↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"
ვინ თქვა რომ სასწაულები არ ხდება?


+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 87 posts ] 
ავტორიMessage
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
ივერიის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატის სასწაულები

მადლიერებით ვადიდებთ ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელს იმ გამოუთქმელი წყალობის გამო, რომელიც მან მოგვმადლა თავისი ყოვლადწმიდა ხატის მეშვეობით: „გიხაროდენ, რომელმან მოგვანიჭე ჩვენ წმიდა ხატი შენი... გიხაროდენ, რომელმან მფარველობა მისი აღვითქუ... გიხაროდენ, რომელმან ნიჭი საკვირველებათანი მიანიჭე მას...“ მრავალი საოცრება და ქველისმოქმედება აქვს ჩადენილი ივერთა სავანეში ღმრთისმშობელს თავისი ხატის პატივისცემით. იმდენად ბევრი, რომ შეუძლებელია, აქ ჩამოვთვალოთ ყველა მათგანი. დაწვრილებით გადმოცემებს მათ შესახებ ინახავს მონასტრის მატიანე.
* * *
ერთ დროს მონასტერი ისე გაღარიბდა, რომ ფქვილიც კი არ გააჩნდა. ყოვლადუბიწო ძილში გამოცხადებია ღრმად დამწუხრებულ წინამძღვარს და უთქვამს: „რად სწუხარ, შვილო, ფქვილის უქონლობის გამო? წადი და იხილე სავსე ბეღელი, რათა დარწმუნდე თქვენდამი ჩემს მზრუნველობაში“. წამოდგა წინამძღვარი, მიაშურა ბეღელს და იხილა, რომ იგი პირთამდე სავსე იყო ფქვილით. მაშინვე უხმო ძმებს და უამბო მომხდარი ამბის შესახებ. გაოცებულმა და სიხარულისგან გულაჩუყებულმა ბერებმა ერთხმად განადიდეს უფალი და მარადის ქალწული. სხვა დროს ღვინო შემოჰკლებიათ; წმიდა დედოფალმა ისე გაავსო ყველა ჭურჭელი, რომ ღვინო ძირს იღვრებოდა. ისეთი სასიამოვნო და გემრიელი იყო, რომ ყველა დარწმუნდა, იგი სასწაულებრივი იყო და არა ბუნებრივი. ერთხელ კიდევ ზეთისხილითა და ოსპით აავსო მონასტერი. სავანის კარიბჭესთან დავანებული საკვირველთმოქმედი ხატი ხშირად არ უშვებდა მონასტერში ისეთ ადამიანებს, რომლებსაც მძიმე, მოუნანიებელი ცოდვა ჰქონდათ სულში, და როცა ზოგიერთი მათგანი ფარულად ცდილობდა სავანეში შესვლას, უსულოდ ეცემოდა მიწაზე.
* * *

ივერთა მონასტერი
ფრესკა წმიდა ბარბაროსის გამოსახულებით

წარსულში ეგეოსის ზღვა მეკობრეთა სიმრავლით იყო განთქმული. მონასტერზე მათი ერთ-ერთი თავდასხმის დროს არაბმა მეკობრემ შუბით ჭრილობა მიაყენა ივერიის ღმრთისმშობლის ხატს, საიდანაც მეყსეულად სისხლმა იფეთქა. თავზარდაცემულმა შეინანა თავისი დანაშაული ღმრთისმშობლის წინაშე, იწამა მისი ძე და მოინათლა. აქვე დარჩა და მცირე ხანში ბერადაც აღიკვეცა. იგი მთელი სიცოცხლის მანძილზე ტირილით ევედრებოდა მამებს, რომ მისთვის ბერობის სახელი დამასკინოსი კი არ ეწოდებინათ, არამედ - „ბარბაროსი“. დაყუდებული ცხოვრებით იგი სიწმინდეს მიემთხვია, და ახლა წმიდა ბარბაროსი ივერიის ღვთისმშობლის ტაძარშია დახატული - შავი, როგორც მოსე ეთიოპელი და ხელთ პირვანდელი საჭურველი უპყრია: მახვილი, ისარი და მშვილდი.
* * *
1308 წელს ივერთა მონასტერი სასტიკად დაარბიეს სპარსელებმა, რომლებიც მიუახლოვდნენ ათონის მთას 15 ხომალდით და ალყა შემოარტყეს ივერთა მონასტერს. უსჯულოთა სიმრავლით შეშინებულმა ბერებმა გამოიტანეს ტაძრებიდან წმინდა ჭურჭელი, მათთან ერთად კარიბჭის ხატიც და ციხე-კოშკს შეაფარეს თავი. მონასტერში შემოჭრილმა სპარსელებმა იწყეს სავანის უმოწყალო ძარცვა და მთავარი ტაძრის გუმბათის ჩამონგრევაც მოიწადინეს. ამ მიზნით გუმბათის შემკავებელ მარმარილოს სვეტებს მათ თოკები გამოაბეს და გამხეცებულნი ეწეოდნენ, მაგრამ ტაძარს ვერაფერი დააკლეს. ამის მხილველმა ბერებმა გულის სიღრმიდან ცრემლით ღაღადჰყვეს ზეციური დედოფლისადმი და მანაც, ყოვლადძლიერმა, არ უგულებელჰყო მათი ვედრება. ვერ მოასწრეს მონასტრის საუნჯით დატვირთულმა ხომალდებმა ნაპირისგან მოშორება, რომ ამოვარდა სასტიკი ქარიშხალი და მთელი ფლოტი ზღვის უფსკრულში დაინთქა. გადარჩა მხოლოდ ის გემი, რომელზეც იმყოფებოდა სპარსთა მეთაური - ამირა. მან ეს უბედურება სავანის გაძარცვისათვის მოვლენილ ღმრთის სამართლიან რისხვად აღიარა, შენდობა და ღმრთის წინაშე მეოხება სთხოვა მამებს, დაუბრუნა მონასტერს ნაძარცვი ქონება და თვითონ გაიქაც შეძრწუნებული.
* * *
ალექსი კომნენოსის მეფობის დროს ათონის მთის ყველა ბერძნული მონასტერი დაცარიელდა რაღაც მავნე მწერების შემოსევის გამო. ზეციური მეკარის - ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის შეწევნით ქართველ მამებს არ მიუტოვებიათ მონასტერი და ძველებურად განაგრძობდნენ ცხოვრებას, როგორც გვიამბობს მემატიანე.
* * *
ერთხელ, ნაშუადღევს, მთელი დღის ხეტიალის შემეგ ივერთა სავანეს მიადგა მწირი და მონასტრის მსახურს ცოტაოდენი პური სთხოვა. ივერთა მონასტერი ძველთაგანვე სტუმართმოყვარეობით გამოირჩეოდა. ყოველი კვირის ოთხშაბათსა და პარასკევს კარიბჭესთან სტუმრებისათვის პური და ზეთისხილი გამოჰქონდათ, ხოლო დანარჩენ დღეებში - პური და ყველი. მაგრამ მაშინ მსახურმა რატომღაც უარი უთხრა სტუმარს დაპურებაზე. გაწბილებული, მშიერი და მწუხარებით აღვსილი მწირი კარიესისკენ გაემართა. მონასტერთან მოშორებით ერთ ქვაზე ჩამოჯდა დასასავენებლად, მაგრამ გულნატკენმა თავი ვეღარ შეიკავა და ატირდა. ზუსტად ამ დროს ადამიანის ფეხის ხმა შემოესმა, თავი ძლივს აწია და დაინახა უმშვენიერესი ქალი ყრმით ხელში, რომელიც მიუახლოვდა მას და სანდომიანი სახითა და ტკბილი ხმით უთხრა: „რა დაგემართა, რად სტირი? ავად ხომ არა ხარ?“ „არა, - მიუგო მოგზაურმა, - ავად არა ვარ, მშია. ივერთა მონასტრის დარაჯს ცოტაოდენი პური ვთხოვე და არ მომცა“. მაშინ ქალმა მიუგო: „ნუ ბრაზობ, შვილო, ჩემი მონასტრის დარაჯზე, რამეთუ მე ვარ ივერთა სავანის დარაჯი. აიღე ეს მონეტა, დაბრუნდი მონასტერში და იყიდე პური. მე კი აქ დაგელოდები“.
მწირი მაშინვე გაეშურა მონასტრისაკენ, იპოვა დარაჯი და სთხოვა პური მიეყიდა, და ხელში მონეტა ჩაუდო, რომელიც მისი თქმით ვიღაც ქალმა აჩუქა. ქალის ხსენებამ დარაჯი შეაშფოთა და საგონებელში ჩააგდო, მაგრამ მონეტის დანახვამ ეჭვი გაუფანტა და მიხვდა, რომ სასწაული ხდებოდა. სასწრაფოდ ზარები დარეკა, რათა მამები შეეკრიბა და მათთვის მომხდარი ამბავი ეცნობებინა. მამებმა მოისმინეს ეს საკვირველი ამბავი და განცვიფრდნენ. დაადგინეს, რომ მწირის მიერ მოტანილი ოქროს მონეტა კარიბჭის ღვთისმშობლისადმი შენაწირი იყო და დიდი რუდუნებით კვლავ წმიდა ხატთან დაასვენეს. ამის შემდეგ ყველანი დაუყოვნებლივ აღნიშნულ ადგილზე მივიდნენ, მაგრამ იქ ვეღარავინ იპოვეს. სასწაულის სამახსოვროდ მამებმა გამოცხადების ადგილას დააყენეს პატარა სალოცავი. 1960 წელს კი ივერთა მონასტრის ბერ-მონაზონმა მაქსიმემ, რომელიც ტრაპიზონიდან იყო წარმოშობით, თავისი ხარჯებით მშვენიერი სამლოცველო ააგო ამ ადგილზე ივერიის ღმრთისმშობლის პატივსაცემად და მას წლების მანძილზე ემსახურებოდა. ეს სამლოცველო ლამაზი ფრესკებით არის დამშვენებული.
* * *
ვინაიდან მონასტრის მკვიდრნი ხარჯებს უფრთხილდებოდნენ, შეწყვიტეს სტუმრების მიღება და მათთვის ჩვეული სტუმარმასპინძლობა უარყვეს, საჭირო იყო, რათა მომხდარიყო ახალი სასწაული. ამიტომაც პური და ოსპი გაფუჭდა საწყობში, ღვინო და ზეთისხილი კი ერთიანად განადგურდა. ამ უცნაური ამბით შეშფოთებული ბერები ცრემლებით ევედრებოდნენ ღმრთისმშობელს, წყალობა მოეღო მათზე. შეიწყნარა მათი მუდარა მრავალმოწყალემ და მისი მადლით კვლავ უხილავად აივსო დაცარიელებული ჭურჭელი.
* * *
XVIII საუკუნეში ათონის მთა მოილოცა მეუფე ტიმოთე გაბაშვილმა. ივერთა მონასტერში, ერთ ადგილას მას ხანძრის კვალი შეუნიშნავს და მიზეზი უკითხავს. მისთვის განუმარტავთ: ამ ორი წლის წინათ, ერთმა ბერმა ღამით შეაღო ტაძარი სალოცავად და იხილა ბრწყინვალედ მოსილი ქალი, რომელმაც გაკვირვებულ ბერს მიუგო: „წადი, აცნობე ძმებს, თქვენი მონასტერი იწვისო!“ ბერმა განგაში ატეხა და ცეცხლი სწრაფად ჩააქრეს. ამგვარად გადარჩა ივერთა სავანე.
* * *
1821 წლის ბერძენთა აჯანყების საშინელ პერიოდში თურქი ჯარისკაცებით აივსო ათონის მთის ყველა სავანე, რომლებსაც დამპყრობელთა შენახვა და ხაზინაში უზარმაზარი გადასახადების შეტანა დაეკისრათ. დაცარიელდა ივერთა სავანე, აქ დარჩა მხოლოს რამდენიმე ბერი. ღამ-ღამობით თურქები ხედავდნენ ქალს ყრმით ხელში. ამ ამბავმა მათ აფიქრებინა, რომ ბერებს იქ სხვა ქალებიც ჰყავდათ გადამალული. მოუხმეს მონასტრის დარაჯს, ბერ-დიაკონ გრიგოლს და მისი წამების ფასად სცადეს გამოერკვიათ, თუ ვინ იყო ის იდუმალი სტუმარი, ღამით რომ ჩნდებოდა და კვლავ უჩინარდებოდა ხოლმე. სასტიკად ნაგვემი და დასისხლიანებული ბერი კარიბჭის ღვთისმშობლის ხატთან მიუძღვა მათ და უთხრა: „ეს არის!“ ჯარისკაცები შიშითა და კანკალით გაეცალნენ იმ ადგილს.
* * *
ერთხელ მღვდელმა, რომელსაც ივერიის ღმრთისმშობლის ტაძარში ყოველდღიური წირვა-ლოცვისა და პარაკლისების აღსრულება ჰქონდა დავალებული, თვალი მოჰკრა ზეციური სიმშვენიერის ქალს შავ შესამოსელში; მას ხელში ცოცხი ეკავა და მონასტერს ჰგვიდა. მღვდელი ადგილზე გაქვავდა, როდესაც მონასტერში ქალი იხილა და ისიც ცოცხით ხელში, მერე მხნეობა მოიკრიბა და ჰკითხა: „აქ რას აკეთებ, მონასტერს ჰგვი?“ უცნობმა უპასუხა: „რასაკვირველია. მოვიდა დრო, რომ გავწმინდო იგი, რადგან ამდენი წელია არავის გამოუგვია!“
ეს ამბავი მოხდა ბრწყინვალე შვიდეულის კვირას, ანუ ე.წ. თომას კვირას. მართლაც, არ გასულა დიდი ხანი, რომ სულთანმა გამოსცა განკარგულება ათონის მთიდან თურქეთის ჯარების გამოსვლის შესახებ. მას შემდეგ ყოვლადწმიდა ქალწულის სადიდებლად და სამადლობლად თომას კვირას ყველა ტაძარში სრულდება ღამისთევით ლოცვა. რამეთუ ცოცხით, რომელიც ღმრთისმშობლის შეწევნის ნიშანი იყო, თურქები გახვეტილ იქნენ წმიდა მთიდან და „ღმრთისმშობლის სავანე გაიწმინდა სიბილწისა და უკეთურებისაგან.
* * *
1854 წელს ათონზე შიმშილობა ჩამოვარდა. აქ მოღვაწეთა უდიდესმა ნაწილმა მიატოვა წმიდა მთა - ორმოცი ათასი ბერიდან დარჩა მარტოოდენ ათასი და მათაც გაქცევა ჰქონდათ განზრახული. მაშინ ღმრთისმშობელი გამოეცხადა მეუდაბნოე მამებს და უთხრა: „რისი შეგეშინდათ? ყველაფერი გაივლის და მთას კვლავ აავსებენ მოღვაწენი. სანამ ჩენი ხატი ივერთა მონასტერში იმყოფება, არაფრის გეშინოდეთ და მშვიდად იცხოვრეთ თქვენს სენაკებში. აი როცა მე გამოვალ ივერთა მონასტრიდან, მაშინ დაე ყველამ აიღოს თავისი ჩანთა და წავიდეს, სადაც ენებოს!“ გავიდა დრო და ათონზე შიმშილობა შეწყდა, ბერ-მონაზვნური ცხოვრება კი უწინდელ კალაპოტში ჩადგა.
* * *
1865 წელს ივერთა სავანეში გაჩენილმა ძლიერმა ხანძარმა 16 ეკლესია, სენაკები და რამდენიმე შენობა გაანადგურა. ტაძარს, რომელშიც კარიბჭის ხატი იმყოფებოდა, ცეცხლი არ შეჰხებია.
* * *
ღმრთისმშობელს არ მოსწონს, რომ ივერიის პატიოსანი ხატი უწმინდური სულის ადამიანებმა ჩამოატარონ ლიტანიობაზე. ამ დროს იგი საშინლად მძიმდება და ისინიც მაშინვე სხვას გადასცემენ ხატს და თვითონ გარბიან. არც ყველა ფოტოგრაფი მოსწონს. საჭიროა, რომ ისინი წმიდა ადამიანები იყვნენ. წინააღმდეგ შემთხვევაში მათი ფოტოფირები უმოწყალოდ ნადგურდება. ერთი საეჭვო ყოფაქცევის კაცს დაჟინებით უცდია ფოტო გადაეღო ხატისათვის დღესასწაულზე, როცა თესალონიკის მიტროპოლიტი პანტელეიმონი მსახურობდა და რა მოხდა?! ხელები დაუდამბლავდა, აპარატი შორს გადატყორცნა, მთლად კანკალმა აიტანა და შიშითა და სირცხვილით გაუჩინარდა. მოზეიმენი კი ამბობდნენ: „ცოცხალია კარიბჭის ღმრთისმშობელი“.
* * *
1920 წელს ახალგაზრდა ათენელ მეფუტკრეს, სახელად ილიას, გრიპის გართულების შედეგად უმძიმესი ფორმის ფილტვების ანთება დაემართა. ექიმებისგან იმედგადაწურული სასიკვდილოდ გამზადებული იწვა. დედამისი, ქვრივი ქალი, მთელი ღამის განმავლობაში ევედრებოდა ყოვლადუბიწოს მის გადარჩენას. ხატი, რომლის წინაშეც ლოცულობდა მუხლმოყრილი დედა, ივერიის ღმრთისმშობლის ხატის ასლი იყო. სწორედ ეს განამტკიცებდა მის რწმენას. მეორე დღეს ილია სრულიად განიკურნა. მადლიერების ნიშნად ამ ქალმა ათონის ივერთა მონასტერს ოქროს სამაჯური შესწირა, რომელიც დღეს კარიბჭის ხატის წინ ასვენია.
* * *
სოფელ ჰერამილიტინიში მღვდელ მიხეილ პაკალისს ჰყავდა 20 წლის ასული, სახელად დესპინელა. გოგონას დამბლა ჰქონდა და ექიმები ვერაფერს შველოდნენ. მამა მიხეილს სახლში ჰქონდა ივერიის ღმრთისმშობლის ქაღალდის ხატი, რომლის წინაშეც გალობდა და მხურვალე გულით შესთხოვდა შვილის გამოჯანმრთელებას. ერთხელაც დილით დავრდომილი გოგონა გაჯანსაღებული სიხარულით ჩაეკონა თავისი ოჯახის წევრებს და ეს სიხარული მთელს სოფელს გადასდო. მამამ კი წერილი გააგზავნა მონასტერში, რომელშიც გამოთქვამდა უსაზღვრო მადლობას კარიბჭის ღვთისმშობლის მიმართ.
* * *
1960 წლის აგვისტოში სპარტას მისტრაში დედათა მონასტრის მახლობლად ცეცხლი მოეკიდა არქეოლოგიურ სათავსოს და ისტორიულ ტაძარს მთლიანად განადგურებას უქადდა. არავითარ ადამიანურ ძალას არ შეეძლო შველა. იქ მხოლოდ იღუმენია და მონაზვნები იყვნენ, რომელთაც არაფრის გაკეთება არ შეეძლოთ.
ამ მძიმე წუთებში იღუმენია ივერთა მონასტრის უახლოესი მეტოქისკენ მიბრუნდა და ივერიის ღმრთისმშობელს შეევედრა: „ყოვლადწმიდაო კარიბჭის ღმრთისმშობელო, გვიხსენი!“ დახმარება იმწამსვე მოვიდა. ხანძარი შეჩერდა, ბოლოს კი ისე ჩაქრა, რომ არავითარი ზიანი არ მიუყენებია მონასტრისათვის. მონაზვნებმა მაშინვე სამადლობელი ლოცვები აღუვლინეს მარადის ქალწულს.
ეკლესიის დიდი მამა, წმიდა ნიკოდიმოს მთაწმინდელი ამბობს: „როცა შეჰყურებ ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის ხატს, მთელი გულით მიისწრაფე მისკენ, რომელიც მეუფებს სასუფეველში, და ჰმადლობდე მას, რამეთუ მან შვა, ძუძუ აწოვა და აღზარდა სოფლის მაცხოვარი; რამეთუ არ დაგვტოვებს ჩვენს უხილავ ბრძოლაში თავისი მეოხებისა და შეწევნის გარეშე“. ღმრთისმშობლის ხატთან მორწმუნეთა მიერ აღვლენილი ყოველი ლოცვა ხომ ზეციურ მამასთან ადის, რომელსაც ძალუძს თავისი მადლით დაამსხვრიოს ეშმაკის ხელმწიფება და აღადგინობს სული დაცემის უფსკრულიდან - ოღონდაც მოუხმოს ამ სულმა მარადის ქალწულს, გულის სიღრმიდან შეჰღაღადოს თავის ჭეშმარიტ დედას. სოფლისათვის მიუწვდომელია ეს საიდუმლო: მთელს კაცორბიობას და ყოველ ადამიანს ჰყავს დედა, რომლის სიყვარულიც უკანასკნელი თავშესაფარი და გადარჩენის იმედია ღმრთის დაკარგულ და რწმენას მოწყვეტილ შვილთათვის... გვწამდეს ჩვენი დედისა, სახიერი მეკარისა, და ვსასოებდეთ, რომ იგი ჩვენს ყველა ცოდვას განწმენდს და შეგვეგებება მისი ძისა და ჩვენი უფლის, იესო ქრისტეს სასუფევლის კართან. ამინ.

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE

კიბოთი დაავადებულის განკურნება


1927 წელს წმიდა დიდმოწამე პანტელეიმონ მკურნალის ლოცვით განიკურნა ებრაელი მოსე კალმანოვიჩი, რომელმაც შემდეგ ქრისტიანობა მიიღო.
დალაქი მოსე კალმანოვიჩი კუჭნაწლავის კიბოთი იყო დაავადებული. ყოველგვარმა მკურნალობამ უშედეგოდ ჩაიარა, ავადმყოფობა დღითიდღე ძლიერდებოდა. საკვებად მხოლოდ სითხის მიღება თუ შეეძლო. ბოლოს ცოლთან ერთად მოსკოვში, ერთ-ერთ ცნობილ კლინიკაში სამკურნალოდ გაემგზავრა. ხანგრძლივი და გულდასმით გამოკვლევის შემდეგ ექიმმა კალმანოვიჩის ცოლს უთხრა, რომ ავადმყოფი მხოლოდ ორ კვირას თუ იცოცხლებდა და შინ დაბრუნება ურჩია.
როდესაც კლინიკიდან სახლში ბრუნდებოდნენ, გზად წმიდა პანტელეიმონის სამლოცველოს ჩაუარეს. კალმანოვიჩმა მასში შესვლა მოისურვა. ცოლი დაბეჯითებით უმტკიცებდა, რომ ამის გაკეთება არ შეიძლებოდა, რადგან ეს მათ რელიგიას ეწინააღმდეგებოდა, მაგრამ ავადმყოფმა თავისი გაიტანა და სამლოცველოში შევიდა. იქ იმ დროს საზოგადო ლოცვა აღესრულებოდა. კალმანოვიჩი მივიდა წმიდა პანტელეიმონის ხატთან, დაიჩოქა და ღვთისმსახურების დამთავრებამდე არ ამდგარა. შემდეგ მიეახლა ხატს და ცრემლმორეული ემთხვია. სამლოცველოდან გამოსულმა კი ცოლს უთხრა: „სრულიად ჯანმრთელი ვარ, არაფერი მაწუხებს, ახლავე დავბრუნდეთ კლინიკაში და შევამოწმოთ“.
როდესაც პროფესორმა ავადმყოფის დაბრუნების შესახებ შეიტყო, განაცხადა, რომ მის მიერ დასმული დიაგნოზის გადამოწმებას საჭიროდ არ თვლიდა. მაგრამ ავადმყოფის მომაბეზრებელი თხოვნის შემდეგ თავის ერთ-ერთ ასისტენტს დაავალა, გაესინჯა იგი. ასისტენტმა კალმანოვიჩს დაავადების რაიმე ნიშანიც ვერ აღმოუჩინა და ამის შესახებ პროფესორს მოახსენა. პროფესორმა დაეჭვებით გადახედა მას და თქვა: „ან ეს კაცია შეშლილი, ან თქვენ“. მან კვლავ გასინჯა ავადმყოფი, სახეზე გაოცება აღებეჭდა და ასისტენტს უთხრა: „მართლაც, აბსოლუტურად ჯანმრთელია“.
ამ საოცარი განკურნების მიზეზი მხოლოდ კალმანოვიჩმა იცოდა. მშობლიურ სოფელში დაბრუნებული დაუყოვნებლივ წავიდა ეკლესიაში და სასწრაფოდ მოინათლა. ახლადმონათლულმა მოძღვარს უთხრა, რომ მზად იყო, ქრისტესთვის თავიც დაედო.

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
ხსნა მეორე მსოფლიო ომის დროს

მართლმადედებელი ეკლესიის გადარჩენა ბოლშევიკურ იმპერიაში და
კაცობრიობის ხსნა ფაშიზმისგან ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მეოხებით

უმძიმესი განსაცდელი დაატყდა თავს კაცობრიობას XX საუკუნეში: რევოლუციები, სამოქალაქო ომები, ბოლშევიკების აღზევება და მათმიერი უსასტიკესი ტერორი, შიმშილობანი, მასობრივი რეპრესიები და ბოლოს, 1939-1945 წლების მსოფლიო ომი. ბევრი ძლევამოსილი სახელმწიფო დაეცა ამ ომში ბოროტების მსახური ფაშისტებისაგან. მართალია, ბოლშევიკურ იმპერიაში ძალით თავმოყრილმა ხალხებმაც უზომოდ დიდი მსხვერპლი გაიღეს, მაგრამ მხოლოდ მათი ძალისხმევა ვერ იხსნიდა კაცოვრიობას უკეთურობის იმ ბატონობისაგან, რასაც ფაშიზმი უქადდა მსოფლიოს. მაშ, ვინ იხსნა კაცობრიობა?! ვინ გადაარჩინა ქრისტეს მართლმადიდებელი ეკლესია ბოლშევიკურ უღმერთო იმპერიაში სრული განადგურებისაგან?..
ისევე როგორც 1612 წელს, ღვთის განგებით, ახლაც, რუსეთის მთავარ მლოცველად და მეგობრად ამორჩეულ იქნა მოძმე მართლმადიდებელი ეკლესიის წარმომადგენელი, ანტიოქიის საპატრიარქოს დაქვემდებარებაში მყოფი მღვდელმთავარი ილია, ლიბანის მთათა მიტროპოლიტი.
იგი კლდოვან ჯურღმულში ჩავიდა ღრმად, სადაც ვერ აღწევდა ქვეყნიური ხმაური და სადაც არ იყო არაფერი, ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატის გარდა. მეუფე სწორედ იქ განმარტოვდა, რამდენიმე დღის განავლობაში არც საზრდო მიუღია, არც წყალი დაულევია, არც დაუძინია და განუწყვეტლივ ევედრებოდა ღვთის დედას - განმიცხადე, როგორ არის შესაძლებელი რუსეთის შეწევნაო.
და აი, სამი დღე-ღამის შემდეგ ცეცხლოვან სვეტში თვით ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი გამოეცხადა მას და უთხრა: შენ, როგორც რუსეთის ჭეშმარიტი მეგობარი და მისთვის მლოცველი, არჩეული ხარ იმისთვის, რომ ღვთის განჩინება აუწყო ამ ქვეყანას. და თუკი ეს განჩინება არ იქნება შესრულებული, რუსეთი დაიღუპება.
ეს საღმრთო განჩინება შემდეგში მდგომარეობდა:
რუსეთის ხსნისათვის აუცილებლად უნდა გახსნილიყო მთელს ქვეყანაში ეკლესია-მონასტრები, სასულიერო სემინარიები და აკადემიები; ფრონტიდან დაბრუნებული და ციხე-ბანაკებიდან გათავისუფლებული მღვდლები, დიაკვნები და ეპისკოპოსები ღვთისმსახურებას უნდა შესდგომოდნენ; წმიდა პეტრეს ქალაქის (ბოლშევიკების მიერ ლენინგრადად გადარქმეულის - რედ.) ჩაბარება არ შეიძლებოდა: მის გადასარჩენად უნდა გადმოესვენებინათ ყაზანის ღვთისმშობლის საკვირველმოქმედი ხატი (1) და დიდებით ჯვარით სვლით შემოეტარებინათ ქალაქის გარშემო; მაშინ ვერც ერთი მტერი ვერ შედგამდა ფეხს ნევის პირას მდებარე ამ ქალაქის მიწაზე; ყაზანის ხატის წინაშე მოსკოვშიც უნდა გადაეხადათ პარაკლისი. შემდეგ ხატი ვოლგისპირა ქალაქ ცარიცინში (ბოლშევიკების მიერ სტალინგრადად გადარქმეულში - რედ.) უნდა გადაესვენებინათ, რადგან არც ამ ქალაქის ჩაბარება შეიძლებოდა მტრისათვის; შემდეგ ყაზანის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატი რუსეთის საზღვრებამდე უნდა მიჰყვეს ჯარებს, ხოლო როცა ომი დასრულდება, მიტროპოლიტი ილია რუსეთში უნდა ჩავიდეს და ყველას მოუთხროს, თუ როგორ გადარჩა ეს ქვეყანა.
ამ საკვირველი გამოცხადების შემდეგ მეუფე ილია დაუყოვნებლივ დაუკავშირდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წარმომადგენლებს, საბჭოთა მთავრობას და აცნობა მათ ღვთის განჩინების შესახებ.
სტალინმა გამოიძახა მიტროპოლიტი სერგი, მიტროპოლიტი ალექსი, სხვა მღვდელმთავრები და აღუთქვა, რომ შეასრულებდა ყველაფერ იმას, რაც მიტროპოლიტმა ილია მეორემ აუწყათ (2).
სანკტ-პეტერბურგის წმიდა ვლადიმირის საკათედრო ტაძრიდან ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ყაზანის ხატი გამოასვენეს და დიდებით სვლით ქალაქის გარშემო შემოატარეს. ამის შემდეგ ფაშისტებმა, მართლაც, ერთი ბიჯიც ვერ წადგეს ნევისპირა ქალაქისაკენ, ხოლო ბლოკადა გარღვეულ იქნა საქართველოს განმანათლებლის, წმიდა მოციქულთასწორი ნინოს ხსენების დღესასწაულზე - 14 (27) იანვარს! ეს მეტად საგულისხმო ფაქტია, რამეთუ ორი იმპერიის მიერ გაჩაღებულ ამ ომში თავდადებულად იბრძოდნენ, სხვებთან ერთად, მართლმადიდებელი ქართველნიც, რომელთაც უზომოდ დიდი მსხვერპლი გაიღეს: ომში წავიდა საქართველოს ყოველი მეხუთე მცხოვრები - 700000 კაცი, მათგან 400000-მდე ვერ დაბრუნდა. ამასთან საბჭოთა ჯარების მთავარსარდალიც ხომ ქართველი იყო, ჯუღაშვილის გვარის, სასულიერო სემინარიაში ნასწავლი კაცი, რომელაც, მიუხედავად ყველაფრისა, გადამწყვეტ მომენტში მაინც ისმინა და ირწმუნა ღვთისმსახურთა მიერ უწყებული გზა მისი თვითმპყრობელური ნების ქვეშ მოქცეული ქვეყნის გადარჩენისა (3).
პეტერბურგის შემდეგომ ყაზანის ხატმა მთელი რუსეთი მოვლო ძლევითა და დიდებით. ღვთის დედის ლოცვებისაგან აღსრულებული სასწაულითა და მისი თანადგომით გადარჩა მოსკოვი, რომლის მისადგომებიც პანიკურად დატოვეს გერმანელმა ფაშისტებმა. მოსკოვის შემდეგ ყაზანის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატი ვოლგისპირა ქალაქში (სტალინგრადში) გადაასვენეს, სადაც მის წინაშე განუწყვეტლივ აღესრულებოდა პარაკლისები და პანაშვიდები. ხატი ვოლგის მარჯვენა ნაპირზე ესვენა, საბჭოთა ჯარებს შორის, და გერმანელებმა ვერაფრით ვერ შეძლეს მდინარის გადალახვა. ერთხელ ისეთი მომენტიც იყო, როცა ქალაქის დამცველნი ერთ მცირე ადგილზეღა დარჩნენ ვოლგის ნაპირას, მაგრამ მტრებმამ მაინც ვერ მოახერხეს მათი განდევნა, რადგან წითელი არმიის მეომრებთან საკვირველმოქმედი ხატი იყო...
სხვა დროს უდიდესი სიძნელის წინაშე იდგნენ მოიერიშე მეომრები ძველი გერმანული ქალაქის - კენისბერგის გათავისუფლებისას, რომელიც უაღრესად გაემაგრებინათ. აი, რას მოგვითხრობს ერთი რუსი ოფიცერი, რომელიც უშუალოდ მონაწილეობდა ამ ქალაქისათვის გამართულ ბრძოლებში:
„ჩვენი ჯარები გადაქანცულნი და ძალთაგან გამოფიტულნი იყვნენ, გერმანელები კი კვლავ მაგრად იდგნენ... ერთ დღესაც, მოულოდნელად, ვხედავთ: ჩამოვიდა ფრონტის მთავარსარდალი მრავალ ოფიცერთან ერთად, ხოლო თან მღვდელბი მოჰყვებიან ხატებით!
ბევრმა მაშინ ქილიკი დაიწყო:
- აი, მოვიდნენ, მღვდლები მოგვიყვანეს!.. ეგენი ნამდვილად გვიშველიან!
მაგრამ მთავარსარდალმა სწრაფად აღკვეთა ყოველგვარი ხუმრობა. ყველას უბრძანა, მწყობრში დამდგარიყვნენ და ქუდები მოეხადათ.
მღვდლებმა პარაკლისი გადაიხადეს და წინა ხაზისკენ წავიდნენ ხატითურთ. ჩვენ გაოგნებულები შევყურებდით: სად მიდიან? თანაც გამართულნი, გერმანელების თვალწინ! მათ ხომ ყველას დახოცავენ!.. მაგრამ, დახეთ, საოცრებას - მღვდლები უვნებლად მიდიოდნენ ბრძოლის ხაზზე და ყურადღებას არ აქცევდნენ გამალებულ სროლას, ცეცხლს ორივე მხრიდან.
ანაზდად სროლა გერმანელთა მხრიდან ერთდროულად შეწყდა! მაშინ სიგნალი მისცეს და ჩვენმა ჯარებმა ქალაქ-სიმაგრის ერთობლივი შტურმი დაიწყეს - ხმელეთიდანაც და ზღვიდანაც.
როგორც შემდეგ გერმანელი ტყვეები ჰყვებოდნენ, უშუალოდ შტურმის წინ მათ, ყველას, ცაში მადონა (ანუ ღვთისმშობელი) დაუნახავთ და... აბსოლუტურად ყველას ერთდროულად უმტყუნა იარაღმა. სწორედ მაშინ აიღეს ჩვენებმა ქალაქი, რადგან ზემოხსენებული სასწაულით იქნა გადალახული მტრის წინააღმდეგობა. ღვთის დედის ამ გამოცხადების დროს, თურმე, ბევრი გერმანელი მებრძოლი მუხლებზე ემხობოდა და მაშინ მრავალნი მიხვდნენ, თუ ვინ შეეწეოდა რუსებს“ - ამთავრებს თხრობას ყოფილი მებრძოლი.
აღსანიშნავია ისიც, რომ კიევიც - რუსეთის მართლმადიდებელ ქალაქთა დედა - სწორედ ყაზანის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატის დღესასწაულზე იქნა გათავისუფლებული!
იმ ხანებში ამოქმედდა მანამდე დახურული 22000 ეკლესია, გაიხსნა სასულიერო სემინარიები, აკადემიები, ტროიცე-სერგის, კიევო-პეჩორის ლავრები, ზოგიერთი სხვა მონასტერიც. ხელისუფლებამ ნება დართო სამღვდელოთ მიტროპოლიტ ალექსის წმიდა ნაწილები გადაესვენებინათ მოსკოვის ღვთის განცხადების საკათედრო ტაძარში, სადაც მთელი ამ ომის განმავლობაში განისვენებდა ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ყაზანის საკვირველმოქმედი ხატი. დაიწყო სარწმუნოების აღორძინება. ყოველივე ეს თავისთავად არის სასწაულებრივი ფაქტი საბჭოთა იმპერიისათვის, თუ გავიხსენებთ, რომ რევოლუციის შემდეგ უღმერთო ბოლშევიკებმა სასტიკი ბრძოლა გამოუცხადეს ეკლესიას და მებრძოლი ათეიზმის მეშვეობით მის სრულ მოსპობას ცდილობდნენ: ხურავდნენ და აფეთქებდნენ ეკლესია-მონასტრებს, აპატიმრებდნენ, ასახლებდნენ და ხვრეტდნენ მღვდელმსახურებს, მართლმადიდებელ მორწმუნეებს. როცა, მაგალითად, კიევი დაიკავეს ფაშისტებმა, მთელს ქალაქში მხოლოდ ორი მოქმედი ეკლესია იყო, კიევის ოლქში კი - კიდევ ერთი. ამიტომ ფაშისტები, ცდილობდნენ რა ხალხის მხარდაჭერა მოეპოვებინათ ბოლშევიკების წინააღმდეგ ბრძოლაში, ხელს უწყობდნენ ეკლესიების ამოქმედებას. პარადოქსია, მაგრამ სწორედ მათი მხარდაჭერით 1943 წლისათვის მთელს კიევის ეპარქიაში უკვე 500-მდე მოქმედი ეკლესია იყო. ამის შემდეგ გასაგებია ბოლშევიკური მთავრობის რეაქციაც. ასე მოქმედებდა ღვთის მიუწვდომელი განგებულება: ორი ბოროტი ძალა - ფაშიზმი და ბოლშევიზმი - ერთმანეთს დაუპირისპირდა, ღმერთმა კი ეკლესია გადაარჩინა. (საყურადღებო გახლავთ ის გარემოება, რომ იოსებ სტალინის სიკვდილის შემდეგ, ნიკიტა ხრუშჩოვის მმართველობის დროს, ბოლშევიკური მთავრობა ახალი ძალით ეკვეთა ეკლესიას და კვლად დაიწყო მართლმადიდებელ ქრისტიანთა დევნა. ამასთან, სპეციალისტთა ცნობით, ამ დროს უფრო მეტი ეკლესია დაინგრა და უფრო მეტი წმიდა ხატი განადგურდა, ვიდრე მთელს მანამდელ საბჭოთა პერიოდში!).
1947 წელს, პირადად ი. სტალინის მიწვევით, მიტროპოლიტი ილია რუსეთში ჩავიდა. მიტროპოლიტ ილიას მიართვეს ყაზანის ხატის ასლი, ძვირფასი ჯვარი და პანაღია, შემკული ქვეყნის ყველა კუთხიდან ჩამოტანილი პატიოსანი თვლით. მას სახელმწიფო პრემიაც მიანიჭეს, რაზეც სტუმარმა უარი განაცხადა - ბერი ვარ და ფული არ მჭირდებაო. თავის მხრივ კი, რუსეთს ორასი ათასი დოლარი გადასცა ანტიოქიის ეკლესიის სახელით - იმ ობოლ ბავშვთათვის, რომელთაც მშობლები ომში დაეხოცათ.
მიტროპოლიტი ილია სანკტ-პეტერბურსაც ეწვია. 9 ნოემბრის დილით, მან წმიდა ნიკოლოზის ტაძარში სწირა და უძვირფასესი ძღვენიც მოართვა ამ ეკლესიას - მღვდელმთავარ ნიკოლოზ საკვირველმოქმედის წმინდა ნაწილები.
ღვთის დედის გამოცხადება ომის დროს კურსკის რკალთან
როგორც ცნობილია, 1941-1945 წლების სამამულო ომში მოსკოვის, პეტერბურგისა (ლენინგრადის) და ცარიცინის (სტალინგრადის) ბრძოლების შემდეგ, უდიდესი ორთაბრძოლა მოხდა კურსკთან (ე.წ. „კურსკის რკალი“), რომელშიც ორივე მხრიდან რამდენიმე მილიონი მებრძოლი და აუარება ტექნიკა მონაწილეობდა. სწორედ ამ ბრძოლაში მოხდა გარდატეხა ომში და სწორედ ამის შემდეგ დაიწყო ფაშისტების განდევნა. მისი უშუალო მონაწილეების უტყუარი მოწმობით (ეს კი ასობით ადამიანია!), ბრძოლის დაწყების წინ მებრძლებმა ცაში ყოვლადწმიდა ღვთიმშობელი დაინახეს: იგი საკვირველად მბრწყინავი გამოჩნდა ღამით, ცაში, და ხელის მოძრაობით თითქოს შეტევისკენ მოუწოდებდა მათ. სახილველი იმდენად შთამბეჭდავი იყო, რომ ჯარისკაცები და ოფიცრები, რომელთა უმრავლესობა ათეისტურად აღზრდილი და ურწმუნო იყო, მუხლებზე ემხობოდნენ და პირჯვარს ისახავდნენ. ყველა მხნეობით აღივსო დ უშიშრად შეება მტერს, რადგან ცხადი იყო, რომ ღმერთი შეეწეოდათ.
კურკის ბრძოლაში გამარჯვების შემდეგ შემობრუნება დაიწყო მეორე მსოფლიო ომის მსვლელობაში.
ამ სასწაულის მოწმეთაგან ბევრნი დღესაც ცოცხალნი არიან და შეუძლიათ დაადასტურონ იგი, მით უმეტეს, რომ მათი უმეტესობა ღრმად მორწმუნე ადამიანია.
________________________________________
შ ე ნ ი შ ვ ნ ე ბ ი :
(1) მცირედ ცნობებს მოგაწვდით ამ ხატის შესახებ: ეს ხატი სასწაულებრივად იქნა მოპოვებული 1579 წელს, ყაზანში მომხდარი დიდი ხანძრის დროს. 9 წლის მართლმადიდებელ გოგონას - მატრონას, რომლის მშობელთა სახლიც მთლიანად დაიწვა, სიზმრეულ ჩვენებაში ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატი ეჩვენა და ხმაც მოესმა, ჩაფერფლილი სახლის ქვეშ, მიწაში მოეძიათ ხატი. მართლაც, წმიდა ხატი ღუმელის ქვეშ, მიწაშე დამარხული აღმოაჩინეს, სადაც, ალბათ, ეს მუსლიმი თათრების ბატონობის დროს გადამალეს მართლმადიდებელმა მორწმუნეებმა. წმიდა ხატი, რომელიც ძველ მაუდში იყო საგულდაგულოდ გახვეული, გალობითა და დიდებით სვლით გადაასვენეს მახლობელ - წმიდა ნიკოლოზის სახელობის ტაძარში, შემდეგ კი საბოლოო სამყოფლად ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხარების საკათედრო ტაძარი მიუჩინეს, სადაც იგი სასწაულთმოქმედებებით განიდიდა. აღსანიშნავია, რომ მისი ძალით ბევრმა ბრმამ აღიხილა თვალი. ამ ხატიდან ასლი გადაიღეს და იმჟამინდელ ხელმწიფეს - ივანე მრისხანეს გაუგზავნეს. ხატის გამოცხადების პატივად დაწესებულ იქნა საგანგებო დღესასწაული 8 ივლისს.
(2) რარიგ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, არსებობს ცნობები სტალინის შემწყნარებლური დამოკიდებულებისა რელიგიასთან ჯერ კიდევ ომამდე. ისინი მოყვანილია თ. ჩაჩავას წიგნში „სტალინის გზა ქრისტესკენ“ („ლიტ. საქართველო“, №2, 1997 წ.):
„ვ.ა. დავიდოვას ცნობით, 1935 წელს აფხაზეთში დასვენების დროს, სტალინმა ახალი ათონის მონასტრისთვის დიდი თანხა გაიღო. შემდეგ ბერებს მიმართა: „სტალინის სულისათვის ილოცეთო“. ამის შემდეგ საკმაოდ დიდხანს ჰქონდა საუბარი წინამძღვართან, რის შემდეგ მას უთქვამს: „უნდა დავუბრუნოთ ხალხს ლოცვის კანონიერი უფლება, უსამართლობაა ადამიანს წაართვა რწმენა. რუს ხალხს არ შეუძლია ღმერთის გარეშე არსებობა“. შემდეგ მოსთხოვა აფხაზეთის ხელმძღვანელებს მოეხსნათ სამონასტრო ბეგარა.
როდესაც 30-იან წლებში ხრუშჩოვმა მოახსენა, რომ მოსკოვის საქალაქო სასამართლოში იმყოფება კულტის 51 მსახური, სტალინმა მოითხოვა მათი იმავე წუთს განთავისუფლება.
ამავე დროს მან კატეგორიულად აკრძალა დემიან ბედნის წიგნი „ბიბლია მორწმუნეთა და ურწმუნოთათვის“, განმსჭვალული მებრძოლი ათეიზმის სულისკვეთებით“.
(3) ნიშანდობლივია, რომ როცა 1949 წელს სტალინს წარუდგინეს მისი ბიოგრაფიის მეორე გამოცემის მაკეტი, სადაც ეწერა, რომ იგი სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, მან ჩაამატა: „თბილისის მართლმადიდებელ სასულიერო სემინარიაში“.

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატის „შენ ხარ ვენახის“
მიერ აღსრულებული სასწაულები


(პირველი ნაწილი)

პირველი სასწაული ხატისა ,,შენ ხარ ვენახი“
ვიყავი ათეისტი. ეჭვი მეპარებოდა ღმერთის არსებობასა და ყოვლისშემძლეობაში. ვგმობდი ღმერთს. ხშირად მითქვამს, ჩემი თავის ღმერთი მე ვარ. მყავს მორწმუნე მეუღლე. მაღიზიანებდა მისი ლოცვა, განსაკუთრებით, მუხლის მოდრეკა. არაფრად მიმაჩნდა ეკლესია. პატივს არ ვცემდი მღვდლებს. მეგონა, ისინი ხალხს ატყუებდნენ.
მიუხედავად ჩემი დაჟინებული მოთხოვნისა, მეუღლემ არ მიატოვა ეკლესია. ზოგჯერ მიყვებოდა უფლის, ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის ან რომელიმე წმინდანის მიერ მოხდენილ სასწაულებს. ყოველივე სისულელედ მიმაჩნდა, ხალხის მოსატყუებელად მოგონილი მეგონა.
ქრისტეშობის წინა დღეს, 6 იანვარს (25 დეკემბერი) მეუღლე შემეხვეწა, მხოლოდ ერთხელ წავყოლოდი ტაძარში საღამოს ლოცვების მოსასმენად. დავეთანხმე და წავედი მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ეკლესიაში. ვიგრძენი მორწმუნეთა გასაოცარი სიყვარული ერთმანეთის მიმართ. მიუხედავად იმისა, რომ ინვალიდი ვარ, ფეხი მტკივა და წელის არეშიც ძლიერი ტკივილები მქონდა, ლოცვისას ფეხზე დგომა არ გამჭირვებია.
ამ საბედნიერო დღეს ერთ-ერთი მორწმუნის მიერ დაწერილი ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატი აკურთხეს.
ლოცვამ ჩემზე გასაოცარი შთაბეჭდილება მოახდინა. პირველად დავესწარი რა ლოცვას ეკლესიაში, პირველად ვემთხვიე ხატებს. პირველი ხატი, რომელსაც ვემთხვიე ზეთისცხების წინ, იყო ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის ხატი „შენ ხარ ვენახი“. ამ დღის შემდეგ მე წელი არ მტკივა. ვირწმუნე ღმერთი.
ოტია ნაჭყებია. 24.01.96
P.S. მეორე კურნების შესახებ, რომელიც იმ საღამოს მოხდა და უხერხულობის გამო ვერ ჩაწერა განკურნებულმა, ტაძრის წინამძღვარს უშუალოდ ამცნო პირად საუბარში.

* * *
14 იანვარს მეორედ ვიყავი მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში და ვისმენდი თქვენს მიერ აღვლენილ წირვას. ,,რომელი ქერუბიმთას“ გალობისას თქვენ რომ აკმევდით, დავინახე საკურთხეველში დაბრძანებული ღმრთისმშობლის ხატი „შენ ხარ ვენახი“ მთლიანად გაბრწყინდა არაჩვეულებრივი ბრწყინვალებით. ჩემს დას, რომელიც ჩემს გვერდით იდგა ვკითხე, ხედავდა თუ არა ხატის ბრწყინვალებას, მიპასუხა, ვერ ვხედავო. ვიფიქრე, შეიძლება მზის სხივია-მეთქი, მაგრამ კვლავ განმეორდა. საკურთხეველში რომ ეზიარებოდით, ღმრთისმშობლის ხატი კვლავ მთლიანად გაბრწყინდა. მრევლის ზიარებისას ბრწყინავდა მხოლოდ ღმრთისმშობლის გვირგვინი. ეს უჩვეულო გაბრწყინება ნელ-ნელა გამოკრთებოდა და მეორდებოდა.
მეორე გაბრწყინებისას ისევ მივმართე ჩემს დას, კვლავ მითხრა, არ დამინახავსო.
წირვის შემდეგ ვფიქრობდი, რომ ყველაფერი მზის სხივის ზემოქმედებით ხდებოდა, თუმცა მზის სხივი არც ერთი მხრიდან არ ეცემოდა ხატს. ეს აზრი ჩემს დას გავუზიარე. მან მიმითითა სხვა ხატზე, რომელსაც მზის სხივი ეცემოდა და მკითხა, ასეთი ნათელი ხომ არ ჰქონდა იმ დროს ღმრთისმშობლის ხატსო. მე უარვყავი, ვინაიდან ის იყო უჩვეულო, სხვანაირი ბრწყინვალება.
ჯვრის მონასტრის წინამძღვრის არქიმანდრიტ ბასილის
სულიერი შვილი ნაირა დიასამიძე საგურამო.
17.01.96

* * *
მოციქულთა თავთა წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში ვნახე საკურთხეველში დაბრძანებული ახლადნაკურთხი ღმრთისმშობლის ხატის ,,შენ ხარ ვენახის“ გაბრწყინება. განათდა ღმრთისმშობლის სახის ნახევარი იესოსთან ერთად. ვიფიქრე სარკმლიდან შემოსული მზის სხივი ხომ არ ეცემა-თქო, მაგრამ როდესაც შევადარე მზის სხივით განათებულ სხვა ხატს, ისინი ერთმანეთისაგან საკმაოდ განსხვავდებოდა. ღმრთისმშობლის სახეს, ყრმით, თეთრი ღრუბელივით ნათება ედგა და ნახევრად ბუნდოვნად ჩანდა სახეები. რასაც ვხედავდი, თვალი მოვარიდე, ისევ შევხედე, ხატი ისევ ისე იყო განათებული. ჩავაშტერდი, კარგად დავაკვირდი და ვიგრძენი, როგორ მომაწვა თვალებზე რაღაც ძალა და თითქოს თვალებში შემოჭრას ლამობდა, ვერ გავუძელი, თვალი ავარიდე, მეგონა გადავვარდებოდი, ისე შემაწუხა თვალებზე მოწოლილმა ძალამ. კვლავ შევხედე ხატს. განათებული იყო, ცოტა ხნის შემდეგ ნათება გაქრა.
ვიფიქრე, ალბათ მომეჩვენა, ჩემისთანა ცოდვილი ასეთი სასწაულის ხილვის ღირსი როგორ გავხდებოდი-თქო. ეს ყველაფერი გადამავიწყდა. რამოდენიმე კვირის შემდეგ მოძღვარმა ამბიონიდან თქვა, რომ მრევლს ჰქონდა ხილვა ამ ხატიდან. არც მაშინ გამახსენდა, რაც ვნახე. მხოლოდ გაზეთ „7 დღის“ 1996 წლის პირველი ნომრის მეორედ გადაკითხვის შემდეგ, სადაც დაბეჭდილი იყო წერილი ამ ხატის სასწაულებზე, გადავწყვიტე მომეთხრო ყოველივე.
ლილი, ტაძრის მრევლი
19.05.96

* * *
აპრილის შუა რიცხვებში პირველად ვიყავი მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ეკლესიაში, სადაც საკურთხეველში დასვენებულია ღმრთისმშობლის ახალი ხატი ,,შენ ხარ ვენახი“, რომლის დანახვა მხოლოდ მგალობელთა ქორედიდან შეიძლება.
შთაბეჭდილება და რწმენა იმდენად დიდი იყო, რომ იმ ღამეს სიზმარში ვნახე, თითქოს ამ ეკლესიაში დიდი ზეიმი იყო. უამრავი ხალხი მოსულიყო სალოცავად. ეკლესიის შიგნით თუ გარეთ ხალხის ტევა არ იყო. ირგვლივ ისმოდა გალობა, ლოცვა, ინთებოდა სანთლები. ხალხს ეკლესიაში შესვლა უნდოდა, მაგრამ ხალხმრავლობის გამო ვერ ახერხებდნენ. მე მოვახერხე შიგნით შესვლა. ტაძარში ფეხის წვერებზე ვიწეოდით ღმრთისმშობლის ახალი ხატის ,,შენ ხარ ვენახის“ დასანახად. მაგრამ ხატი არ ჩანდა, ხალხი ვერ ხედავდა და იძახდნენ ადგილი უნდა შეეცვალოს, ისეთ ადგილზე უნდა დაასვენონ, რომ ყველამ დაინახოსო.*
მზია ივანეს-ას ხუროშვილი
18.05.96

* * *
მე, ჩემი შვილები და შვილიშვილები მივდიოდით მანქანით. მუხრუჭმა უმტყუნა. სიჩქარის შენელება და მანქანის გაჩერება შეუძლებელი აღმოჩნდა. ქუჩა საკმაოდ ვიწრო იყო და ჩახერგილი ორივე მიმართულებით მიმავალი მანქანებით. ერთდროულად რამდენიმე მანქანა უნდა შეჯახებოდა ერთმანეთს და შედეგიც უმძიმესი იქნებოდა. თითქმის სასოწარკვეთილებმა შევყვირეთ და შემწეობა ვთხოვეთ ღმრთისმშობლის ხატს ,,შენ ხარ ვენახი“ (ეს ხატი, უკურთხებელი, უბეში ედო ჩემს შვილს). არანაირი გამოსავალი არ ჩანდა... არც ადამიანის გონებას, არც მოხერხებას არ შეეძლო ამ სიტუაციიდან თავის დაღწევა. ჩვენ არ ვიცით, როგორ გავიარეთ ერთმანეთთან მიჯრილ მანქანებში და აღმოვჩნდით უსაფრთხო ადგილას. დიდხანს ვისხედით მანქანაში მომხდარი სასწაულით გაოგნებულები და ხმას ვერ ვიღებდით, მხოლოდ შეშინებული ბავშვის ტირილმა გამოგვაფხიზლა.
დიდება უფალს.
მანანა არჩვაძე

* * *
16 აპრილს, ღამით, საავადმყოფოში მივიყვანეთ ახლობელი, რომელსაც ნეკნების მოტეხილობა და ფილტვის ქსოვილის დაზიანება დაუდგინდა. მოსალოდნელი იყო შემდგომი გართულებები. მდგომარეობა საკმაოდ მძიმე და სახიფათო იყო. თითქმის უჩერდებოდა სუნთქვა. საჭირო გახდა ძლიერი ტკივილგამაყუჩებლის გაკეთება.
საავადმყოფოში წავაბრძანეთ ხატი ,,შენ ხარ ვენახი“, აღვავლინეთ ღმრთისმშობლის პარაკლისი. შუაღამისას მორიგე ექიმმა რომ გასინჯა, მდგომარეობა ბევრად უკეთესი იყო. დილით კვლავ გასინჯა ორმა სხვა ექიმმა. ავადმყოფის მდგომარეობა დილით და მდგომარეობა რენდგენის მიხედვით, რომელიც მას საავადმყოფოში მიყვანისთანავე გაუკეთდა, შეუსაბამო იყო. დილით ის თითქმის ჯანმრთელად გრძნობდა თავს. ჩვენ კი ეჭვი არ შეგვპარვია, რომ კურნება მოგვიხდინა ხატმა ,,შენ ხარ ვენახი“.
მანანა არჩვაძე

* * *
ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის ხატის „შენ ხარ ვენახის“ კურთხევას ვერ დავესწარი.
შობას წირვაზე აღსავლის კარი რომ გაიღო, ხატი პირველად მაშინ ვიხილე. სიხარულით ამევსო გული. ჩუმად, ხელებაფარებული ვტიროდი. ხატს შუბლსა და თვალებზე ცისფერი ნათელი ედგა. ბოლოში ვიდექი და მხოლოდ ღმრთისმშობლის სახეს ვხედავდი. წირვა რომ დამთავრდა და ჯვარს ვუახლოვდებოდი, ვნახე ხატს მთლიანად ცისფერი ნათელი ედგა ისე, რომ მაცხოვარი ვერ შევნიშნე. მეორედ რომ მივედი ტაძარში, მხოლოდ მაშინ დავინახე მაცხოვარი. ნათლისღების დღესასწაულზე ხატი ვიხილე ისევ ცისფერ ნათელში. 18 თებერვალს კი ჯვარზე მთხვევისას თვალებზე ედგა მკრთალი ცისფერი ნათელი. ჯვრის მთხვევა რომ მთავრდებოდა, ხატი მთლიანად მოიცვა ცისფერმა ნათელმა.
ქეთევან ღამბაშიძე
18.02.96

ყოფილი ,,იეღოველის“ მონათხრობი
ურწმუნო არასოდეს ვყოფილვარ, რაღაცის ყოველთვის მწამდა და მჯეროდა. ამ ბოლო დროს ძალიან ვირწმუნე ღმერთის, რომელსაც იეღოვას ეძახიან. წავიკითხე ძველი და ახალი აღთქმა. ვკითხულობდი ყოველგვარ ჟურნალებსა თუ ბროშურებს, რომელსაც ,,საგუშაგო კოშკს“ ეძახიან. ვისმენდი სისტემატიურად მათ ქადაგებებს, რომელიც მომწონდა და მიზიდავდა. ბოლოს ვირწმუნე კიდეც. როცა ჩემი მეზობელი გიორგი მართლმადიდებლობაზე მესაუბრებოდა, ვუსმენდი, მაგრამ არაფერი მჯეროდა. არ მჯეროდა არც ხატების, სანთლების, ეკლესიის და მღვდლების. ვერც სულის უკვდავება ვირწმუნე, სასაცილოდ მეჩვენებოდა.
ერთხელ ეზოში გიორგი რაღაცას წვავდა. შევეკითხე რას წვავ-მეთქი. ეკლესიიდან ღმრთისმშობლის ხატი ,,შენ ხარ ვენახი“ მოვიტანე, გარშემო ზედმეტი ქაღალდები შემოვაჭერი და იმას ვწვავო. ამ ხატმა ბევრი სასწაული მოახდინა და მომავალშიც მოახდენსო.
სასაცილოდ არ მეყო, როგორ ყველაფრის სჯერა-თქო. დახატულ ხატს რა უნდა შეეძლოს, მოიგონებენ რაღაცას და ირწმუნებენ-თქო.
დავიწყე რომანის კითხვა. გული ვერ დავუდე. რატომღაც ძალიან მინდოდა ხატის ნახვა. თან მეშინოდა. რაღაცამ მძლია და ავედი გიორგისთან. ვუთხარი მაჩვენე შენი ხატია თუ სურათი მეთქი, თან მეცინებოდა. ხატს რომ დავხედე, ფერები მომეწონა, კარგი ნამუშევარია-თქო და მაგიდაზე დავდე. მერე ჩემდა უნებურად ისევ ავიღე და დავაკვირდი, მომეჩვენა თითქოს ხატმა ფერი იცვალა, თვალები დაახამხამა, თვალის გუგა გაუცისფერდა. ყურადღება არ მივაქციე, მომეჩვენა-თქო და გავიცინე. შემდეგ გიორგის ძმას ვაჩვენე, თემო, კარგად დააკვირდი, თუ ამჩნევ რაიმეს? მაგრამ ისევ გამოვტაცე და კარგად დავაკვირდი, იგივე დავინახე, ოღონდ ახლა ღმრთისმშობელს თავსაბურავი გადაუსრიალდა და დიდი ნაწნავები გამოუჩნდა. შიშმა ამიტანა, თავბრუ დამესხა, ცუდად გავხდი და გარეთ გავვარდი. შევედი მეზობელთან, რომელიც იეღოვას მორწმუნეა, სულმოუთქმელად მოვუყევი, რაც ვიხილე. ისტერიულად ვტიროდი. მან დამიყვირა, გადი აქედან, არ დამენახო, ეშმაკები დაგეუფლა, სად გინახავს სურათი თვალებს გიპაჭუნებდესო.
ტირილით შევედი სახლში ჩემს დასთან, ვკანკალებდი. რომ დავმშვიდდი, ავედი გიორგისთან. გიორგიმ მაჩვენა ხატი, მაგრამ ვერ დავხედე. მეორე დღეს მეზობლის მოცემული ,,იეღოვას“ ჟურნალები და წიგნები მათვე დავუბრუნე. ხოლო დანარჩენი ეკლესიაში წავიღე და დავწვი. 17 წლის ვარ და მონათვლაზე არ მიფიქრია, არც ვაპირებდი, მშობლებსაც არ დავემორჩილე. ვარ ლტოლვილი გალიდან, რატომღაც მჯერა, იქნებ მართლაც დამიბრუნოს რწმენა ღმრთისმშობლის ამ ხატმა. ერთი სული მაქვს, როდის მოვინათლები. სისტემატიურად ვივლი ეკლესიაში. ეს ხატი ყოფილიყოს ჩემი მფარველი.
ნანი უზარაშვილი
11.04.96.
P.S. – გარკვეული მომზადების შემდეგ ნანა მოინათლა და მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძრის მრევლი გახდა (დეკანოზი არჩილ მინდიაშვილი)

* * *
ქრისტეს შობის წინა დღეს, 6 იანვარს, ახლად შექმნილი ხატის ,,შენ ხარ ვენახის“ კურთხევამ ჩემზე წარუშლელი შთაბეჭდილება მოახდინა.
იმ დღეებში ბებია შეუძლოდ იყო, აღარ ჭამდა და სარეცელიდან წამოდგომაც უჭირდა. მკურნალობა უშედეგო აღმოჩნდა, ლოგინს მიეჯაჭვა. ღმერთს სთხოვდა, ამ ქვეყნიდან გამიყვანეო. ოჯახს იმედი გადაეწურა.
შაბათი იყო. ლოცვაზე მაგვიანდებოდა. ჩვეულებისამებრ, სახლიდან გასვლის წინ ბებიას ვეუბნებოდი – წავედი-თქო, ის კეთილ მგზავრობას მისურვებდა. არც ამჯერად ვუღალატე ჩვეულებას, მაგრამ პასუხი ვერ მივიღე, მისუსტებული იწვა და ხმას არ იღებდა.
დამწუხრებული წავედი ტაძარში. ლოცვა დაიწყო, საკურთხევლის კარი გაიღო და აცრემლებულმა ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატს შევევედრე ბებიას განკურნება, ვთხოვდი ფეხზე დაეყენებინა.
ლოცვის შემდეგ სახლში რომ დავბრუნდი, კარის გაღებისთანავე გაკვირვება ვერ დავმალე. ბებია მაგიდასთან მიმჯდარიყო და მადიანად მიირთმევდა, დამინახა და შემომძახა, ნუ გეშინია, კარგად ვარო და ჭამა გააგრძელა.
გაოცებული ხმას ვერ ვიღებდი. შემდეგ ვკითხე, ვინ წამოგაყენა, სუფრა ვინ გაგიშალა? ომახიანად მიპასუხა, რომ ყველაფერი თვითონ შეძლო, დაუხმარებლად. თან დააყოლა, შენ რომ ეკლესიაში წახვედი, ნახევარ საათში ძალ-ღონის მომატება ვიგრძენიო.
ეს ნახევარი საათი დაემთხვა ზუსტად იმ დროს, რაც მე მჭირდებოდა ეკლესიამდე მისასვლელად და ზუსტად იმ მომენტს, როცა ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობელ მარიამს შევევედრე. თხოვნა და განკურნება ერთდროულად მოხდა.
სიხარულს ვერ ვფარავდი, დიდება ღმერთს, მადლობა ღმრთისმშობელს.
ეს ამბავი ზოგმა დაიჯერა, ზოგმა არა, შემთხვევითობას მიაწერდნენ ყველაფერი დაემთხვაო, მაგრამ მწამს, რომ ბებია ახლად შექმნილმა ხატმა განკურნა.

* * *
შობის წინა დღეს ლოცვისას ,,შენ ხარ ვენახის“ ღმრთისმშობლის დიდებული ხატი მოაბრძანეს. როგორც შევხედე, ვიცანი, ეს ის ხატი იყო, რომელიც უფალმა იესო ქრისტემ სიზმარში გულზე დამაბნია. მის მერე გულში ვატარებ. მეტი სიხარულისაგან ამ ხატის მომხატველ ირაკლის ვეამბორე. მას შემდეგ ძალიან ხშირად მახსენდებოდა ჩემგან სიზმრად ნანახი და მინდოდა, ჩემი მოძღვრისთვის მეთქვა. ერთხელაც სიზმარში იგივე ხმამ მომიყვანა ტაძარში, დამაყენა აღსავლის კართან და ვთქვი: მამაო, ეს ის ხატია, უფალმა გულზე რომ დამაბნია, ოღონდ ის პატარა იყო-მეთქი.
მეორე დღეს გვეუბნებით, თქვენ შეგიძლიათ შეიძინოთ ამ დიდებული ხატის რეპროდუქცია, სახლში სალოცავად გექნებათ. კიდევ არ ვაპირებდი ნანახის მოყოლას, მაგრამ ახლა კი სიზმარში სახელით მომმართა: მასტრიდია, უთხარი მოძღვარს, რატომ არ ეუბნები? და მეც გიამბეთ, როგორც იყო.
მასტრიდია გობეჯიშვილი-რეხვიაშვილი

* * *
ამა წლის 21 აპრილს, კვირაცხოვლობას, დიდი გამოსვლის შემდეგ, უეცრად დიდმა სინათლემ მიიქცია ჩემი ყურადღება: იგი აშკარად ღმრთისმშობლის ,,შენ ხარ ვენახის“ ხატიდან გამოდიოდა. გაკვირვება ვერ მოვასწარი, რომ ღმრთისმშობლის მარჯვენა მხარე ზღვისფერი ნისლით დაიბურა. იგი იწყებოდა ნორჩი რტოდან და ნახევარ სახეს ფარავდა; ცოტა ხანში მარცხენა მხარეს გადაინაცვლა, შემდეგ კი თითქოს მსუბუქი, გამჭვირვალე ცისფერი პირბადე ჩამოეფარა დედაღმრთისას და მხოლოდ თვალები უჩანდა. გაოგნებული მივჩერებოდი ხატს და ცრემლები ღაპა-ღუპით მდიოდა. ,,ლია, ხატს შეხედეო“ – სწორედ ამ დროს მითხრა იამ. ,,შენ რას ხედავ?“– ჩუმად ვკითხე. ,,ცისფერი მოსახვევი ჩამოიფარა სახეზეო“ – მითხრა. მანაც ზუსტად იგივე დაინახა, რაც მე. ერთი წუთით თვალები დავხუჭე. როცა გავახილე, შარავანდედი და თავსარქმელიც ოქროსფრად უციმციმებდა. იაც ხედავდა. სხვებისთვის არაფერი მითქვამს. იმ დილით, ძლივს მოვედი ეკლესიაში, ყველა სახსარი მტკიოდა, ახლა კი მხოლოდ ტერფების ტკივილს ვგრძნობდი. ,,რა იქნება, ისეთი ფეხსაცმელი მქონდეს, ტერფები არ მტკიოდეს-მეთქი“ – უნებურად გავიფიქრე და 100-ჯერ ვთქვი სკვნილზე ,,შენ ხარ ვენახის“ იამბიკო.
სახლში დაბრუნებულს, ჩემი ქალიშვილი ნათია მრავალმნიშვნელოვანი ღიმილითა და გაბრწყინებული სახით შემხვდა: „აბა ნახე, დედიკოო!“ – და ჩანთიდან „ამოაძვრინა“ ძალიან რბილი, დაბალ ქუსლიანი ფეხსაცმელი. ჩავიცვი დასიებულ ფეხებზე და ჩუსტივით მომერგო. უდიდესი სიხარული დამეუფლა: ჯერ ერთი, დავრწმუნდი, რომ ღმრთისმშობელმა ნამდვილად მაჩვენა თავისი ბრწყინვალების რაღაც ნამცეცი, რადგან ასე უცებ ამისრულა ის უნებური ნატვრა, ტერფების ტკივილმა რომ წამომაცდენინა; და მეორეც, ჩემი გოგონას ყურადღებამ გამახარა: მადლობა ღმერთსა და ღმრთისმშობელს ასეთი მეგობარი შვილები რომ მაჩუქეს!
ლია ბარბაქაძე

* * *
მარტის შუა რიცხვებში სამხრეთ აფრიკაში გასამგზავრებლად ვემზადებოდი. ჩემმა მეუღლემ, რომელიც გაზეთ ,,7 დღის“ მორიგე რედაქტორი იყო, გაზეთის ახალი ნომერი მოიტანა და მირჩია წამეკითხა სტატია ღმრთისმშობლის სასწაულმოქმედ ხატზე, რომელიც მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძრის წინამძღვარს დაეწერა სპეციალურად ,,7 დღისათვის“. სტატიის წაკითხვა აფრიკაში ჩასვლიდან მხოლოდ რამოდენიმე დღის შემდეგ მოვახერხე, ინდოეთის ოკეანის ნაპირზე მდებარე ქალაქ ისთ-ლონდონის სასტუმროში, სადაც ჩვენი სემინარი ტარდებოდა.
ერთ საღამოს, აფრიკული ნაკრძალიდან ახლად დაბრუნებულმა დიდი შთაბეჭდილებებით და საკმაოდ დაღლილმა, პირველად იქ ყოფნისას, მოვინდომე ოკეანეში ბანაობა. თითქმის ძალით წავიყვანე ჩემი მეგობარი – რუსი კოლეგა.
ოკეანე ღელავდა, როგორც მერე გავარკვიე, მიქცევა დაწყებულიყო, მობანავენი არ ჩანდნენ. ჩვენ საკმაოდ შორს შევცურეთ და უკან რომ მოვცურავდით, სისუსტე ვიგრძენი. აღმოჩნდა, რომ ნაპირიდან ძალიან შორს ვიყავი.
ჩემი მეგობარი კი უკვე ნაპირზე გასულიყო.
ძლიერი ტალღები მირტყამდა. წყალიც ვყლაპე. პანიკამ მომიცვა. ვგრძნობდი, წინ ვერ მივიწევდი, ყვირილი დავიწყე, შველას ვითხოვდი. ჩემი მეგობარი მოცურდა, გამამხნევა და ისევ ნაპირისაკენ გაცურა. სასოწარკვეთილს ნაპირი ძალიან შორს მეჩვენებოდა... ამ დროს მეხსიერებაში ამოტივტივდა და ცაზე გამოჩნდა ,,შენ ხარ ვენახის“ ხატი, რომლის შესახებ წინა დღეს ვკითხულობდი. შველა ვთხოვე... ცოტა ხნის შემდეგ ფეხქვეშ სილა ვიგრძენი. რის ვაი-ვაგლახით ნაპირზე გავედი და ქვიშაზე დავეგდე... იმ ღამეს სიცხე მომცა.
ეს ამბავი ჩემს მეუღლეს ვუამბე და ვთხოვე ,,შენ ხარ ვენახის“ ხატი ტაძარში ერთად გვენახა. ორჯერ მივედით მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში, მაგრამ ხალხმრავლობის გამო შიგნით ვერ შევედით. მესამედ მოძღვარს შევუთანხმდით და მივედით მთელი ოჯახი ჩვენს პატარა გოგონასთან ერთად. საუბრის შემდეგ მამა არჩილმა ღმრთისმშობლის სასწაულთმოქმედი ხატის მცირე ასლი გადმოგვცა.
მოხდა საოცარი დამთხვევა – სანამ ხატს სახლში შევასვენებდით, ეზოში შესვლისას დავინახე, რომ უსინათლო მოხუცმა მეზობელმა, რომელიც ფანჯრიდან იყურებოდა, ჩვენს შესვლას ჯვარი გადასახა და დაილოცა. შემდეგ დავადგინე, ის თურმე ასე გადაწერს ხოლმე პირჯვარს თავის ვაჟს სახლიდან გასვლისას.
დიდება უფალს.
მიხეილ ადეიშვილი
თბილისი, ივნისი, 1996 წ.

* * *
1999 წლის 20 იანვარს ვიყავი აღსარებაზე მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში. მოძღვარმა მომისმინა და მირჩია, მიმეტოვებინა სიგარეტის წევის მავნე ჩვევა იმიტომ, რომ სიგარეტი არა მარტო ორგანიზმს აავადებს, არამედ სულსაცო. მოვისმინე ეს კარგი დარიგება, მაგრამ ყურად არ ვიღე. ეკლესიიდან წამოსვლის შემდეგ კვლავ იმ ტემპით ვეწეოდი, როგორც ადრე. დამეწყო კუჭიდან ფარული სისხლდენა. ავად გავხდი, რადგან მოძღვრის რჩევა არაფრად ჩავაგდე და გულგრილად მივუდექი. ფარულმა სისხლდენამ ძალიან დამასუსტა და ადგომის თავიც აღარ მქონდა.
სისხლდენა 21 იანვარს დაიწყო. 23-ში საღამოს ოჯახში გადავწყვიტეთ, რომ მეორე დილით ექიმთან წავსულიყავი, მაგრამ მოხდა სასწაული. 23-ში ღამით ავიღე „შენ ხარ ვენახის“ ხატი, საწოლთან მოვათავსე და ჩაძინებამდე ვკითხულობდი ხატის ტროპარს. ძილში მეჩვენებოდა, თითქოს მოციქულთა თავთა წმინდა პეტრესა და პავლეს ტაძარში ვიდექი, ჩემს წინ ეს ხატი იყო დაბრძანებული და ვევედრებოდი შველას, გათენებისას აღმოჩნდა, რომ ხატს სასწაული მოეხდინა. არა მარტო სისხლდენა შემიჩერდა, კუჭიც აღარ მტკიოდა. მწამს, არ ამტკივდება, სანამ მოძღვრის რჩევა-დარიგებას დავუჯერებ.
გიორგი

* * *
დაახლოებით 15 წლის წინ მამაჩემმა, ჩვენი საცხოვრებელი სახლის ფანჯრის წინ, დარგო ვაზი. მახსოვს, თავიდან ვუვლიდით, ვრწყავდით, მაგრამ... ნაყოფს არ გვაძლევდა. ამის მიზეზად ჩავთვალეთ ადგილი, ვინაიდან ქუჩის პირია, საკმაოდ ხმაურიანი, მტვრიანი და მზე მხოლოდ 4-5 საათს უყურებს. ამ ვაზს ყოველ წელს რამოდენიმე მტევანი გამოჰქონდა, შემდეგ ეს მწვანე მტევნები ჭკნებოდა და ცვიოდა, მაგრამ სილამაზის გამო ვაზს არ ვჭრიდით.
მამის გარდაცვალების შემდეგ ეს ვენახი უფრო ძვირფასი გახდა. როდესაც ჩემს ცხოვრებაში ცვლილებები მოხდა, ისე აეწყო, რომ სალოცავი კუთხე სწორედ იმ ფანჯარასთან გაკეთდა, სადაც ვაზი იყო. ეკლესიური ცხოვრების სურვილმა, ჩემი ტაძრის გარდა, თქვენს ტაძარშიც მომიყვანა. იმ დღეს, პირველად რომ გამოთქვით „შენ ხარ ვენახის“ ხატის შექმნის სურვილი და მაშინაც, როცა ეს ხატი უნდა გეკურთხებინათ, თქვენს ტაძარში ვიყავი. მერე შევიძინე ამ ხატის ფოტოასლი, ფიცარზე დავამაგრე, ჩემს მოძღვარს ვაკურთხებინე და სახლში რომ დავასვენე, გადავწყვიტე, დილა-საღამოს, ლოცვებში შემეტანა ამ ხატის ტროპარი.
გაზაფხულზე ვენახი გავსხალი და ზაფხულში, როდესაც პატარა მტევნები გამოჩნდა, შევამჩნიე, რომ ადრინდელზე ძლიერი და ბევრი იყო. არ მეგონა, თუ შერჩებოდა და მით უმეტეს – დამწიფდებოდა.
აგვისტო-სექტემბერი ქალაქში არ ვიყავი, რომ დავბრუნდი, ხატების ოთახში შევედი, ფარდა გადავწიე და წარმოიდგინეთ, მამაო, ფანჯრიდან დამწიფებული, შავ მტევნებიანი ვენახი ჩანდა. ძალიან გამიხარდა. შემდეგ ბევრი ვიფიქრე ამ მოვლენაზე, ჩემს მეგობრებს მოვუყევი. მე მგონია, რომ ყოველივე „შენ ხარ ვენახის“ ხატის მადლით მოხდა მათთვის, ვისაც ეს ამბავი გააძლიერებს და გაამხნევებს.
გიორგი დუნდუა

* * *
1996 წლის სექტემბრის თვეში კისრის მარჯვენა მხარეს ამომჭრეს სამას გრამზე მეტი ქსოვილი. დროთა განმავლობაში ქსოვილი ისევ გაიზარდა და დამიჩირქდა. 1999 წელს განმეორებით გამიკეთდა ოპერაცია, ჩამიდგეს ჩირქის სადინარი. ჭრილობის გასუფთავების შემდეგ მესამე ოპერაცია უნდა გაკეთებულიყო. ქსოვილი დღითი-დღე იზრდებოდა. ტაძარში დავდიოდი უძლური, სიცხიანი, ღია ჭრილობით. არანაირი იმედი არ გამაჩნდა, დარწმუნებული ვიყავი, რომ სიმსივნე მქონდა. ერთხელ წირვის შემდეგ სასანთლეში შევიძინე „შენ ხარ ვენახის“ პატარა მოცულობის ხატი. როგორც კი ხატს შევეხე, კისერზე მწარედ მიპწკინა რაღაცამ და ამეწვა. ასე განმეორდა რამოდენიმეჯერ.
მე ტაძარში ამოვედი და ყველაფერი გიამბეთ, თან გთხოვეთ, გელოცათ ჩემთვის ამ ხატთან. თქვენ მაშინვე გადამიხადეთ პარაკლისი „შენ ხარ ვენახის“ ხატთან. ირინემ კი, თქვენი კურთხევით, გადამიწერა ტროპარი („შენ ხარ ვენახი“) და გამომატანა კანდელის ზეთი. თქვენ ხშირად მიხდიდით ხოლმე პარაკლისებს. სამ თვეში სავსებით განვიკურნე. ამ ტაძარში ძალიან ბევრს ვახსოვარ ღია ჭრილობით. ახლა მხოლოდ ორი ოპერაციის ნაიარებიღა მეტყობა. მესამე ოპერაციას გადავურჩი.
გულიკო ჯანაშია-გაჩეჩილაძე
19.12.2002

* * *
პატარა ბარბარე, სამი წლის, წირვაზე ყოველთვის მშვიდად და წყნარად იყო. პირველ იანვარს კი ვერ ისვენებდა, შფოთავდა, არ უჯერებდა თავის დას, რომელსაც ზიარება უნდა მიეღო, გამოვართვი ბავშვი და ჩავისვი კალთაში. ცოტა ხნის შემდეგ ბავშვმა მთხოვა, მგალობელთა ქორედიდან ძირს გადამახედეო. თხოვნა შევუსრულე. დავინახეთ „შენ ხარ ვენახის“ ხატი. მას და მფარველ ანგელოზს შევევედრე, დაწყნარებულიყო და დამშვიდებულიყო პატარა ბარბარე. „შენ ხარ ვენახის“ ხატს თვალები მოელვარე გაუხდა და ბარბარესკენ სხივები გამოუშვა. ბავშვი მოითენთა და მთხოვა, კალთაში ჩამესვა, შევამჩნიე, ეძინებოდა. გადავიწვინე მკლავზე და ჩაეძინა. ზიარებისას გამოვაღვიძეთ. წირვის დამთავრებამდე ბარბარე მშვიდად და წყნარად იყო. მამაო, ეს სასწაული ჩემი თვალით ვიხილე.
პატივისცემით ქეთევან მაისურაძე
1 იანვარი, 1998 წ.

* * *
ვარ პედიატრი. 8 წლის წინ სპეციალობა შევიცვალე – ახლა ვმუშაობ ბავშვთა თვალის ექიმად. ერთდროულად ორ სპეციალობაში მაღალი პროფესიული დონის მიღწევა ძნელია. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ პედიატრად აღარ ვმუშაობ, როცა დახმარებას მთხოვენ, უარს ვერ ვეუბნები და მივყვები.
დიდმარხვის მიწურულს ერთმა ნაცნობმა, 4 შვილის დედამ, შეწუხებულმა შვილის ავადმყოფობით, მთხოვა ბინაზე წავყოლოდი. 14 წლის გოგონა საწოლში იწვა და იღიმებოდა. სახეზე იყო კვებითი მოწამვლის ნიშნები. ანამნეზი მძიმე არ იყო, მაგრამ რაღაც სიმძიმე ვიგრძენი. შინ დაბრუნებული საკუთარი თავით უკმაყოფილო ვფიქრობდი, რომ რაღაც გამომრჩა. არც ადგილი მომეწონა, სადაც ბავშვი იწვა. თითქოს რაღაცაში ვერ გავრკვეულიყავი. დედა გავაფრთხილე, რომ დანიშნულება შეესრულებინა და საჭიროების შემთხვევაში დაუყონებლივ მოემართა. გავიდა 3-4 დღე. დიდ პარასკევს დედამ სამსახურში მომაკითხა ჩივილით, რომ მკურნალობა უშედეგოა. შემდეგი ნახვისას ვურჩიე ინფექციონისტისთვის მიემართა.
შაბათს ბავშვი ინფექციონისტისგან ქირურგთან, შემდეგ ექოსკოპისტთან, იქედან კი ჩირქოვანი პერიტონიტის დიაგნოზით საოპერაციო მაგიდაზე აღმოჩნდა. პერიტონიტის ნიშნები გასინჯვით არც ერთ ექიმს არ უნახავს, იმიტომ რომ სახეზე არ იყო. მუცელი რბილი იყო, თავისუფლად იძლეოდა პალპაციის საშუალებას.
შაბათს ბავშვის ამბავი რომ ვიკითხე, მითხრეს ოპერაციაზეა გაყვანილი გაურკვეველი დიაგნოზითო. მდგომარეობა უკიდურესად მძიმე იყო. მთელი უბანი შეწუხებული ტიროდა.
საავადმყოფოში ჩემმა მეუღლემ წამიყვანა. ბავშვი უკვე პალატაში იყო. ელდა მეცა, ისე დალეულ-გადათეთრებულიყო. ოპერატორმა თქვა, რომ მუცელში 1,5 ლიტრი ჩირქი იდგა. მოჭმული იყო საშვილოსნოს ფუძე, ნაწლავები ერთიანი შეხორცებული მასით იყო წარმოდგენილი. ასე რომ, ბავშვის გადარჩენა შეეძლო მხოლოდ უზენაესს.
აღდგომა თენდებოდა. ეკლესიიდან დაბრუნებული გავედი ახალ სახლში (სადაც ჯერ არ ვცხოვრობდით), გავიტანე ხატები – უფლისა, ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლისა – „შენ ხარ ვენახი“, წმინდა სერაფიმე საროველისა, კელაპტარი და აკანკალებულმა დავიწყე ლოცვა. სასოწარკვეთილს ლოცვაც არ შემეძლო. ცრემლით შევთხოვე უფალს, რომ თავისი ბრწყინვალე აღდგომის მადლით აღედგინა გოგონა. გულში ვიხუტებდი ღმრთისმშობლის ხატს და ვთხოვდი, მოეხდინა სასწაული. ის ღამე საშინელ განცდაში გავატარე. ყეფდნენ ძაღლები, ისმოდა ხმები და მეგონა, რომ გარდაცვლილი გოგონა სახლში მიასვენეს და ხალხი ტიროდა. გამთენიისას დავბრუნდი ძველ სახლში, სადაც თურმე ჩემს მეუღლეს ღმრთისმშობლის პარაკლისი წაეკითხა.
შუადღემდე სახლიდან გასვლას ვერ ვბედავდი, მეგონა, გოგონა აღარ იყო ცოცხალი. ბოლოს, წავედით სანახავად. თან მქონდა „შენ ხარ ვენახის“ ხატი, კელაპტარი, სახარება. გასვლის წინ აღდგომის ხატს შევხედე. იქიდან უფალი მამხნევებდა, თითქოს მამცნობდა, რომ ბავშვი კარგად იყო.
მართლაც, გოგონა თითქმის ისეთივე იყო, როგორიც უწინ. თავთით დავუსვენე ხატი, სახარება, სანთელი, მივულოცე გადარჩენა და ვუთხარი, რომ ეს ღვთის წყალობა იყო. გახარებული, არ მოვერიდე ხალხს – ზოგს მორწმუნეს, ზოგს – ურწმუნოს, საწოლზე და ოთახში ვაპკურე ნაკურთხი წყალი, წავიკითხე ლოცვა ყოველგვარ სნეულებასა ზედა. გოგონა რამდენიმე დღეში სახლში დაბრუნდა.
ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატის „შენ ხარ ვენახის“
მიერ აღსრულებული სასწაულები
(მეორე ნაწილი)
* * *
ყოველივე ამაღლებულს ეჩვევა ადამიანი და „შენ ხარ ვენახის“ ხატიდან მომხდარი სასწაულებიც თითქოს ჩვეულებრივ ამბად გვექცა. თუმცა, სასწაული, რომელიც მინდა მოგითხროთ, ბევრს დააფიქრებდა.
შორიდან დავიწყებ:
რამოდენიმე წლის წინ, ჩემი დეიდაშვილის მეუღლეს მკერდზე აღმოაჩნდა სიმსივნე. ეჭვობდნენ, რომ მეტასტაზები უკვე მთელს ორგანიზმს მოსდებოდა და ამიტომ აუცილებელი გახდა სასწრაფო ოპერაცია (მარცხენა მხარეს მკერდი მთლიანად მოკვეთეს). ორიოდე თვის შემდეგ კი მეორე ოპერაცია დაჭირდა საშვილოსნოზე.
ახლობლებმა უარი თქვეს მეორე ოპერაციაზე, რადგან ვერ გადაიტანდა, მით უმეტეს, თუ ასე იყო მოდებული ორგანიზმში...
ოპერაციის შემდეგ 3-4 წელი მკურნალობა არ შეუწყვეტია, მაგრამ ეტყობა, პროცესი ფარულად მიმდინარეობდა, ჯანმრთელობა თანდათან უარესდებოდა. ბოლოს, სრული ერთი წელიწადი ლოგინად ჩავარდა.
თვალსა და ხელს შუა ქრებოდა ადამიანი; დაპატარავდა, დადნა, გვეგონა ძვალიც დნებოდა; ტკივილები ჰქონდა; საჭმელს ცოტას თუ მოითხოვდა, ხან ძალით აჭმევდნენ; ორგანიზმში წყალი ჩაუდგა. ბოლოს გაირკვა, რომ ორგანიზმში ჩირქიც დაგროვილიყო. ჩაუდგეს მილი, რომლის საშუალებით ჩირქი და წყალი გარეთ გამოდიოდა.
გამოჯანმრთელების იმედი არავის ჰქონდა. თვითონაც ყველაფერს ხვდებოდა და ბავშვებს მიმიხედეთო გვთხოვდა (2 შვილი ჰყავს, თვითონ 39 წლისაა).
წირვა-ლოცვაზე (კვეთაში) თუ ჯანმრთელობის პარაკლისების დროს ყოველთვის ვაგზავნიდი მის სახელს და იმედი მქონდა...
ვიხსენებდი ლოცვებში, მის გამოჯანმრთელებას შიშით ვთხოვდი უფალს, გულში კი ვნატრობდი, უზიარებელი არ წასულიყო ამ ქვეყნიდან.
წ

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
გაგრძელება

წელს „შენ ხარ ვენახის“ პატარა ხატი გავუგზავნე და ვთხოვე, ამ ხატს შევედრებოდა (წაკითხული ჰქონდა ამ ხატიდან აღსრულებული სასწაულები). დაახლოებით თვენახევრის შემდეგ, ტაძრიდან სახლში მისულს, დედამ გამიღო კარი და მკითხა:
– აბა, თუ მიხვდები, ვინ არის ჩვენთან სტუმრად?
ალბათ, ძნელი წარმოსადგენი არ არის ჩემი გაოგნება, როდესაც ოთახში შესულს, ეს მომაკვდავი ავადმყოფი დამხვდა, რომელიც მე-7 სართულზე საკუთარი ფეხით ამოვიდა და როგორც თვითონ თქვა, ოდნავ დაიღალა...
აი, რა მიამბო ავადმყოფმა: როგორც კი გადმომცეს ხატი, სიხარული ვიგრძენი, მაშინვე ადგილს დავუწყე ძებნა, სად დამესვენებინა, რომ ადვილად დამენახა და სულ თვალწინ მყოლოდა; ამიტომ ჩემს პირდაპირ, ტელევიზორზე დავდე.
ყოველ დილით, გავახელდი თუ არა თვალს, ამ ხატთან ვლოცულობდი. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მიჭირდა ფეხზე წამოდგომა, ლოცვის დროს მაინც ფეხზე ვდგებოდი. ამ ხატთან ლოცულობდნენ ჩემი შვილებიც: დედა გადაგვირჩინეო, ეხვეწებოდნენ.
იმ დღიდან, რაც ეს ხატი შემოვიდა ჩვენს ოჯახში, ვგრძნობდი ძალა მემატებოდა, ტკივილები ნელ-ნელა გადიოდა, ჭამის მადა დამიბრუნდა, მთელი დღე საჭმელს ვთხოულობ, – ნახე, ცოტა ხორციც გამიჩნდა, – გახარებული მაჩვენებდა მკლავს. უფრო მეტად კი ჩემს შიგნით ვგრძნობდი ძალას...
შემდეგ ფეხზეც წამოდგა. მკურნალობა არ შეუწყვეტია. გასინჯვისას აღმოჩნდა, რომ აღარც წყალი აქვს ორგანიზმში და აღარც ჩირქი; გადაწყვიტეს, მკურნალობა ბოლომდე გაეგრძელებინათ.
ხატი რომ გავუგზავნე, მისი და ქუთაისში იყო. როცა დაბრუნდა, ხატის შესახებ არაფერი იცოდა. როგორც ამბობს, ნამგზავრი, დაღლილი იყო და უფიქრია, ცოტას დავისვენებო.
წამოწოლას რომ ვაპირებდიო, – ამბობს, – უეცრად ტელევიზორის თავზე, პატარა ადგილიდან, ბრწყინვალე სხივები წამოვიდა, არ ვიცი, რას შევადარო, დაახლოებით მზის სხივებს, მაგრამ უფრო სხვა ელფერი დაჰკრავდა, უფრო ბრწყინვალე სინათლე ჰქონდა, ოქროსფერი, მოძრაობდა, ორი მხრიდან გამოდიოდა და მთელს ოთახში ვრცელდებოდა.
დავაკვირდი, მინდოდა გამეგო, რა იდო ტელევიზორზე. ვერ დავინახე. გაოცებულმა დას ვკითხე:
– რა დევს ტელევიზორზე, სხივები საიდან მოდის?
ის სხივებს ვერ ხედავდა და გაკვირვებულმა მიპასუხა:
– რა სხივები? ტელევიზორზე მხოლოდ ხატია.
მივუახლოვდი ტელევიზორს, სხივებს ვეღარ ვხედავდი, მაგრამ იმ ადგილას, საიდანაც სხივები გამოდიოდა, ღმრთისმშობლის პატარა ხატი იდო...
დამშვიდობებისას, ისევე, როგორც მისალმებისას, მთხოვა: ასეთი ხატი მეც მინდა ოჯახშიო და თან დაამატა: ისეთი რამ ვნახე ამ ხატიდან, ახლა ვინც რა უნდა თქვას, მე უკვე ვირწმუნეო.
ავადმყოფი ბოლომდე არ გამოჯანმრთელებულა, თავს სუსტად გრძნობს, რა გასაკვირია, ერთი წელიწადი საწოლს იყო მიჯაჭვული.
ერთი კია, ტაძარში მოსვლის და ზიარების დიდი სურვილი აქვს.
მასტრიდია დემეტრაშვილი
1997 წ.

* * *
გავიგე, რომ მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში არსებობს სასწაულთმოქმედი ხატი ღმრთისმშობელისა – „შენ ხარ ვენახი“. მისი ასლი ჩემმა ახლობელმა ნახა წიგნის ყდაზე. ამ წიგნში აღწერილი იყო ხატიდან აღსრულებული სასწაულები. ძალიან მომინდა, ახლოს მენახა ხატი და მელოცა მის წინაშე, რადგან სირთულეებითა და განსაცდელებით იყო აღსავსე ჩემი ცხოვრება. მინდოდა, შემწეობა მეთხოვა, მაგრამ ტაძარში წასასვლელი ფული არ მქონდა. წიგნის ყდაზე აღბეჭდილ ხატს შევევედრე და მანაც არ დააყოვნა. ჩემს ბიჭთან ერთად მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში წავედი. ეკლესიის ეზოში რომ შევედით, ორივე მხარეს საფლავის ქვებზე მიცვალებულთა სურათებს ვაკვირდებოდი. ორიოდე ნაბიჯი იყო დარჩენილი ეკლესიამდე, რომ ვხედავ, ერთ-ერთ საფლავზე აღმართულა ღმრთისმშობლის ხატი, ზუსტად ისეთი, როგორიც წიგნის ყდაზე იყო. ხალხი მიმოდიოდა. მეგონა, ამას ყველა ხედავდა და ყურადღებას არავინ აქცევდა. გამიკვირდა, ამხელა ხატს საფლავზე რა უნდა-თქო. მივხვდი, რომ ეს არ იყო ჩვეულებრივი რამ და ხელახლა რომ შევხედე, უცებ ხატი გაქრა მხედველობის არედან. ავფორიაქდი, მუხლები მომეკვეთა, ძლივს მივედი ეკლესიაში, სადაც ღმრთისმშობლის ხატი ვნახე. გახარებულმა ყველაფერი მოძღვარს ვუამბე. ამ სასწაულის შემდეგ ღმრთისმშობლის ხატთან პარაკლისი გადავიხადეთ და ზეთი ვიცხეთ. ვითხოვე წყალობა, შემწეობა მოევლინა. მანაც არ დააყოვნა, მოიღო მოწყალება, რისთვისაც ვმადლობ მას.
ხათუნა ფურცელაძე

* * *
15 თებერვალს მირქმის სადღესასწაულო წირვის დასასრულს, ჩამოლოცვისას, როდესაც თქვენ ჯვრით ხელში საკურთხევლიდან გამოხვედით, მთელი ტაძარი უჩვეულო ნათლით განათდა რომელსაც ღმრთისმშობლის ხატი ,,შენ ხარ ვენახი“ გამოსცემდა, უფრო ზუსტად, ხატი მთლიანად ვერცხლისფრად გიზგიზებდა.
საკურთხევლისაკენ შებრუნდით და ჯვრით გადასახეთ ჯვარი. ამ დროს აგიზგიზებული ხატი ძლიერ გამონათდა. შემდეგ ხალხისაკენ შემოტრიალდით და გადასახეთ ჯვარი. ამ დროსაც იყო ნათება. წირვა დასრულდა. ხატმა, ჩვეული სახე მიიღო.
ანალოგიური ნათება მოხდა მომდევნო კვირის წირვაზე. ჯვარზე მთხვევისას თითოეულ მორწმუნეზე ნათელი გადმოდიოდა. თუ ადამიანი შეყოვნდებოდა, ნათებაც შეყოვნდებოდა.
მესამე შემთხვევა სხვაგვარი იყო. მიცვალებულთა ხსენების დღეს მთელი წირვის განმავლობაში „შენ ხარ ვენახის“ ხატზე ღმრთისმშობელს ხელთ ეპყრა ჯვარცმის ხატი. უფალს კი შარავანდედი ადგა.
ელისაბედი

* * *
ჯანმრთელობის გაუარესების გამო გავიკეთე ოპერაცია. ღვთის შეწევნით და ლოცვის მადლით, არ მეშინოდა და არ ვნერვიულობდი.
ოპერაციამდე ვლოცულობდი: ,,ღმრთისმშობელო ქალწულო, გიხაროდენ...“ ნარკოზის მოქმედების ქვეშ მყოფი ვხედავდი ენით აუწერელ ნათელს და მესმოდა გაურკვეველი ხმები. ვგრძნობდი, ხმამაღლა ვლოცულობდი – ,,ღმრთისმშობელო ქალწულო, გიხაროდენ..“ და ვიხილე ხატი ,,შენ ხარ ვენახი“, რომელიც თანდათან მომიახლოვდა და მომმართა:
– ,,გიორგი ნუ გეშინია, მე შენთანა ვარ! მარიამს გადაეცი, ეკლესიაში მოვიდეს! ცოტა კიდევ მოითმინეთ, მე დავიფარავ საქართველოს!“
შემდეგ ნათელი გაქრა და ცხადში ექთანი ქალის ხმა გავიგონე. მე მას მივმართე, როგორც მარიამს, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ მას მარინე* ერქვა. გულმა მიგრძნო, ეს ის მარიამი იყო, ვისთვისაც ღმრთისმშობლის ხატის დანაბარები უნდა გადამეცა. ამ საუბარს მარიამის და შეესწრო, რომელსაც მეორე საღამოს ჰქონდა ხილვა.
გიორგი ვაჩაძე

* * *
მარიამ-მარინეს და მაია გვიამბობს: ძილში ფეხზე ძლიერი დარტყმა ვიგრძენი. გამოვფხიზლდი, სახლში მარტო ვარ. მოვათვალიერე ოთახი, გამიკვირდა, რა ძალამ დამარტყა. ტკივილი არ მიგრძვნია. ჩამეძინა. სიზმარში ვხედავ: გზაზე მივდივარ და ხმამაღლა ვტირი, რადგან დედა მყავს ავად. ცაზე გამოისახა ღმრთისმშობლის ხატი „შენ ხარ ვენახი“ და მეუბნება: იარე ეკლესიაში და ილოცე, – დედაშენი კარგად იქნებაო. გამომეღვიძა. ოთახში ბნელა.
ჩემს საწოლ ოთახში, კედელზე, ჟურნალიდან ამოღებული ღმრთისმშობლის ხატია. ვხედავ, ღმრთისმშობელს ძვირფას ჩარჩოში, მოვერცხლილი, ძვირფასი თვლებით მოჭედილი ბრწყინავს. ხმამაღლა მეუბნება: მაია, იარე ეკლესიაში და ილოცე, სამჯერ გამიმეორა. მე გაოგნებული შევცქეროდი, მოვალ, მოვალ, ვილოცებ. ხატი მეუბნება: მაია, კიდევ მატყუებ. მე ვგრძნობდი, რომ თითქოს შებოჭილი ვიყავი, მინდოდა ეკლესიაში სიარული, მაგრამ ვერ მივდიოდი და ამიტომ მითხრა ხატმა, მატყუებო.
უეცრად ღმრთისმშობლის ხატზე გამოისახა იესო ქრისტე, მიყურებდა დიდხანს, შემდეგ ხატის ირგვლივ გამოისახნენ ანგელოსები და სხვადასხვა წმინდანები, შემდეგ კვლავ მაცხოვარი. ხატზე ანგელოსები მოძრაობდნენ. ვგრძნობდი, რომ ღმერთი ჩემთან იყო, არანაირი შიში არ მქონია. თვალებიდან ცრემლი წვიმასავით მდიოდა, ისე ძლიერ, რომ წელს ზევით დავსველდი. შევყურებდი ხატს და ვტიროდი ,,ნუთუ, ღმერთო, ეს ყველაფერი მე გამომიცხადე, ხვალ ამას რომ მოვყვები, არავინ დამიჯერებს“, ვიმეორებდი და ვტიროდი. ღმრთისმშობელი ისევ გამოისახა ძვირფას ჩარჩოში. გამოიწია კედლიდან და მითხრა: მაია, ირწმუნე ჩვენი ძალა, ყველაფერი კარგად იქნება, ჩვენ დიდი ძალა გვაქვს, მირწმუნე! მირწმუნე! ვხედავ კედლიდან ხატი დაიძრა. ნელნელა კედელზე წავიდა 3-ჯერ და უკან დაბრუნდა.
მაია კობახიძე
ასურეთი, 20.07.96

* * *
ვმსახურობ ქ. თბილისის ონკოლოგიის ცენტრის რეანიმაციის განყოფილებაში. 18 ივნისს ოპერაციაზე მყავდა ავადმყოფი გიორგი ვაჩაძე. ნარკოზში მყოფი გიორგი იძახდა: მარიამ, მარიამ. მე შევეხმიანე. გიორგიმ მკითხა, ვინ ხარო. მძინარე მესაუბრებოდა. ვუპასუხე, შენი მომვლელი ექთანი მარინე ვარ. გამიბრაზდა, შენ მარინე არ ხარ, შენ მარიამი ხარო. მე ახლა ღმრთისმშობელი დამესიზმრა და მითხრა: გიორგი ნუ გეშინია, შენ კარგად იქნები. მე შენთან ვარო. საქართველოსაც დავიფარავო. მარიამს კი გადაეცი ჩემთან მოვიდესო*. ეს ჩვენება გიორგიმ ნარკოზიდან გამოსვლის შემდეგაც მიამბო.
მარიამ-მარინე კობახიძე
08.08.96

* * *
იანვრის პირველ რიცხვებში მოულოდნელად გავხდი საოპერაციო. აღმომაჩნდა საკვერცხის სიმსივნე. ოპერაციამდე არაეკლესიური ვიყავი. ოპერაციის შემდეგ დავიწყე სასულიერო ლიტერატურის კითხვა. ავადმყოფობას მშვიდად შევხვდი, არ მეშინოდა, არ ვნერვიულობდი. დამინიშნეს ქიმიო-თერაპია. პირველ ეტაპზე უნდა ჩამეტარებინა სამი კურსი, ყოველი ათი დღის შემდეგ.
პირველი კურსის ჩატარებისას საავადმყოფოში წავაბრძანე „შენ ხარ ვენახის“ ხატი. დედა ღმრთისმშობელს ვევედრებოდი გამოჯანმრთელებას. ვლოცულობდი, აღვავლენდი ღმრთისმშობლის დაუჯდომელს. გადასხმამ საშინელი რეაქცია მომცა. მდგომარეობა უარესდებოდა და ექიმს ვთხოვე, სახლში გამოვეშვი. „შენ ხარ ვენახის“ ხატი ჩემს საწოლ ოთახში დავასვენე. მთელი ღამე ვევედრებოდი შველას. არა მარტო საწოლიდან წამოდგომა, არამედ გვერდზე გადაბრუნებაც კი მიჭირდა. მოხდა სასწაული, ერთ ღამეს შევძელი საწოლში გადაბრუნება. უფალს მადლობა შევწირე და ჩამთვლიმა, მაგრამ რაღაც ძალამ გამაღვიძა და ჩემს საწოლთან, ზუსტად ნაოპერაციებ ადგილას „შენ ხარ ვენახის“ ხატი გამომეცხადა და მითხრა: ნუ გეშინია, განგკურნავო. ეს იყო პირველი ღამე, როცა მშვიდად მეძინა. შევძელი თავისუფლად და დამოუკიდებლად მოძრაობა. სამი კვირის შემდეგ კვლავ წავედი ონკოლოგიურ საავადმყოფოში მეორე კურსის ჩასატარებლად, მაგრამ ექიმები გაოცდნენ. მდგომარეობა გაუმჯობესებულიყო. ამ ხნის განმავლობაში, ყოველდღე თუ არა, დღეგამოშვებით მაინც აღვავლენდი ღმრთისმშობლის დაუჯდომელს „შენ ხარ ვენახის“ ხატთან. ვიყავი წმინდა ბარბარეს ტაძარში, სადაც მამა კახაბერმა გადამიხადა პარაკლისი. მოვედი მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში, სადაც მამა ილიამ ყურადღებით მომისმინა და „შენ ხარ ვენახის“ ხატთან გადამიხადა ჯანმრთელობის პარაკლისი. მომიხსნეს ქიმიო-თერაპიით მკურნალობა. მაგრამ მათი დაკვირვების ქვეშ უნდა ვიყო მთელი წელი, რადგან თვითონაც გაკვირვებულნი და გახარებულნი არიან. მე კი მწამს, რომ ეს სასწაული „შენ ხარ ვენახის“ ხატმა მოახდინა. მადლობა უფალს.
ლალი, 1999 წ.

* * *
ყოვლადწმინდა სამების სახელობის ტაძრის საძირკველის კურთხევაზე უნდა წავსულიყავით. ვიდრე ხატს გამოაბრძანებდით, შევხედე და ხატი ყოვლადწმინდა ღმრთისმშობლისა „შენ ხარ ვენახი“ პატარ-პატარა ცისფერი ქულებით იყო დაფარული. მეორედ შეხედვისას ელვასავით განათებულიყო. მაშინ ეს არ გავამხილე, გავჩუმდი.
ერთხელ, წირვა რომ აღავლინეთ თქვენ და მამა ილიამ, წირვის შემდეგ საუბრობდით მამა ილიას შესახებ. დავინახე, ყოვლადწმინდა ღმრთისმშობლის ხატიდან „შენ ხარ ვენახი“ როგორ დაეშვა მსხვილი კონა ნათლისა ტრაპეზზე და იქ ისე გაბრწყინდა, რომ მთელი საკურთხეველი განათდა.
ქეთევან ღამბაშიძე
15.12.1996

* * *
1998 წლის 15 ნოემბერს დილაადრიან, გამოღვიძებისთანავე, გავაცნობიერე თუ არა, რომ წირვაზე უნდა წავსულიყავი, ვიგრძენი, სხვა დროს მქონდა დაუოკებელი სურვილი ტაძარში წასვლისა, დღეს კი – სხეული დამძიმებულა, გული ეურჩება გონებას. რამოდენიმე წუთს შევყოვნდი ლოგინში, მაგრამ გონებამ გაიმარჯვა და მცირეოდენი დაგვიანებით შევუერთდი ტაძარში მლოცველ მრევლს.
ქადაგებისას მოძღვარმა გვაუწყა, რომ „შენ ხარ ვენახის“ ხატის პერანგის მოჭედვა დამთავრდა. ამ ამბავმა სულიერად აღმაფრთოვანა, რაც კიდევ უფრო გაამძაფრა ხატის მიერ მოხდენილი სასწაულების მოსმენამ. სულიერმა მამამ ასე დაამთავრა (სიტყვებს ზუსტად ვერ ვიხსენებ) – იმედი ვიქონიოთ, ღმრთისმშობელი შეიწირავს ჩვენს მცირეოდენ ძღვენს.
ჯვარზე მთხვევისას ვხედავ, ხატი „შენ ხარ ვენახი“ ნათელს მოუცავს. ნათელმა ხატს მარჯვნიდან მარცხნივ რამოდენიმეჯერ გადაუარა. ამის შემდეგ თავდახრილი ვიდექი და ვლოცულობდი (მომერიდა, განუწყვეტლივ მეცქირა ხატისთვის). როცა შევხედე, ღმრთისმშობლის თავთან მარცხენა მხარეს შევნიშნე გაძლიერებული ნათელი, არათანაბარ კიდეებიანი, სფეროსებრი და გაძლიერებული ნათელი ღმრთისმშობლის მარჯვენა მხარეს. ძლიერი ნათელი თანდათან გაქრა, მაგრამ ხატი ნათელში დარჩა.
ყოველივე ამან ჩემში გაზარდა განცდა თვისთა ცოდვათა, გააღრმავა გრძნობა სინანულისა, რისთვისაც ვმადლობ უფალს.
მარიამ (შორენა) მესხია
15.11.1998 წ.

* * *
1998 წლის 5 ივლისი. ჩვეულებრივ წავედი წირვაზე, ფეხზე დგომა მიჭირდა, მთელი სხეული მტკიოდა.
დაიწყო ქადაგება... მოძღვარი ყოვლადწმინდა ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატის სასწაულებზე საუბრობდა. გულით, გონებითა და სულით განვიცდიდი ყოველივეს. ამ დროს მეხსიერებაში ამოტივტივდა, რომ რამდენიმე დღის წინ ტაძარი გაძარცვეს, ლოცვაზე მოსულნი გულნატკენნი გამოვბრუნდით უკან, რადგან ტაძარში არავის უშვებდნენ. თავდაპირველად მეგონა, ხატი „შენ ხარ ვენახი“ მოიპარეს.
მოძღვარი ქადაგებდა... ფიქრი იმაზე, რომ ხატი „შენ ხარ ვენახი“ შეიძლება ტაძარში არ ყოფილიყო, გაუსაძლისი გახდა.
დაიწყო ჯვარზე მთხვევა და აი, გამოჩნდა ხატიც, საოცრად მბრწყინავი. ვხედავდი ფერთა არაბუნებრივ სიმკვეთრეს. ნათელი, რომელიც გარს ადგა ღმრთისმშობელს, ოქროსფრად ბრდღვიალებდა. თავდაპირველად, ყურადღება არ მივაქციე. ვიფიქრე, ალბათ, ასეა-მეთქი ყოველთვის.
ჯვარს ვემთხვიე და ცოტა ხნის შემდეგ შევხედე, ისევ ისე ბრწყინავდა. „ნუთუ ესაა გაბრწყინება?“ ფიქრი არ დამემთავრებინა, რომ თავსაბურზე ალაგ-ალაგ დაიწყო ნათება. ნათებას ისეთივე ფორმა ჰქონდა, როგორიც ღმრთისმშობლის შუბლზე გამოსახულ ჯვარს. ანათებდა სიღრმიდან (შიგნიდან) ზედაპირისაკენ. განათდებოდა – ჩაქრებოდა, განათდებოდა – ჩაქრებოდა, ისევ განათდებოდა – ჩაქრებოდა და ასე გრძელდებოდა. მცირე ხნის შემდეგ ნათებები შეწყდა, მაგრამ ვხედავ, ხატის მარჯვენა მხრიდან ნათელი თანდათან შემოდის და ზედაპირულად ეფინება ღმრთისმშობლის სახეს. ამის შემდეგ ისევ განათდა თავსაბურავი. ამ დროს ყრმა იესო საერთოდ არ ჩანდა.
მიმოვიხედე, ახლოს არავინ იყო. ხატს შევხედე, ისევ ისე გრძელდებოდა. ნათებებს ვხედავდი.
დამთავრდა ჯვარზე მთხვევა. ხატისკენ რომ შეტრიალდით და საკურთხეველში შეაბიჯეთ, ხატი მთლიანად ნათელმა მოიცვა. ფარდა რომ ჩამოაფარეთ, ხატი მაშინაც მთლიანად ნათელში იყო.
ტაძრიდან გამოსვლისას სხეულის საოცარი სიმსუბუქე ვიგრძენი. ხმას ვერ ვიღებდი და საუბრის არანაირი სურვილი არ მქონდა.

* * *
12 ივლისს წირვის შემდეგ, სანამ ჯვარს ვემთხვეოდი, თვალი შევავლე ხატს „შენ ხარ ვენახი“. ღმრთისმშობლის სახე და ყრმა იესუ მთლიანად ნათელში იყო. გავიფიქრე, ნუთუ, ისევ განმეორდება? განმეორდა, მაგრამ ამჯერად განსხვავებულად. ღმრთისმშობლის თავსაბურავზე ალაგ-ალაგ რამდენიმე ადგილას ნათებები იყო. ნათდებოდა შიგნიდან ზედაპირისაკენ არა თეთრად, არამედ ოქროსფრად, რაც მეტ ბრწყინვალებას ანიჭებდა ხატს. ოქროსფრად განათდებოდა – ჩაქრებოდა, განათდებოდა – ჩაქრებოდა. ასე განმეორდა რამდენჯერმე.
ნათელი ეფინებოდა ხატს მარცხნიდან, უხილავი სივრციდან, ზემოდან. ღმრთისმშობლის სახე და ყრმა იესუ, როგორც ვთქვი, ნათელში იყო. ნათდებოდა მიდამო თავსაბურავისა. ზემოდან დაანათებდა ხატს, შემდეგ ნათება გადაუვლიდა, ისევ დაანათებდა, გადაუვლიდა და ასე გრძელდებოდა განუწყვეტლივ.
მოულოდნელად, ძლიერ განათდა. ნათება მოდიოდა არა სივრციდან, არამედ ყრმა იესუს შარავანდედიდან. ნათებას თან ახლდა ოქროსფერი სხივებიც, რომელიც კიდევ უფრო აძლიერებდა მის ბრწყინვალებას და ღმრთისმშობლის თავსა და სახეს ეფინებოდა მთლიანად. შემდეგ თანდათან გაიშვიათდა და შეწყდა ნათებები.
შორენა მესხია
14.07.1998 წ.

* * *
ერთ დღეს, სამსახურში მისულს, თანამშრომელმა შემომჩივლა, რომ გურიიდან უკურნებელი სენით შეპყრობილი დედამთილი ჩამოუყვანეს. წუხდა, რომ მისი დედამთილი „ორმოცდაათიანელი“ იყო. მე ვუთხარი, რომ გარდაცვლილ სექტანტს ვერც წესს აუგებდნენ, ვერც ილოცებდნენ მისთვის. ვუამბე „შენ ხარ ვენახის“ ხატის სასწაულებზე და შევთავაზე, რაც შეიძლება სწრაფად დაესვენებინათ ხატი მის სასთუმალთან. იმედი მქონდა, რომ მადლი გადმოვიდოდა მასზე და მოახდენდა სასწაულს. თანამშრომელი დამთანხმდა. მეორე დღეს მივაბრძანე, ტროპარიც გადავეცი და ვთხოვე, ელოცა დილა-საღამოს.
ზუსტად მესამე დღეს, ამაღლების დღესასწაულზე, დილით, გაუღვიძია თუ არა დედამთილს, უკვე გონზე მოსულს, მოუთხოვია, რომ მღვდელი მოეყვანათ. მისი სურვილი შეასრულეს, მოუყვანეს მღვდელი, მოინანია, ეზიარა და გურიაში თავისი ფეხით ჩავიდა.
ვერა

* * *
ეს მოხდა ერთი წლის წინ.
დაახლოებით სამი თვის განმავლობაში წელის არეში მაწუხებდა საშინელი ტკივილი. არანაირი წამალი არ მშველოდა. ჩემმა ნათლულმა მათხოვა „შენ ხარ ვენახის“ ხატი. თან ლოცვა ერთვოდა. ლოცვა წავიკითხე, ხატს სამჯერ ვეამბორე. ღამით საშინელმა ტკივილმა გამაღვიძა, თითქოს მუცელში რაღაც ჩამწყდა. ტკივილმა მალე გამიარა და დილით ჩვეულებრივ ავდექი, ტკივილს აღარ შევუწუხებივარ.
მ. ტატიშვილი

* * *
მე არა ვარ თქვენი ტაძრის მრევლი. მოძღვარი თელავში მყავს – მამა მიქაელ ჭაბაშვილი, ღვთაების ტაძრის, ასევე, წინანდლის ღმრთისმშობლის სახელობის ტაძრის მოძღვარი. ორი წელია, რეგულარულად დავდივარ მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში. ძალიან დიდი მადლია აქ. გასული 2000 წლის გაზაფხულზე ავიღე კურთხევა, მგალობელთა ქორედიდან მომესმინა წირვა-ლოცვა, მაგრამ გამიჭირდა სიმაღლიდან სიწმინდეების ყურება.
წირვის დასასრულს, ჯვარზე მთხვევისას, მცირედმორწმუნემ შევხედე რა „შენ ხარ ვენახის“ ხატს, გამიჩნდა კადნიერი თხოვნა, მთხვევისას სასწაული ეჩვენებინა, მაგრამ მივხვდი ჩემს დაეჭვებას და სასწრაფოდ მოვიცილე ეს აზრი. აი, მივეახლე „შენ ხარ ვენახის“ ხატს, ვემთხვიე ისე, რომ არც კი მახსოვდა ჩემი კადნიერი თხოვნა. ხატმა რაღაც ძალით მომიშორა. ბაგეებიდან მთელს სხეულში დენის მსგავსმა ძალამ დამიარა. ვიფიქრე, მომეჩვენა-თქო და კიდევ ვემთხვიე. იგივე განმეორდა. აღარც მახსოვს, შეშინებული როგორ გამოვედი ტაძრიდან. თავდაპირველად ვერავის ვუმხელდი. მოგვიანებით სულიერი მოძღვარი ვინახულე და ვუთხარი მამა მიქაელს. მან ადიდა ღმრთისმშობელი და შემაგონა: – „რაც სთხოვე, აგისრულა“. მთხოვა, თვითონაც და მრევლიც „შენ ხარ ვენახის“ ხატთან აღვლენილ ჯანმრთელობის პარაკლისებზე მომეხსენიებინა.
აქვე მინდა დავძინო, რომ ჩემმა სულიერმა დამ წინანდლის ტაძარს შეწირა „შენ ხარ ვენახის“ ხატი, რომელიც მამა მიქაელმა და მრევლმა დიდი სიყვარულით და მადლიერებით მიიღო.
ნანა ქევხიშვილი
30.06.2001

* * *
ერთი წლის წინ გაზეთ „საპატრიარქოს უწყებანში“ წავიკითხე მოციქულთა თავთა წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში დასვენებული ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატის მსწრაფლშემწეობაზე. მაშინვე წავედი სალოცავად. წავიკითხე დედის ლოცვა და ცრემლებით შევთხოვე ღმრთისმშობელს ჩემი შვილის ჩიყვისგან განკურნება. მეშინოდა, საოპერაციო არ გამხდარიყო. როგორც კი საშუალება მომეცა, გავუკეთეთ ანალიზები – გავასინჯეთ ექიმს „ლეჩკომბინატში“ – გადავიღეთ ექოსკოპია და ჩიყვი აღარ აღმოაჩნდა. მადლობა ღმრთისმშობელს და უფალს ყველაფრისათვის.
ქვაშვეთის ეკლესიის მრევლი მზია ჩიკვაიძე

* * *
დაახლოებით ერთი წლის წინ „შენ ხარ ვენახის“ პატარა ხატი ვაჩუქე ერთ მოხუცს – სონა ველთაურს (90 წლისას), რომელიც არსენას ქ. № 44-ში ცხოვრობს. იგი ღმრთისმოშიში ადამიანია. დადიოდა ყოვლადწმიდა სამების სახელობის ტაძარში, მაგრამ ბოლო ორი წელი სახლიდან ვერ გამოდის. რამდენიმე დღე ხატს სათანადო ადგილი ვერ მიუჩინა და ერთ დღეს ეს ხატი გაქრა. ძალიან ბევრი ეძება ყველგან, მაგრამ უშედეგოდ. გადის აივანზე და უცებ ესმის ხმა: „ნუ მეძებ, მე აქა ვარ“. აიხედა და ცაზე ხედავს ზუსტად „შენ ხარ ვენახის“ ღმრთისმშობელს.
პატიება სთხოვა მოხუცმა. ღმრთისმშობელმა უთხრა, ახლა აქ ვიქნები, რომ მთელი საქართველო დავიფაროო.
რამდენიმე დღე ასე ეცხადებოდა. ერთ დღეს ოთახში გაიგონა ბრახუნი, რაღაც დავარდა დიდი ხმაურით, გაიხედა და ხედავს, ძირს „შენ ხარ ვენახის“ ხატი აგდია. ახლა კი მიუჩინა ხატს შესაფერისი ადგილი.

* * *
ამა წლის სექტემბრის თვის დასაწყისში ავადმყოფობითა და უშვილობით სასოწარკვეთილი თავთა მოციქულთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში მივედი „შენ ხარ ვენახის“ სასწაულთმოქმედ ხატთან სალოცავად. ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელმა ისმინა უღირსი შვილის ვედრება: ორი თვის შემდეგ ტკივილები შემიმსუბუქდა და დავფეხმძიმდი.
ღმერთმა დაგლოცოთ და გააძლიეროს თქვენი უანგარო ძალისხმევა სულიერო მამებო.
მარიამ ხუციშვილი, 36 წლის
ნიქოზისა და ცხინვალის ეპარქიის მრევლი
1999 წლის 8 დეკემბერი

* * *
ჩემს შვილს – გიორგის დაბადებიდან 10 თვის განმავლობაში მარცხენა თვალიდან ჩირქოვანი სითხე სდიოდა. კლასიკური თუ ხალხური სამედიცინო საშუალებებით მრავალგზის ჩატარებულმა მკურნალობამ შედეგი არ გამოიღო. ბოლოს, მივმართეთ ეკლესიას. სასწაულთმოქმედი ხატის „შენ ხარ ვენახის“ წინაშე ჩემმა სულიერმა მოძღვარმა ბავშვისათვის ღმრთისმშობლის სავედრებელი პარაკლისი აღავლინა, შუბლსა და თვალზე ხატთან დანთებული კანდელიდან ზეთი სცხო, რის შემდეგაც ჩირქოვანი გამონადენი მეყვსეულად შეწყდა.
მადლობას ვწირავ ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობელ დედას ამ დიდი სასწაულისა და ჩემი შვილის განკურნებისათვის.
ელენე ანჯაფარიძე
თბილისი, 1997 წელი

* * *
1997-98 წლებში მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში მსახურებისას სააღმსარებლოში შემოვიდა სიმსივნით დაავადებული გოგონა. უმძიმესი და უიმედო მდგომარეობის გამო, იგი ონკოლოგიური საავადმყოფოდან გამოეწერათ. ლოგინად ჩავარდნილ ავადმყოფს გადაბრუნებაც კი არ შეეძლო, სტანჯავდა ტკივილები.
სასთუმალთან ესვენა ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის ხატი „შენ ხარ ვენახი“, რომელიც მეგობარმა აჩუქა. ავადმყოფი განუწყვეტლივ ევედრებოდა ღმრთისმშობელს შემწეობას.
ერთხელაც, ნახევრად ჩაძინებულმა იხილა, როგორ წამოიმართა მის საწოლთან „შენ ხარ ვენახის“ ხატი, რომელმაც ნაზი ხმით უთხრა: „მე შენ განგკურნავ“.
ამის შემდეგ ავადმყოფმა შეძლო ფეხზე წამოდგომა, მოვიდა მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში და გახდა აღმსარებელი. ეს გოგონა გამოჯანმრთელდა და განიკურნა სნეულებისაგან.
დეკანოზი ილია ნასიძე

* * *
2002 წლის ნოემბერში ვიმოგზაურე რუსეთში ხატმწერ ირაკლი ცინცაძესთან, დავით ბურდულსა და გ. კახნიაშვილთან ერთად. მოვილოცეთ მოსკოვის მახლობლად მდებარე ტაძრები, ასევე, ფსკოვო-პეჩორაც.
გადმოცემით ვიცოდით, რომ ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატის ასლებიდან, რომლებიც მღვდელმა თეოდორე გიგნაძემ ჩააბრძანა, დაიწყო მირონდენა. დიდი სურვილი გაგვიჩნდა, გვეხილა ეს სასწაული.
მონასტრის მახლობლად ცხოვრობს დეკანოზი ვასილი, 90 წლის. ვესტუმრეთ მას. ძალიან თბილად მიგვიღო. სანამ მამა ვასილის ოთახში სასაუბროდ შევიდოდით, მისმა სულიერმა შვილმა ჩვენი პირადი ჯვრები, გულსაკიდი ხატები „ივერიის ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის“ მირონმდინარე ხატთან მოათავსა, შემდეგ მირონმდინარე ხატებთან ერთად პატარა ჯამში ჩააწყო. ჩვენ კი მამა ვასილთან შევედით სასაუბროდ. დაახლოებით ორმოცი წუთის შემდეგ გამოვედით და ვხედავთ: ჯამი, რომელშიც ხატები და ჯვრები ეწყო, მირონით ავსებულა. გვიამბეს, როგორ დაიწყო მირონდენა „შენ ხარ ვენახის“ ხატის ასლებიდან. ხატებს, ასევე, სდიოდა ზეთიანი წყალი, ხოლო პატარა გულსაკიდი ხატიდან 33 ლიტრი მირონი აიღეს. მამა ვასილის სახლში თითქმის ყველა ხატი მირონითაა დაცვარული. ჩვენს გაოცებასა და სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. ხატებიდან დადენილი ზეთიანი წყალი და მირონი, როგორც გვითხრეს, 200 ლიტრამდეა. მირონდენა ხატებიდან გრძელდება.
ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატის „შენ ხარ ვენახის“
მიერ აღსრულებული სასწაულები
(მესამე ნაწილი)
* * *
ჩემი მეგობრის დედას ინსულტის გამო დაემართა სისხლჩაქცევა – ჰემოტომა – თავის არეში. უმძიმეს მდგომარეობაში მოათავსეს რეანიმაციაში. გაუკეთდა სასწრაფო ოპერაცია, თავის ქალის ტრეპანაცია. იგი ასაკოვანია, დაავადებულია ჰიპერტონიით, აღენიშნება სისხლძარღვების ათეროსკლეროზული დაზიანება, რამაც არაერთხელ შეუქმნა საფრთხე მის ჯანმრთელობას.
ოპერაციის შემდგომი პერიოდი გართულდა. ავადმყოფი ხუთი დღის განმავლობაში კრიზისულ მდგომარეობაში იმყოფებოდა. ექიმების ყოველგვარი მცდელობის მიუხედავად, მდგომარეობა არ უმჯობესდებოდა. მაშინ თვით მკურნალმა ექიმმა თავისი ავადმყოფი მიანდო ღვთის ნებას, განგებას.
ჩვენი სურვილით საავადმყოფოში წავაბრძანეთ ხატი „შენ ხარ ვენახი“. დაუბრკოლებრივ დავასვენეთ სასთუმალთან. ავადმყოფს ხელზე გავუკეთეთ ნაკურთხი ჯვარი. რამოდენიმე საათის შემდეგ მკურნალმა ექიმმა კმაყოფილებით აღნიშნა, რომ მდგომარეობა გაუმჯობესდა, კერძოდ, ავადმყოფს გაუჩნდა რეფლექსი და თან გაიღიმა.
მეორე დღიდან ავადმყოფი კონტაქტური გახდა, დაიმედებულმა ოჯახის წევრებმა მოციქულთა თავთა წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში მოსვლის სურვილი გამოთქვეს, მოძღვარს გადაახდევინეს პარაკლისი ღმრთისმშობლის ხატთან „შენ ხარ ვენახი“. საავადმყოფოში დაბრუნებულებს ავადმყოფის მდგომარეობა საგრძნობლად გაუმჯობესებული დახვდათ. შვილმა არაერთხელ აღნიშნა, რომ ტაძარში ლოცვის შემდეგ, დედა სულ უკეთ და უკეთ ხდებოდა.
ავადმყოფის არაერთმა ახლობელმა აღიარა სასწაულებრივი შემობრუნება. მათ შორის ხანდაზმულმა ექიმმა აღფრთოვანებულმა აღნიშნა: „ალბათ არსებობს ღმერთი“.
ოპერაციიდან ერთი თვის შემდეგ ავადმყოფი საავადმყოფოდან გაეწერა ყოველგვარი გართულების გარეშე. მას და მისი ოჯახის წევრებს ეკლესიური ცხოვრების სურვილი

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
გაგრძელება

გაუჩნდათ. ავადმყოფმა სახლში მკურნალობისას მოძღვარს აღსარება ჩააბარა და ეზიარა. დღესდღეობით მისი ჯანმრთელობა დამაკმაყოფილებელია. მას და მის მეგობრებს სურვილი აქვთ, პირველივე შესაძლებლობისთანავე ოჯახებმა ერთად დაიწერონ ჯვარი ეკლესიაში.
ლია აბრამია
1999 წლის გაზაფხული

* * *
ჩემს გოგონას 1998 წლის ოქტომბერში დაუდგინდა ზურგის ტვინის ანთება. ექიმებმა საჭიროდ მიიჩნიეს, სხივური და ინტერვენციული დიაგნოსტიკის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში მაგნიტურ-რეზონანსული გამოკვლევის ჩატარება.
გამოკვლევის შედეგად დადგინდა: ზურგის ტვინის ინტრამედულარული სიმსივნე (სავარაუდოდ, ასტროციტომა) კისრის მე-2, მე-3 მალების დონეზე. დაუნიშნეს მკურნალობა, ავადმყოფის მდგომარეობის გაუმჯობესდა, მაგრამ ბავშვს მაინც უჭირდა ადგომა, დრო და დრო ჰქონდა ტკივილები. ოთხი თვე ლოგინს იყო მიჯაჭვული. ექიმებმა გვირჩიეს, ოპერაცია გერმანიაში გაგვეკეთებინა.
ერთ დღეს, მორიგი გამოკვლევის ჩასატარებლად, ბავშვი საავადმყოფოში უნდა წაგვეყვანა. რამდენჯერმე სცადა ადგომა, მაგრამ ვერ შეძლო. ამ დროს სანახავად მოსულმა მეგობარმა გოგონამ მოუტანა ღმრთისმშობლის სასწაულთმოქმედი ხატი „შენ ხარ ვენახი“. მოხდა სასწაული – ავადმყოფი წამოდგა ლოგინიდან და მეოთხე სართულიდან ფეხით ჩავიდა.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, უწმიდესი და უნეტარესი ილია მეორე მატერიალურად დაგვეხმარა ბავშვის საზღვარგარეთ სამკურნალოდ გასაგზავნად და დალოცა ჩვენი შვილი. ამასთან, უწმიდესის ლოცვა-კურთხევითა და შეგონებით, ბავშვი მივიყვანეთ მოციქულთა თავთა წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში იქაურ მოძღვრებთან, სადაც „შენ ხარ ვენახის“ ხატთან გადაუხადეს ღმრთისმშობლის პარაკლისი.
ხათუნა ყოველთვის მორწმუნე იყო, მარხულობდა, სჯეროდა, რომ ოპერაცია არ დაჭირდებოდა და ღმერთს სთხოვდა შემწეობას. ღმრთისმშობლის სასწაულთმოქმედ ხატთან მიახლების შემდეგ განუმტკიცდა რწმენა. ესწრებოდა ლოცვებს, წირვებს, სამჯერ მიიღო წმიდა ზიარება. ბავშვი თანდათან გამომჯობინდა და დაუბრუნდა სიცოცხლის ხალისი.
გავუკეთეთ განმეორებითი გამოკვლევა სხივური და ინტერვენციული დიაგნოსტიკის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, სადაც პროფესორებმა მ. ბერაიამ და მ. ოკუჯავამ სიმსივნე ვერ აღმოაჩინეს. ჩემი შვილი დღეს, პრაქტიკულად, ჯანმრთელია, რაც გამოკვლევამაც დაადასტურა.
მადლობას ვწირავ ღმერთს, ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობელს ასეთი სასწაულისათვის. ეს იყო ჩემი შვილის ხელმეორედ დაბადება.
აქვე მინდა უდიდესი მადლობა გადავუხადო უწმიდესსა და უნეტარესს, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს ილია მეორეს, თავთა მოციქულთა წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძრის მოძღვრებს ქრისტესმიერი სიყვარულისა და თანადგომისათვის.
ნინო მენაბდე, თემურ დევდარიანი

* * *
ჩემი მისვლა მოციქულთა თავთა წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში შემთხვევით არ მომხდარა. ვიყავი მძიმე ავადმყოფი – ხერხემლის სიმსივნით. ვემზადებოდი საოპერაციოდ გერმანიაში გასამგზავრებლად. მამაჩემი იყო უწმიდესთან და უნეტარესთან, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქთან ილია მეორესთან. უწმიდესმა დამლოცა, გამომიგზავნა ღმრთისმშობლის ხატი „სწრაფლშემსმენელი“ და მამას ურჩია, მივსულიყავით მოციქულთა თავთა წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში. უთხრა, რომ იქ დასვენებული იყო სასწაულთმოქმედი ხატი „შენ ხარ ვენახი“. პირველად მისულს მამა თეოდორე დამხვდა. ავუხსენი ჩემი მდგომარეობა. ძალიან შეწუხდა, გამამხნევა და ღმრთისმშობლის პარაკლისი გადამიხადა. მოხდა სასწაული: პარაკლისის შემდეგ მარჯვენა ფეხის ტერფში დაკარგული შეგრძნება დამიბრუნდა.
შემდეგ შევხვდი წინამძღვარს, გავესაუბრე, გადამიხადა პარაკლისი, ლოცვებში მიხსენიებდა, სახლში გამომატანა „შენ ხარ ვენახის“ ხატის კანდელის ზეთი და ყოველთვის ძილის წინ სიმსივნეზე ზეთს ვიცხებდი. საოცარი გრძნობა მეუფლებოდა, სიტყვებით გამოთქმა მიჭირს. თითქოს ზურგზე უმძიმესი ტვირთი მეკიდა და უცებ მომხსნეს, ვგრძნობდი სასწაულს, რისი გადმოცემაც შეუძლებელია.
როგორც კი გერმანიაში წასვლას გადავწყვეტდით, ყოველთვის რაღაც პრობლემა ჩნდებოდა. ეს ღვთის ნება იყო.
ჩემი გამოჯანმრთელების პროცესი სასწაულებრივად წარიმართა. საოცარი იყო, რომ შემეძლო მთელი წირვა ფეხზე მდგომს მომესმინა, განსაკუთრებით, იმ დღეს, როცა ვეზიარებოდი, სხვა დროს სიარულიც მიჭირდა. ზიარებისას კი ისეთ ძალას ვგრძნობდი, რაც მანამდე არ მიგრძვნია. ექიმები გაოგნებულნი იყვნენ ჩემი მდგომარეობით. შემდეგ ახლობელი ექიმის რჩევით გავიკეთე მაგნიტურ-რეზონანსული გამოკვლევა. მოხდა სასწაული: ორმა პროფესორმა სიმსივნის ადგილას ვეღარაფერი აღმოაჩინა და ერთმანეთს გაოგნებულები ეკითხებოდნენ, სად გაქრაო?!
ღვთის მადლით, დღეს ჯანმრთელი ვარ. მადლობა უფალს, რომ ასეთი სასწაულის ღირსი გამხადა. ღვთისმოშიში ყოველთვის ვიყავი, დავდიოდი ეკლესიაში, ვმარხულობდი, მაგრამ აღსარების თქმა და წმიდა ზიარების მიღება ვერ მომეხერხებინა, ყოველთვის რაღაც მიშლიდა ხელს, ამიტომაც ღმერთმა განსაცდელი მომივლინა, რისთვისაც მადლობას ვწირავ შემოქმედს.
მინდა აღვნიშნო, რომ სანამ „შენ ხარ ვენახის“ ხატის შესახებ შევიტყობდი, რესპუბლიკურ საავადმყოფოში ექიმთან უნდა წავსულიყავი. იმ პერიოდში ფეხზე თითქმის ვერ ვდგებოდი და ადგომა ძალიან გამიჭირდა. შემთხვევით ახლობელი გოგონა მოვიდა და „შენ ხარ ვენახის“ ხატი მომიტანა, თუმცა მაშინ არც მისი (ხატის) სახელი ვიცოდი და არც ადგილსამყოფელი. უბრალოდ მითხრეს, რომ სასწაულთმოქმედი ხატი იყო. მალე რაღაც ძალა ვიგრძენი, ჩვეულებრივად ავდექი და ოთხი სართული ისე ჩავიარე, არ გამჭირვებია.
აქვე მინდა აღვნიშნო, რომ ჩემი მეგობრის ძმა მოულოდნელად ავად გახდა, წაერთვა ხელ-ფეხი, უჭირდა მეტყველება. კომპიუტერულმა გამოკვლევამ აჩვენა, რომ ტვინი ჰქონდა შეშუპებული. ძალიან შევწუხდი და „შენ ხარ ვენახის“ ხატის ასლს, რომელიც სახლში მქონდა, მისი გამოჯანმრთელება შევთხოვე. მეორე დღეს დაგვირეკეს და გვითხრეს, რომ ირაკლი კარგად იყო და განმეორებითი კომპიუტერული გამოკვლევისას აღარაფერი აღმოჩნდა. მაშინვე მივხვდი, რაც მოხდა. მადლობა შევწირე უფალს, „შენ ხარ ვენახის“ ხატს.
ხათუნა დევდარიანი
3 ივნისი, 1999 წელი

* * *
1999 წლის 14 იანვარს ჩემი და, მზია ნოდარის ასული მირძველი, დავაწვინეთ პირველ კლინიკურ საავადმყოფოში. ჰქონდა თირკმელების მწვავე შეტევა. რენდგენმა დაარწმუნა ექიმები, რომ მარცხენა თირკმლის საწვეთარზე ჰქონდა სიმსივნური წარმონაქმნი. მარჯვენა თირკმელი საერთოდ გაჩერებული იყო. 17 იანვარს მამაჩემის დეიდაშვილის შვილმა, რომელიც მოციქულთა თავთა წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძრის მრევლია, საავადმყოფოში მოგვიტანა ღმრთისმშობლის ხატი „შენ ხარ ვენახი“ და გვითხრა: ეს სასწაულთმოქმედი ხატია, უნდა დავასვენოთ ავადმყოფის საწოლთან და ვილოცოთ. ყოველდღიურად, მე, ჩემი და, დედაჩემი და ავადმყოფი მზია ვლოცულობდით. რამოდენიმე დღის შემდეგ ნათესავმა ნაკურთხი წყალიც მოგვიტანა, რომელსაც ყოველდღიურად ვასმევდით ავადმყოფს და საწოლის გარშემო და პალატაშიც მოვაპკურეთ. ნაკურთხი წყლის მიღების პირველსავე დღეს ამოქმედდა გაჩერებული თირკმელი. ავადმყოფს ღამეს მე და ჩემი და ვუთევდით. ხანგრძლივმა ღამისთევამ, ალბათ, ძალიან გადამღალა და ერთ ღამეს, როდესაც დაბალ, უზურგო, სკამზე ვისხედით ავადმყოფის საწოლთან გულწასული გადავვარდი, უმალ მოვედი გონს და დავრწმუნდი, რომ ძირს კი არ ვეგდე, სკამზე ვიყავი გადაწოლილი ჰორიზონტალურად, ტანი ჰაერში მქონდა, თითქოს რაღაც მაკავებდა, რომ არ დავცემულიყავი. წინააღმდეგ შემთხვევაში, თავი გამიტყდებოდა, რადგან იატაკი ლინოლიუმ მოგებული ბეტონისაა. ექიმებმა 4 თებერვლისთვის დანიშნეს ოპერაცია, მანამდე, 1 თებერვალს საკონტროლო გასინჯვამ აჩვენა, რომ სადინარები სუფთა იყო და სიმსივნის არავითარი კვალი არ ჩანდა (ძველი და ახალი რენდგენის სურათები ჩემთანაა). 8 თებერვალს გამოჯანსაღებული ჩემი და საავადმყოფოდან გამოწერეს და უხერხულობის თავიდან ასაცილებლად ავადმყოფს დაუსვეს დიაგნოზი – თირკმელის ჭვალი.
ავადმყოფის დის, თინა მირძველის სიტყვებიდან ჩაიწერა დავით ელისაშვილმა

* * *
1998 წლის გაზაფხულზე დაგვიანებით შევიტყვე მარტოხელა პაპიდის ავადმყოფობის ამბავი. მეორე დღესვე სასწრაფოდ გავეშურე საავადმყოფოში მის სანახავად. პაპიდა ქეთევანს ჩემი ნახვა ძალიან გაუხარდა და მითხრა, რომ მთელი თვეა მელოდება და დარწმუნებულია, რომ მე უნდა მოვარჩინო.
ქეთევანი ძალიან ავად იყო. მისი დიაგნოზის ჩამოყალიბება ექიმებს ძალიან უჭირდათ. მკურნალობდნენ, როგორც დეკომპენსაციით მიმდინარე გულის უკმარისობას. პაპიდას თავისი ძმისშვილები ნახვას და პატრონობას არ აკლებდნენ, მაგრამ შედეგი მაინც არ ჩანდა. ავადმყოფი ისე იყო მისუსტებული, რომ ფეხზე დგომაც კი უჭირდა. მე ვუთხარი, რომ მეორე დღეს ვინახულებდი, წავიყვანდი სხვა საავადმყოფოში ექოსკოპიისათვის, სადაც მე ვმუშაობ და მივუტანდი „შენ ხარ ვენახის“ ხატს, რომელმაც მომაკვდავი გოგონა განკურნა.
მეორე დილას პაპიდა მანქანამდე სვენებ-სვენებით მივიყვანეთ და წავედით ექოს გადასაღებად. ექიმს წინასწარ ვთხოვე, რომ ურიგოდ გაეშვათ, რადგან ავადმყოფს არც დგომის და არც ჯდომის თავი არ ჰქონდა. ახალმა გამოკვლევამ დამატებითი ეჭვი წარმოშვა – კუჭის სიმსივნე.
დამშვიდობებისას პაპიდა ქეთევანს გადავეცი ხატი და ვთხოვე, გაფრთხილებოდა. მეორე დღეს ქეთევანმა თავისი მხნეობით გამაოცა. ხატი ტანსაცმლის ქვეშ, მკერდზე ჰქონდა მიხუტებული და არ იშორებდა. მასში მინავლებული სიცოცხლე თითქოს ხელახლა იწყებდა გამოცოცხლებას. პალატაში წავუკითხე „ლოცვა ყოველგვარ სნეულებასა ზედა“, ვაპკურე ნაკურთხი წყალი. პაპიდამ ლოცვანი დაიტოვა და ელვის სისწრაფით წაიკითხა. მესამე დღეს იგი ფეხზე დამხვდა. ამჯერად, დავუტოვე წიგნი „ჩვენთან არს ღმერთი“, რომელსაც ასევე ხარბად დაეწაფა. მომდევნო დღეს მისულს კი გასაწერად გამზადებული დამხვდა. აელაგებინა ლოგინი და დასამშვიდობებლად მიცდიდა. გასაკვირი ის იყო, რომ ქეთევანი გამოწერილ წამლებს არ სვამდა, ყრიდა და დიდი ხვეწნით თუ მიიღებდა რომელიმეს, ისიც აქა-იქ. მოკლედ, არ მკურნალობდა.
გავიდა რამდენიმე დღე. პაპიდასთან კავშირი გამიწყდა. ერთ შაბათს საღამოს ტაძარში ლოცვაზე მისული სახტად დავრჩი, როცა იგი წმინდა გიორგის ხატთან დავინახე. შეხვედრით ორივემ ძალიან გავიხარეთ. თურმე ქეთევანი მარტო წამოვიდა ძმისშვილის სახლიდან, რათა ლოცვას დასწრებოდა. გამოთქვა აღსარების სურვილი. მამა ალექსანდრემ სულ მალე აზიარა კიდეც.
შემდეგი ზაფხული პაპიდა ქეთევანმა მშობლიურ სოფელ ბერშუეთში გაატარა. ივლისში ჩვენს მიწას დიდი სიხარული მოეფინა. წმინდა ნინოს გზით მომავალი მეუფე ნიკოლოზის ჯგუფმა ძირითადი მარშრუტი განავრცო და ბერშუეთს ეწვია. ეს იყო 7 ივლისს – იოანე ნათლისმცემლის შობის დღესასწაულზე. ჩვენი ზანტი ქართველები მეუფეს საკმაოდ უნდოდ შეხვდნენ, ფეხზეც კი არ წამოუდგნენ. საღამოს პარაკლისს მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარშიც ხმაურით დაესწრნენ, თუმცა წასაყვანი სტუმრები ყველამ დაითითოვა. ზოგს რომ არ შეხვდა სტუმარი, გულდაწყვეტილი დარჩა.
თითქოს ღრმა ძილიდან გამოფხიზლდნენო, მეორე დილას დიდიან-პატარიანად მიიჩქაროდნენ ეკლესიაში. მეუფემ ილოცა, იქადაგა. მიმსვლელნი ხატებითა და ლოცვის წიგნებით დაასაჩუქრა. განათებულ და გახალისებულ ბერშუეთელებს შორის ერია პაპიდა ქეთევანი, რომელიც მანძილის სიშორეს ვერ შეეშინებინა და ამ მთაზე ფეხით ამოსულიყო. მისი ავადმყოფობა უკვალოდ გაქრა. ისე რომ, შემოდგომაზე პაპიდა ქლიავის კრეფაშიც კი მოგვეხმარა.
ირინე (გორი)
27.01.99

* * *
ეს მოხდა 1997 წლის აპრილში, მოსკოვში, სადაც ჩემი ძმა იმყოფება დროებით საცხოვრებლად. ჩემმა ძმისშვილმა მარიამმა, თურმე, მონეტა გადაყლაპა. ბავშვი წლისა და ოთხი თვის იყო. მდგომარეობა სწრაფად დამძიმდა, დაეწყო ხორხის შეშუპება და ძილისკენ მიდრეკილება. მშობლებმა პირველი რჩევა-დარიგება სასწრაფო დახმარების ექიმისაგან მიიღეს. საავადმყოფოში 20 წთ-იანი ნარკოზის ქვეშ მონეტა სპეციალური აპარატით ამოუღეს და გადაიყვანეს რეანიმაციულ განყოფილებაში. მედპერსონალმა აღნიშნა, ბავშვი მთელი ღამე თქვენს ენაზე რაღაცას მღეროდაო (წლისა და 2 თვის მარიამი „მამაო ჩვენოს“ იმეორებდა მამასთან ერთად).
სახლში დაბრუნებისთანავე, როცა მამამ სანთელი აანთო და შვილის გადარჩენისათვის სამადლობელ ლოცვებს აღავლენდა, თურმე მარიამმა ყველა ხატზე მთხვევა მოითხოვა. შემდეგ ამოირჩია ხატი „შენ ხარ ვენახი“, გულში მაგრად ჩაიკრა და მთელი კვირა არ იშორებდა. ბავშვს ხატს ვერ ართმევდნენ. ღამითაც გულში ჰქონდა ჩაკრული და ისე იძინებდა. შემდეგ თურმე ძლივს დაიყოლიეს და ხატი თავის ადგილას დააბრუნეს.
ჩვენ გვჯერა, რომ პატარა მარიამი ღვთისმშობელმა მარიამმა დაიფარა.
დიდება უფალს!
მარიამ (შორენა) მესხია

* * *
ექვსი თვე გავიდა მას შემდეგ, რაც „შენ ხარ ვენახის“ ხატმა ჩვენს ოჯახში სასწაული მოახდინა. ზაფხულში უმუშევარი დავრჩი და თქვენი კურთხევით სოფელში წავედი, ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატი შევიძინე და ოჯახისთვის წავაბრძანე.
ყოველთვის, როდესაც ეკლესიაში ამ ხატის წინ ვლოცულობდი, პირად სათხოვარზეც ვევედრებოდი: „ღვთისმშობელო, მრავალი სასწაული მოახდინე, გთხოვ, მოიღო წყალობა და ეს სათხოვარიც ამისრულო, ეს ჩემთვის სასწაული იქნება“. (ბოლოს მივხვდი, რომ სასწაული მხოლოდ კურნების სახით უნდა ეჩვენებინა, რადგან უფალმა მას კურნების ძალა მიჰმადლა, რისთვისაც მრავალგზის მადლობას ვწირავ).
დავიწყებ იქიდან, რომ დედას ნერვიულობის ნიადაგზე, მაღალ წნევაზე გაჟონვა დაემართა. გაუჩერდა მარცხენა ფეხი და ხელი. წაერთვა მეტყველება, ძლივს გასაგებად ამბობდა სიტყვებს. მეხსიერება ჰქონდა. მოვიყვანეთ ექიმები. დიაგნოზი მძიმე იყო (უამრავი ჩამონათვალით). მკურნალი ექიმის თქმით, დედას ხელ-ფეხი დიდხანს არ აუმოძრავდებოდა, განსაკუთრებით ხელი. შესაძლებელი იყო, გართულებებიც მოჰყოლოდა. ავადმყოფობის მეორე დღეს სამი ან ოთხი საათი იქნებოდა, ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატი ავიღე, ფრთხილად მივუახლოვდი დედის საწოლს, დავიჩოქე და ვუთხარი: „დედა, ეს ღმრთისმშობლის ხატია, შენი სიტყვებით შეევედრე, რომ ხელ-ფეხი აგიმოძრავდეს, გულით სთხოვე. ეს ხატი ყველა ავადმყოფობას კურნავს, ჩვენთან ეკლესიაში სიმსივნიანი ქალი განკურნა“. (დედა არაეკლესიურია). მან ხელის კანკალით გამომართვა ხატი, ეამბორა, შემდეგ გულში ჩაიკრა. ლაპარაკი ძალიან უჭირდა, მაგრამ მაინც შეევედრა ტირილით: „გეხვეწები, ხელ-ფეხი ამიმოძრავე, ღმრთისმშობელო“. სხვა ვერაფერი სთხოვა, ისე კი ტუჩებსა და სახეზე ეტყობოდა, რომ კიდევ რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ვერ შეძლო. ხატი დიდხანს ჰქონდა გულში ჩაკრული. მიუხედავად იმისა, რომ მარტო ვუვლიდი დედასა და ოჯახს, ლოცვები არ შემიწყვეტია, განსაკუთრებით, ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატთან. საღამოს ხუთი საათი იქნებოდა (ეს ხდება მეორე დღეს) დედას ხელი ნელ-ნელა აუმოძრავდა და ზემოთაც ასწია, შემდეგ – თითებიც და იმავე ღამეს, დაახლოებით, თერთმეტ საათზე ჯერ ფეხის თითები აამოძრავა, შემდეგ ფეხი ცოტათი ასწია. გახარებულმა აღარ იცოდა, რა ეთქვა, ბავშვივით უხაროდა. რაღა თქმა უნდა, ყველაფერს მივხვდი, უფალსა და ღმრთისმშობლის ხატს მადლობა შევწირე. დილას დედამ ხატი მომთხოვა, გულში ჩაიკრა და ტირილით მადლობას უხდიდა. მე კი მითხრა: „გეხვეწები, ეს ხატი აქ დატოვე, თბილისში არ წაიღო, ამან გადამარჩინა“. ათი დღის შემდეგ ჩემი დახმარებით ოთახებში დადიოდა. დაახლოებით მეთოთხმეტე დღეს კი დამოუკიდებლად, ხელ-ჯოხით შეეძლო ნელ-ნელა სიარული. დღეს, შეძლებისდაგვარად, ოჯახის საქმეებსაც აკეთებს.
მამაო, მინდა გითხრათ, რომ ათი დღის განმავლობაში ძალიან მძიმე მდგომარეობაში იყო. ზოგი ახლობელი პირდაპირ მეუბნებოდა, ვერ გადაიტანსო. მე კი გულის სიღრმეში მჯეროდა, რომ დედა გადარჩებოდა. დღე და ღამ ტირილით ვევედრებოდი უფალს დედის სიცოცხლეს. ორი კვირა არ მძინებია. მადლობა უფალს და თქვენ, მოძღვარო, იმისათვის, რომ ჭეშმარიტების გზაზე დამაყენეთ.

* * *
2001 წლის 1 ოქტომბერს სრულიად ჯანმრთელი მივდიოდი ბაზარში და მეტროში გავხდი ავად. დავვარდი, გონება დავკარგე. მიმიყვანეს ქალაქის პირველ კლინიკურ საავადმყოფოში ბატონ თამაზ ოთარაშვილთან. კომპიუტერულმა გამოკვლევამ თავში სიმსივნური წარმონაქმნი აჩვენა. დამინიშნეს მკურნალობა, მაგრამ დღითი-დღე უარესდებოდა მდგომარეობა. პროფესორმა სოსო გვაზავამ ბატონ თამაზთან ერთად გადაწყვიტა ოპერაცია, მაგრამ მე უარი განვაცხადე. ამასობაში ხელ-ფეხი გამიჩერდა, წელს ქვემოთ მოვწყდი, სახე დეფორმირებული მქონდა.
ახლობლები ეკლესიაში დადიოდნენ და ღმერთს ეხვეწებოდნენ, რომ გადავრჩენილიყავი.
ბოლოს გადავწყვიტე ოპერაციის გაკეთება, მაგრამ ჯერ ეკლესიაში მინდოდა მისვლა და ჩემი თხოვნით, ჩემმა შვილებმა ხელში აყვანილი მიმიყვანეს მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში. იქ მოძღვარმა გამომკითხა, რა მჭირდა. მე ვუთხარი: მამაო, მგონი ავთვისებიანი სიმსივნე მაქვს. მან მანუგეშა, ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატთან გადამიხადა პარაკლისი, მთხოვა, ყველა ცოდვა მომენანიებინა, მელოცა და მაზიარა. ოპერაციამ კარგად ჩაიარა. რამოდენიმე ხნის შემდეგ გავიარე, მაგრამ მოულოდნელად მდგომარეობა გაუარესდა. ანალიზებმა მეორე სტადიის სიმსივნე აჩვენა. ყოველდღე ველოდებოდი სიკვდილს, დავიწყე გამუდმებული ლოცვები და ვთხოვდი ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატს გადარჩენას. მოხდა სასწაული. განვიკურნე „შენ ხარ ვენახის“ ხატის შემწეობით. რაც არ უნდა ავად ვიყო, ეკლესიაში შესვლისთანავე კარგად ვხდები, მაგრამ ერთ შაბათს ტაძრში ყოფნისას ვიგრძენი, რომ ხელში გრძნობა დამეკარგა, თითქოს გამიხმა. მიუხედავად ხალხმრავლობისა, მოვახერხე „შენ ხარ ვენახის“ ხატთან მიახლოება, ხელი მოვკიდე, ვემთხვიე და დავიწყე თუ არა ლოცვა, ცოტა ხანში გრძნობა დამიბრუნდა.
მადლობა უფალს.
ნათელა გაბიტაშვილი
19.03.2002

* * *
1999 წლის 8 იანვარს, ჩემს შვილს, ლევან ნაცვლიშვილს, სრულიად მოულოდნელად დაემართა ტვინში სისხლის ჩაქცევა. წაერთვა მარჯვენა ხელ-ფეხი და მხედველობა. სასწრაფოდ გაუკეთდა ოპერაცია. ანესთეზიიდან გამოსვლის შემდეგ დასჭირდა ხელოვნური სუნთქვის აპარატზე ჩართვა. ოპერაციის მეორე დღეს მდგომარეობა კიდევ უფრო დამძიმდა. ექიმებს გადარჩენის იმედი აღარ ჰქონდათ.
რამოდენიმე დღის შემდეგ ჩემმა ახლობელმა, მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძრის მრევლმა მანანა თათანაშვილმა გამომიგზავნა ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატი, რომელიც ლევანის სახელზე იყო ნაკურთხი. იგი ჩემი შვილის საწოლთან დავასვენე. სანამ ლევანი მდგომარეობიდან არ გამოვიდა, ღმრთისმშობლის ხატი არ მოშორებია ჩემი შვილის სასთუმალს. ეს ხატი მე დიდ ძალას მმატებდა. გულმხურვალედ ვკითხულობდი დედის ლოცვებს, დილა-საღამოს ლოცვებს და გულში ვევედრებოდი ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობელს: „შვილი გადამირჩინე, ღმრთისმშობელო მარიამ“. მართლაც, ისმინა მარიამ ღმრთისმშობელმა ჩემი ვედრება. 19 იანვარს, ნათლისღების დღეს, დილიდან, ლევანი უკვე თავისით სუნთქავდა.
ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის ხატი „შენ ხარ ვენახი“ რომ არა, ვინ იცის ჩემი შვილის მდგომარეობა როგორ წარიმართებოდა.
მადლობა უფალს.
მარინე ნაცვლიშვილი
1999 წ.

* * *
1999 წლის თებერვალში დედა გაცივდა და ავად გახდა. მივმართეთ ექიმს. გასინჯა ავადმყოფი და დიაგნოზი საკმაოდ სერიოზული აღმოჩნდა – ფილტვის ტუბერკულოზი სიმსივნის ნიშნებთან ერთად. დედისთვის არაფერი მითქვამს, სასწაფოდ ამოვედი თქვენთან ტაძარში, რადგან განსაკუთრებულად ვგრძნობდი ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატის შემწეობას. მას შევავედრე დედაჩემი და ვთხოვე მისი გამოჯანმრთელება. შემდეგ თქვენ მოგმართეთ. დამამშვიდეთ და მაკურთხეთ, ავადმყოფი დედის სახელი ჩამეწერა მოსახსენიებელში, რომელსაც კითხულობდნენ ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატის წინაშე აღვლენილ ლოცვებში. ამავე დროს მომეცით ღმრთისმშობლის კანდელიდან ზეთი, რომელსაც ყოველდღიურად ვასმევდი.
ზეთის მიღებიდან ოთხი დღის შემდეგ ექიმი შედეგით კმაყოფილი დარჩა. ოცი დღის შემდეგ კი გაოცებული გვეუბნებოდა: „ასეთი შედეგი საიდან მივიღე, არ ვიცი“. მე და დედამ ერთმანეთს გადავხედეთ, რადგან ჩვენ კარგად ვუწყოდით, ვისი მადლი და წყალობა იყო ყოველივე. სამი თვის შემდეგ დედა მთლიანად განიკურნა.
ღმრთისმშობლისადმი დიდი სიყვარული და მადლიერება მაბედინებს, მოგითხროთ ეს სასწაული, რათა იდიდებოდეს მისი ყოვლადწმიდა სახელი აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
გალინა
ბოდბის წმინდა ნინოს დედათა მონასტერი
06.12.2002

* * *
2000 წლის 14 იანვრიდან, დეკანოზ გიორგი ფეიქრიშვილის ლოცვა-კურთხევით, ოქროყანაში დაბრძანდება ხატი „შენ ხარ ვენახი“.
1. როდესაც ხატი შემობრძანდებოდა ოჯახებში, პირველ რიგში, ხალხს უჩნდებოდა სინანული, ძირს ემხობოდნენ და ტიროდნენ. მოექცნენ და ეკლესიური ცხოვრება დაიწყეს.
2. ხატის შებრძანებისას ფარდებზე ისახებოდა როგორც შავი, ისე წითელი ფერის ჯვრები.
3. ოჯახში შებრძანებული ხატის წყალობით დავრდომილი მოხუცი განიკურნა.
4. ხატის წყალობით ბავშვი სიკვდილს გადაურჩა.
5. ხატის შეწევნით მომდურავები ერთმანეთს ურიგდებიან; სასმელს მიძალებულნი იკურნებიან.
6. ამ სასწაულების გარდა ხატს დიოდა ზეთოვანი სითხე.
ოქროყანის მოსახლეობა „შენ ხარ ვენახის“ ხატის წყალობას, მფარველობასა და შეწევნას ყოველთვის ვგრძნობთ. მადლობას ვწირავთ ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობელს. ამინ.
იაკობი, დავითი, იაკობი

* * *
ღმრთისმშობლის „შენ ხარ ვენახის“ ხატის პერანგი სპილენძის ჟანგით იყო დაფარული და მოსაოოქროვებლად აუცილებელი იყო პერანგის გაწმენდა. რამდენიმე დღე ვიწვალე, ყველა ნაცადი მეთოდი გამოვიყენე, მაგრამ უშედეგოდ. ძალიან განვიცდიდი, შეპირებული დროისათვის მზად უნდა ყოფილიყო. გადავწყვიტე, მეცნობებინა ტაძრის წინამძღვრისთვის, რომ გაწმენდა შეუძლებელი იყო.
გამთენიისას ძილში დედაკაცის ხმა ჩამესმა: „ნიშადურის სპირტით გაწმენდ“. გამოღვიძებულმა სასწრაფოდ გადავუსვი ნიშადურის სპირტით დასველებული ბამბა. პერანგი გაპრიალდა.
გელა თოთლაძე, ოქრომჭედელი

* * *
ჩვენი ოჯახის სიწმინდეებს შორის ერთ-ერთი ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის სასწაულთმოქმედი „შენ ხარ ვენახის“ ხატის ასლია. მიუხედავად იმ მრავალი სასწაულისა, რომელთა შესახებაც ხშირად მსმენია, მაინც იშვიათად ვლოცულობდი მასთან.
როდესაც რუსეთში ამ ხატიდან სასწაულებრივი მირონდენის ამბავი შევიტყვე, ამან ჩემზე დიდი გავლენა მოახდინა და დავიწყე სისტემატიური ლოცვა, რომლის დროსაც ვგრძნობდი განსაკუთრებულ მადლს. ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ხატი ცოცხლდებოდა ჩემს წინაშე და მისგან დიდი დედობრივი სითბო იღვრებოდა.
18 დეკემბერს წმინდა ნიკოლოზ მირონ-ლუკიის მთავარეპისკოპოსისა და საკვირველთმოქმედის ხსენების წინა დღეს, სადღესასწაულო ლოცვის შემდეგ მე, ჩემი და და სიძე მოვედით სახლში და გადავწყვიტეთ ხატები გაგვეწმინდა.
ხატების წმენდისას სიძემ იფიქრა, „შენ ხარ ვენახის“ ხატს ფონს გამოვუცვლიო და ხატი ჩარჩოდან ამოაბრძანა. მერე ისევ ჩასვა და კედელზე ჩამოკიდა. სწორედ ამ დროს შეამჩნია სიძემ, რომ მუყაოზე, რომელიც სიმაგრისათვის ჰქონდა ხატს დატანებული და რომელიც მაგიდაზე დარჩენოდა, ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის ხატი გადასულიყო.
სასწაულის ხილვამ დიდი გავლენა იქონია ჩვენზე. მუყაოზე გადასული ხატიდან დიდი მადლი მოდიოდა, რაც გამოიხატა იმით, რომ მადლის მოქმედების შედეგად, სიძეს ღვარად სდიოდა ცრემლები, ხოლო მე როგორც კი მივუახლოვდი ამ სასწაულებრივად გადასულ ასლს, საოცარი ოქროსფრად მოლივლივე ნათელი შემომეღვარა თვალებში. არადა მას შემდეგ, რაც თვალის ჩინი დავკარგე, ასეთი საოცარი სინათლე არასოდეს მინახავს, რადგან ერთადერთი, რასაც ვხედავ, ეს არის მზე და მზის სინათლე სასწაულებრივი ნათელის სილამაზეს ვერ შეედრება.
ხატის ფოტოასლი კი ჩვეულებრივ მდგომარეობაშია. მას უკანა მხარეს ფირმა კოდაკის (KODAK) წარწერები აქვს და სერიული ნომრებიც. მუყაოზე მხოლოდ ხატი გადავიდა ყოველგვარი წარწერის გარეშე.
მინდა ისიც გავიხსენო, რომ ამ ფაქტიდან ერი დღით ადრე მქონდა უცნაურად აკვიატებული აზრი, რომ თითქოს უნდა მომხდარიყო სასწაული და გონებაში მიტრიალებდა სამი სიტყვა: ხატი უნდა გადავიდეს, მაგრამ რომელი ხატი და სად უნდა გადასულიყო, არ ვიცოდი.
ლაშა ცაიშვილი
19.12.2002

* * *
როგორღაც ერთმა მოძღვარმა უარი უთხრა ერთ-ერთ მორწმუნეს „შენ ხარ ვენახის“ ლამინირებული ხატის კურთხევაზე. ეს რომ შევიტყვე, დიდად განვიცადე. ღმრთისმშობელ მარიამს შევევედრე ორიგინალის წინაშე, რაიმე დამაფიქრებელი მაგალითი მიეცა ამ მოძღვრისთვის. გავიდა რამდენიმე დღე და ამოდის ჩვენს ტაძარში ორი აღელვებული ქალბატონი (რომელთაგან ერთი ხსენებული მოძღვრის სულიერი შვილი აღმოჩნდა) და გვთხოვენ პარაკლისის გადახდას უმძიმესი ავადმყოფისთვის, რომელიც მათი ნათესავია. ავადმყოფს ტვინის ავთვისებიანი სიმსივნე აქვს, ამავე დროს ასაკოვანია და ექიმები №1 საავადმყოფოდან უარს ეუბნებიან ოპერაციის გაკეთებაზე, – ვერ გადაიტანს, საოპერაციო მაგიდაზე დარჩება, ასეთ პასუხისმგებლობას ვერ ავიღებთ საკუთარ თავზე. ამიტომაც ნათესავები ხელმოწერით ამოწმებენ, რომ პასუხისმგებლობას თავად იღებენ. ხვალ დილით უკვე ოპერაციაზე გაჰყავთ, თავზე თმებიც მოპარსეს, – მითხრეს ტაძარში ამოსულებმა. ჩვენც მოვუთხრეთ „შენ ხარ ვენახის“ ხატზე, სიმსივნიანისთვის გადავიხადეთ ჯანმრთელობის პარაკლისი და სნეულთან კანდელის ზეთი გავატანეთ, რათა ოპერაციამდე მოესწროთ და ზეთი ეცხოთ მისთვის. მათაც ორ-სამჯერ სცხეს ზეთი. ორიოდე დღის შემდეგ გავატანე სასწაულთმოქმედი ხატის ნაკურთხი, ლამინირებული ფოტოასლი. ოპერაციამ წარმატებით ჩაიარა – ტვინის სიმსივნიანი ნაწილი ავადმყოფს ტრეპანაციის შემდეგ მოჰკვეთეს. როცა ნაოპერაციები გონს მოვიდა, მის თავთან დასვენებული ხატის ფოტოასლი აიღო და ცრემლიანი თვალებით ეამბორებოდა, გულში იკრავდა. სამი დღე ასე გრძელდებოდა. ნათესავებმა ვერ შესძლეს, ხელიდან გამოერთმიათ ხატი. სამი დღის შემდეგ, როდესაც მეტყველების უნარი დაუბრუნდა, დაეკითხნენ, რად არ ანებებდა ხატს. მაშინ ნაოპერაციებმა მოუთხრო, თუ როგორ ჩაიყვანეს ჯოჯოხეთში, რა იხილა იქ, როგორ იტანჯება თითოეული ცოდვილი: მრუში, კაცისმკვლელი, ნარკომანი, ცილისმწამებელი და ა.შ. კი, მაგრამ ხატს რატომ არ გვანებებდიო, – დაეკითხნენ ნათესავები. ამან ამომიყვანა ჯოჯოხეთიდანო, – მიუთითა „შენ ხარ ვენახის“ ხატზე ჯოჯოხეთიდან დახსნილმა. ამ ქალბატონმა, რომელიც მანამდე არ გახლდათ ეკლესიური, არ იცოდა, რომ არსებობდა ასეთი ხატი და იგი არასოდეს ენახა. ამის შემდეგ კი მოუთხრო მისმა ნათესავმა, ორიდან ერთ-ერთმა, ეკლესიურმა, რომელმაც პარაკლისი გადაგვახდევინა, თუ რა აღსრულდა მისთვის მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში. ნაავადმყოფარს სურვილი გაუჩნდა, თავად მოელოცა სასწაულთმოქმდი ხატი და ენახა მოძღვარი, რომელიც მისთვის ლოცულობდა. ოპერაციიდან ერთი თვის შემდეგ ასეც მოხდა. მან მოგვითხრო, რაც თავს გადახდა და გამოხატა უდიდესი მოკრძალება და პატივისცემა ღმრთისმშობლის მიმართ.
მომხდარის შესახებ ეკლესიურმა ნათესავმა თავის მოძღვარს მოუთხრო... ასე მისცა თავად ღმრთისმშობელმა მარიამმა ხსენებულ მოძღვარს დამაფიქრებელი მაგალითი „შენ ხარ ვენახის“ სასწაულთმოქმედ ხატთან დაკავშირებით. მოგვიანებით ამ მოძღვარმა თავად გამოგზავნა თავისი ერთ-ერთი სულიერი შვილი, რათა ხატთან უშვილოთა შემწეობის პარაკლისი გადაგვეხადა.
მოციქულთა თავთა წმინდათა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძრის წინამძღვარი
დეკანოზი არჩილ მინდიაშვილი

* * *
„შენ ხარ ვენახის“ ხატს განწირული ადამიანებიც დაუხსნია სიკვდილისაგან. აი, ერთ-ერთი მაგალითი:
ორიოდე წლის წინ სისხლის გადასხმის ინსტიტუტში მიმიყვანეს აგონიაში მყოფ ახალგაზრდა ქალთან, რომელსაც მესამე შვილი საკეისრო კვეთით ამოუყვანეს. ექიმს დაუდევრობით ტამპონი დარჩენია მის ორგანიზმში, რასაც სისხლის მოწამვლა მოჰყოლია. ეს უკვე მესამე საავადმყოფო იყო, სადაც მისი სიცოცხლისთვის იბრძოდნენ. იქ მისულს შესასვლელში აწ განსვენებული აკადემიკოსი ვახტანგ ბოჭორიშვილი შემხვდა დილაადრიან, რომელიც ასე ადრე საგანგებოდ მის მოსანახულებლად

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
გაგრძელება

„შენ ხარ ვენახის“ ხატს განწირული ადამიანებიც დაუხსნია სიკვდილისაგან. აი, ერთ-ერთი მაგალითი:
ორიოდე წლის წინ სისხლის გადასხმის ინსტიტუტში მიმიყვანეს აგონიაში მყოფ ახალგაზრდა ქალთან, რომელსაც მესამე შვილი საკეისრო კვეთით ამოუყვანეს. ექიმს დაუდევრობით ტამპონი დარჩენია მის ორგანიზმში, რასაც სისხლის მოწამვლა მოჰყოლია. ეს უკვე მესამე საავადმყოფო იყო, სადაც მისი სიცოცხლისთვის იბრძოდნენ. იქ მისულს შესასვლელში აწ განსვენებული აკადემიკოსი ვახტანგ ბოჭორიშვილი შემხვდა დილაადრიან, რომელიც ასე ადრე საგანგებოდ მის მოსანახულებლად მოსულიყო, და დავეკითხე, თუ იყო იმედი გადარჩენისა. „ჰა,ჰა, – მიპასუხა მან, – არის ერთი პროცენტი და არც არის. ღმერთს თუ შეუძლია მისი დახსნა. ჩვენ ადამიანურად უკვე ყველაფერი ვეცადეთ, მაგრამ შედეგი არ ჩანს“. რეანიმაციულ განყოფილებაში შესულს დამხვდა უგონოდ მყოფი, ხელოვნურ სუნთქვაზე მიერთებული ახალგაზრდა ქალი, რომელსაც დედა, მეუღლე და პატარა ქალიშვილები დასტიროდნენ. მომაკვდავს თავთით „შენ ხარ ვენახის“ მცირე ზომის ხატი დავუსვენეთ და ღმრთისმშობლის პარაკლისი გადავუხადეთ გამოსაჯანმრთელებლად. ვლოცულობდი და მეც ცრემლი მახრჩობდა. მომაკვდავს, თითქოს ესმისო ლოცვისა, ლოყაზე ცრემლი ჩამოუგორდა. პარაკლისის შემდგომ შუბლსა და გულზე „შენ ხარ ვენახის“ კანდელიდან აღებული ზეთი ვცხეთ. დავლოცეთ მისი სახლეულიც და შეძლებისდაგვარად ნუგეში ვეცით. მეორე დილით გახარებული ნათესავები ტაძარში ამოვიდნენ, უფალსა და ღმრთისმშობელ მარიამს სამადლობლად სანთლებს უნთებდნენ „შენ ხარ ვენახის“ ხატთან. თურმე პარაკლისის შემდგომ ავადმყოფს მალევე დაუბრუნდა გრძნობა და იმდენად გამოკეთდა, რომ იმავე საღამოს რეანიმაციიდან პალატაში გადაიყვანეს, ხოლო ერთ კვირაში სახლში გამოწერეს გამოჯანმრთელებული, ახალშობილი მონათლეს და დედასა და შვილს სასწაულთმოქმედ ხატთან სამადლობელი პარაკლის გადავუხადეთ.

დასასრული

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
სასწაულები ბელგოროდელი ეპისკოპოსის,
იოასაფის წმიდა ნაწილების აღმოყვანისას,
1911 წლის 4 სექტემბერს


არქიმანდრიტ დოსითეოზის ნაამბობი
როდესაც მე სანკტ-პეტერბურგის სასულიერო აკადემიაში ვსწავლობდი, მოწაფეთა შორის ერთგვარი შეჯიბრი გვქონდა: ვინ უკეთ წამოთქვამდა ქადაგებას. ენა ყველას გვიჭრიდა და ქადაგებაც ერთნაირად გვსიამოვნებდა - მთქმელსაც და მსმენელსაც, მაგრამ ნამდვილი რწმენა მცირედს თუ ჰქონდა. თუმც კი დახვეწილად და ლამაზად ვმეტყველებდით, სათქმელი დაცლილი იყო ჭეშმარიტი არსისაგან. ამიტომაც ხდებოდა, რომ იქაური სწავლება მრავალს გულს უყრიდა ცოცხალი რწმენისაგან.
აქედან გამომდინარე, სრულიად ბუნებრივი გახლდათ, რომ, როდესაც დაისვა საკითხი წარმომადგენლის გასამგზავრებლად იოასაფ ბელგოროდელის წმიდა ნაწილების აღმოყვანასთან დაკავშირებულ დღესასწაულში მონაწილეობისათვის, ყველამ უარი განაცხადა - ესაოდა, რა გვესაქმება სასწაულის მომლოდინე ბნელ ხალხთან, რა სასწაულების შეიძლება მოხდესო ჩვენს დროში? წილი ვყარეთ და ეს დავალება მე მერგო. მივემგზავრებოდი ყოველგვარი წადილის გარეშე - მორჩილებას ვასრულებში მხოლოდ.

სამღვდელოება მღვდელმთავარ იოასაფ ბელგორიდელის წმიდა ნაწილებთან
მაგრამ ჩავედი და რაღაც იძრა ჩემს არსებაში - ისეთი რამ ვიხილე, რაც მშვიდად მაცქერალს ვერ დამტოვებდა: რუსეთის ყოველი კუთხიდან ჩამოდიოდნენ ავადმყოფები და ხეიბრები - და თუმცა მძიმე იყო ამდენი ტანჯვისა და სატკივარის ერთად დანახვა, საერთო განწყობილება, რაღაც საოცარის წინასწარ განცდა, უნებურად მეც გადმომცემოდა, მიუხედავად ჩემი სკეპტიკური, უნდო დამოკიდებულებისა მიმდინარე მოვლენებისადმი. ბოლოს, იმპერატორიც მობრძანდა მთელი ოჯახით და დღესასწაულიც დაიწყო. ამ დროისათვის მე უკვე საკმაოდ ვყავდი ღელვას შეპყრობილი და გამალებული ვლოცულობდი - თუმცა არ მჯეროდა, მაინც რაღაცას ველოდი თითქოს. დღეს ძნელად თუ წარმოიდგენს ადამიანი ამ სანახაობას - ათასობით ავადმყოფი, დაკრუნჩხული, ეშმაკეული, უსინათლო, ხეიბარი - იწვნენ, იდგნენ გზის ორივე მხარეზე, სადაც უნდა ჩაეტარებინათ მღვდელმთავრის წმიდა ნაწილები. ჩემი ყურადღება განსაკუთრებულად მიიქცია ერთმა ხეიბარმა. მისი ცქერა შეუძლებელი იყო ისე, რომ ტანში ჟრუანტელს არ დაევლო: სხეულის ყველა ნაწილი ხორცისა და ძვლის ერთ გორგლად გადაქცეოდა და ასე იდო მიწაზე. ვფიქრობდი - რისი იმედი შეიძლება ჰქონდეს ამ ადამიანს? რა ძალა უნდა არსებობდეს ქვეყნად, რომ შეძლოს მისი შველა?
და აი, გამოასვენეს ლუსკუმა მღვდელმთავარ იოასაფის წმიდა ნაწილებით - ასეთი რამ არც არასოდეს მენახა და ალბათ ვერც ვეღარასდროს ვნახავ! - თითქმის ყველა ავადმყოფი, ვინც გზის გასწვრივ იდგა, იკურნებოდა: უსინათლოებს თვალები ეხილებოდათ, ყრუებს ესმოდათ, მუნჯები ენას იდგამდნენ და სიხარულისაგან ყვიროდნენ და ხტუნავდნენ, ხეიბრებს უსწორდებოდათ სხეულის გონჯი ნაწილები... შეძრწუნებული, თრთოლივითა და სასოებით ვუცქეროდი ჩემს თვალწინ დატრიალებულ საოცრებას და ერთთავად იმ დაკრუნჩხული ხეიბრისკენ გამირბოდა მზერა. როდესაც ლუსკუმა მღველმთავრის წმიდა ნაწილებით გაუსწორდა მას, ჯერ ერთმანეთზე გადასკვნილი ხელები გაეშალა - გაისმა საშინელი ტკრციალი, თითქოს რაღაც გასკდა და გადატყდა მისი სხეულის შიგნით და იგი თანდათან გაიმართა წელში, მერე ცოტაც დაატანა თავს ძალა და ფეხზე წამოდგა. ეს იყო ჩემთვის გამაოგნებელი და სულის შემძვრელი სანახაობა. თვალზე ცრემლმომდგარმა მივირბინე მასთან და მერე კარგად აღარ მახსოვს, რას ვიქმოდი; ვგონებ, რომელიღაც ჟურნალისტს ვეწეოდი სახელოზე და დაჟინებით ვთხოვდი, აეწერა ეს ყოველივე...
პეტერბურგს მე სულ სხვა ადამიანად დავბრუნდი - ნამდვილ, ჭეშმარიტ მორწმუნედ!

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
მფარველობა ყოვლადწმიდისა ღვთისმშობლისა

ბერძენთა იმპერატორის ლეონ ბრძენის მეფობის დროს, მეხუთე საუკუნეში, პირველ ოქტომბერს, დიდებულ ვლაქერნის ეკლესიაში, რომელიც იყო აშენებული სტამბოლში ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის სახელზე, სრულდებოდა ღამისთევის ლოცვა. ტაძარი სავსე იყო მლოცველებით, რომელთა შორის იყო ანდრია სალოსი. ღამის მეოთხე საათზე ანდრია სალოსმა აღაპყრნო თვალნი თვისნი ზეცას და დაინახა, რომ ვითომც ტაძარს აღარ ჰქონდა თაღები და გუმბათი და დაინახა ზეციური დედოფალი - ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი. ანათებდა რა როგორც მზე, ის იდგა ჰაერში, და მის გარშემო იდგნენ წინასწარმეტყველნი, მოციქულნი, მღვდელ-მთავარნი, მოწამენი და ყოველნი ზეციურნი ძალნი, და ფარავდა რა თავისი წმიდა ომოფორით ქრისტიანებს, ევედრებოდა მათთვის ძესა თვისსა და ღმერთსა ჩვენსა. წმინდა ანდრიამ ჰკითხა იქვე მდგომ თავის მოწაფეს - ნეტარ ეპიფანეს: „ხედავ, ძმაო, ქვეყნის შუა მდგომელს?“ - ვხედავ, წმიდაო მამაო, და შეძრწუნებული ვარ, მიუგო მან. - იმ დროიდან დადგენილია დღესასწაული ღვთისმშობლის მფარველობისა, რათა ქრისტიანებს ახსოვდეთ ეს სასწაული და იცოდნენ ვის უნდა მივმართოთ გაჭირვების დროს და ვის უნდა შევწიროთ სამადლობელი მსხვერპლი, როცა გასაჭირისგან განვთავისუფლდებით.
„და თქვა მარიამ: ადიდებს სული ჩემი უფალსა და განიხარა სულმან ჩემმან ღვთისა მიმართ მაცხოვრისა ჩემისა. რამეთუ მოხედნა სიმდაბლესა ზედა მხევლისა თვისისასა; რამეთუ აჰა ესერა ამიერითგან მნატრიდენ მე ყოველნი ნათესავნი, რამეთ ჰყო ჩემთანა დიდებული ძლიერმან, და წმიდა არს სახელი მისი, და წყალობა მისი ნათესავითი ნათესავადმდე მოშიშთა მისთა ზედა“ (ლუკ. 1, 46-50).
ჟურანლი „წყარო“, № 14, 1992 წ.
* * *
ხატმებრძოლობის პერიოდში მართლმორწმუნე ქრისტიანებს ლუდიის ღვთისმშობლის ხელთუქმნელი ხატისაგან აღსრულებული სასწაულები განამხნევებდა. ამ ხატის შექმნის ისტორია წმიდა მოციქულების - პეტრესა და იოანე ღვთისმეტყველის სახელებთან არის დაკავშირებული. როდესაც ისინი იერუსალიმის მახლობლად, ქალაქ ლუდიაში ქადაგებდნენ ღვთის სიტყვას, იქ ახლადმოქცეულთათვის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლისა სახელობის ტაძარი ააგეს. იერუსალიმში დაბრუნებული წმიდა მოციქულები ევედრებოდნენ დედა ღვთისას, მოენახულებინა და თავისი მუნმყოფობით განენათლა და ეკურთხა ახალი ტაძარი. ყოვლადწმიდა ქალწულმა მიუგო: „წარვედით მშვიდობით, და მეცა მუნ ვიქნები თქვენთან ერთად“. და მართლაც, ტაძარში მობრუნებულმა მოციქულებმა ერთ-ერთ მთავარ სვეტზე იხილეს საკვირველი სიმშვენიერის ხელთუქმნელი ხატი ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლისა. შემდეგში თვით დედაც ღვთისა მოვიდა ლუდიიდ მონასტერში და თავის ხატებას განსაკუთრებული მადლი და ძალა მიანიჭა.
იმპერატორ იულიანე განდგომილის ჟამს, მეოთხე საუკუნეში, ლუდიაში ახალი სასწაული აღსრულდა. ტაძარში ქვისმთლელები გაგზავნეს უკეთურებმა, რათა გაენადგურებინათ საკვირველმოქმედი გამოსახულება. მაგრამ რამდენიც არ ეცადნენ ქვისმთლელები, მოეტეხათ და გადაეშალათ წმიდა ხატი, იგი არა და არ ქრებოდა, არამედ სულ უფრო ღრმად შედიოდა სვეტში. დიდება მომადლებული ხატისა მთელს ქვეყანას მოედო. მისგან ასლი გადაიღეს, რომელიც შემდეგ რომში გადაასვენეს. ნიშანდობლივია, რომ ამ ასლმაც საკვირველმოქმედების ძალა შეიძინა.
არსებობდა ღვთისმშობლის სხვა ხელთუქმნელი ხატიც ლუდიაში. იგი ამ ტაძარში იმყოფებოდა, რომელიც წმიდა მოციქულ პეტრეს მიერ განკურნებული ენეას მიერ იყო აგებული. როცა წარმართებმა და იუდეველებმა მოისურვეს ქრისტიანებისთვის წაერთმიათ ეს ტაძარი, მაშინ განმგებლის განკარგულებით იგი სამი დღით ჩაჰკეტეს, რათა ამ ხნის განმავლობაში ღვთის სასწაული მოვლენოდათ მოცილე მხარეებს და ამგვარად გადაწყვეტილიყო დავა. როცა სამი დღის შემდეგ ტაძარი გააღეს, მასში ღვისმშობლის ხელთუქმნელი გამოსახულება იხილეს.

* * *
ღირსმა მამამ პალადი ალექსანდრიელმა ერთხელ შემდეგი ამბავი მოუთხრო თავისი სენაკის სტუმრებს: ერთ მის ნაცნობ კეთილმსახურ კაცს ღვთისმოშიში და მორჩილი მეუღლისაგან ექვსი წლის ასული ჰყოლია, რომელსაც მშობლები კეთილმსახურებითა და ღვთის შიშით ზრდიდნენ. ერთხელაც ამ კაცს კონსტანტინეპოლს გამგზავრება მოუხდა. მეუღლემ ნავსადგურამდე მიაცილა და დამშვიდობების წინ, სხვათა შორის ჰკითხა: „ვის ხელთ გვტოვებ მე და შენს ასულს?“ „ჩვენი დედოფლის - ღვთისმშობლის ხელთ“, - უპასუხა ოჯახის თავმა, დაემშვიდობა ცოლს და გემით გაემგზავრა.
მალე ამის შემდეგ მისი მეუღლისა და ასულის სიცოცხლეს საფრთხე დაემუქრა ერთი ბოროტმოქმედის მხრიდან. საქმე ასე მომხდარა: ეშმაკმა ჩააგონა ამ კეთილშობილი სახლობის ერთ-ერთ მსახურს, ხელი აღემართა თავის ქალბატონზე, მოეკლა იგი, გაეტაცებინა ძვირფასი ნივთები და გაქცეულიყო. მართლაც, ბოროტმოქმედმა დანა აიღო სამზარეულოდან და საძინებელი ოთახისკენ წავიდა; მაგრამ როგორც კი შეეხო კარის ზღურბლს, ანაზდად დაბრმავდა და ვერც წინ წადგა ნაბიჯი და ვერც უკან. დიდხანს ეცადა, როგორმე შესულიყო ოთახში, მაგრამ უხილავი ძალა ერთ ადგილას აკავებდა. მიუხედავად ანაზდეული საკვირველი დაბრმავებისა, უგუნურმა ბოროტმოქმედმა ვერ გულისხმა-ყო ამაში საღმრთო განგებულების ხელი, ყოველივეზე რომ ზრუნავს სამყაროში, და განსაკუთრებით კი - ადამიანზე: მას კვლავაც სურდა, რადაც არ უნდა დაჯდომოდა, განეხორციელებინა ეშმაკის მიერ ჩაგონებული ბოროტმოქმედება. და აი, მან თვით დაუწყო ხმობა თავის ქალბატონს, მომიახლოვდიო. ქალბატონს გაუკვირდა მსახურის ქცევა და უბრძანა, თვითონ შემოსულიყო. მაგრამ მსახური კვლავ და კვლავ უმეორებდა, მომიახლოვდი, ანდა შენი ასული მაინც გამოგზავნეო. მან კი, მიუხედავად იმისა, რომ არაფერს ეჭვობდა და არც შიშობდა თავისი და ქალიშვილის სიცოცხლის გამო, მაინც რატომღაც გადაწყვიტა არ მისულიყიო მსახურთან. მაშინ მსახურმა, სიბრაზისგან გონდაკარგულმა იმის გამო, რომ ვერ ასრულებდა თავის განზრახვას, საკუთარი თავი განიგმირა დანით... ქალბატონის კივილზე დაუყოვნებლივ შეიყარნენ მეზობლები. ბოროტმოქმედმა, რომელიც ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო, სიკვდილის წინ ყოველივე აუწყა მათ. ამ შემთხვევით ყველამ შეიცნო საღმრთო განგებულების გამოუკვლეველი ნება. მათ ერთხმად განადიდეს შემოქმედი ღმერთი და მართალ მორწმუნეთა მფარველი ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი, მარადის ქალწული მარიამი.

* * *
მორწმუნე ჭაბუკი ღირსი დოსითეოსი VI-VII საუკუნეების მიჯნაზე ცხოვრობდა. თავისი ოცნების ქალაქში, იერუსალიმში ყოფნისას, გეთსიმანიის ბაღში დიდხანს უყურებდა განკითხვის დღის გამოსახულებას. ანაზდად თავის გვერდით უცნობი დედაკაცი დაინახა, რომელმაც აუხსნა მას, თუ რა იყო გამოსახული სურათზე. ჭაბუკმა დოსითეოსმა ჰკითხა: „ვით შეიძლება საუკუნო სატანჯველთა აცილება თავიდან?“ რაზეც პასუხი მიიღო: „მარხვა დაიცავი, არ მიიღო ხორცი და რაც შეიძლება დიდხანს ილოცე“. ამ სიტყვების თქმისთანავე უცნაური მოძღვარი გაუჩინარდა. დოსითეოსი მის ძებნას შეუდგა ქალაქში, მაგრამ ამაოდ, რამეთუ თანამოსაუბრე მისი თვით ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი იყო. ღვთის დედის გამოცხადებამ დიდი გავლენა მოახდინა ჭაბუკის სულზე და სავანეში თვისი მოძღვრისადმი სრულყოფილი მორჩილებით და საკუთარი ნების სრული უარყოფით მთლად გაითავისუფლა სული გულისთქმის ა და პირმოთნეობისაგან და დაიმკვიდრა საუკუნო სასუფეველი.

* * *
კონსტანტინეპოლში, წმიდა სოფიოს ტაძარში მსახურობდა ერთი ღვთისმოშიში და სათნო კაცი, სახელად რომანოზი. იგი ღრმად მორწმუნე და კეთილმსახური ადამიანი იყო, თუმცა კი სრულიად გაუნათლებელი, წერა-კითხვის არმცოდნე. ამის გამო მას დაკისრებული ჰქონდა ყველაზე მარტივი საქმეები ეკლესიაში: ასუფთავებდა და განამზადებდა ღვთისმსახურებისათვის აუცილებელ საგნებს, ანთებდა სანთლებსა და კანდელებს, ალაგებდა ტაძარს, წმენდდა ნივთებს და ყველა სხვა ამდაგვარ საქმეს ასრულებდა, ხოლო ღამ-ღამობით ველად გადიოდა განმარტოებული ლოცვისათვის, ქალაქის გარეთ მდებარე ვლაქერნის ტაძარში. საღვთისმსახურო საქმეების აღსრულება კი სრულიად არ ძალ-ედვა და არც ჰქონდა რაიმე სამღვდელო წოდება. მიუხედავად ამისა, პატრიარია ექვთიმე, რომელსაც ძალზე უყვარდა რომანოზი მისი გულმოდგინებისათვის, მორჩილებისა და დაუღალაობისთვის, სხვა სამღვდელოთა თანაბარ პატივს მიაგებდა მას, და მისი ბრძანებით რომანოზი გასამრჯელოსაც სხვების ოდენს იღებდა. ამის გამო ბევრი უკმაყოფილო იყო, ზოგი კი შურით აღივსებოდა ამ პატიოსანი მუშაკის მიმართ და თვით პატრიარქზეც დრტვინავდა, - რატომ გაგვითანასწორა ესოდენ უბრალო და გაუნათლებელი კაციო.
მაგრამ უფალმა კეთილად ინება სწორედ ამ უბრალო ადამიანის მეშვეობით განეცხადებინა მორწმუნე ერისსათვის ზეცისმიერი გაცისკროვნებისა და განათლების მთელი ძალა: ერთხელ, ქრისტეს შობის მიმწუხრზე, როცა ღვთისმსახურებას ტაძარში თვით ხელმწიფე ესწრებოდა და რომანოზი ჩვეულებისამებრ სანთლებს ანთებდა, გუნდის მგალობლებმა მუჯლუგუნის კვრა დაუწყეს მას და თან ყვედრებით ეუბნებოდნენ:
- შენ ჩვენნაირ გასამრჯელოს იღებ და ჩვენი დარი პატივით სარგებლობ! მაშ, ამოდი ამბიონზე და ჩვენთან ერთად იგალობე ღვთის სადიდებელი!
ასე, მთელი მორწმუნე ერის გასაგონად შეარცხვინეს მგალობლებმა წმიდა რომანოზი, და იგიც დიდად დამწუხრდა, ისე, რომ ცრემლიც კი წასკდა. ღვთისმსახურების დასრულების შემდეგ, როცა ტაძარი მთლიანად დაცარიელდა, გულშემუსრვილი რომანოზი ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატთან მივიდა, ქვე დაემხო მის წინაშე და მხურვალედ ევედრა ზეციურ დედოფალს, დამეხმარეო. მერმე შინ დაბრუნდა და ისე დაიძინა, რომ ლუკმაც არ ჩაუდვია პირში. და აი, ღამით, სიზმრეულ ხილვაში, რომანოზს თვით ყოვლადწმიდა ღვთისმშობელი გამოეცხადა, ხელთ რაღაც გრაგნილი ეპყრა და უთხრა:
- განაღე პირი და ჭამე ესე!
რომანოზმაც შეჭამა გრაგნილი (ბერძნულად „კონდაკიონი“) და მაშინვე გამოეღვიძა. გული საოცარი სიხარულით აღვსებოდა, რადგან ღვთისმშობლისაგან დიდი ნუგეში მიიღო და გონებაშიც უჩვეულო გაცისკროვნებასა და გულისხმის-ყოფას შეიგრძნობდა.
ზეგარდამო ღვთის დედისაგან შთაგონებული წმიდა რომანოზი ტაძრისკენ გაეშურა და ღამისთევის ლოცვაზე მაშინ მივიდა, როცა კონდაკი უნდა ეგალობათ. მაშინდელი წეს-ჩვეულების შესაბამისად, იგი პირდაპირ ამბიონზე ავიდა და ყველას გასაოცრად, საკვირველი ტკბილი ხმით იწყო თავის მიერვე შედგენილი სადიდებლის გალობა: „ქალწული შობს დღეს ზეაღმატებულად...“ და შემდგომი ამისა. არავინ იცოდა, საიდან გაჩნდა ასეთ უბრალო, კნინ და გაუნათლებელ ადამიანში ესოდენი სიბრძნე და გალობის უნარი. შემდეგ წმიდა რომანოზმა იქ მყოფთ მოუთხრო სიზმრეულ ხილვაში გამოცხადებული ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ნუგეშისა და ამის მიღებული ნიჭის შესახებ. ყველამ ერთხმად განადიდა უფალი და ხორციელად მისი მშობელი დედა.
გულმოდინმე მსახურებისათვის პატრიარქმა ექვთიმემ დიაკვნად აკურთხა წმიდა რომანოზი და, აქედან მოყოლებული, მას არ შეუწყვეტია ღმერთისაგან მიღებული ნიჭის ეკლესიის საკეთილდღეოდ გამოყენება: სიცოცხლის ბოლომდე ქმნიდა ღმრთივსულიერ საგალობლებს და ერთგულად ემსახურებოდა ქრისტეს ეკლესიას. აღსანიშნავია, რომ წმიდა რომანოზს ეკუთვნის ათასამდე საეკლესიო საგალობელი, რომლებითაც ჩვენ დღესამომდე განვადიდებთ ღვთისმსახურების აღსრულებისას.

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
[URL=http://up.pixgeo.com/out.php/i3808_Nuevaimagen.png][IMG]http://up.pixgeo.com/out.php/t3808_Nuevaimagen.png[/IMG][/URL]

ივერთა მონასტერი

ივერთა მონასტრის ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის მთავარ ტაძარში, ზუსტად მშვენიერი სამეუფო კარის წინ ჰკიდია დიდი უძველესი ვერცხლის კანდელი, შეწირული მღვდელმონაზონ ბენედიქტე ქიოტიშვილის მიერ 1834 წელს. ეს კანდელი წარმოადგენს უცნაურ და საიდუმლოებით მოცულ მოვლენას, ხილულ საოცრებას, ვინაიდან არ ემორჩილება სიმძიმის ძირითად კანონს და მოძრაობს თავისთავად, ან უკეთ რომ ვთქვათ, უხილავი ძალით, რითმულად და ჰორიზონტალურად დიდი ხნის განმავლობაში. ეს სასწაული ხდება დიდ დღესასწაულებზე წირვისა და ლოცვის დროს, ხოლო ჩვეულებრივ დღეებში მოულოდნელად და უეცრად მიუხედავად იმისა, არის თუ არა ლიტურღია. დღესასწაულებზე კანდელი მოძრაობას იწყებს მეტწილად ღამის თევის დროს, როდესაც იწყება ღმრთიმსახურების მთავარი ნაწილი, როცა სასიხარულო ჰიმნებსა და საგალობლებს უგალობენ უფალს და ადიდებენ დედოფალს ჩვენსას ღმრთისმშობელს და როცა ზეიმისთვის ტიპიკონის მიხედვით ინთება შანდლები და ტაძრის ყველა სინთლე. ეს საკვირველი სანახაობა იმ წუთებში იწვევს შიშსა და გაოცებას, სიხარულსა და მოკრძალებას, როგორც მონასტრის მამათა შორის, ასევე იმ დროს იქ მყოფ მლოცველებშიც, რომლებიც პირველად ხედავენ ამ მოვლენას.
უძველესი გადმოცემის მიხედვით, რომელმაც დღემდე მოაღწია უხუცესი მამებისაგან, კანდელის თავისთავად მოძრაობას დღესასწაულებზე შემდეგი მნიშნველობა აქვს: ითვლება, როგორც თვალხილული ნიშანი და დასტური იმისა, რომ ღმრთისმშობელი იმ დროს თავის ტაძარში იმყოფება და ეუბნება იქ მყოფთ: „აი ნიშანი, შეხედეთ, თქვენთანა ვარ, თქვენთან ერთად ვმონაწილეობ ზეიმში და ბერებთან და სხვა ქრისტიანებთან ერთად ვზეიმობ, ვითარცა დედა თავის შვილებთან. ვლოცავ პატიოსანი და კეთილი სამქმეების მოქმედთ. თბილ დედობრივ დარიგებას ვაძლევ ზარმაცთ, რომ გამოსწორდნენ, რადგან მიუხედავად მთელი ჩემი თანაგრძნობისა მათ მიმართ, უძლური ვარ რაიმე გავაკეთო გულგრილთა სულების გადასარჩენად“.

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
კლარჯეთის უდაბნოს სასწაულები

წმიდა ეპიფანე და გუნათლელი დედოფალი
ერთხელ, მკის ჟამს ნეტარი ეპიფანე მივიდა გუნათლელ დიდებულ აბდულასადთან და სთხოვა ხანძთის წილი სამკალი. დიდებულმა უთხრა, რამდენის მომკასაც შეძლებენ შენი ძმები ერთ დღეში, იმდენი წაიღეთო. ასევე დაუბარა თავის ცოლსაც, თვითონ კი გუნათლიდან სხვა მხარეს გაემგზავრა.
ნეტარმა ეპიფანემ შეკრიბა ძმები, მივიდნენ გუნათლეში და შეუდგნენ დიდი გულმოდგინებით მკას. უკეთურმა ადამიანებმა კი დრო იხელთეს და დედოფალს უთხრეს, საღამომდე მთელ ხორბალს მომკიანო. ქალმა დაიჯერა, გაგზავნა კაცი და უბრძანა მუშაობა შეეჩერებინათ. მაგრამ ძმებმა კვლავ განაგრძეს მკა, ამ დროს ნეტარი ეპიფანე მოშორებით იყო. განრისხებულმა დედოფალმა სხვები გაგზავნა, მათ ბერები ძალით გამოაძევეს ყანიდან. მაშინ მამა ეპიფანე ძმების საქციელმა აღაშფოთა, იმის გამო, რომ მათ არ უსმინეს პირველად მოვლენილ კაცს, რადგან თავად წმიდანი ჭეშმარიტად ქრისტეს მონა იყო და არ სურდა შფოთის ხილვა. წმიდა მამამ წარმოთქვა: „უფალო, შეუნდე შენს მხევალს ჩვენი შეურაცხყოფა და იზრუნეს მასზე - მოუვლინე მცირე განსაცდელი, რათა ისწავლოს გლახაკთა შეწყნარება“.
ამ სიტყვებზე უკეთურმა სულმა ქალი დასცა, რადგან საკუთარი კადნიერების გამო სულიწმიდა განშორებოდა მას. ყოველივე მაშინვე აცნობეს ღირს მამას, რომელიც ძმებთან ერთად მივიდა ქალთან და იწყო მისთვის ლოცვა. ფრიად საბრალო იყო დედოფალი და სწრაფად განიკურნა, რადგან კვლავ დაემკვიდრა მასთან სულიწმიდა საუკუნო მცველად და მას შემდეგ აღარ ვნებულა. ამის შემდეგ დედოფალი სრულიად შეიცვალა, პატიება სთხოვა ნეტარ ეპიფანეს და მის ძმებს და დიდი სიხარულითა და სიკეთით განუტევა ისინი უკან, მონასტერში.

ყრმის განკურნება
ერთ მორწმუნე ოჯახს ჰყავდა ვაჟი, რომელიც დაბადებიდანვე ყრუ-მუნჯი და გონება ნაკლული იყო. მას გარეგნულად არაფერი ეტყობოდა და ჩვეულებრივი ბავშვივით იზრდებოდა. როდესაც ათი წლის გახდა, იმ დროს ხალხში ნეტარი ეპიფანეს სასწაულების შესახებ იწყეს საუბარი. წმიდა მამა მივიდა სოფელში, სადაც ყრმა იზრდებოდა. ეს რომ დედამ გაიგო, წავიდა იმ გზაზე, რომელზეც ნეტარ ბერს უნდა გაევლო. როცა დაინახა, დიდი რწმენითა და ცრემლებით შეევედრა თავისი შვილის შეწყალებას. ნეტარი ეპიფანეც ატირდა და ლმობიერად თქვა: „ქრისტე ღმერთო, კაცთმოყვარებისათვის განკაცებულო და ვნებულთა განმკურნებელო, მოწყალეო უფალო, რატომ იგვემება ეშმაკისაგან ეს უცოდველი ადამიანი ჩვენ ცოდვილთა სამხილებლად?! აღურაცხელ წყალობათა უფალო, ულხინე და ყოველგვარი ჭირისაგან გაათავისუფლე იგი და მის მშობლებს სიხარული მიანიჭე“. ჯვარი გადასახა ყრმას და განკურნებული მისცა დედამისს. ნეტარი ეპიფანეს ლოცვით ბოროტი გაშორდა ჭაბუკს, იგი მაშინვე სიბრძნით ამეტყველდა და ყოველივე კარგად ესმოდა. ხოლო ვინც ეს საკვირველეა იხილა, ადიდებდა მრავალმოწყალე უფალს.
დედაკაცმა კი თავისი ქმარიც მოიყვანა და ორი ძროხა მიართვა ამ სიკეთისათვის ღირს მამას; მაგრამ ნეტარმა ეპიფანემ საქონელი ყრმას უბოძა და მთელი ოჯახი დალოცა. ისინი სიხარულით დაბრუნდნენ შინ და მადლი შესწირეს უფალს.

მამა მიტოის გარდაცვალება
მამა მიტოის გარდაცვალების წინ, შუაღამით მერეში სანატრელმა დედებმა - თემისტიამ და ანატოლე დაყუდებულმა იხილეს საოცარი ჩვენება. მარტოდმყოფი ანატოლე ჟამნობის დაწყებამდე მივიდა ტაძარში, ამ დროს მოიწია თემისტიამაც და ისინი ეკლესიის სტოასთან შეხვდნენ. ერთმანეთი მოიკითხეს და შემდეგ თემისტიამ ნეტარ ანატოლეს ჰკითხა: „რატომ მოხვედი? მიამბე რაც იხილე“. მან კი უპასუხა: „შენი ხილვის მსგავსად მეც ვიხილე, რომ ჩვენი მაკურთხეველი, მამა მატოი აღესრულა“ და უამბო ყოველივე: „მოვიდა ვიღაც ბრწყინვალე სამოსელით მოსილი კაცი და მითხრა: „დიდი მატოი ღვთის წინაშე მიიცვალება, გამომყევი, რათა ღირსი გახდე, იხილო მისი დიდებით მიცვალება ამ სოფლიდან ზეციურ სასუფეველში“. დავემორჩილე და გავყევი. მან მიმიყვანა ბერთის მონასტრის ახლოს, ბორცვთან და მითხრა: „შეხედე ბერთას და დაინახავ დიდებულ სანახაობას!“ და მე ვიხილე ნათლის სვეტი, რომელიც ზეცით ჩამოდიოდა მონასტერზე, მასთან ერთად უამრავი ანგელოზი. ერთი დიაკონი კი ოლარით ხელში ბრწყინვალე ხმით უგალობდა უფალს. კვლავ ვიხილე ზეცად აღმავალი წმიდა ანგელოზთა დასი, რომელთა შორისაც იყო წმიდა მატოი. იგი ხელაღპყრობილი, ნათლით შემკობილი და გამოუთქმელი გალობით აჰყავდათ მაღალთა შინა უხორცო ღვთიურ დიდებულებს. სწორედ ეს ვიხილე მე“.
თემისტიამ მიუგო: „ჭეშმარიტად სარწმუნოა შენი ჩვენება. ახლა მომისმინე: როგორც სიჭაბუკეში იყო სანატრელი მატოი მშვენიერი და აგებულებით სრული, მასზე უფრო მეტად დიდებით შემკობილი ვიხილე იგი, გამოუთქმელი ბრწყინვალე ჟამის-წირვის შესამოსლით და ხელში ოქროს საცეცხლურით. გამიკვირდა მისი ხილვა და ვუთხარი: „როგორ გაძლიერებულხარ უძლურებისაგან, მოძღვარო?!“ მან კი მიპასუხა: „მსახურება საკურთხეველისა, რომელსაც სიყრმიდანვე ვემსახურებოდი, ახლა ამ დაუსრულებელი საკურთხევლის მსახურებით შემეცვალა, რადგან ღირსი გავხდი ზეციური საკურთხევლის წინაშე წარდგომისა და მარადის მსახურებისა“.
ამ საუბრის დროს ბერთიდან მოვიდა კაცი და მათ ნეტარი მატოის გარდაცვალება აუწყა. ნეტარმა დედებმა კი მადლობა შესწირეს უფალს, რადგან ღირსნი გახდნენ წმიდა მატოის გარდაცვალების ხილვისა.

წმიდა მიქაელ პარეხელის ბრძოლა ეშმაკთან
მიძნაძორის მონასტრიდან ხანძთაში მოვიდა მეუდაბნოე ბერი მიქაელი. იგი იყო ნეტარი გრიგოლის მეგობარი და განმარტოებულ ადგილს ეძებდა. მალე იპოვა კიდეც ასეთი სამკვიდრებელი ბერთას გამოქვაბულში, წმიდა განზრახვით დაემკვიდრა აქ და კეთილად წარმართა უფლისადმი თავისი სათნოება. მაგრამ ეშმაკი გლოვობდა, რადგან ხედავდა, რომ წმიდა ადამიანთა გამრავლებით სუსტდებოდა და მიქაელს ცხადად და ფარულად აბრკოლებდა, რათა დაეტოვებინა უდაბნო. მამა მიქაელი კი დიდი მოთმინებით იტანდა დაუძინებელი მტრის ვნებებს და ეშმაკის მანქანებას და სათითაოდ არცხვენდა ქრისტესა და ყოველთა წმიდათა შეწევნით.
ერთხელ მამა მიქაელი სენაკიდან მოშორებით, მაღალ მთაზე იდგა. ამ დროს ისე გაკადნიერდა ეშმაკი, რომ დიდი ქვა გადმოაგდო სიმაღლიდან, მაგრამ ქრისტე ღმერთმა სრულიად უვნებლად დაიცვა წმიდა ბერი. მამა მიქაელი შეწუხდა ამგვარი სულიერი ბრძოლებისაგან, მოწაფე გაუგზავნა თავის სულიერი მოძღვარს - მამა გრიგოლს და აუწყა ბოროტი სულისაგან მოვლენილი ყოველი განსაცდელი. მაშინ ნეტარი გრიგოლი სასწრაფოდ მივიდა სულიერ ძმასთან და უფლის ძალით სულიერად გაამხნევა იგი. წმიდა მამის დასაცველად და მტერთა განსატევებელად საკუთარი ხელით გააკეთა ვნებათა დამთრგუნველი ქრისტეს ბეჭედი - ორი ძელის ჯვარი. სენაკის მოშორებით აქეთ-იქით აღმართა ისინი, საზღვრად დაუწესა ბერს და ასე დაარიგა: „ქრისტეს ამ ორ ჯვარს შუა უშიშრად იყავი წმიდა სამებისა და პატიოსანი ჯვრის შეწევნით, ხოლო თუ გადაცილდები მათ, უფრო მეტად შეგებრძოლება ბოროტი“.
წმიდა მამებმა ერთად ილოცეს და შემდეგ მამა გრიგოლი უკან დაბრუნდა. ნეტარმა მიქაელმა კი სულიერი ნეტარება მოიპოვა, სიმდაბლის სათნოებით დასცა ამპარტავნების ვნება, რადგან თავისი ნებით კი არა, უფალზე მინდობით მოიყვანა შემწედ სულიერი ძმა - მამა გრიგოლი, რაზეც წმიდა წერილი ამბობს: „ძმა ძმისა შემწე ვითარცა ზღუდე დაუცემელი“ და იაკობი მოციქული გვასწავლის: „ერთი ერთისათვის ილოცევდით, რათა განიკურნნეთ, რამეთუ ფრიად შემძლებელ არს ლოცვა მართლისა შეწევნად“ და ასე დაძლია ღვთის მადლით წმიდა მიქაელმა ეშმაკის ვნებები. ამის შემდეგ იგი პარეხში მრავალი წლის მანძილზე მოღვაწეობდა, კეთილად აღესრულა და იქვე დაკრძალეს. აქვეა მამა ბასილის საფლავიც, რომელიც მის შემდეგ მოღვაწეობდა პარეხში. ორივეს წმიდა განსასვენებელი რწმენით მისულ ადამიანებს კურნავს.

წმიდა გრიგოლი და ირემი
წმიდა გრიგოლის ლოცვითა და ცრემლით უამრავი ადამიანი იკურნებოდა, მასთან ნავთსაყუდელს არა მარტო კაცნი ჰპოვებდნენ, არამედ ველის ნადირნიც კი. ერთხელ ნეტარი გრიგოლი და ორი ძმა შატბერდის მახლობლად, მთაზე რაღაც საქმეზე იყვნენ წასულები. უეცრად მათ ირემი დაინახეს, რომელიც მონადირეებს მოემწყვდიათ: საწყალი ნადირი ვერაფრით დაუსხლტებოდა მათ ხელიდან. ირემი მონაზვნებისკენ გაიქცა და გონიერივით სწორედ ნეტარ გრიგოლთან მივიდა. თავი წმიდანის ხელზე დადო და თითქოს ატირდა მოახლოებული საფრთხის გამო. წმიდა გრიგოლმა ნუგეშისცა მას და უთხრა: „ქრისტეს სახელით, ვერაფერს გავნებს შენ ეს მტერი, ნუ გეშინია!“ ეს რომ ამ მონადირეებმა დაინახეს, ძალიან გაუკვირდათ და ადიდეს უფალი. ისინი წმიდანთა მივიდნენ, მან კი ჯვარი გადასახა მონადირეებს, აკურთხა, ირმის ნაცვლად სხვა საჭმელი მისცა და ისინიც წავიდნენ, ირემი კი მშვიდობით განუტევა.
ასეთივე შემთხვევა მოხდა ხანძთაშიც. წმიდა მამა თავის სენაკში იყო. მონასტრის მახლობლად კი უამრავმა მონადირემ ოთხი გარეული თხა მოიმწყვდია. ცხოველები სირბილით შევარდნენ წმიდანის სენაკში და ნეტარ გრიგოლს გარს შემოეხვივნენ. იგი მიხვდა ცხოველების მოსვლის მიზეზს, ნუგეშისცა მათ და ბრძანა, მონადირეებს გამასპინძლებოდნენ და შემდეგ უკან წარეგზავნათ. თავად კი ცხოველები დააპურა და მშვიდოებით განუტევა.

წმიდა გრიგოლი და ყრმა ბასილი
სიჭაბუკეში მამა ბასილი წმიდა გრიგოლის სახედარს უვლიდა. ერთხელ მას კისერზე წყლული გამოუვიდა. ყრმა ოთხი დღის განმავლობაში საწოლიდან ვერ დგებოდა და საშინელი სენით იგვემებოდა. ნეტარმა გრიგოლმა მოიკითხა იგი: „სად არის ყრმა ბასილი?“ ძმებმა უამბეს ბავშვის ავადმყოფობის შესახებ. მაშინ წმიდა მამამ თავისთან იხმო იგი. ძმებმა უთხრეს, რომ არ შეეძლო მოსვლა; წმიდა გრიგოლმა კი თქვა: „ჩემგან გადაეცით, რომ „გიწესს შენ მამაი გრიგოლ“. ბასილმა შეიტყო თუ არა, რომ იხმობდნენ, თავისი მოძღვრის ბრძანებით გაძლიერდა და მასთან მივიდა. ნეტარმა გრიგოლმა ჰკითხა: „რა გტკივა?“ ყრმამ ხელით უჩვენა წყლული, რომელსაც უკვე დიდი ადგილი მოეცვა. მაშინ წმიდა გრიგოლმა მაგრად დაარტყა ხელი მტკივან ადგილს და ბასილს უთხრა: „ამაოდ წარგიკვეთავს სასო, რამეთუ არა არსა ვნებაი შენ შორის სრულიად“. ყრმამ წყლულზე ხელი მოისვა და ავადმყოფობის კვალიც კი გაქრა. ხოლო ისინი, ვინც ეს სასწაული იხილა, ადიდებდნენ უფალს.

ნეტარი ეპიფანე - სხვათა ცრემლის შემწყნარებელი
დიდი ეპიფანე სულიერებით თავის მოძღვარს, წმიდა გრიგოლს გაუტოლდა. იგი ცრემლის დათხევით უკეთურ სულებს განაგდებდა, სნეულებს სწრაფად კურნავდა და სხვა მრავალ სასწაულს აღასრულებდა, ურჩთ გვემით განსწავლიდა და მორწმუნეებს სიკვდილისაგან ლოცვით იხსნიდა. ერთხელ, ზაფხულში რამდენიმე ძმასთან ერთად ხორასუნთან მთებით გადმოდიოდა. მათ ერთი კარგი ადგილი შეამჩნიეს და პურის საჭმელად დასხდნენ. ამ გზაზე ერთი დედაკაციც მოდიოდა, რომელსაც შვიდი წლის ვაჟი მოჰყავდა თან. ბავშვი კარგი გარეგნობისა და ფხიზელი გონებისა იყო. როდესაც ისინი ნეტარ მამა ეპიფანეს მიუახლოვდნენ, ყრმას სასიკვდილო ტკივილები დაეწყო და მისი სული სხეულიდან განსვლას ლამობდა. შეშინებულმა დედამ ხელში აიტაცა ბავშვი, წმიდანისკენ გაიქცა და საცოდავად უხმობდა: „ჰოი, წმიდაო ღმრთისაო, შემეწიე შეუწევნელსა ამას, რადგან მიკვდება შვილი და ღვთის შემდგომ შენდამი მოვივლტი“. ქალმა თავისი ძე ეპიფანეს ფეხებთან დაუწვინა. ნეტარი ბერი კი ცრემლით აღსავსე ადგა, რადგან ბუნებით მოწყალე იყო, ქრისტეს წინაშე მუხლი მოიდრიკა და თქვა: „უფალო, ღმერთო ჩვენო იესო ქრისტე, იხილე ჩემი და ამ საწყალი დედაკაცის ცრემლი და წყალობით გადმოხედე ამ ყრმას და უბრძანე მის სულს მრავალი წელი დამკვიდრდეს თავის სხეულში ამ გლახაკის ნუგეშის საცემელად და შენს სადიდებლად, მხოლოისა ძისა თანა მამით და სულით წმიდითურთ საუკუნეთა მიმართ, ამინ“. ყრმას ჯვარი გადასახა, ხელში აიყვანა და თქვა: „განგკურნავს უფალი იესო ქრისტე, ადექ ყრმაო და ცოცხალ იქმენ!“ ბავშვის სხეულს ტკივილები და უძლურებანი სასწრაფოდ დაუამდა და მის სულს ყოველგვარი ურვა გაშორდა. მხიარულად ადგა, ნეტარმა ეპიფანემ დედას დაუბრუნა და უბრძანა, მისთვის საჭმელი მიეცა. გახარებულმა ქალმა მადლი შესწირა უფალსა და წმიდა მამას და შვილთან ერთად მშვიდობით გაუდგა გზას. ეს ყრმა სიბერებდე კეთილად ცხოვრობდა და ადიდებდა ღმერთს.
„წმიდა გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრების“ მიხედვით მოამზადა თამარ ასათიანმა
გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“, № 45(253), 2003 წ.

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
ლანჩანოს სასწაული

ქრისტეშობიდან VIII საუკუნეში იტალიის ერთ-ერთ ძველ ქალაქში სან-ლეგონციაში ევქარისტიის საიდუმლო სრულდებოდა. მაგრამ ერთ მღვდელმსახურს, რომელიც იმ დღეს ლიტურგიას აღასრულებდა, უეცრად ეჭვი გაუჩნდა, მართლა ხდებოდა თუ არა პურისა და ღვინის მაცხოვრის სისხლად და ხორცად გადაქცევა. ქრონიკებმა არ შემოგვინახეს ამ მღვდელმონაზვნის სახელი, მაგრამ მის გულში ჩასახული ეჭვი გახდა საბაბი ევქარისტიული სასწაულებისა, რომელიც დღემდე გამოუცნობია.
მღვდელი ეჭვების გაფანტვას ცდილობდა, მაგრამ ისინი დაჟინებით უბრუნდებოდნენ. „რატომ უნდა დავიჯერო, რომ პური პური აღარ იქნება, ღვინო კი სისხლად იქცევა? ვინ დამიმტკიცებს ამას? მით უმეტეს, რომ ისინი გარეგნულად არაფრით იცვლებიან და არც არასდროს შეცვლილან. ალბათ, ეს მხოლოდ და მსოლოდ სიმბოლოა, უბრალოდ გახსენება საიდუმლო სერობისა...“
შიშით წარმოთქვამდა მღვდელი ევარისტიული კანონის წმიდა სიტყვებს, მაგრამ ეჭვები ისევ ტანჯავდა. რა თქმა უნდა, მას, სამსხვერპლო ტარიგს, შეეძლო თავისი ძალაუფლებით ღვინო სისხლად ექცია, პური კი - ხორცად. მას ყველაფერი შეეძლო, მამა ზეციერის ნებით იყო ამქვეყნად მოვლენილი. მაგრამ ის უკვე დიდი ხანია, დაგვშორდა, დატოვა ეს ცოდვილი სოფელი და ნუგეშად დაგვიტოვა წმიდა სიტყვები და თავისი ლოცვა-კურთხევა... მაგრამ, ნუთუ, თავისი სისხლი და ხორციც? ნუთუ ეს შესაძლებელია? განა წმიდა ევქარისტია მხოლოდ წეს-ჩვეულება არ არის? გალმოდგინედ ცდილობდა მღვდელი საკუთარ სულში მშვიდობისა და რწმენის აღდგენას. ლოცვის სიტყვებთან ერთად მან გატეხა ევარისტიული პური და მღვდელმონაზვნის თითებში განტეხილი პური უეცრად შეიცვალა. ბარძიმშიც უკვე ღვინო აღარ ესხა, იქ ბლანტი წითელი სითხე იყო, რომელიც საოცრად წააგავდა სისხლს. გაოგნებული მღვდელი უცქერდა პურის ნატეხს, რომელიც ძალიან წააგავდა ადამიანის სხეულის კუნთის ქსოვილს. ბერ-მონაზვნები გარს შემოეხვივნენ, სასწაულით შეძრულნი და გაოცებას ვერ მალავდნენ. წმიდა ლიტურგიის დასრულებისთანავე მღვდელმონაზონი მუხლებზე დაემხო და ლოცვა დაიწყო. რაზე ლოცულობდა? არავინ უწყის. ამას ვერც ვერასოდეს შევიტყობთ. მაგრამ ერთი რამ დღემდე ცხადია: მას შემდეგ ქალაქ ლანჩანოში 12 საუკუნის განმავლობაში ინახება მაცხოვრის სასწაულებრივი სისხლი და ხორცი.
გავიდა საუკუნეები და სასწაულებრივი ძღვენი სწავლიდა ყურადღების საგანი გახდა. 1574 წლიდან მრავალი ცდა და დაკვირვება იწარმოება, 1970-იან წლებიდან კი ისინი ექსპერიმენტალურ დონეზე მიმდინარეობს.
სიენის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის პროფესორი ოდიარდო ლინოლი, რომელიც ანატომიის, პათოლოგიური ჰისტოლოგიის, ქიმიისა და კლინიკური მიკროსკოპიის ცნობილი სპეციალისტია, თავის კოლეგებთან ერთად აწარმოებდა გამოკვლევას 1970 წლის ნოემბერსა და 1971 წლის მარტში და ასეთ დასკვნამდე მივიდა: წმიდა ძღვენი, რომელიც ლანჩანოში VIII საუკუნიდან ინახება, ნამდვილად ადამიანის სისცხლი და ხორცია. ხორცი არის გულის კუნთოვანი ქსოვილის ნაწილი, შეიცავს მიოკარდს, ენდოკარდს და ცდომილ ნერვს. შესაძლოა ხორცის ნაწილი შეიცავს აგრეთვე მარცხენა პარკუჭს. ასეთი დასკვნის გამოტანის შესაძლებლობას იძლევა მიოკარდის შესამჩნევი სიფართოვე, რომელიც ხორცის ქსოვილებშია. ხორციცა და სისხლიც ერთსა და იმავე ჯგუფის სისხლს განეკუთვნება. სწორედ ამას განეკუთვნება სისხლიც, რომელიც ტურინის სუდარაზეა აღბეჭდილი. სისხლი შეიცავს პროტეინებს, მინერალებს ადამიანის სისხლისათვის ნორმალური პროცენტული შესაბამისობით. მეცნიერებმა განსაკუთრებული ხაზგასმით აღნიშნეს: ყველაზე მეტად გასაოცარი ისაა, რომ სისხლი და ხორცი 12 საუკუნის განმავლობაში ინახება ფიზიკური, ატმოსფერული და ბიოლოგიური აგენტების ზემოქმედების ქვეშ ხელოვნური დაცვისა და სპეციალური კონსერვანტების გამოყენების გარეშე. ამის გარდა, სისხლს, რომელიც თხევად მდგომარეობაში გადაყვანის შემთხვევაში, გადასხმისთვის ვარგისიანია, სისხლის ყველა თვისება გააჩნია. სიენის უნივერსიტეტის ადამიანის ნორმალური ანატომიის პროფესორი რუჯერო ბერტელი ატარებდა გამოკვლევებს ოდოარდო ლინილის პარალელურად და მანაც იმავე შედეგებს მიაღწია.
განმეორებითი ექსპერიმენტების შედეგად 1981 წელს უფრო სრულყოფილი აპარატურის გამოყენებითა და ანატომიასა და პათოლოგიაში მეცნიერების ახალი მიღწევების გათვალისწინებით ეს შედეგები ისევ დადასტურდა.
თანამედროვეთა მოწმობით, სისხლი მოგვინებით 5 სხვადსხვა ფორმის ბურთულად იქცა, რომლებიც შემდეგ გამკვრივდა. საინტერესოა, რომ ყოველი მათგანი, ცალკე აღებული, იმდენსავე იწონის, რამდენსაც ხუთივე ერთად. ეს ეწინააღმდეგება ფიზიკის ელემენტალურ კანონებს, მაგრამ ფაქტია, რომლის ახნაც მეცნიერებს არ ძალუძთ.
მთის ბროლის ნატეხისაგან დამზადებულ ფიალაში მოთავსებულ სისხლსა და ხორცს უკვე თორმეტი საუკუნეა ნახულობენ ლანჩანოში ჩასული მლოცველები თუ მოგზაურები...

ლანჩანოში მომხდარი შემთხვევა უნიკალური არ არის. მსგავსი სასწაული ეკლესიისთვის ნაცნობია, რაც კარგად ჩანს თავად სამღვდელო კონდაკშიც, რის მიხედვითაც მღვდელმსახურნი წირვას ასრულებენ: „უკუეთუ შემდგომად განწმედისა (პურისა და ღვინის გარდასახვისა ხორცად და სისხლად) იქმნას, რომელ ხორცად და სისხლად შეიცვალოს, გინა ჩვილად იხილვოს, ანუ ბარძიმსა შინა სრულიად სისხლად ეჩვენოს, ესე ანუ საკვირველებით იქმნების ღმრთისაგან ურწმუნოებისათვის, ანუ სხვისა მიზეზისათვის. უკუეთუ კუალად სწრაფლადვე პურად და ღვინოდ ეჩვენოს, კვალად ჩვეულებისაებრ მღვდელი ეზიაროს, და მსახურებაჲ აღასრულოს. ხოლო უკუეთუ დაადგრეს ხორცად და სისხლად, გინა ჩვილად სახილველობასა შინა, ჯერ არს რათა აღიხვნეს იგინი და პატიოსან დაკრძალოს და არა ეზიაროს მათ, რამეთუ არიან საკვირველება ღვთისა“ (სამღვდელო კონდაკიდან გვ. ტმგ).
მოამზადა ნათია თარაშვილმა
გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“ № 6(57), 2000 წ.

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Jul 2007
Posts362
კარმა50
OFFLINEPROFILE
მსოფლიოს სასწაულები, რომლებიც მოწმობენ მართლმადიდებლური სარწმუნოების ჭეშმარიტებას და იულიანური კალენდრის (ძველი სტილის) მართებულობას

ჩვენს დროში ხშირად გაიგონებთ ასეთ ნათქვამს: „რატომ გგონიათ, რომ მხოლოდ მართლმადიდებლური სარწმუნოებაა ჭეშმარიტი? კათოლიკენიც ხომ ამბობენ, ჩვენი სარწმუნოებაა ჭეშმარიტიო?!“
ჩვენი კეთილმსახური წინაპრებისათვის ასეთი დაეჭვება, რა თქმა უნდა, სრულიად წარმოუდგენელი იყო. მათ კარგად უწყოდნენ, რომ მართლმადიდებლური ქრისტიანული სარწმუნოება თვით უფალმა მისცა თავის მოციქულებს და ეს სარწმუნოება წმიდად, უცვლელად და შეურყეველად არის დაცული მხოლოდ მართლმადიდებელ ეკლესიაში და ადამიანთა რწმენასაც კაცობრივი ამაო შეხედულებები კი არ განამტკიცებდა, არამედ ის ნიშნები და სასწაულები, რომელთაც უფალი ყოველთვის აღასრულებდა ჩვენს ცხოვრებაში.
აი, რამდენიმე ასეთი უმნიშვნელოვანესი სასწაული:
მადლმოსილი საღმრთო ცეცხლის გარდამოსვლა უფლის საფლავზე, რაც ყოველწლიურად აღესრულება აღდგომის დღესასწაულის წინადღეს, დიდ შაბათს
ეს არის უდიდესი სასწაული, რომლის მოწმეც ყოველწლიურად ასობით ადამიანია, მათ შორის ჩვენი თანამემამულენიც. ამასთან, საყოველთაოდ აღიარებული და დადასტურებულია ის ფაქტი, რომ საღმრთო ცეცხლი მხოლოდ მაშინ გარდამოხდება ხოლმე, როცა კუვუკლიაში (უფლის საფლავზე აღმართულ სამლოცველოში) მართლმადიდებელი პატრიარქი შედის აღდგომის წინა დღეს, დიდ შაბათს ძველი სტილით - მართლმადიდებლური, იულიანური კალენდრით. ამ დროს პატრიარქს ხელში აუნთებელი სანთლები უკავია. მას არც ასანთი აქვს და არც სანთებელა - ამისთვის საგანგებოდ ამოწმებენ ხოლმე სამლოცველოში შესვლის წინ. შემდეგ იწყება მხურვალე ლოცვა-ვედრება. და აი, ზეციდან მადლმოსილი ცეცხლი გადმოდის, პატრიარქის ხელში სასწაულებრივად ინთება სანთლები და იგიც უსაზღვრო სიხარულით აღსავსე ანთებული სანთლებით გამოდის მორმწმუნეებთან. ცეცხლი მაშინვე ყველას გადეცემა, ამასთან სულაც არ არის საჭირო სანთლების ერთმანეთზე შეხება, ანდა ძალზე მიახლოება ერთმანეთთან.
თაბორის მთაზე ყოველწლიურად გამოჩენილი ღრუბელი
ამ შემთხვევაშიც, უფლის ფერისცვალების დღეს, ძველი მართლმადიდებლური სტილით, სრულიად მოწმენდილ ცაზეც კი უსათუოდ გამოჩნდება ხოლმე ღრუბელი და თაბორის მთას ადგას მთელი დღესასწაულის განმავლობაში. როგორც ცნობილია, ფერიცვალებულ უფალს, რომელიც ღვთაებრივი ნათლით გაბრწყინდა აქ, ღრუბელი დაადგრა თავს, რადგან ამ საღმრთო ნათელმა თვალნი დაუბრმავა მოციქულებს - პეტრეს, იაკობსა და იოანეს.
მირონმდინარე ივერიის ღვთისმშობლის ხატი
კანადაში იმყოფებოდა მართლმადიდებელი ქრისტიანის მიერ ათონის წმიდა მთიდან გადასვენებული ივერიის ღვთისმშობლის ხატის ასლი, რომელსაც მირონი სდიოდა ღვთისმშობლისა და ყრმა იესოს ხელთაგან.
მირონის დენა წყდებოდა მხოლოდ ვნების კვირაში (ეს სასწაულიც აღესრულებოდა ისევ და ისევ ძველი სტილით - იულიანური კალენდრის მიხედვით) და აღდგომის შემდეგ კვლავ

[URL=http://up.pixgeo.com/out.php/i3809_Nuevaimagen1.png][IMG]http://up.pixgeo.com/out.php/t3809_Nuevaimagen1.png[/IMG][/URL]

განახლდებოდა! (1997 წელს ამ ხატის მცელი იოსებ მუნიოსი მოკლეს და თვით ხატი გაიტაცეს).
წმიდა ჯვარის გამოცხადება
ათენის მახლობლად, ჯვართამაღლების დღესასწაულზე 1925 წლის 14 სექტემბერს (იულიანური კალენდრით) ცაზე მოხდა წმიდა ჯვრის სასწაულებრივი გამოცხადება.
ღვთაებრივი ცეცხლი მხოლოდ მართლმადიდებლებს მიემადლებათ!
დიდ შაბათს იერუსალიმის ტაძარში მადლმოსილი ცეცხლის გადმოსვლა საკვირველი მტკიცებაა მართლმადიდებლური სარწმუნოების ჭეშმარიტებისა და დიდებულებისა. უნივთო ცეცხლმა, ნათელმა, მოციქულთა და წმიდა მამათა მოწმობით, ჯერ კიდევ აღდგომისას განაბრწყინა მაცხოვრის საფლავი. წმიდა გრიგოლ ნოსელთან ვკითხულობთ: „პეტრე ხედავდა არა მარტო ხორციელი თვალით, არამედ მოციქულებრივი გონებითაც, - მაცხოვრის საფლავი აევსო ნათელს და თუმცა ღამე იყო, ორგვარი ხედვით ჭვრეტდა შინაგანს - გრძნობიერად და სულიერად“ წმიდა იოანე დამასკელი წერს: „პეტრე დადგა საფლავიდან და შეძრწუნდა მხედველი ნათლისა“.
პირველი ცნობა მადლმოსილი ცეცხლის გადმოსვლის შესახებ IV საუკუნეში გვხვდება ევსები კესარიელის საეკლესიო მატიანეში. IV საუკუნეში ელენე დედოფალმა ააგებინა მაცხოვრის აღდგომის ტაძარი და იმავე წელს უფალმა მადლი - საღმრთო ცეცხლი გარდამოუვლინა მას. უკვე რამდენიმე საუკუნეა, საფლავს მართლმადიდებელი მღვდელმთავრები მეთვალყურეობენ და მადლმოსილი ცეცხლის მისაღებად უფლის საფლავთან დიდ შაბათს აუცილებლად მართლმადიდებელი პატრიარქი უნდა წარსდგეს.
მღვდელ-მონაზონი იპოლიტე თავის მოგონებაში ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ ცეცხლი გარდამოვალს ზეციდან მხოლოდ მართლმადიდებელთა კანდელზე მაშინაც კი, როდესაც გვერდით სხვა სარწმუნოების ეკლესიათა კანდელები დგას: სომხური, კათოლიკური, კოპტური.
XIX საუკუნის შუა წლებში წმიდა მიწა მოილოცა ათონელმა ბერმა პართენიმ, რომელიც აღწერდა დიდ შაბათს წმიდა ტაძარში არსებულ ვითარებას: „საზეიმო მწუხრის შემდეგ არაბებმა დაიწყეს ყვირილი და ტაძარში სირბილი. ვკითხე, რას ყვირიან-მეთქი. ამიხსნეს, რომ ისინი აქებენ მართლმადიდებლურ სარწმუნოებას, კეთოლიკეებს საყვედურობენ, რომ მადლი არა სწამთ, ხოლო სომხებს კიცხავენ, რომ სურდათ თვითონ მიეღოთ მადლი, უწმინდურებით კი აღივსნენ“.
აქ იგულისხმება ის შემთხვევა, რომელიც ქრისტეს საფლავთან მომხდარა: სომხებს გასჩენიათ პრიორიტეტის პრეტენზიები მადლმოსილი ცეცხლის მისაღებად. მათ მოისყიდეს მუსულმანი არაბი, რომლის მფლობელობაშიც იყო მაცხოვრის საფლავის ტაძარი. შეასწრეს ტაძარში მართლმადიდებელთა პატრიარქს, კარები გადარაზეს და დაიწყეს ლოცვა საღმრთო ცეცხლის მისაღებად. სომხები დიდხანს ელოდნენ სასწაულს, მათი სულიერი წინამძღოლი, პარტიარქი ბეჯითად ლოცულობდა საფლავის წინ, მაგრამ გაუცრუვდა იმედები - ღვთაებრივი ცეცხლი არა და არ გადმოდიოდა. მართლმადიდებელი პატრიარქი მრევლითურთ გარეთ იდგა და ცრემლთღვრით ლოცულობდა.
და აი, იმ დროს, როდესაც ტაძარში ჩაკეტილი სომხები უფლის ნიშს ელოდნენ, ანაზდად მოწმენდილ ცაზე დაიქუხა,

[URL=http://up.pixgeo.com/out.php/i3810_Nuevaimagen2.png][IMG]http://up.pixgeo.com/out.php/t3810_Nuevaimagen2.png[/IMG][/URL]

ტაძრის მარმარილოს სვეტი გაიბზარა და მასზე გაჩენილი ნაპრალიდან ცეცხლი გადმოვიდა. სვეტიდან გამოტყორცნილი მადლმოსილი ცეცხლი აიტაცა მართლმადიდებელმა პატრიარქმა და ეს ცეცხლი გადასცა ყველა იქ მყოფს. აქ მოხდა მეორე, არანაკლებ ღირსშესანიშნავი ამბავი: ერთმა თურქმა ოფიცერმა, სახელად ანვარმა, რომელიც თავის ჯარისკაცებთან ერთად სადარაჯოზე იდგა მახლობელი შენობის ზედა სართულზე, ცეცხლის გადმოსვლა რომ იხილა, გადმოეშვა მარმარილოს ფილებზე ტაძრის შესასვლელის წინ და შესძახა: - „ძლიერ არს ღმერთი ქრისტიანეთა, მე ქრისტიანი ვარ!“ ქვის იატაკზე ანვარს არაფერი დაშავებია, ხოლო მისი ფეხის კვალი დღემდე შემოინახეს ქვის ფილებმა. თურქებმა თავი მოკვეთეს ანვარს, ტანი კი დაწვეს. მოწამის ფერფლი, რომელმაც სისხლით მიიღო წმიდა ნათლობა, დაცულია ერთ-ერთ მონასტერში.
მონოფიზიტ სომეხთა ლოცვის გაცუდება, ეკლესიის მამათა განმარტებით, უფლისაგან ჭეშმარიტი სარწმუნოების მინიშნებას წარმოადგენს. მას შემდეგ არამართლმადიდებლური კონფესიის ვერცერთი წარმომადგენელი ვეღარ ბედავს მადლმოსილი ცეცხლის მისაღებად მისვლას. ეს სვეტი კი დღესაც დგას, გაბზარული, მართლმადიდებლობის ძლევამოსილების ნიშნად!
წიგნიდან: „მადლმოსილი საღმრთო ცეცხლი“, თბილისი, 2002

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined14 Apr 2007
Posts2615
კარმა95
OFFLINEPROFILE
კალიტრი,კარმა ჩემგან საინტერესო თემისთვის

_________________
ციტირება პასუხი
   
User avatar
ექსპერტი დესპანელი
ექსპერტი დესპანელი
Joined08 Jun 2007
Posts265
კარმა51
OFFLINEPROFILE
სასწაულების მჯერა და კიდეც შევსწრებივარ თავად,ღმერთმა დალოცოს ყველა ის ადამიანი ვინც სხვებს ეხმარება და ცხოვრებას უმსუბუქებს და შვებას აგრძნობინებს, უსასყიდლოდ და მთელი გულით, რაც შეეხება იმ ირაკლის, ღმერთმა ხელი მოუმართოს პრესაში იმდენი სტატია იბეჭდება ამ პიროვნებაზე ,რომ უკვე რამის ხელი ჩამოვართვა, ყოველ მეორე ჟურნალში მასზეა სტატია და თითქმის ერთი და იგივე წერია, რომ \"ძაან მაგარია რა\",ის კი არა და ამასწინათ წავიკითხე ,თურმე მიღებაზე მისვლა საჭირო სულაც არ არის ,დიაგნოზს ისე სვამს რა ,დაიდებ სურათს თავქვეშ ,ორ სანთელს ოცთეთრიანს(აქ არა მაქვს ოცთეთრიანი სამწუხაროდ) და გაუგზავნიო ინტერნეტით და ამდაგვარები, სიმართლე გითხრათ თავიდან კი განვეწყე სიმპატიით მაშინ როცა მოკრძალებულად იქცეოდა ,მაგრამ ამ ბოლო დროს მასობრივ ისტერიაში გადაიზარდა და ცოტა არ იყოს რაღაც განდიდების მანიის ნიშნები შევნიშნე(ღმერთმა მაპატიოს არ მინდა შეურაცხყოფა მივაყენო) მაგრამ ადამიანს მე ვთვლი რომ უფლება აქვს თავისი აზრი გამოხატოს, ერთ დავამატებ მხოლოდ აქ საბერძნეთში ჰყავდათ მამაო პასისიოს რომელსაც ლევიტაციის(ფრენის უნარი) გარდა ტელეპატიური გადაადგილებაც და უამრავი სასწაული მოხდენა შეეძლო, აქამდე წმინდანად არ უღიარებიათ(მამა გაბრიელზე აღარაფერს ვამბობ) და ამ ირაკლის ყოველ ინტერვიუში ეკითხებიან მართალია ხალხი წმინდანს გიწოდებსო? აქ უკვე კომენტარი რბილად რომ ვთქვად ,ვფიქრობ ზედმეტია. მომიტევეთ თუ რაიმე ვერ ვთქვი ისე. . .=kf=
რედაქტირებულია

_________________
ციტირება პასუხი
   
 
+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 87 posts ] 
ვინ თქვა რომ სასწაულები არ ხდება?
დესპანი