მშვიდად, უპრეტენზიოდ, მაგრამ ვაჟკაცურად, იალბუზიდან გადმოჰყურებს და ჩუმატ ტირის საქართველო ..
ყოვლად ნაცნობი მოციმციმე წერტილები როგორც ციცინათელები ეფინება მიდამოს ... ნაკადულები ცრემლებივით მოედინება მთებიდან ....
ასე მისსტირის საქართველო თავის შვილებს, შვილებს რომლებიც მიდიან, მიდიან იმედით რომ დაბრუნდებია, ...ჰმმ სასაცილოა მაგრამ წასულებიც არ არიან უკვე დაბრუნებას გეგმას ... მაგრააამ ბრუნდებიან როო ???

ტოვებენ და თან მიაქვთ მოურჩენელი ჭრილობა ჟრილობა საქართველოს სიყვარულისა ......
ეეეჰ რომ შემეძლოს მთელი გულით და სულით ჩავეხუტებოდი და გულში ჩავიკრავდი, გვერდში შევეხიდებოდი და საუკუნობრივ ჭრილობებს მოვუშუშებდი ....
პატარა ილუმინირებულ ფანჯარაში ყველაფერი არ ჩანს მაგრამ რაც ჩანს ეგ ყველაფერია ...
მოციმციმე ნათურები ნელნელა იკარგებიან და ქრებიან ...
მალე ფაჯარა მძიმე ღუბლებით იფარება .. საქართველო ემშვიდობება შვილს ...
ცხელი ასფალტის სუნით ივსება თვითმფრინავის დასაჯდომი ბილიკი...
თუთქმის უკვე გათენებულია, მე კიდე ვეძებ ... ვეძებ ჩემს საქართველოს ვეძებ ერთი პატარა ფურცლის ნაჯლეგსაც კი სადაც ჩემს საქართველოს ვიგრძნობ, მის სუნთვას, მის ტკივის დავინახავ და ჩავეხუტები ...
გადის წლები და მე კიდე ვეძებ ... ვეძებ ჩემს საქართველოს,
დაბრუნდები... მაგრამ როდის?