შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი, რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
-სადღაც მივაბიჯებდი დაღლილი, ნაწამები, ჩამოფლეთილი ტანსაცმლით და მზე დაკარგულ უდაბნოში, იმედივით ვეძებდი პატარა თავშესაფარს, ცოტა, რომ შემესვენა...წყლიდან ამოგდებულ თევზივით ვაღებდი პირს, უჰაერობიტა და უწყლობით ვიხრჩობოდი..გაშავებული უდაბნოსფერი იყოცაც, ჰაერიცა და ეს ქვიშაც..აღარ შემეძლო გზის გაგრძელება, მაგრამ გაჩერებაც სიკვდილს ნიშნავდა... ნისლგადაკრულ თვალებში ხშირად ვისვამდი ხელს, მეგონა სადაცაა გონებას დავკარგავდი.. -რაღაცა მტკიოდა შიგნით... -შენი ხსოვნა მტკიოდა...მიყუჩებული სატკივარივით,რომ ხშირად მახსენებდა თავს...აღარ გეძებდი, აღარც გელოდი.... ის ხსოვნა მტკიოდა, რომელიც დამიტოვე.. -არ ვიცი, სად მივდიოდი...მახსოვს, ხშირათ ამბობდი ხოლმე, სიციცხლე მაინც ლამაზიაო, ეს ალბათ მაშინ, როცა ვიღაცას უყვარხარ, ეს კი, არ გამომიცდია, მაგრამ ამ ქვეყნის გამჩენმა, ეტყობა მაინც ყველა ადამიანში ჩადო ინსტიქტი გადარჩენისა. და მეც ეს ინსტიქტი მიმაქანებდა სადღაც უხილავისაკენ, სადაც წყალი და ჰაერი უნდა ყოფილიყო... მიკვირდა რა ძალას მივყავდი, ძალაგამოცლილი.-'წადი!'-უხილავი ხმა მიბიძგებდა...რა საშინელი ფერი ედო ყველაფერს...აღარც ცა იყო, აღარც მოწა...თითქოს ყველაფერი დროსა და სივრცეში გაყონულიყო...მე ვიყავი ერთადერთი სულიერი ამ გამომშრალ , დამზრალ სამყაროსი, სადაც მზე არ ჩანდა, არც ცა...თითქოს არავინ და ღარაფერი იყო გარშემო...მე და შენი ხსოვნა მივაბიჯებდით ამ უსასრულობაში, ხსოვნა, რომელიც უფრო მამძიმებდა, უფრო მტკიოდა, რადგან ამ ხსოვნასაც ტარება უნდოდა. მე კი, ძალა გამოცლილს, მიჭირდა შენი ტარება, ძალიან მიჭირდა...
-რაღაცა საშინელი ძალით მომაწვა თვალთა უპეებში, რაღაცა გადმოსასვლელს დაეძებდა, თითქოს უნდოდა, რომ განთავისუფლებულიყო...მაგრამ, ჰოი, საოცრაბავ...ტირილი მინდოდა და ვერ შევძელი. შიგნიდან მაწვებოდა თვალთა გუგებში, გადმოსასვლელს ეძებდა, მაგრამ ვერ შევძელი...ცრემლებმაც მიმტყუნეს, ისინიც გამერიდნენ... -სახეზე, გამოფიტული ხელები თანაგრძნობით მოვისვი, თითქოს, შიგნით ჩარჩენილ მეორე 'მეს' ' სიბრალულით მოვეფერე და უხმო თანადგომა გამოვუცხადე!... -სახეც მეუცხოვა, თითქოს მე ვიყავი და არც ვიყავი...ამსამყაროს არც დასაწყისი ეტყობოდა და არც დასასრული...სიცარიელეს ვგრძნობდი შიგნით, დაცლილი სხეულსაც ვეღარ აღვიქვავდი ჩემეულად... -ქარმა დაუბერა და უდაბნოს ცხელი ქვიშა სველ სახეზე შემომაყარა; თვალები ამეწვა ტკივილისაგან და რაც გონებაში გასხლტა პატარა სიხარული იყო, რომ კიდევ სემეძლო ტკივილის აღქმა...რომ ეს ხელი ჩემი იყო...ახეც...და ტკივილის შეგრძნება მქონდა... ნაღვლიანად გამეღიმა. სადღაც ამოკითხული ფრაზებიც გამახსენდა-''ზოგჯერ ღიმილი კუბოზე დაგდებულ ყვავილზე უფრო სევდიანიაო''... შენ გეძებდი ფერდაკარგულ, გაყინულ სამყაროში, სადაც ცხელოდა, ჰაერი არ იყო, აღარც ცა... ჭუჭყისფერ უდაბნოს, არც დასაწყისი ეტყობოდა და არც დასასრული. გვიან გავათვიცნობიერე, რომ ამ ფერდაკარგულ უსასრულობასი შენ გეძებდი... -რაღაცა ძალას გაურკვეველი მიმართულებით მივყავდი, ვიცოდი რაღაცისაგან გავრბოდი, მაგრამ ის რაღაცა ჩემში იყო, და საკუთარ თავს როგორ უნდა გავქცეოდი?! წავიბორძიკე და ცხელ ქვიშაში პირქვე დავემხე...წამი უსასრულოდ გაიწელა. მიწაზე პირქვე დამხობილი, პატარა ბავშვივიღ ავტირდი...ცრემლებმა როგორც იქნა გადმოსასვლელი იპოვნა...იქნებ აღარც ღირდა წამოდგომა?!- იქნებ აღარც ჰქონდა აზრი?! რამოდენიმე ნაბოჯის მერე ისევ წავიქცეოდი. -ცხელი ქვიშა ხელებით ისე გამეტებით მოვფხიჭნე, რომ ფრჩხილების წვაც კი ვიგრძენი... ავტირდი!-აქ თავისუფლად შემეძლო მებღავლა...ამოხეთქილიყო კივილად, ჩაგუბებული ტკივილი...აქ მე და ეს საშინელი მდუმარება ვიყავით მარტო... ვგრძნობდი, ქვითინისაგან როგორ მიცახცახებდა მხრები...თვალები სილით ამომევსო, ცრემლში აზელილი სილა თვალებზე ლიბრად გადამეკრა...წამოვიწიე,უხილავ ხმას არც ვიცოდი საით მივყავდი. სიკვდილის ფერი ედო, ისედაც მკვდარ უდაბნოს...არსად ერთი ხე...არსად სიცოცხლის ნიშან-წყალი... ეს არ არის სამოთხე!-გაკრთა გონებაში და, როცა გავათვიცნობიერე რა ვთქვი, მივხვდი,რომ ეს არც სიცოცხლე არ იყო, მაშინ...მაშინ...ეს ჯოჯოხეთისაკენ მიმავალი გზაა!...არა....არა... რაღაც ხმით აკივლდა სულში შიგნით. მე ხომ სიკეთის მეტი არა მიკეთებია?!- გავიფიქრე...და უკან ტკივილის მეტი არა მიმიღია...ესეიგი მოვკვდი?... თმებზე მოვივლე ხელი. გვიან შევიგრძენი თმები დამისი სურნელიც...''მაგრამ იქნებ...ამას მიცვალებულებიც გრძნობენ?!''- გავიფიქრე და შიგნით, მაინც ტკივილი ვიგრძენი, ეხლა უკვე მარტოდ დარჩენილი შვილი შემებრალა, რომელსაც ბრძოლა მოუწევდა მგლების ხროვაში, საკუთარი მეობის დასამკვიდრებლათ..შემებრალა...მაგრამ მაინც არ მომინდა უკან დასბრუნება, იმდენი ტკივილი დადამცირება ვნახე...რომ აღარ მინდოდა იმ ყველაფრის ხელახლა განცდა... -ესაა...სიკვდილი!... -გავიფიქრე და ამ უჰაერობაში , შიგნიდან შემამცივნა... -წამოვდექი... სად მიმაქანებდა გონება თუ ინსტიქტი...აღარ ვიცოდი... -შენც უკან დარჩი, იქ, იმ სამყაროში, სადაც ჰაერიც იყო და ლურჯი ცაც...ვერცხლისფერი წყლის ზედაპირი და...ვარსკვლავები...და მაინც არ ვიყავით ბედნიერები... მაინც ტკივილის მეტი არა გამოიმეტე ჩემთვის... -მაშინ რაღატომ გეზებდი ამ სიცოცხლე დაკარგულ სამყაროში?...იქ...საიდანაც ასე მინდოდა გამოქცევა ნთელი ცხოვრება. წამოვდექი და ბარბაცით გავაგრძელე გზა...თუმცა ისიც არ ვიცოდი, რა აზრი ჰქონდა გაგრძელებას, ან გაჩერებას, ყველგან საშინელება იყო...ამ უკიდეგანო უდაბნოში.
-მკერდში ტკივილი ვიგრძენი. ხელი მოვიკიდე და..გამეღიმა. გულს ისევ სტკიოდი...შენ...უკანასკნელო სიყვარულო...რომელსაც შეგეძლო ჩემი შეცვლა, ჩემი შემობრუნება, მაგრამ... ალბათ ადამიანებისაგან იმას ვითხოვდი, რის მოცემაც არ შეეძლოთ, მივხვდი.... შორს, ძალიან შორს...პატარა წერტილივით გამიჩნდა რაღაცა გამოსახულება...ამ სიცარიელეში, თითქოს რაღაც იმედათ აინთო და ფეხს ავუჩქარე,,,რაღაცა ძალას ამ წერტილისკენ მივყავდი, თითქოს პასუხი იყო იმ ყველაფრისა, რომლის პასუხიც...იქ უკან დარჩენილ სამყაროში ვერ ვიპოვნე... -რამდენ ხანს გაგრძელდა ეს გზა , არ ვიცი...ერთი, ორი, სამი საათი...წერტილი ნელ-ნელა გამოსახულებას ემსგავსებოდა... გამოსახულება ადამიანი იყო...რაღაცა იმედი ჩამესახა გულში და თითქოს სირბილით გავაგრძელე გზა, რომ მენახა ამ იდუმალების მეორე მოწმე... -ნისლგადაკრულ, სილით ამოვსებულ თვალებში ხელი ამოვისვი და გაოგნებული შევდექი ადამიანის წინ!.... -ეს შენ იყავი!-იყავი და თითქოს არც იყავი...გაქვავებული მზერით, სადღაც უსასრულობაში იყურებოდი... მინდოდა, მოვსულიყავი და თავი მკერდზე მომეყრდნო...შენი თბილი თითების სითბო შემეგრძნო...მაგრამ უკან დავიხიე, რაღაცა ძალამ არ მომიშვა შენამდე...ცოცხალს არ ჰგავდი, უფრო სწორედ ნამდვილს... ქანდაკებასავით იდექი, თუმცა ნაცნობი მაისური და ჯინსი გეცვა ისევ...მაგრამ... გადავლახე ბარიერი და მოგიახლოვდი, ხელი მოგკიდე...არ განძრეულხარ, როცა მკერდზე თავი მოგაყრდენი...გვიან მივხვდი რა საშინელება მოხდა...გამაყრუებელმა მსხვრევის ხმამ თვალები გამახელინა და დავინახე, როგორ დაიშალე ათასს ნატეხათ დაიშალე....თითქოს თიხა იყავი და ნატეხებათ ჩამოიშალე...გროვად აღიმართა უფორმო ნატეხები ჩემს წინ... გაოგნებულს, თითქოს ვიღაცამ სილა გამაწნა და გარინდებიდან გამომიყვანა. მუხლებზე დავეცი და შენს ნამსხვრევებს ქვითინით გადავემხე...შიგნიდან დაძრულმა საშინელმა ხმამ, მევე შემაკრთო...დაიშალე ..ჩემს წინ საშინელი ხმაურით დაიშალე და...ეს ნატეხებიღა დამრჩა...როგორ მინდოდა იმ დიდ სიყვარულს, რომელიც ჩემში სულსა ღაფავდა, ისევ იმ ერთ მთლიანობათ ექციე, თუნდაც ისევ გაუცხოებული და გაყინული ყოფილიყავი. ნამსხვრევებს თითებით ვეფერებოდი...და ყველაფერს ერთად დავტირიდი...ჩემს თვალწინ დაიშალე და არაფრად იქეცი...მაგრამ ეს ნამსხვრევებიც არ მემეტებოდა...რადგან შენ იყავი... ოხვრა ტკივილათ ამოსკდა და ვიგრძენი როგორ ამოჰყვა სული ბოლო ამოსუნთქვას... მეც შენს ნამსხვრევებთან ამომხდა სული..... -რაღაც ხმაური შორიდან მომწვდა...''სადა ვარ?!''- გაოგნებული ჩავეკითხე ჩემს თავს...თითქოს საიდანღაც, ძალით გამომათრიეს. საწოლში ვიწექი, ხელები და ფეხები სველი ოფლისგან დამნამვოდა...შემაკანკალა.... სიზმარი იყო!....შენ ცოცხალი ხარ!....ღმერთი გფარავდეს, სადაცა ხარ! მაგრამ ეს ხმაური?1... თვალები გავახილე და დავინახე....გროვა იატაკზე...გროვა დამსხვრეული სარკისა...და შიგნით სულში...რაღაცა ისე ხმაურით ჩამწყდა...სიმწრისგან თვალები დავხუჭე....ეს ბოლო წვერი იყო, ძაფისა, რომელიც კიდევ...შენთან მაკავშირებდა....