოს სტრატეგიული კვლევებისა და განვითარების ცენტრის ექსპერტებისგან დაიმსახურეს.

ფრიდრიხ ებერტის ფონდში მიიჩნევენ, რომ იმ დოკუმენტების მიხედვით, რაც პარტიებისგან მიიღეს, უბრალო ამომრჩეველი ვერ გაიგებს რომელი პარტია რას აპირებს, „ამომრჩეველი უბრალოდ, ვერ განჭვრეტს რა სოციალურ – ეკონომიკური მომავალი ელის მას ამა თუ იმ კონკრეტული პოლიტიკური პარტიის გამარჯვებისას“–აცხადებს ფონდის ხელმძღვანელი ია თიკანაძე.

მოკლედ, ფონდის შეფასებით, პოლიტიკური პარტიების პლატფორმები სურვილებისა და ლოზუნგების კრებულია, რომელსაც საფუძვლად არ უდევს არც ფინანსური და არც ეკონომიკური გათვლები. ხოლო იმ დროს, რაც მათ წინასაარჩევნოდ აქვთ მიცემული, ფაქტობრივად, უქმად კარგავენ.

ფრიდრიხ ებერტის ფონდიცა და სტრატეგიული კვლევებისა და განვითარების ცენტრიც ქართულ პოლიტიკურ პარტიებს რეკომენდაციებს აძლევენ, ჯერ ზოგადად, პოლიტიკურ იდეოლოგიებს გაეცნონ, ხოლო შემდეგ მსოფლიოს წამყვანი ქვეყნების პარტიების საარჩევნო პროგრამებს, რადგან ქართველ მოსახლეობას აქვს უნარი, იმაზე მეტი ინფორმაცია აითვისოს, ვიდრე პოლიტიკური პარტიები დღეს მას სთავაზობენ.

ექსპერტ შოთა მურღულიას თუ ვერწმუნებით, ზოგიერთი პოლიტიკური პარტია ამბობს, რომ ამა თუ იმ იდეოლოგიის მიმდევარია, მაგრამ მის სოციალურ–ეკონომიკურ პლატფორმაში მსგავსს ვერაფერს ამოიკითხავ.

მართლაც ხშირია შემთხვევა, როდესაც რომელიმე პოლიტიკური პარტია მემარჯვენე ან ლიბერალური იდეოლოგიის მიმდევარია, მაგრამ პროგრამაში მემარცხენე იდეებს აფრქვევს ან პირიქით.

სტრატეგიული კვლევებისა და განვითარების ცენტრის ექსპერტები ამბობენ, რომ პროგრამა მხოლოდ 21 პოლიტიკურ პარტიას აღმოაჩნდა, საიდანაც მხოლოდ 10–მა პარტიამ მიაწოდა დოკუმენტი.

„ცალკე სოციალურ–ეკონომიკური პროგრამა არც ერთ პარტიას არ გააჩნია. წარმოდგენილი პლატფორმებიდან მხოლოდ ერთია მემარცხენე, დანარჩენები ლიბერალურ მიმართულებებს ემხრობიან, თუმცა გარკვეული რეგულირების თანხლებით“– აცხადებს ექსპერტი დავით ნარმანია.

ცენტრის ექსპერტები ამბობენ, რომ პოლიტიკური პარტიებისგან ინფორმაციის მიღების პროცესში ბევრი ნაკლოვანება გამოიკვეთა, რაც მათი აზრით, პარტიების ორგანიზაციული მენეჯმენტის სისუსტეზე მიუთითებს.

მაგალითად, გაირკვა, რომ პოლიტიკურ პარტიებს ოფისებში არ აქვთ დანერგილი სატელეფონო კომუნიკაციისა და საქმის წარმოების წესები, ზოგიერთ შემთხვევაში კი პარტიებისთვის გაგზავნილი წერილები იკარგება. არც შიდა კომუნიკაციაა სთანადო დონეზე, მაგალითად პარტიის რომელიმე წევრი საჭიროდ არ თვლის უცხოეთში მყოფ ხელმძღვანელს მიაწოდოს პარტიაში შესული წერილის შინაარსი. ზოგიერთი პარტია კი, ისეთ საჯარო დოკუმენტს, როგორიცაა საარჩევნო პროგრამა და, რომელიც ხალხისთვისაა განკუთვნილი, პარტიის ხელმძღვანელის ნებართვის გარეშე, უარს ამბობს ვინმეს მიაწოდოს.

პოლიტიკური პარტიების გარკვეულ ნაწილს წერილობითი ფორმით ჩამოყალიბებული პროგრამა არ გააჩნია და ძირითადად ზეპირ მოსაზრებებს ეყრდნობიან. აღმოჩნდა, რომ პარტიების პროგრამების სოციალურ–ეკონომიკური ნაწილი სხვადახვა სტრუქტურითაა აგებული, რაც ექსპერტების აზრით, ცუდი არ არის. თუმცა ერთი არასახარბიელო ტენდენციაც გამოიკვეთა, როგორც წესი, საარჩევნო პროგრამები არჩევნებისთვის მზადდება, მაგრამ არჩევნების შემდეგ პროგრამების გადამუშავება არ ხდება.

თავად პოლიტიკური პარტიები ექსპერტთა მოსაზრებებს არ ეთანხმებიან, მაგალითად , „რესპუბლიკელები“ მიიჩნევენ, რომ მათ სრულყოფილი პროგრამა აქვთ, თუმცა ფრიდრიხ ებერტის ფონდსა და სტარატეგიული კვლევების ცენტრს ამ საკითხზე სხვა მოსაზრება აქვთ.

„მწვანეები“ ამბობენ, რომ მათ საკითხი შესწავლილი აქვთ და კარგად იციან რა აინტერესებს საქართველოს მოსახლეობას. 60% სამუშაო ადგილებით ინტერესდება, 20% პენსიით, 5%–მა არ იცის რა უნდა, ხოლო 15% კომუნალური გადასახადების ტარიფების დაწევას ითხოვს.

„მემარჯვენეები“ ამბობენ, რომ მათ თავის დროზე 900 დღიანი პროგრამაც მოამზადეს და 80 გვერდიანი ეკონომიკური პროგრამაც აქვთ, მაგრამ რაკი ხალხის მოთხოვნა სხვა იყო, ლოზუნგებზე გადავიდნენ.

რაც არ უნდა პარადოქსული იყოს, აღმოჩნდა, რომ „ქრისტიან დემოკრატებს“, რომლებიც მკვეთრი მემარცხენე იდეებით მოსახლეობას მოსვენებას უკარგავენ, საარჩევნო პროგრამაში ეკონომიკური ნაწილი საერთოდ არ აქვთ.

რაც შეეხება ხელისუფლებას, მათი პროგრამის განხილვა უბრალოდ შეუძლებელია, „ნაციონალებს“ ე.წ. მოდრეიფე პროგრამა აქვთ, რომელიც ჯერ 50 დღიანი იყო, მერე 50 თვიანი გახდა და ამ 50 თვეს ათვლის წერტილი არ გააჩნია და თან პრიორიტეტების მიხედვით მუდმივად იცვლება.

ფრიდრიხ ებერტის ფონდისა და სტრატეგიული კვლევების ცენტრის ექსპერტები, რომელთა დასკვნაში კონკრეტული პარტიების პროგრამები არ არის განხილული და მხოლოდ ზოგადად აღწერს სიტუაციას, ამბობენ, რომ მათ წინასაარჩევნოდ პარტიები დაინდეს და პრობლემა ამიტომაც არის განზოგადებული, ისე კი განსაკუთრებით ახლად შექმნილ პარტიებს ურჩევენ, 2–3 ძირითადი საკითხი აირჩიონ, შეისწავლონ და ამომრჩეველს მათი გადაჭრის რეალური გზები შესთავაზონ.

ძნელი სათქმელია, რამდენად გაითვალისწინებენ პოლიტიკური პარტიები ამ რჩევებს, თუმცა ალბათ, საქართველოშიც დადგება დრო, როცა საზოგადოება დაინტერესდება, რატომ ირჩევს ამა თუ იმ პოლიტიკურ პარტიას, მისგან რას უნდა ელოდეს, და შემდეგ, რაც მთავარია, საარჩევნოდ უხვად გაცემული დაპირებების შესრულებასაც აუცილებლად მოითხოვს.

პოლიტიკური პარტიები კი ამბობენ, რომ ეს ასე არ არის და ყველაფერს ამომრჩეველს აბრალებენ, რომელსაც მისი ნაშრომი არ აინტერესებს. ფაქტია, რომ პოლიტიკური კულტურით ვერც ამომრჩეველი დაიკვეხნის და ვერც თავად პარტიები, რომლებიც ზოგჯერ რესურსების სიმწირესაც უჩივიან.

სხვათა შორის, გასული საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნებისას მხოლოდ „ახალი მემარჯვენეების“ საარჩევნო პროგრამის ეკონომიკურ ნაწილს ეტყობოდა, რომ ამ საკითხზე მუშაობდნენ, დანარჩენ პოლიტიკურ პარტიებს ნაჩქარევად თავმოყრილი ლოზუნგების კრებულები აღმოაჩნდათ და ვერ გაიგეს, ჟურნალისტებს ეს საკითხი რატომ აინტერესებდათ. „ლეიბორისტებმა“ „მეტეხის ვალდებულება“ წარმოადგინეს, რომელსაც პროგრამასთან ძნელად მოეძებნებოდა საერთო, ხოლო მმართველ პარტიას კი „ლეიბორისტებზე“ უარესი პროგრამა ჰქონდა წარმოდგენილი, სადაც ძირითადად, ფოთის ინდუსტრიულ ზონაზე იყო ლაპარაკი. „მომავლის პარტია“ სქელტანიანი ეკონომიკის სახელმძღვანელოს ეძახდა პროგრამას, ხოლო ზოგიერთ პარტიას საერთოდ არ გააჩნდა მსგავსი დოკუმენტი და არჩევნებისთვის შექმნილ ალიანსში შესული მეგობარი პოლიტიკური პარტიის პროგრამით გავიდა ფონს.

რაც არ უნდა სამწუხარო იყოს, ტენდენცია, რომ პარტიები პროგრამებს მოვალეობის მოსახდელად წერენ, დიდი ხანია, აქტუალურია.

ლალი ზირაქიშვილი

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
სოხუმი თბილისს ინვესტიციებისთვის გზის გახსნას სთხოვს

აღდგება თუ არა ენგურზე სარკინიგზო მიმოსვლა?

გაზეთ "24 საათის" მიხედვით

გაეროს ყოფილი წარმომადგენლის, დიტერ ბოდენის საშუალებით სოხუმი თბილისი ეკონომიკური შეღავათების მინიჭებას სთხოვს, თუმცა ცენტრალური ხელისუფლება ამაზე უარს ამბობს. ამის შესახებ გაზეთი „24 საათი“ წერს.

შეგახსენებთ, რომ ბოდენი თბილისს გასულ კვირას ეწვია. მართალია, თავად ბოდენი ამ ვიზიტს არაოფიციალურს უწოდებდა, მაგრამ მან რამდენიმე ოფიციალურ პირთან – საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარესთან დავით ბაქრაძესა და ვიცე–სპიკერ პაატა დავითაიასთან გამართა შეხვედრები. შეხვედრების დეტალები მკაცრად გასაიდუმლოებული გახლდათ. გაეროს ყოფილმა წარმომადგენელმა მხოლოდ ის აღნიშნა, რომ ე.წ. ბოდენის დოკუმენტზე საუბარი არ ყოფილა.

ბოდენის მიერ შემუშავებულ და თავის დროზე ქართული მხარის მიერ დაწუნებულ დოკუმენტს „თბილისსა და სოხუმს შორის უფლებამოსილებათა გამიჯვნის შესახებ“ აფხაზური მხარე არც განიხილავს. ამის მიზეზი დოკუმენტში ჩაწერილი აფხაზეთის არცთუ გასაგები სტატუსია – „სუვერენული აფხაზეთი საქართველოს შემადგენლობაში“. თუმცა თავის დროზე სოხუმი არც თუ ისე დაჟინებით უარყოფდა ამ დოკუმენტს და გარკვეულ ურთიერთობებსა თუ დიალოგზე თანახმა იყო. დღეს კი სულ სხვა რეალობაა: ოთხი ქვეყნის მიერ აღიარებული აფხაზეთი სულაც არ აპირებს საქართველოს შემადგენლობაში ყოფნას.

ამჯერად ბოდენს აფხაზეთის სტატუსის ახალ ფორმულირებაზე და ახალი სტრატეგიის კვლევა–შესწავლაზე მოუწევს მუშაობა. როგორც ჩანს, გარკვეულ სამუშაოს ატარებს კიდეც ორივე მხარესთან.

თბილისამდე იგი სოხუმში იმყოფებოდა, სადაც ვლადისლავ არძინბას დაკრძალვას დაესწრო, ერთ–ერთ ინსტიტუტში ლექცია წაიკითხა, შეხვდა აფხაზთა ლიდერებს, მათ შორის სერგეი ბაღაფშსაც. სწორედ აფხაზური პოლიტელიტის წინადადებები ჩამოუტანა მან თბილისს. სოხუმური წინადადებების არსებობას ქართული მხარე არ უარყოფს, თუმცა არაფერს აკონკრეტებს. აფხაზური წყაროები კი მიანიშნებენ, რომ ბოდენის პირით მათ საქართველოს ხელისუფლებას რამდენიმე გზავნილი შემოუთვალეს.

ცოტა ხნის წინ სამხრეთ კავკასიაში ევროკავშირის სპეცწარმომადგენელ პიტერ სემნებთან შეხვედრაზე ბაღაფში აღშფოთებას ვერ მალავდა: „რატომ უნდა იყოს საქართველოს პარლამენტის გადაწყვეტილება ფინეთის საგარეო საქმეთა მინისტრისთვის კანონი? ამ უწყებამ „ნოკიას“ აფხაზეთისთვის მობილური კავშირის მოწყობილობების შეძენა აუკრძალა“. მისივე თქმით, ერთის მხრივ, ევროპა პოლიტიკური და ეკონომიკური საკითხების გაყოფის ინიციატივით გამოდის, მეორეს მხრივ კი ეკონომიკური პროექტების რეალიზებას ეწინააღმდეგება.

„რას ვიზამთ? მოვძებნით პარტნიორებს ახლო აღმოსავლეთში, ჩინეთში. შემოვიტანთ იქიდან მოწყობილობებს. ეს ბიზნესია, რომელშიც არასახელმწიფო სტრუქტურებია ჩართული“, – განაცხადა დე–ფაქტო პრეზიდენტმა.

სწორედ ამ ბიზნეს–სტრუქტურებისთვის და ინვესტიციებისთვის გზის გასახსნელად თბილისის თანხმობას ითხოვენ აფხაზები და როგორც სოხუმიდან გვატყობინებენ, დიტერ ბოდენის მიერ თბილისში ჩამოტანილი ერთ–ერთი აფხაზური წინადადებაც ეს იყო. ანუ სოხუმს მხოლოდ რუსული ინვესტიციები ხელს არ აძლევს. სხვა ქვეყნები კი საერთაშორისო სამართლის წესებით ხელმძღვანელობენ – აფხაზეთში ინვესტიციების განსახორციელებლად თბილისის თანხმობა სჭირდებათ. რამდენადაც გაზეთ „24 საათისთვის“ გახდა ცნობილი, ქართულმა მხარემ ეს შემოთავაზება არ მიიღო.

მეორე წინადადება, რომელიც სოხუმმა ბოდენს თბილისში დააბარა და რომელიც ასევე დაუკმაყოფილებელი დარჩა, აფხაზეთის მოქალაქეთა ევროპაში გადაადგილებას ითვალისწინებს. აფხაზთა „პრემიერ–მინისტრ“ სერგეი შამბას ოცნება შენგენის ქვეყნების ვიზის ხელმისაწვდომობაა. მათთვის რუსეთის ფარგლებს გარეთ გასასვლელად ამჟამად კვლავ საქართველოს თანხმობაა საჭირო.

სოხუმმა თბილისს კიდევ რამდენიმე ეკონომიკური პროექტის, მათ შორის ენგურზე სარკინიგზო მიმოსვლის აღდგენის განხილვა შემოუთვალა. აქაც საქართველოს ხელისუფლების სავარაუდო პასუხები ნათელია.

ბოდენის თბილისში ვიზიტის მიზანი საქართველოში რობერტ ბოშის საქმიანობის გავრცელებაა. დღეს საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარესა და ამ ფონდის წარმომადგენლებს შორის ბოდენის შუამავლობით შეხვედრა შედგება, თუმცა რა კონკრეტულ საკითხებს განიხილავენ, ჯერჯერობით უცნობია. ცნობილია, რომ ბოშის ფონდი დიდი ორგანიზაციაა, რომელიც მსხვილ საწარმოებთანაა დაკავშირებული. ფონდის ძირითადი მიზნები იმ პროგრამების, კონკურსებისა თუ საპილოტე პროექტების ხელშეწყობაა, რომელიც საზოგადოებრივი კვლევების, ჯანდაცვის, ჰუმანიტარული დახმარების, ხალხთა შორის ურთიერთობის გამყარების და განათლების სფეროებს მოიცავს. სად განახორციელებს პროექტებს რობერტ ბოშის ფონდი – აფხაზეთში, ცხინვალის რეგიონში თუ დანარჩენ საქართველოში, სავარაუდოდ, დღეს გახდება ცნობილი.
ID: 16057

განახლებული www.sapovnela.ge

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined20 Feb 2008
Posts17853
კარმა236
OFFLINEPROFILE
http://putinavotstavku.ru/

შედით და მოაწერეთ ხელი

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
სატელევიზიო სივრცეში მომრავლდა მდარე ხარისხის შოუები, რომლებიც “სახელმოხვეჭილ” მანდილოსნებს მიჰყავთ, რომელთა უმეტესობა მაღალ სახელისუფლო ეშელონებთან “კონტაქტშია” შემჩნეული. სიტყვა - კონტაქტი, ამ შემთხვევაში, შეიძლება პირდაპირი მნიშვნელობითაც გავიგოთ, რადგან საუბარია მაღალი თანამდებობის პირების მეუღლეებზე. ასე რომ, თუკი სკანდალური და ვულგარული შოუს ავტორი შორენა ბეგაშვილი, ახლო მომავალში “კაი” საცოლე, მინისტრს ან მის მოადგილეს გამოკრავს ხელს. მალე მას, ალბათ, პოლიტიკური გადაცემის წამყვანადაც ვიხილავთ, ისევე, როგორც აქამდე დასკუპდებოდნენ ცნობილი დეპუტატის მუხლიდან პირდაპირ ტელეეთერში “ქართველი ოპრა გეილ უინფრები”.
“სიმართლის დრო”, “ცხოვრება მშვენიერია”, “ღამე შორენასთან”, “ნანუკას შოუ” - ეს იმ გადაცემების არასრული ჩამონათვალია, რომელთაც ზემოთ ხსენებული ქალბატონები უძღვებიან. არ გეგონოთ, რომ რომელიმე მათგანს “დაუმსახურებლად” აქვს საავტორო გადაცემა, ზოგი ძალოვანის ცოლია, ზოგი პოლიტიკიდან ჟურნალისტიკაში გადმობარგებულია, ზოგს კიდევ, არც მეტი, არც ნაკლები, საქართველოში მონარქიის აღდგენის იდეის ჩაგდება დაუფასდა.
გადაცემა “სიმართლის დროს” შალვა რამიშვილის შემდეგ მსახიობი ნანკა კალატოზიშვილი უძღვება, რომელიც ალკოჰოლთან, ნარკოტიკებთან და სხვა უკუღმართობებთან დაკავშირებული თბილისური ჭორების ხშირი პერსონაჟია...
ერთ საინტერესო ამბავს გაგახსენებთ: შარშან პარლამენტის თავმჯდომარემ დავით ბაქრაძემ საზოგადოების “ცნობილ სახეებთან” შეხვედრა მოაწყო. მსახიობი ნანკა კალატოზიშვილი ერთ-ერთი პირველი იყო, ვისაც ამ შეხვედრაზე ხელისუფლების სახოტბო სიტყვები არ დაუშურებია. თუმცა მოგვიანებით განმარტავდა, რომ მისი სიტყვები საზოგადოებამ სწორად ვერ გაიგო. ასეა თუ ისე, ქალბატონ ნანკას, დითირამბების მღერა დაუფასდა და გიორგი არველაძის ტელევიზიაში შალვა რამიშვილი წარმატებით ჩაანაცვლა.
უფრო მეტიც, თბილისში გამართული საახალწლო კონცერტის წაყვანაც ანდეს, რომელზეც თვითმხილვეთა თქმით, გვარიანად შეზარხოშებული იყო.
“ეგეთი საერთოდ არ უნდა მიაკარო ტელევიზიას”, - ასეთია საზოგადო აზრი.
მეორე სახე ახალი ამპლუითა ახალ არხზე ნანუკა ჟორჟოლიანია. ის მაყურებელმა “რუსთავი 2”-დან გაიცნო, შემდეგ ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ხელმძღვანელად გადავიდა. სოდის უფროსის - კოდუას ცოლობა დადებითად აისახა მის კარიერაზე და არველაძის “ტელეიმედიზიაში” შოუების კეთებაზე. რამდენად კარგად გამოსდის ეს საქმე, მაყურებელმა კარგად იცის, მაგრამ, როცა სტუდიაში დამსწრე მაყურებელს მიუბრუნდები და ეტყვი, პირები რას ჩამოგიყრიათო, ძნელი მისახვედრი არ უნდა იყოს, რა დონისაა ეს შოუპროგრამა და მისი წამყვანი.
თუმცა, თუ გავითვალისწინებთ, რომ პატარკაციშვილის “დასამარებაში” ნანუკას მეუღლეს ლომის წილი მიუძღვის, გასაკვირი სულაც არ არის, რომ ტელეიმედის თავკაცი არველაძე მას ცივ ნიავს არ აკარებს.
კიდევ ერთი სკანდალური სახე შორენა ბეგაშვილია, ისიც არველაძის არხზე...
ერთ-ერთ ინტერნეტფორუმზე ბეგაშვილს საინტერესოდ აფასებენ: “სირცხვილი მოვლენაა და, რასაც ის ლაპარაკობს, საქალეთისთვის არის შეურაცხმყოფელი”.
ჯერჯერობით ეროტიკული გადაცემა მიჰყავს, მალე, შესაძლოა, პოლიტიკური შოუს წამყვანად მოგვევლინოს და ეკრანიდან, სექსის გარდა, პოლიტიკურადაც დაგვმოძღვროს.
ნინო ქაჯაიას “ცხოვრება მშვენიერია” პირდაპირ საგარეო საქმეთა სამინისტროდან გაკეთდა. “რუსთავი 2”-დან წასვლის შემდეგ ის საგარეო საქმეთა სამინისტროს პრესსამსახურის უფროსი იყო, პოსტის დატოვების შემდეგ კი კომპენსაციად საკუთარი გადაცემა მიიღო საზოგადოებრივ მაუწყებელზე.
კიდევ ერთი, აგრესიული ტელესახეა ეკა კვესიტაძე. იგი რამდენიმე სახელისუფლო გაზეთშიც მუშაობდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც შს სამინისტროს ანალიტიკური დეპარტამენტის უფროსის, შოთა უტიაშვილის ცოლი გახდა, პირველი არხის ეთერში აღმოჩნდა. თუ გახსოვთ, მედიასაბჭო რომ იქმნებოდა, რამდენიმე რედაქციამ პროექტში ჩართვაზე უარი განაცხადა, რადგან იქ კვესიტაძე იყო პირველი ვილიონი და პრეზიდენტს მასზე სულ ახალი ნათქვამი ჰქონდა, ჩემი მეგობარი ჟურნალისტიაო.
კვესიტაძე პირველი არხის ეთერში იწვევდა ოპოზიციონერებს, არჩევნების პერიოდი იყო და “ანადგურებდა” კითხვებით, მისი პროგრამა, რა თქმა უნდა, სააკაშვილის რეკლამას ისახავდა მიზნად.
მოკლედ, თუკი ვინმეს აინტერესებს, როგორია არაობიექტური, ანგაჟირებული, გამაღიზიანებელი და, ამასთანავე, უზრდელი ჟურნალისტი, უყუროს პირველ არხზე პრეზიდენტის მოწონებული ჟურნალისტის, ქალბატონ კვესიტაძე-უტიაშვილის გადაცემა “აქცენტებს” და განათლდება კიდეც.
როგორც ხედავთ, საქართველოში მხოლოდ “ბანძ”, “ქაჯ” და “გოიმ” ადამიანებს თუ ჰგონიათ, რომ ჟურნალისტური კარიერა ჩვენში მაინცდამაინც კალმით და კამერით უნდა გაკეთდეს, თორემ “საქმეში ჩახედულები”, დიდი ხანია, “საკუთარ ტყავზე” დარწმუნდნენ, რომ იმის დაწერა, რითაც არაერთი ცნობილი ტელესახის კარიერა გაკეთდა, გაზეთში არ შეიძლება.

მაგდა კლდიაშვილი

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ასეთი რა გამიკეთეს, რომ მოწყვეტილი ვარ წელსქვევით?!“ - ნადიმ ცეცხლაძე გლდანის საპყრობილეში გარდაიცვალა
19 მარ. '10

საბა წიწიკაშვილი, გორი

გარდაცვლილ პატიმარს წამების კვალი ეტყობა
2008 წლის აგვისტოს კონფლიქტის დამთავრების შემდეგ, მშობიარე მეუღლის სანახავად შინ წასვლა გადაწყვიტა. თუმცა, მეთაურმა შვებულება არ მისცა. ნადიმ ცეცხლაძემ მეთაურის სიტყვები არაფრად მიიჩნია, ფორმა დაუტოვა და სოფელში დაბადებული შვილის სანახავად წავიდა. ბათუმის სამხედრო სამსახურის მიტოვების გამო მის მიმართ სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა. 30 წლის ნადიმ ცეცხლაძე სამართალდამცავებს 2009 წლის 6 სექტემბერს ჩაბარდა. გორის რაიონის სოფელ მეჯვრისხევში 1979 წელს დაბადებული ნადიმ ცეცხლაძე ერთი წელი ბათუმის სამხედრო ბატალიონში მსახურობდა. 2008 წლის აგვისტოს კონფლიქტის დროს კი ცხინვალის მისადგომებთან იბრძოდა.

„ჩემს შვილს გავაგებინეთ, რომ მისი მეუღლე მშობიარობდა. მეთაურმა სახლში გაშვებაზე უარი უთხრა. გაბრაზებულმა გაიხადა ფორმა და მიუყარა მეთაურს. ამის გამო დაიჭირეს. ჯერ 5000 ლარი გირაო გადავიხადეთ, შემდეგ საპროცესო გარიგება შემოგვთავაზეს. გორის პროკურატურა თანახმა იყო, საერთოდ პატიმრობა მოეხსნათ და მხოლოდ პირობითი და ის გადახდილი 5 000 ლარი ჯარიმის სახით დაეტოვათ, მაგრამ სასჯელარსრულების დეპარტამენტიდან მოითხოვეს, ერთი წელი მაინც დატოვეთ ციხეშიო. რატომ, რისთვის?! მე ყველაფერს გავაკეთებ, რომ სიმართლეს მივაღწიო და ამას არავის ვაპატიებს“, - გვითხრა გარდაცვლილის მამამ შოთა ცეცხლაძემ.

ჯერ კიდევ 5 მარტს უფლებათადამცველი ნანა კაკაბაძე იტყობინებოდა, რომ გეგუთის მე-8 საპყრობილეში პატიმარი უმძიმეს მდგომარეობაში იმყოფებოდა. იმავე დღესვე ცეცხლაძის მეუღლემ განცხადებით სახალხო დამცველს მიმართა.

12 მარტს ამ საკითხზე სახალხო დამცველის აპარატში ადვოკატმა გელა ნიკოლაიშვილმა და დაჩი ცაგურიამ დამატებით კიდევ ერთი პრესკონფერენცია მოიწვიეს. ამის შემდეგ იმავე 12 მარტს ნადიმ ცეცხლაძე ციხის რესპუბლიკური საავადმყოფოდან ტუბერკულოზის ეროვნულ ცენტრში გადაიყვანეს. ამდენი ძალისხმევის მიუხედავად, პატიმრის გადარჩენა ვერ მოხერხდა. ერთადერთი, რაც მძიმე მდგომარეობაში მყოფი პატიმრისთვის „შეღავათი“ იყო, გეგუთის ციხიდან საავადმყოფოდან საავადმყოფოში უშედეგო გადაყვანაა.

„პოლიციას საღ-სალამათი, ჯანმრთელი ვაჟკაცი ჩაბარდა. იყო უაღრესად განათლებული. ცდილობდა, წარჩინებული იურისტი ყოფილიყო... ჩვენთვის წარმოუდგენელია, 5 თვეში ასე რატომ მოესწრაფა სიცოცხლე?!“ - გულისტკივილით ამბობენ მეზობლები.

ჯანმრთელობის კრიტიკული მდგომარეობის კიდევ უფრო გართულების შემდეგ ნადიმ ცეცხლაძე ციხის რესპულიკური საავადმყოფოდან ტუბერკულოზის ეროვნულ ცენტრში გადაიყვანეს. „ასეთი რა გამიკეთეს, რომ მოწყვეტილი ვარ წელსქვევით?!“ - ეს არის ერთადერთი ფრაზა, რაც ახსოვთ ახლობლებს მძიმე მდგომარეობაში მყოფი ნადიმისაგან. სხვა დეტალები უცნობია. პატიმარს საუბარიც და მის გარშემო არსებული გარემოს აღქმაც უჭირდა.

გარდაცვლილი პატიმარი გორის რაიონის სოფელ მეჯვრისხევის მეფრინველეობის ფაბრიკის დასახლებაში გადაასვენეს. გარდაცვლილის მეუღლის, ეკა თაბუკაშვილის თქმით, პატიმარმა 18 მარტს დილის 3 საათზე დაასრულა სიცოცხლე. ოჯახს მიუსამძიმრეს უფლებადამცველებმა - ნანა კაკაბაძემ და დაჩი ცაგურიამ. ისინი პირადად იმყოფებოდნენ მეჯვრისხევში.

„ძალიან დაგვეხმარეთ და ბევრი იბრძოლეთ, ქალბატონო ნანა! ვერ გადავარჩინეთ მისი სიცოცხლე, მაგრამ თქვენი წყალობით ჩვენს ხელში მაინც დალია სული“, - ასეთი სიტყვებით შეეგებნენ ახლობლები ნანა კაკაბაძეს მეჯვრისხევში.

შოთა ცეცხლაძე, ნადიმის მამა: „2010 წლის 10 თებერვალს გეგუთის ციხეში პირადად ვიყავი ჩასული და ჩემი შვილი აბსოლუტურად ნორმალურ მდგომარეობაში ვნახე. თითქმის 20 წუთი გვქონდა სასაუბრო დრო და ბევრი ვილაპარაკეთ. ამის შემდეგ, მის სანახავად, 22 თებერვალს ჩავედი. თუმცა შეხვედრა უკვე ვეღარ მოვახერხე. მითხრეს, რომ 11 თებერვალს უმძიმეს მდგომარეობაში გადაუყვანიათ თბილისში ციხის რესპუბლიკურ საავადმყოფოში. იმ წუთში ძალიან გამიკვირდა ეს ფაქტი, რადგან წინადღით - 10 თებერვალს ჩემი თვალით ვნახე და საიმისო არაფერი სჭირდა, რომ მეორე დღეს საავადმყოფოში გადაეყვანათ. 23 თებერვალს ჩავედი თბილისში და ციხის საავადმყოფოში არ მომცეს შვილის ნახვის უფლება. 24 თებერვალს კვლავ ჩავედი თბილისში, განცხადებები დავწერე პარლამენტში და ციხის საავამდყოფოში. პასუხი მეორე დღეს ანუ 25 თებერვალს უნდა გამეგო 10-დან 13 საათამდე, მაგრამ დროზე ადრე ჩასვლა ვერ მოვახერხე და ციხის საავადმყოფოში ჩავედი 14:00 საათზე. ხელმძღვანელობას ვერ შევხდი. გადავწყვიტე განცხადება სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ერთ-ერთი ხელმძღვანელის - ჭკადუას სახელზე დამეწერა. ციხის საავადმყოფოში მითხრეს, რომ განცხადება პირადად დეპარტამენტში უნდა ჩამებარებინა. წამოვედი დეპარტამენტში და ჭკადუამ არ მიმიღო. მერე, როგორც იქნა, ერთ-ერთმა კანცელარიის თანამშრომელმა გაბედა და ავიდა ჭკადუას კაბინეტში. ჭკადუამ გადარეკა ციხის საავადმყოფოს უფროსთან, რომელმაც უთხრა, ნადიმ ცეცხლაძე უგონო მდგომარეობაშიაო. დამრთეს ნება, ორი დღის შემდეგ - 27 თებერვალს მენახა. 27-ში ვერ ვნახე. ჩავედი თბილისში 28 თებერვალს. იმ წუთში შევხედე, რომ ყავარჯენი ცოტა ახალი ჰქონდა და რაღაც-რაღაცეები სუფთად იყო, მაგრამ 4 მარტს რომ ჩავედით, ჩემი შვილი სისველეში იწვა, უკვე ლპებოდა. უკვე აშკარად ეტყობოდა, რომ კოჭებში გადამტვრეული იყო. წელში გადამტვრეული იყო. საშინელ მდგომარეობაში იყო. 5 მარტს უკვე ქალბატონ ნანა კაკაბაძის მეშვეობით ყველასთვის ცნობილი გახდა, რაც ხდებოდა“.

ნანა კაკაბაძე სახელმწიფოსგან ჯერ კიდევ 5 მარტიდან ცდილობდა ნადიმ ცეცხლაძის უმძიმესი მდგომარეობის შესახებ შესაბამისი ზომების მიღებას. მან პატიმრის სიკვდილამდე ერთი დღით ადრეც, 17 მარტს პირდაპირ განაცხადა, რომ პატიმარი კვდება: „მოვითხოვთ, ნადიმ ცეცხლაძესთან დაუყოვნებლივ შევიდეს სახალხო დამცველი და გაერკვეს საქმის ვითარებაში. ოჯახის წევრების ინფორმაციით, მის სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრება და ადმინისტრაცია არანაირ ზომებს არ იღებს ქალაქის საავადმყოფოში მისი ეტაპირებისთვის, სადაც მას სრულფასოვანი სამედიცინო მომსახურება გაეწევა“.

თუმცა, 18 მარტს დილის 3 საათზე პატიმარი გარდაიცვალა. ტუბერკულიოზის ეროვნულ ცენტრში მის საწოლთან ახლობლებიც იყვნენ. პატიმართა გარდაცვალების ისტორიაში, ალბათ, ეს ერთ-ერთი გამონაკლისი შემთხვევაა, როდესაც პატიმარი ახლობლების ხელში ამთავრებს სიცოცხლეს.

ჩვენთვის ისიც გახდა ცნობილი, რომ გარდაცვლილია კიდევ ერთი პატიმარი, რომელიც ნადიმ ცეცხლაძესთან ერთად საკანში იჯდა. ისიც სოფელ მეჯვრისხევიდან იყო. გარდაცვლილი პატიმარი - კეკელიშვილი 21 თებერვალს გადაასვენეს სოფელში. ცეცხლაძეებმა სწორედ მაშინ გაიგეს, რომ ნადიმ ცეცხლაძეც უმძიმეს მდგომარეობაში იყო. გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ცეცხლაძე და კეკელიშვილი ერთად სცემეს, რომელთაგან ერთ-ერთი მაშინვე გარდაიცვალა.

„როდესაც 21 თებერვალს გარდაცვლილი კეკელიშვილი ჩამოიყვანეს სოფელში, სწორედ მაშინ გავიგეთ, რომ ნადიმიც უმძიმეს მდგომარეობაში იყო. ორივე ერთ საკანში იყვნენ მოთავსებულები“, - ამბობს შოთა ცეცხლაძე.

მასალის გამოყენებისას აუცილებელია პორტალის მითითება www.humanrights.ge

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
დაკვერცხილის დამიწება
ბონდო მძინარაშვილი
მორაგბეთა ტრაბზონული წარმატების ფონზე კიდევ უფრო გულისმომკვლელია იმის გახსენება, როგორ ვერ გავიტანეთ ლელო 2008 წლის აგვისტოში. არც გავიხსენებადი, პრეზიდენტი სააკაშვილი რომ არ გამოხმაურებოდა ირაკლი აბუსერიძის ნათქვამს - ეს თამაში საქართველოსთვის დაღუპულ ბიჭებს და მათ ოჯახებს მივუძღვენითო.
გამარჯვებული მორაგბეების ავლაბრის რეზიდენციაში მიღებისა და დაჯილდოების დროს პრეზიდენტმა სააკაშვილმა გულწრფელად თქვა: “გუშინ გიყურებდით და ერთი რამ შევამჩნიე - სპორტის ვერც ერთი სახეობის წარმომადგენელი საქართველოში ისე ვერ მღერის საქართველოს ჰიმნს, როგორც თქვენ. ეს არის გამარჯვებისკენ სწრაფვის პირველი რეცეპტი”.
ვაი, შენი სულისა?!
ჩვენი ხელისუფლების “მრავალი სახეობის” წარმომადგენლებმა საქართველოს ჰიმნის მღერა რომ არ იცოდნენ, იმიტომ გააჭენეს ხუთდღიანი ომის დროს “წითელი ხიდისკენ” და აზერბაიჯანის საზღვარზე ერთმანეთს ზედ იმიტომ ახტებოდნენ?!
“გამარჯვებისკენ სწრაფვის პირველი რეცეპტი” რა ყოფილა? სწორია - ჰიმნის მღერა!
თუკი ასეთი უებარი წამალი იცოდით და “პირველი რეცეპტიც” გქონდათ, რად არ ისარგებლეთ? ასეთი რა ქვა გკრათ თქვენმა თავმა, გამოგეყენებინათ, ვინ გიშლიდათ, - გემღერათ კი არა, დაგეგუგუნებინათ იმ ჯარისკაცებთან ერთად, მტერს რომ შეალეწეთ და შეატოვეთ.
მათ ეგონათ, რომ 7 აგვისტოს საღამოს, პირდაპირ ეთერში გამოსვლით, მთავარსარდალი ცრუ მანევრს მიმართავდა - ცხინვალში ლელოს დადებას აპირებს, აბა, ეს დროშებითა და ტრიბუნებით გაძეძგილი ავტობუსები რისთვის გაუმზადესო? მაგრამ, როგორც ვნახეთ, ცხინვალში კი არა, პრეზიდენტმა სააკაშვილმა გორში დაამიწა მთელი საქართველო თუ არა, მისი ორი უძველესი კუთხე - აფხაზეთი და სამაჩაბლო.
ქვეყანა დაამიწა და თვითონაც დამიწდა, როგორც პრეზიდენტი და უმაღლესი მთავარსარდალი, მაგრამ მთავრობა ხომ არ ჩამოეშალა? აი, ეს არის მთავარი!
დამფრთხალ მთავარსარდალს გულში ჩარჩენია “ირლანდიასთან ბოლოს არდადებული ლელო” და მორაგბეებს სასწაულის მოხდენის პირობა ჩამოართვა - “ეს უნდა გავაკეთოთ ახალ ჩემპიონატში ახალ ზელანდიაში”.
სამაგიეროდ, გულიდან ამოირეცხა აფხაზეთი და სამაჩაბლო. პარლამენტში გამოსვლისას, ალბათ, ამიტომაც არ უსაუბრია ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის პერსპექტივაზე.
ახალ ზელანდიაში ქართველი მორაგბეები მართლაც გაიტანენ ლელოს, ქვეყანას გამარჯვებები სჭირდება, რადგან დამარცხებულის კომპლექსით ცხოვრება ერის კატასტროფის ტოლფასია.
განსაკუთრებით ახლა სჭირდება, როცა დაკვერცხილ ხელისუფლებას გამარჯვება და დამარცხება მოგება-წაგებასავით მართლა ძმები ჰგონია, ტყუპი ძმები და ერთმანეთისგან ვერ გაურჩევია.
მორაგბეებს ახალ მოედანსაც აუშენებენ და ახალ ბურთებსაც უყიდიან, მაგრამ რა ეშველება საქართველოს, რომელსაც ბედისწერად ექცა დეფორმირებული ხელისუფლება, როგორც ხშირი დარტყმებით სიგლუვედაკარგული რაგბის ბურთი, რომლითაც კავკასიის მოედანზე თავიანთი ლელოს გატანას ცდილობდნენ უავგუსტესი სააკაშვილის საწვრთნელად მოპატიჟებული ბუშები და მაკეინები.
მაგრამ, ან წვრთნამ რა უშველა? - 2008 წელს ცხინვალისკენ სირბილით წაღებული გულში ჩახუტებული ქვეყნის გამთლიანების იდეა გორში დაამიწეს.
თუმცა, ეს უკვე ვთქვი.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
“ფაქტნიუსის” სტუმარია ვასილ მჟავანაძის უმცროსი ქალიშვილი ნინო მჟავანაძე.

- ქალბატონო ნინო, სრულიად შემთხვევით, თუშეთში ყოფნის დროს, გავიგე, რომ 60-იან წლებში თუშეთი დიდი საფრთხის წინაშე ყოფილა. კონკრეტულად, რა ხდებოდა თუშეთთან დაკავშირებით?

- მამაზე პირველი წიგნის გამოშვების შემდეგ ძალიან ბევრი ადამიანი გამომეხმაურა და ჩემთვის ბევრი უცნობი ფაქტი მიამბო. ახლახან, მესტუმრა ნუგზარ იდოიძე, ეთნოგრაფი, რომელიც თუშეთის ტურისტულ ინფრასტრუქტურაზე მუშაობს. მან შემახვედრა ადამიანები, რომლებიც მამას პირადად იცნობდნენ - შოთა კურდღელაიძე და აშირ აბაშიძე. ბატონი შოთა მამას დროს ახმეტის რაიკავშირის ახალგაზრდა თანამშრომელი ყოფილა, ბატონი აშირი კი სტუდენტი, რომელიც სატყეო-საინჟინროზე სწავლობდა. ორივენი მამას ახლდნენ თუშეთში ყოფნის დროს და ამიტომაც ეს ისტორია უშუალოდ თვითმხილველებისაგან მოვისმინე. ვრცელი ამბავია, მაგრამ მოკლედ გიამბობთ.

1961 წელია და თუშეთის საკითხი ძალიან მწვავედ დამდგარა კრემლში. მოგეხსენებათ, კლიმატი თუშეთში ალპურია - ზამთარი მძიმე, მაშინ არც სინათლე ჰქონდათ. საქონლი - ცხვარი, ძროხა, მაშინდელი კანონებით შეზღუდული რაოდენობით უნდა ჰყოლოდათ. თუშებს გაუჭირდათ ასეთ პირობებში ცხოვრება და იძულებული გახდნენ, ბარში ჩამოსულიყვნენ. ნელ-ნელა იცლებოდა თუშეთი, დაღესტანი კი თუშეთის დაცლას სათავისოდ უყურებდა.

დაღესტნელი პოეტი რაშიდ გამზატოვი ამ დროისათვის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატია მოსკოვში, პოპულარულია და ხრუშჩოვის კეთილგანწყობაც მოუპოვებია. გამზატოვი მოსკოვის ერთ-ერთ ლიტერატურულ გამოცემაში აქვეყნებს ლექსს და წერილის - თავისი მიწის სიმცირეზე ლაპარაკობს და აღნიშნავს, რომ თუშებს აღარ უნდათ თუშეთში ცხოვრება, ბარში ჩადიან, ჩვენ კი, დაღესტნელები მთის ხალხი ვართ და მიწა არ გვაქვსო.

გამზატოვის ლექსის შემდეგ საქართველოს ცეკაში კრემლიდან ოფიციალური წერილი მოდის - გაეცანით თუშეთის მდგომარეობას და მომახსენეთ. ეს წერილი წინაპირობა უნდა ყოფილიყო იმისა, რათა ხრუშჩოვს თუშეთის მიწა დაღესტანისათვის გადაეცა. სამაგიეროდ, დაღესტნელები, თურმე, საძოვრებს გვპირდებოდნენ ყვარლის გადასწვრივ, კავკასიონის მეორე მხარეს. ერთი სიტყვით, საქმე ძალიან სერიოზულად დადგა.

ამ წერილის შემდეგ, მამა, ალექსი ინაური და გივი ჯავახიშვილი თუშეთში ასულან. თუშები მათ სტუმრობაზე ძალიან საინტერესოდ ჰყვებიან, ბევრი სახალისო კურიოზიც მომხდარა. თუშები, როგორც გადამრჩენელებს, ისე დახვდნენ, თურმე, თბილისიდან ჩასულ ხელმძღვანელობას და ერთ-ერთ უხუცესს, 91 წლის მარკოზა პაპას, უთქვამს: - ერეკლე მეფის შემდე თუშეთში მეფე არ ამოსულაო, რაზეც ბევრი უხალისიათ მასპინძლებსაც და სტუმრებსაც.

ამ ვიზიტის შემდეგ, მამამ იქ საბჭოთა მეურნეობა დაარსა და თუშებისათვის უთქვამს, რამდენიც გინდათ, იმდენი ცხვარ-ძროხა იყოლიეთო. მაშინდელი კანონით, საბჭოთა მეურნების თანმშრომლებს ხელფასები ენიშნებოდათ, კოლმეურნეობები კი გამომუშავებაზე იყვნენ. დაინიშნა სარეისო ვერტმფრენები ომალოში და სანამ სინათლეს გაიყვანდნენ, ოთხი დიზელ-გენერატორი აუტანეს.. მთელი ღამე სინათლე უნდა იყოს, თვითმფრინავი რომ გადმოიფრენს კავკასიონზე, თუშეთი გაჩახჩახებული უნდა ჩანდესო, - უთქვამს მამას.

ამ ვიზიტის შემდეგ, ბარში ჩასული თუშები ისევ მთაში დაბრუნდნენ და თუშეთი შეივსო. ცეკაში კი გადაწყდა, თუშეთისათვის რესპუბლიკური მნიშვნელობის საკურორტო სტატუსი მიანიჭებინათ. ეს იმას ნიშნავდა, რომ კრემლი თავის ნებაზე ვეღარ გადაწყვიტავდა თუშეთის საკითხს. ასე გადაურჩა თუშეთი გასხვისებას.

ძალიან მწყდება გული, რომ დღეს ისევ არ არის სინათლე თუშეთში. სამოქალაქო ომის დროს, 1993-94 წლებში გაიძარცვა სადენები. ზამთრობით თუშები ისევ ბარში ჩამოდიან, ზაფხულობით კი, გენერატორები ააქვთ. არადა, არაჩვეულებრივი ადგილებია, იქ ბევრი ტურისტის მიზიდვა შეიძლება და ამისათვის აუცილებელია მუდმივი დენის წყარო.

- მაშინ თუშეთში სინათლე არ იყო, შემდეგ საქართველოში დიდი ელექტროფიკაცია დაიწყო და ქვეყანა განათდა. ეს მოხდა ენგურჰესის ჩართვის შემდეგ, როდის დაიწყო მისი მშენებლობა?

- როდესაც მამა საქართველოს ცეკას პირველი მდივანი გახდა, პირველი, რაც გეგმაში ჰქონდა, ენგურჰესის მშენებლობა იყო. ბატონი ოთარ ჭითანავა, რომელიც ამ მშენებლობის დაწყებიდან მუშაობდა, მეუბნებოდა: - ვასილ მჟავანაძემ და გივი ჯავახიშვილმა ხრუშჩოვს, შეიძლება ითქვას, დასტყუეს თანხა, რომლითაც ენგურჰესის მშენებლობა უნდა დაეწყოთ. შვილივით უყვარდა ვასილ მჟავანაძეს ეს მშენებლობა, თითქმის სულ იქ იყო. ყველა ინჟინერს და მშენებელს თვითონ არჩევდა და პირადად ეცნობოდა. სწორედ მაშინ გავიცანი ვასილ მჟავანაძეო.

ბატონმა ოთარმა ერთი ეპიზოდიც მიამბო, რაც ძალიან დამახასიათებელია მამასათვის. ერთ დღეს, მამა ენგურჰესზე ჩასულა, უკვე ათი წელია გასული მშენებლობის დაწყებიდან და ადგილობრივ მცხოვრებთ, რომელთაც ადრე მიწურები ჰქონიათ, ირგვლივ ორსართულიანი სახლები აქვთ წამოჭიმული. ვიღაცას მამასათვის უთქვამს, გარშემო დიდი სახლები რომ არის აშენებული, ენგურჰესიდან მოპარული ცემანტითააო. მამას სახლებისათვის გადაუხედავს, სახეზე სიამოვნება დატყობია უპასუხია, ცემენტი ბევრია, ენგურჰესს რომ სჭირდება იმაზე მეტი. ხალხმა სახლები თუ აიშენა, ამაზე კარგი რა უნდა იყოს, კუთხე გალამაზდა, ოჯახები გამრავლდა, საქართველო დამშვენდაო.

ენგურჰესი გრანდიოზული მშენებლობა იყო. 20 წელი შენდებოდა და სწორედ ამ გიგანტის წყალობით განხორციელდა საქართველოში სრული ელექტროფიკაცია.

- ქალბატონი ნინო, რაიმე ეპიზოდს ხომ არ გაიხსენებთ მამას ცხოვრებიდან, კურიოზს, სახასიათო დეტალს?

- მამას ძალიან უყვარდა ფეხით სიარული. მძღოლს, ანდროს ცეკასთან დაიბარებდა, თვითონ კი ფეხით მიდიოდა. იმხანად კალანდაძის ქუჩაზე ვცხოვრობდით. მამა ძალიან პუნქტუალური იყო და ზუსტად ერთსა და იმავე დროს გადიოდა სახლიდან. ვერაზე, მოგეხსენებათ, ძველი ბინებია და ზოგიერთი ფანჯარა პირდაპირ ქუჩაში, გზის პირზე გამოდის. პირველ სართულზე, თურმე, ერთი ქალი ცხოვრობდა, რომელიც დაინახავდა თუ არა მამას ფანჯარაში, შვილს აღვიძებდა, ადე, შვილო, მჟავანაძე უკვე სამსახურში მიდის, სკოლაში დაგაგვიანდებაო. ყოველ დღე ასე მეორდებოდა და ერთ დღესაც, ჩაიარა მამამ იმ ფანჯარასთან და ქალის ხმა არ მოესმა, გაჩერდა, დააკაკუნა ფანჯარაზე და ბავშვს უთხრა: - ადექი შვილო, სამსახურში მივდივარ, სკოლაში არ დაგაგვიანდეს. ბავშვი წამომხტარა და გაოცებული უყურებდა, თურმე, მამას. საღამოს სამსახურიდან რომ დაბრუნდა, მამამ თვითონ გვიამო ეს ამბავი და ბევრი ვიცინეთ. ასეთი ისტორიები უამრავია.

- ნოსტალგია არ გაქვთ წარსულ დროზე?

- რა თქმა უნდა, არა. ნოსტალგია წარსულზე და გულხელდაკრეფა, კარგს არფერს მოიტანს, მთავარი აწმყოა. ძალიან მძიმე და რთულ დროში ვცხოვრობთ, სწორედ ახლა, ალბათ, როგორც არასდროს, გვჭირდება ერთიანობა, ერთ მუშტად შეკვრა. გინდა თუ არა, დღეს ყველანი პოლიტიზირებულები ვართ და ყველაზე მეტად რაც მაღელვებს - არ იყოს ღალატი. არ შეიძლება ამპარტავნობასა და სიხარბეს ქვეყანა გადავაყოლოთ. ერთად უნდა ვიყოთ, მტერი და მოყვარე ერთმანეთში არ უნდა აგვერიოს. აი, ეს არის დღეს ყველაზე მთავარი.

- ზოგადად ასეა, მაგრამ უფრო კონკრეტულად, არჩევნები მოდის, პოლიტიკური ციებ-ცხელება იწყება - რადიკალური ოპოზიცია, ლიბერალური ოპოზიცია, ხელისუფლება, ინდეფერენტული ასეთ დროს ვერ დარჩები, თქვენ საით იხრებით?

- ამ საკითხთან დაკავშირებით მქონდა და მაქვს ძალიან მყარი პოზიცია - ჩრდილოეთიდან მზე აღარ ამოდის. ის ადამიანები, რომლებიც რადიკალურ ოპოზიციად ასაღებენ თავს, ყველას კარგად ვიცნობთ და ვიცით, რას აკეთებდნენ, როგორ მოვიდნენ ხელისუფლებაში, როგორ წავიდნენ. მათ სახელებს არ ვაკონკრეტებ მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს.

არც ამ მთავრობის გუნდრუკის მკმეველი გეგონოთ, არავითარ შემთხვევაში. არ შეიძლება განათებულ, გალამაზებულ, დაგვილ და დასუფთავებულ ქალაქში დილით და საღამოს შენი მოქალაქეები ნაგვის ურნებში საჭმელს და ბოთლებს ეძებდნენ და ყოველ ფეხის ნაბიჯზე მათხოვარი იდგეს... ეს არ არის ქვეყანაზე ზრუნვა. არ შეიძლება, წამლები ასე ძვირი ღირდეს... მე თვითონ ექიმი ვარ და ვიცი, რაც ხდება სამედიცინო სფეროში. ხელისუფლებამ ვერ გაიგო მთავარი - მთავარი ადამიანია და არა - სასახლეები, გზები და ხიდები. იმას, რასაც ხელისუფლება აკეთებს, ადამიანებისათვის უნდა აკეთებდეს, ყველასათვის განურჩევლად და არა - მხოლოდ მთავრობისათვის და მათი მეხოტბეებისათვის.

ტოტალური უმუშევრობაა, როგორც ჩანს, მთავრობას ამ პრობლემის გადაწყვეტა არ შეუძლია.

- თქვენი პოზიცია გასაგებია, მაგრამ ასეთ შემთხვევში არჩევანის გაკეთება გაგიჭირდებათ, მერისა და საკრებულოს თავჯდომარის არჩევნებს ბოიკოტს გამოუცხადებთ?

- არა, ბოიკოტს არავითარ შემთხვევაში არ გამოვუცხადებ. არ დაგიმალავთ და გეტყვით, მე ძალიან დიდ და სერიოზულ პოტენციალს ვხედავ „ქრისტიან-დემოკრატებში“. უძლიერესი გუნდია, აბსოლუტურად ყველა მათი გამოსვლა - საპარლამენტო დებატები იქნება ეს თუ სატელევიზიო, საქმიანია. საუბრობენ ფაქტებით, კონკრეტულად. ზოგიერთებივით ათას რაღაცას არ მიედებ-მოედებიან. ძალიან ბევრი ჩემი მეგობარი და, მეგობრები ბევრი მყავს, ამას ვხედავთ და შესაბამისად ვაფასებთ.

- გამოდის, არჩევნებში მათ მიერ წარმოდგენილ კანდიდატებს მიცემთ ხმას...

- ამის საფუძველი დაგვანახეს „ქრისტიან-დემოკრატებმა“. მაგალითად, გია ჭანტურია, რამდენჯერმე მოვისმინე მისი გამოსვალა, ლაპარაკობს კონკრეტულად საქმეზე - დენი 5 თეთრი, გაზი - 10 თეთრი, წყალი უფასო. სხვათა შორის, რასაც ბატონი გია ამბობს, აქამდე უნდა განხორციელებულიყო და ეს სახელმწიფოს უნდა გაეკეთებინა. ეს არ არის ფანტაზია და წინასაარჩევნო დაპირება, ეს რეალურია. ამის თაობაზე მან ამომწურავად ილაპარაკა ჟურნალისტებთან და არასამთავრობო ორგანიზაციებთან შეხვედრაზე „თბილისი მარიოტში“.

ჯერ კიდევ მამას დროიდან, როდესაც ენგურჰესის მშენებლობა დაიწყო, ქართულ ენერგეტიკულ სკოლასაც ჩაეყარა საფუძველი. უძლიერესი კადრები გვყავდა და საუკეთესო პროფესიონალები გაზარდეს. ძალიან ბევრი მეგობარი მყავს მათ შორის და ამ თემაზე ხშირად გვისაუბრია. გია ჭანტურიას სახით გამოჩნდა ადამიანი, რომელმაც ამ საკითხზე გაამახვილა ყურადღება. არც არის გასაკვირი, ჯერ კიდევ როდიდან მუშაობს ამ სფეროში და დეტალურად იცის ყველაფერი. მისი საქმიანობის შედეგები ყველასათვის ცნობილია.

ჩემი აზრით, 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის დროს, დასავლეთის მხარდაჭერის ერთ-ერთი მყარი მიზეზი სწორედ, რომ ნავთობსადენები იყო, რომელიც ბატონი ჭანტურიას პროექტებით განხორციელდა. მჯერა, რომ ეს კაცი რასაც ამბობს არჩევნების წინ, იმას გააკეთებს არჩევნების შემდეგ.

რაც შეეხება ინგა გრიგოლიას. ჩვენ ყველა კარგად ვიცნობთ მას. პირადად მე დიდი სიმპატიები მქონდა და მაქვს მის მიმართ და ძალიან მინდა საკრებულოს თავჯდომარე გახდეს.

- ისვ წარსულს მინდა დავუბრუნდე, ქალბატონო ნინო, თქვენი პირველი წიგნიდან ვიცი, რომ ბატონი ვასილ მჟავანაძე როკის გვირაბის მშენებლობის სასტიკი წინააღმდეგი იყო...

- დიახ, ეს მოხდა უკვე ბრეჟნევის დროს. ჩრდილო ოსეთის ხალხმა რუსების წაქეზებით როკის გვირაბის გაყვანა მოინდომეს. ეს საკითხი რამდენჯერმე დაისვა მთავრობაში. მამა თავიდანვე წინააღმდეგი ყოფილა და სხვადასხვა მიზეზს ასახელებდა; ეკოლოგიურად საშიშია, დიდი თანხა დაიხარჯება, რომელსაც არანაირი უკუგება არ ექნება... რას აღარ იმიზეზებდა. მხოლოდ მთავარ მიზეზს არ ამბობდა - როკის გვირაბით რუსულად განწყობილი ჩრდილი ოსებისათვის საქართველოში უმოკლესი და უმარტივესი გზის გაკეთება არ უნდოდა. ამის გამო მოსკოვშიც ჩიოდნენ ოსები, მაგრამ მამამ მაინც არ დაანება და როკის გვირაბის მაგივრად ბრეჟნევს ფაბრიკა ააშენებინა ცხინვალში.

მამას პენსიაზე გასვლის შემდეგ, ეს თემა შევარდნაძემ წამოსწია და როკის გვირაბის მშენებლობაც ძალიან სწრაფად დაიწყო.

ესაუბრა მარიკა კახაძე

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
მოგეხსენებათ, რა ხასიათზე დავდგებოდი, როდესაც ჩემი შვილის, ჟურნალისტ დათო ბოლქვაძის სახალხოდ დამხვრეტი ჯალათი ნოღაიდელის პარტიაში გაწევრიანდა.
ეს ერთუჯრედიანი ამება პოლიტიკოსობასა და დიდ თანამდებობაზე ისევ ოცნებობს. მან რა ხეირიც დააყარა ნათელდამდგარ ზვიად გამსახურდიას, ხოლო 26-წლიანი პატიმრობიდან გამოშვებისთვის რა "მადლობაც" უთხრა პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილს, უარესს ელოდოს პუტინოველიმ ზურაბიც. თუმცა ნოღაიდელის შემთხვევაში საქმე სხვაგვარადაა: ნამოსკოვარი ზურა და ნასუზდალარი ლოთი გადასარევად "უგებენ" ერთმანეთს, ანუ როგორც მათი ბოს-პატრონი იტყოდა "ხოროშო სპელისქ".
ნოღაიდელს გვერდით დაუდგა ქართველი ბიჭების ხვავრიელად მჟლეტელი, ჭუბერზე ქალ-ბაღანას გამყინავი, აფხაზეთის ომში დაჭრილი ქართველი მეომრების სამეგრელოში არშემომშვები, კაზაკებისა და ჩეჩნების ხობში შემომყვანი უხსენებელი. თავი ციხიდან ხომ დაიძვრინა კუკავას, აფსანძის, გამახარიას და სხვათა დიდი მცდელობით, ახლა მკვლელის "ტიტული" აღარ ნებავს. ნოღაიდელიც გადაეფარა მისი პარტიის "ღირს" წევრს ქობალიას და ეკრანიდან განაცხადა: "ჟურნალისტ დავით ბოლქვაძის მკვლელობა ქობალიას არ უმტკიცდებაო".
რა იცის ამ საქმესთან დაკავშირებით ნოღაიდელმა იმდენი, რამდენიც მე ვიცი? მაშინ, როდესაც დათოს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს ხობში ხვრეტდა ქობალია და მისი ხროვა, ნოღაიდელი ამ დროს ფულის "შოვნით" იყო დაკავებული. როგორც ქობალიას გამსარდლებელმა, ცხონებულმა ექსპრეზიდენტმა სიცოცხლით ზღო ამ მკვლელის გასარდლება, ასევე იმ პრეზიდენტმა დაიდო ცოდვა, ვინც ეს ვირეშმაკა, ხეპრე და უზრდელი გაამინისტრა. ხომ გახდა მილიონერი, ახლა ძალაუფლებაც უნდა. ჩვენო პრეზიდენტებო, ხალხმა რა დააშავა?
ნოღაიდელის განცხადებით აღშფოთებული მივედი ლანჩხუთის თეატრში, სადაც მისი პარტიის რეგიონული წევრები და ხალხი მას ხვდებოდნენ. არც წერტილ-მძიმე, არც პაუზა არ დასჭირვებია, ისეთი სისწრაფით დაგვიხატა სამოთხე, რომელიც ჩვენ გველოდა მისი სათავეში მოსვლით. პარალელურად, აგინა და ლანძღა ის მთავრობები, რომელთა ორგზის მინისტრი თავადვე იყო. არ შერცხვა იმათი გინება, ვისი ხელდასმით ოცდაჩვიტმეტმილიონიანი გახდა. (ახია, ამ შემთხვევაში ვირისგან კურტანი!)
როგორც მისი რუს-პატრონის რუსულ ზღაპარშია, ისე ისიც დაგვპირდა "მოლოჩნთხ რეკ ი კისელქნთხ ბერეგოვ" და გაჩუმდა...
ბატონო ზურაბ! მე და ჩემი ოჯახი, რუსულს ასეთი აქცენტით არ ვლაპარაკობთ: "უ მენია ვ ქობულეთე იმენა", არამედ ჩემი ქალიშვილი, პოეტი თამარ ბოლქვაძე ისეთ რუსულ ლექსებსაც წერს (ქართული სკოლაა!), რომლებსაც რომანსებად მღერიან და ხუბუტიამ თუ ბუხუტიამ ამ ლექსების ავტორი მოსკოვში მიიწვია, მაგრამ ჩემი გაზრდილი შვილით კიდევ ერთხელ ვამაყობ: იგი არ წავიდა სამშობლოს დამპყრობელთან!!!
ჩვენ გვიყვარს ეს ელასტიური, მოალერსე რუსული ენა, მაგრამ მას ვანსხვავებთ პუტინის ბომბებისგან!
ჩემი გაზრდილი ვაჟკაცი დამპყრობელი მოძალადის მაგიდას არ მიუჯდებოდა და მოწკმუტუნე გოშიასავით არ შესციცინებდა, ალბათ. უკანასკნელი ადამიანი ვიყო, თუ არ მერჩივნოს დათოს ყოფნა იმიერ ქვეყანაში, ვიდრე იგი შენს როლში მენახა, ნოღაიდელო ზურაბ!
ახლა იმის შესახებ, რა მოხდა ლანჩხუთის თეატრში: დათოს საგვარეულო მამულში მთელი ზამთარი ვიყავი და გავიგე თუ არა ნოღაიდელის ჩამოსვლა, თუატრში მივედი. ხალხთაგან, თუ ვინმემ საყვედური უთხრა, ყველა მისთვის დამახასიათებელი უზრდელი ტონით მოიშორა, მაგრამ როდესაც მე ერთადერთ კითხვაზე მოვთხოვე პასუხი, თუ რა იურიდიული დოკუმენტით ამტკიცებდა დათოს მკვლელობაში ქობალიას "უცოდველობას", ამაზე ვერაფერი მიპასუხა. ვერც ნაციონალების აქტივისტის იარლიყი მომაკერა, რადგან თუ ვინმე გულნატკენია, ეს მე ვარ ბატონ პრეზიდენტზე ნაწყენი, ჩემი შვილის მკვლელი ხომ მან შეიწყალა 26-წლიანი პატიმრობიდან, რაზედაც იმთავითვე ვწერდი პრეზიდენტს დიდი ჭაბუას დათა თუთაშხიადან ასეთ სტრიქონებს: "ვისაა რომ ესარჩლები შენ, დათა! ერთ დღეს მაგნების ხელით იქნება შენი სიკვდილი!".
ყოველივე კეთილი ასე აგიხდეს მკითხველო, როგორც ჩვენს პრეზიდენტს ჩემი წინათგრძნობა აუხდა: ლელა კაკულიაც ვერ უწინასწარმეტყველებდა ასე ზუსტად, ოღონდ სიკვდილამდე მაინც ნუ მივა საქმე, თორემ არაკაც ქობალიას ზვიადის ტყეში მოკვლა არ დაენანა, იმ პრეზიდენტის, ვინც ის "იზ გრჭზი ვ კნჭზი-ე" აქცია...
ღალატის გზა დიდი ხანია, გაკვალული აქვს იმ უსინდისო სუბიექტს. სწორედ ასეთი შავი საქმეებისთვის აირჩია იგი ნოღაიდელმა. მას ხომ დასჭირდება იმის შემსრულებელი, რომ შეჰპირდა ხალხს - ხელებს მოგამტვრევთ, ყბას აგახევთ, ყურს მოგაჭამთო!
ქართველო კაცო, წარმოიდგინე ნოღაიდელი პრეზიდენტად და ქობალია თავდაცვის მინისტრად! იფ, შენი გულისა! არადა, ამას მიელტვიან.
შეხედე ეკრანზე ამ ერთუჯრედიან ყვარყვარეს, რა ამბიციები აწერია სახეზე!
ლანჩხუთში შეხვედრის ფიასკო რომ ძაღლის ნაკბენივით ახსოვდათ, ოზურგეთში შეხვედრისთვის მათი ვირ-ეშმაკეული ტვინით "თადარიგი" დაიჭირეს და ლანჩხუთში გამოკითხვა დაიწყეს - ხომ არ არის დათო ბოლქვაძის დედა ლანჩხუთშიო. ნათესავმა თბილისში დამირეკა "ნოღაიდელ-ქობალისტები" გკითხულობენო! მათ რომ ჭკუა ჰქონოდათ, ოზურგეთის შეხვედრას ვერც გავიგებდი...
ოზურგეთი, თეატრის კარებში ჩამდგარი ორი "ტროყია". ყველა შეუშვეს დარბაზში ჩემსა და დათო ბოლქვაძის დის, საზოგადოებრივი ტელევიზიის პროდიუსერის - თამარ ბოლქვაძის გარდა...
მობრძანდა ნოღაიდელიც...
- ბატონო ზურაბ, თქვენ ჩემი გეშინიათ? - ვკითხე მე.
- მე არავისი არ მეშინია! - იყო პასუხი
- აბა, რატომ არ მიშვებენ თქვენი ხელზემოსამსახურეები?
შემაქცია ზურგი და მიპასუხა: ალბათ, არ არის საჭიროო!
ბარაქალა ზურაბ! შეურაცხყოფა ამით მე კი ვერ მომაყენეთ, თავად დაპატარავდით იმ ხალხის თვალში, ვინც თეატრის შესასვლელთან გვისმენდა. მსგავს უზრდელ ტონს, ბრიყვულ, ხეპრულ საქციელს, ტყეში გაზრდილიც კი არ იკადრებდა. ერთი ის ქალი მანახა, ვინც ასე გაგზარდათ, ბ-ნო ზურაბ!
მართალია, არ შეგვიშვეს და ბიძინა გუჯაბიძემაც ნაციონალების პროვოკატორობა შეგვკადრა, მაგრამ რას ვიზამთ. გუჯაბიძე და ქობალია ვითარცა "დემოკრატიის" აშენებაში არიან ერთსულ, ასევე ზნეობითაც ერთ-ხორც ყოფილან!
ბ-ნო ბიძინა! მიუხედავად იმისა, რომ ლანჩხუთში დაიბადეთ და გაიზარდეთ, ვერასოდეს ეღირსებით იმ დიდ სიყვარულს, რასაც მე ვხედავ დათო ბოლქვაძისადმი ამ კურთხეული კუთხის ადამიანებისგან. მე და დათოს თანაბრად გვიყვარს ლანჩხუთი, მაგრამ ვენაცვალე ოზურგეთელებსაც, დემონსტრაციულად რომ მიგიტოვეს დარბაზი!
რაც შეეხება თქვენ მიერ წამოყენებულ "ბრალდებას", ნაციონალების პროვოკატორობის ჩემზე შემოკადრებას: ჯერ ერთი, ვირის წიხლი არ უნდა გეწყინოს, მეორე ის, რომ ეს თქვენი ნაღრძობი ჭკუის ნაყოფია, სასაცილოდ მიმაჩნია, თქვენ გიმტკიცოთ რამე. მიუხედავად ჩემი ნაწყენობისა, მე სახელმწიფოებრივად ვაზროვნებ და თქვენსავით პუტინს ციხეს შიგნიდან არ გავუღებ. ასევე, მატერიალურად მტერს გაუჭირდეს ისე, მე რომ მიჭირს, მაგრამ ღმერთმა დამიფაროს 30 ვერცხლისგან!

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ვინ ვინ არის - ცხინვალის რეგიონის მითები და რეალიები
30.03.2010 12:58
ვასილ კვირიკაშვილი
"
დღეისათვის, ცხინვალის რეგიონში კონფლიქტის მშვიდობიანი დარეგულირების შესახებ მიღებული მრავალი საერთაშორისო შეთანხმებების შესაბამისად, მშობლიურ კერას, ოსების ჩათვლით, მრავალი დევნილი უნდა დაბრუნებოდა. მაგრამ ამაზე მოსკოვის კეთილი ნებაც რომ იყოს - სად უნდა დაბრუნდე? რომ არაფერი ვთქვათ ქართველების სახლებზე, ოკუპანტების მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე პრაქტიკულად ხომ არ დარჩენილა არც ერთი ქართული დასახლებული პუნქტი. მაგალითისათვის პირწმინდათ მიწასთან გასწორებული ულამაზესი ქართული სოფელი თამარაშენიც საკმარისია, რომლის ადგილზე დღეს საცხოვრებელი რაიონი "მოსკოვსკოე" გააშენეს. ყველაფერი ეს ოსი ექსტრემისტების "მოღვაწეობისა" და რუსეთის მიერ თავსმოხვეული, ხელოვნურად შექმნილი ე.წ. ეთნოკონფლიქტის შედეგია. ქართველებს კი ოსებთან მხოლოდ მშვიდობიანი თანაცხოვრება გვსურს. ჩვენ გვჯერა, რომ ყველა წინააღმდეგობის გადაწყვეტა სრულიად შესაძლებელია ურთიერთნდობის და კეთილი ნების პირობებში - მაგრამ არა მესამე მხარის, მითუმეტეს რუსეთის მონაწილეობით, რომელიც მედია საშუალებებით დღემდე ავრცელებს აბსურდულ ინფორმაციებს „თუ როგორ ასწორებდნენ მიწასთან მძინარე ცხინვალს ქართველები, ანადგურებდნენ ოსებს, ძარცვავდნენ მათ სახლებს, საზოგადოებრივ შენობებს“ და ა.შ. რუსეთისათვის არსებული ვითარების გამწვავება და ოსების თვალში ქართველების მტრის ხატად ჩამოყალიბება ხომ მთავარ მიზანს წარმოადგენს. ამასთან,"ძმები-განმათავისუფლებლები" ოსი მარიონეტების ხელშეწყობით ყველაფერ ქართულს ანადგურებენ, ეპატრონებიან ყველაფერს რაც კი "ცუდათ დევს".

ის, რაც დღეს ცხინვალში ხდება, ლეკიანობასაც კი ვერ დავარქმევთ. იქ ნამდვილი აპარტეიდია, რაც მსოფლიო საზოგადოების დიდი სირცხვილია. იმ საზოგადოებისა, რომელსაც ცივილიზების და დემოკრატიულობის დიდი პრეტენზია გააჩნია და რომელიც რუსეთის დიდი შიშის გამო ყველაფერზე თვალს ხუჭავს. აფრიკაშიც კი დასრულდა აპარტეიდი, ხოლო ცხინვალში ის დღესაც მძვინვარებს: იქ დარჩენილი ქართველები ხომ თავის წარმოშობის გამოც კი იტანჯებიან. ამის თვალსაჩინო მაგალითია თუნდაც შარშანდელ შემოდგომაზე ე.წ. "გმირ-ქალაქ ცხინვალში" ფელდმარშალ მიხეილ კუტუზოვის ქუჩაზე ქართველი მოზარდების დაკავება და შემდგომში მათი "სადაზვერვო-დივერსიულ რეიდში" მონაწილეობის ბრალდებით გასამართლება!!!

დღეისათვის ცხინვალის რეგიონში შექმნილი ვითარებიდან გამომდინარე ადგილობრივი მოსახლეობა, განსაკუთრებით ახალგაზრდობა, თითქმის გასულია მუდმივი საცხოვრებელი ადგილებიდან და მათი რაოდენობა იმდენად შემცირებულია, რომ ცოტა ხანში რუსი ოკუპანტები გაუსწრებენ მათ. ამის მიზეზად რუსულ-ოსური მასმედიის მიერ რეგიონში არსებული პრობლემების ცალმხრივი გაშუქება, საკადრო პოლიტიკისადმი დამღუპველი მიდგომა, სოციალურ-ეკონომიკურ ცხოვრებაში პოზიტიური ძვრებისა და ცხინვალის რეგიონის შიგნით თვითრეალიზაციის შესაძლებლობების არარსებობა, კოკოითის მიერ ვიწრო ეროვნულ ჩარჩოებში საკუთარი პოლიტიკის განხორციელება, დარჩენილი საღად მოაზროვნე ოსი ხალხის ინტერესების შელახვა და რუსების ინტერესების დასაცავად "უმაღლესი" ხელისუფლების განხორციელება შეიძლება მოვიყვანოთ.

ბუნებრივია, რომ იბადება კითხვა - რითია განპიროვნებული ყოფილ ოსურ ავტონომიაში ამჟამად შექმნილი არასახარბიელო მდგომარეობა? უწინარეს ყოვლისა ეს არის შედეგი იმისა, რომ ათეული წლების განმავლობაში სამწუხაროდ არ ექცეოდა ყურადღება ეროვნულ და ეროვნებათაშორის დაგროვილ მწვავე პრობლემებს, დუფარავად გაყალბებული იქნა ისტორიული ფაქტები, მკვიდრდებოდა "საბჭოთა ძმური ინტერნაციონალიზმის" ჰეგემონია. ამის თვალსაჩინო მაგალითია - ჯერ კიდევ გასული საუკუნის 20-იან წლებში ხელოვნურად შექმნილი სამხრეთ-ოსეთის ავტონომიური ოლქი და ასევე მისი საზღვრების ხელოვნურად განსაზღვრა. იქ დღემდე გმობენ ყველაფერ იმას, რაც გაკეთებული იყო დამოუკიდებელი საქართველოს არსებობის პერიოდში ქართული სახელმწიფოებრიობის განმტკიცებისათვის. ხოლო საქართველოს დამოუკიდებლობის წინააღმდეგ მიმართული საქმიანობისათვის ექსტრემისტების და ბანდ-ფორმირებების მიმართ გატარებული ზომებისათვის რატომღაც ეთნიკური ნიშნით ქართველებს ადანაშაულებენ და ავიწყდებათ, რომ ამგვარი ქმედებები ნებისმიერ ქვეყანაში, რომლებიც საფრთხეს უქმნის მის სუვერენიტეტსა და ტერიტორიულ მთლიანობას, დასჯადია მოქმედი კანონის შესაბამისად. გარდა ამისა დეფორმაცია განიცადა ოსურმა ეროვნულმა პატრიოტიზმმაც. ოსური პრესა გაჯერებულია სტატიებით, რომლებიც გამსჭვალულია ნაციონალური ქედმაღლობით და საკუთარი უპირატესობის შეგრძნებით. თითქმის ყველა ქართული გვარი ოსურით "მონათლეს". მართალია, "მშობლიური ქვეყნის კვამლიც საამურია", მაგრამ ყველაფერს ხომ თავის ზღვარი უნდა ჰქონდეს.

აი ასე იქნენ "დაჯილდოვებულნი" ქართველები თავიანთი ისტორიული ტოლერანტობისათვის ოსების მიმართ, მათთვის საშუალების მიცემისათვის დასახლებულიყვნენ და მოეწყოთ კერა ქართულ მიწაზე. ჩვენსავე წინააღმდეგ შემოგვიბრუნდა ჩვენი წინაპარების დანაბარები – "მეზობლებთან მტრობას მე მაინც მოთმინება ვარჩიე".

ისტორიული მონაცემები ცხადყოფენ, რომ თავის დროზე ქართველებმა ცხინვალში გულთბილად მიიღეს ოსები და კეთილმეზობლობდნენ მათთან. აქ მართებული იქნება მოვიგონოთ იაკობ გოგებაშვილის სიტყვები- ".... და დღესაც ქართველები მათ სიკეთის გარდა არაფერს არ უსურვებენ და მხოლოდ მოითხოვენ რომ მათაც ასეთივე სიკეთით მიუზღვან...". არ არის საჭირო ვამტკიცოთ, რომ ქართველები შიდა ქართლის მიწაზე ავტოქტონები იყვნენ. ეს ისედაც დასტურდება მრავალი ისტორიული წყაროებით და თანამედროვე ისტორიკოსების ნაშრომებით. ამასთან დაკავშირებით შემოვიფარგლებით მხოლოდ ზოგიერთი უცხოელი, რუსი და ოსი ავტორებით –

აკადემიკოსი ნ.ფ.დუბროვინი 1871 წელს წერდა: "მცირე მიწიანობა იყო მიზეზი იმისა, რომ ოსების ნაწილი გადასახლდა მთავარი ქედის სამხრეთ ფერდობზე და ნებაყოფლობით მიბარდა მებატონეებს კაბალაში. დასახლდნენ რა დიდი და პატარა ლიახვის ხეობებში, მდ.ქსნისა და მის შენაკადების გასწვრივ, ოსები გახდნენ თავად ერისთავებისა და მაჩაბლების ყმები. ეს ჩასახლებულები შეადგენენ ე.წ სამხრეთ ოსების მოსახლეობას და თავის მხრივ იყოფიან ასევე ბევრ საზოგადოებებად, რომელთაც ეწოდებათ ბინადრობის ხეობების სახელები. ასე მაგალითად, ისინი იყოფიან ქსანელებზე, ლიახველებზე, ღუდუშაურელებზე, მაღრანდვალეთელებზე და სხვ. ბევრი ოსი დასახლდა მთიულეთისა და ხევის ხეობებში".;

"ირონები, – წერდა არქეოლოგი ე.პჩელინა, – შემწყვდეულები კავკასიონის ქედის სამხრეთ ფერდობის ვიწრო და უნაყოფო ხეობებში, ამ ადგილებში მთელი თავისი ცხოვრების მანძილზე შიმშილობით დევნილები, მიისწრაფოდნენ დიდი ლიახვის შესართავისკენ, საქართველოს ფართო ველებისაკენ". (ე.პჩელინა, მოკლე ისტორიულ–არქეოლოგიური ნარკვევი, კრ., სამხრეთ–ოსეთი, 1924, გვ. 238);

"სამხრეთ–ოსეთის ტერიტორიაზე, ოსები შედარებით ახალი ჩამოსახლებულები არიან. ადრე აქ სულ სზვა ხალხები ბინადრობდა და თავის თავზე მოგონებები ბევრი ადგილის გეოგრაფიულ დასახელებებში დატოვა". (გ.ჩურსინი, ოსები, კრ., სამხრეთ–ოსეთი, 1924, გვ. 133–137);

"ამიერკავკასიელი ოსები, – წერდა პროფესორი ვ.ბ.პფაფი, – ყველას ახსოვს, გადმოსახლდნენ აქ ჩრდილოეთიდან... მაღრან–დვალეთის მცხოვრებლები თავის წარმოშობას მეტწილად იღებენ ქურთათინელებიდან, რომელთა შორის დღემდე გააჩნიათ ნათესავები. ჯაველები მეტ წილად გამოსული არიან ჩრდილოეთ ოსეთიდან, რომლებთანაც ბევრი მსგავსება გააჩნიათ, მეტწილად მამისონელებთან". (ვ.ბ.პფაფი, ეთნოგრაფიული გამოკვლევები ოსებზე, ცნ.კრ. კავკასიაზე, №2);

"სიღარიბითა და მიწის შიმშილით დევნილები, ოსები სახლდებოდნენ სამხრეთში, მთისპირა რაიონებში. მდ.ქსნის ველებზე ოსების ჩასახლების პერიოდი მიეკუთნება დაახლოებით მე–18 საუკუნეს. მე–19 საუკუნის განმავლობაში ოსების დიდი რიცხვი დასახლდა საქართველოს დუშეთისა და გორის რაიონებში, ხოლო მე–20 საუკუნის დასაწყისში 30–ზე მეტი ოსური დასახლებული პუნქტი გაჩნდა კახეთის ტერიტორიებზე. ეს ოსები სახლდებოდნენ ქართველი თავადების მიწებზე". (კალოევი, "ოსები", მოსკოვი, 1967, გვ. 58–61);

"საინტერესო იქნებოდა აგვეღნიშნა, რომ უძველეს ქართულ ქალაქ ცხინვალში მე–19 საუკუნის დასასრულს ცხოვრობდა სულ რაღაც 3–4 ოსური ოჯახი, ხოლო 1914 წელს იმავე ქალაქში, რომელიც მეტწილად დასახლებული იყო ქართველებით, სომხებით და ებრაელებით, მუდმივად მცხოვრები ოსური ოჯახების რაოდენობა არ აღემეტებოდა ნახევარ ასეულს". (კავკასიის პერიოდული პრესა ოსეთსა და ოსებზე, წიგნი IV, ლ.პ.ჩიბიროვის რედაქციით, ცხინვალი, 1989, გვ. 314–315);

"1922 წლის ბოლოსათვის ცხინვალში ცხოვრობდა უკვე 613 სული ოსი (ე.ი. ქალაქის მოსახლეობის 13%). ეს მაშინ, როდესაც ებრაელები შეადგენდნენ 1.651 სულს (36,3%), ქართველები – 1.436 სულს (31,7%), ხოლო სომხები – 765 (16,8%). (გ.ნ.გეხტმანი, საქართველოს ეკონომიკური გეოგრაფია, ტიფლისი, 1924, გვ. 42–43).

საგულისხმოა, რომ ჩვენ აქ მოგვყავს არაქართველ მეცნიერთა დოკუმენტური საბუთები. ანალოგიური ისტორიული ფაქტების ჩამოთვლა შეიძლება უსასრულოდ გაგრძელდეს. მიუხედავად ამისა, მავანს ეს არ სურს გაიგოს. ოსი მეცნიერები, სხვა ჩვენი მეზობლების მსგავსად, სიცრუეზე აგებულ ისტორიებს თხზავენ. ისინი იქამდეც კი მიდიან, რომ თურმე "დიდი ოსეთის" ტერიტორიაზე შეჭრილან ქართველები და გაუდევნიათ ოსები ძირძველი სამშობლოდან. დღეს რუსის დახმარებით სურთ დაიბრუნონ "წართმეული სამშობლოს" ტერიტორიები. ეს "მსოფლიო მნიშვნელობის კულტურის შემქმნელი ერი" თურმე ჯერ კიდევ ჩვენს წელთაღრიცხვამდე ქმნიდა უდიდეს კულტურას კავკასიაში. საჭიროა გავახსენოთ, რომ ეს ინდოევროპული ტომი კავკასიელებადაც კი ვერ ჩამოყალიბდა, ვერც კავკასიურ ტომებთან დამეგობრდა. ეს არც არის გასაკვირი, რადგან ოსებმა არჩევანი კავკასიაში ჟანდარმის როლის შესრულებაზე გააკეთეს. ამ როლს ისინი წარმატებით ასრულებენ ყივჩაღების, შემდეგ მონღოლების და დღეს კი რუსების ხელმძღვანელობით. როგორც ჩანს, ეს მათი ეთნოფსიქოლოგიური ხასიათია. წაიკითხეთ ნებისმიერი მოგზაურის დახასიათება და ყოველივე ნათელი იქნება. ამ უმადურ ხალხს მთელი კავკასია კი არა, რუსეთიც რომ აჩუქო, მოპარულ ჩოხასავით მოირგებენ. რადგან მათ უკვე წაართვეს ის ღირსება, რომელიც უნდა გააჩნდეს პრეტენზიების მქონე ერს და ერთ დროს ცნობილი ცეკვის "სინდი"-ს მელოდიაზე მონარნარენი ეხლა სხვის დაკრულზე როკავენ

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
განვითარებულ ქვეყნებში თავშესაფრის ძებნის ტენდენციები, 2009” გამოაქვეყნა.
საქართველოდან თავშესაფრის მაძიებელთა რაოდენობა 2008 წელთან შედარებით 102 პროცენტით გაიზარდა. ეს გაცილებით მეტია მავრიტანიის (+57%), ზიმბაბვეს (+54%) და ავღანეთის (+45%) მაჩვენებლებზე, სომხეთსა (+43%) და აზერბაიჯანზე (+36%) რომ არაფე­რი ვთქვათ. თავშესაფრის მიღებაზე შეტანილი განაცხადების საერთო რაოდენობის მიხედვით კი საქართველო მეათე ადგილზეა, იგი პაკისტანსა და ერითრეას შორის მოექცა. ალბათ, გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ ტოპ-ათეულში, გნებავთ ოცეულში, მოხვედრილი ქვეყნების მოსახლეობა (მაგ. ჩინეთი, ირანი, ნიგერია და ა.შ.) ჩვენსას ბევრად აღემატება.
ცხადია, ამ ანგარიშში ასახული მონაცემები მხოლოდ წვეთია, არალეგალების უზარმაზარ ზღვაში, რომელთა ზუსტი აღრიცხვა თანამედროვე სტატისტიკის შესაძლებლობებს აშკარად აღემატება. ზოგი ქვეყანას ტურისტული (ან მსგავსი) ვიზის მიღების შემდეგ ტოვებს, ზოგიც საზღვრის უკანონო გადალახვაზე მიდის.
“დღის 11 საათზე, სასაზღვრო პოსტ “ონოკოვცის” მონაკვეთზე, სახელმწიფო საზღვრიდან 50 მეტრში, ძაღლის დახმარებით დააკავეს საქართველოს სამი მოქალაქე”, “უდაბნოში, ეგვიპტე-ისრაელის საზღვართან საქართველოს 14 (ეს ერთ ჯერზე, მეორეზე კიდევ 8) მოქალაქე დააკავეს”, “დასახლებულ პუნქტ სვისლოჩის რაიონში თოვლში დააკავეს საქართველოს სამი მოქალაქე, რომლებიც მესაზღვრეებს თეთრი (“მასკიროვოჩნი”) ხალათების ქვეშ ემალებოდნენ”, - ეს ცნობები სხვადასხვა ქვეყნის მესაზღვრეების ყოველდღიურ ცხოვრებაში ჩვეულებრივი ამბავია.
ბელორუსიის ტყეებში (65 წლიანი პაუზის შემდეგ) კვლავ ძაღლების ყეფა, გამაფრთხილებელი გასროლები და ჯარისკაცების მხიარული გინება ისმის. ქართველები კი გარბიან, შემდეგ იმალებიან, შემდეგ ისევ გარბიან... პატარა სილუეტები ევრაზიის უკიდეგანო დათოვლილ რუკაზე.
საქმე, ალბათ, არა მხოლოდ ეკონომიკური სიდუხჭირისგან გაქცევას ეხება. აი რას წერენ პოლონეთში, “ბიალო პოდლიასის უცხოელთა ცენტრში” გამოკეტილი საქართველოს მოქალაქეები:
“ამერიკული ფული იხარჯება რეჟიმზე და არა - ხალხზე. სააკაშვილმა და მისმა რეჟიმმა უბრალო ქართველები ომში ჩაითრია. ჩვენ ეს არ გვინდა. ჩვენ არ გვინდა ომი. ჩვენ იძულებულნი ვართ, ვიწვალოთ და ვითმინოთ. სააკაშვილი არბევს მშვიდობიან საპროტესტო დემონსტრაციებზე გასულ ხალხს, პოლიცია იჭერს და სცემს. განა ეს დემოკრატიაა, განა ამას გვპირდებოდნენ 2004 წელს? ჩვენ გვინდა, ვიცხოვროთ და ვიმუშაოთ, ჩვენი შვილები მშვიდობიან გარემოში გავზარდოთ” (50-ზე მეტი ხელმოწერა; “ბრესტის კურიერი”).
რეალური ადამინები საქართველოს ტოვებენ, ხოლო მათ ადგილს, საარჩევნო სიების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, “მკვდარი სულები”, აჩრდილები, ჰაიტელი კოლმეურნეები რომ იტყვიან, ჩვეულებრივი ზომბები იკავებენ. ისინი, ალბათ, სადღაც ახლოს არიან და მოკრძალებული ღიმილით ელოდებიან იმ მომენტს, როდესაც ჩვენც წავალთ, და ეს ბედკრული ქვეყანა მათ დარჩებათ.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ექიმებს უთქვამთ, სააკაშვილის მუდმივი სექსუალური დაუკმაყოფილებლობა ჩერნობილის რადიაციის დამსახურებააო"

იცით, რატომ არის სააკაშვილი მაღალი? აქსელერატია

სააკაშვილის ფუჭი დაპირებები და ვითარებაში გაუცნობიერებლობა უკვე ყოველგვარ ზღვარს გასცდა. "ჯორჯიან თაიმსს" დაუკავშირდა პიროვნება, რომელიც პრეზიდენტის შესახებ ყოვლად წარმოუდგენელ ისტორიებს ყვება.
არც მეტი, არც ნაკლები, ჩვენ მიხეილ სააკაშვილის ნათესავი გვესაუბრა, რომელიც მას ბავშვობიდან იცნობს და მისი ცხოვრების ყველა დეტალის უშუალო მოწმეც თავად გამხდარა.

ქალბატონის ვინაობას მისივე თხოვნით არ ვახმაურებთ.

"ლევილის მამული ცნობილმა ქართველმა ემიგრანტმა, იოსებ ელიგულაშვილმა საკუთარი ფულით იყიდა და მერე საფრანგეთში ქართველთა მამულად აქცია. ხელშეკრულება 101 წლით გაფორმდა, თუმცა ლევილი დავკარგეთ და ის ახლა საფრანგეთის პარლამენტის საკუთრებაა. მიშა ამას წინათ ჩავიდა ლევილში და ისე აჩუქა მამული ნოე ჟორდანიას სიძეს, ფაღავას, დოკუმენტი სულ არ მოუთხოვია.

მამული ყოველგვარი გაფორმებისა და მტკიცებულების გარეშე გააჩუქა. გაითვალისწინეთ, რომ გაჩუქების ცერემონიალი მთელი ქართულ-ფრანგული ელიტის თანდასწრებით შედგა. იქ იმყოფებოდნენ: რეჟისორი მაკა ბურდული, ძმები უჩანეიშვილები, ოთარ იოსელიანი... ახლა რომ ვინმე დაინტერესდეს ამ საკითხით, სერიოზული საერთაშორისო სკანდალი ატყდება. ქართველების ამბავი ხომ იცით, როგორც აქ არის, ისე არის იქაც, ერთმანეთის მიმართ ქიშპობა თვალშისაცემია. ფაღავა იძახის, საქართველოს პრეზიდენტმა ლევილი მაჩუქაო, იქით საფრანგეთის მხარე ამბობს, ლევილი ჩემია და არ დავთმობო. არის ერთი გაწევ-გამოწევა. შატოს მფლობელობაზე თავს დებენ პატარიძის მემკვიდრეებიც", _ ამბობს "ჯორჯიან თაიმსის" წყარო.

სააკაშვილის ნათესავი ქალბატონის თქმით, ვიღაცას უკითხავს, პრეზიდენტი მთვრალი ხომ არ იყო, როცა ეს ჩაიდინაო. "მიშა არცერთ სუფრაზე არ სვამს, რისი მიზეზიც მისი არასტაბილური ჯანმრთელობაა. მიშამ რომ დალიოს, მერე ნახეთ ნახევარი საქართველოს გაწყვეტა. არც არასდროს სვამდა. ახალგაზრდა "ნაციონალი" რომ იყო, სუფრაზე მივიდოდა, ფულს გადაიხდიდა და მერე ბიჭებთან ვანო მერაბიშვილს ტოვებდა ხოლმე", _ გვითხრა ჩვენმა წყარომ.

"საერთოდ, ბავშვობიდან ძალიან დარცხვენილი ბავშვი იყო და მაინცდამაინც მეგობრების სიმრავლით არ გამოირჩეოდა. სკოლაში თითქმის არავისთან მეგობრობდა. არასრულფასოვნების კომპლექსი ჰქონდა. ერთხელ, მახსოვს, ვიღაცამ თქვა, ბავშვები ფეხბურთს არ ათამაშებდნენ ეზოში, ხეზე ადიოდა და იქიდან უყურებდა მათო. მაშინ ეს ამბავი სასაცილოდ ეჩვენა ბევრს, მაგრამ მართალია. მიშა პრეზიდენტი რომ გახდა, იოსებიძის ქუჩაზე, იმ ეზოში მდგარი ხე მაშინვე მოჭრა, ხოლო ის ბიჭი, რომელიც მას ფეხბურთს ეთამაშებოდა, დღესაც პარლამენტარია. არ მინდა უხერხულ მდგომარეობაში ჩავაყენო და მის სახელს და გვარს არ გეტყვით~, _ გვითხრა წყარომ.

"პირველი კურსის სტუდენტი უკვე თანამშრომლობდა სპეცსამსახურებთან, ძალიან აქტიური იყო, მაგრამ ამის მიუხედავად, არც ერთი უნივერსიტეტი არ დაუმთავრებია არც კიევში და არც ამერიკაში. ყველა ინსტიტუტიდან მხოლოდ "კურსი მოისმინა"-ს დამადასტურებელი ცნობები აქვს აღებული. პრეზიდენტობის დროს თუ იყიდდა დიპლომებს, თორემ ისე არ ჰქონდა", _ გვიამბობს პრეზიდენტის ნათესავი.

"იცით, რატომ არის სააკაშვილი მაღალი? აქსელერატია. იგი მაშინ მოხვდა უკრაინაში, როცა ჩერნობილის ცნობილი აფეთქება მოხდა. საშუალო აღნაგობა ჰქონდა, მაგრამ მეორე წელიწადს რომ ვნახე, კინაღამ გადავირიე, ისე გაზრდილა, ამხელა ხელები და ფეხები როგორ გაეზარდა ერთ წელიწადში-მეთქი, რადიაციამ გაზარდა. ექიმებს უთქვამთ, სააკაშვილის მუდმივი სექსუალური დაუკმაყოფილებლობა ჩერნობილის რადიაციის დამსახურებააო. ერთხელ ვოლგა-დონზე ვიყავით, ვახტანგ მეექვსის საფლავი მოვინახულეთ, იქ გული წაუვიდა, ძლივს მოვასულიერეთ", _ იხსენებს ჩვენი წყარო.
ერთმა პოლიტიკოსმა ამას წინათ იხუმრა, სექსუალურ დაუკმაყოფილებლობაზე რა გითხრათ, მაგრამ დასხივების გამოვლინება სხვა მიმართულებითაც შეგვიძლია ვეძიოთ, იმიტირებულ ქრონიკას დასხივებულის გარდა ვინ მოიფიქრებდაო...

ხუმრობა იქით იყოს და, ამბავი, რომელიც პრეზიდენტის ნათესავმა გაგვანდო, ვფიქრობთ, საინტერესოა. "ჯორჯიან თაიმსის" წყარო პრეზიდენტ სააკაშვილს ბავშვობიდან იცნობს. იგი იმასაც ამბობს, რომ სააკაშვილმა იმდენი ბოროტება ჩაიდინა, მოვა დრო, კიდევ მეტს ვიტყვი მასზე და არც ვინაობის გამხელას მოვერიდებიო...

ჟანა ასანიძე

ციტირება პასუხი
   
 
+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 1920 posts ] 
ყოველდღიური დაიჯესტი
დესპანი