|
იცით რა? არ მესმის როგორ უნდა გაეკიდო ან ქალს და ან კაცს,რომელსაც აღარც უყვარხარ და აღარც უნდიხარ...თავს არ უნდა მისცე დარდის უფლება და გრძნობა უნდა ჩაიკლა... ვფიქრობ,თუ მართლა შეგიყვარდა, ყველაფერი უნდა დათმო,თორემ ხომ იცით, "არავინ ისე არ ისჯება ამ ქვეყანაზე,ვინც ყოველივეს არ შესწირავს თავის სიყვარულს...ასეთნი მუდამ მარტოკანი დარჩებიან და არავინ ისე საცოდავი არაა,როგორც მარტოსული..."-ო....ასე უთქვამს ბრძენს და მართალიცაა...თან მე თავს მართლა შეურაცხყოფილად ვიგრძნობ,თუ მივხვდი,რომ ჩემი მეორე ნახევარი,ის ადამიანი,ვინც მე მიყვარს,იმიტომ ცხოვრობს ჩემთან,რომ ვეცოდები...არავის სიბრალული არ მჭირდება...იმან თავის თავს მიხედოს და მე ჩემი თავის მიხედვას მოვახერხებ... თუ მე შემიყვარდა კიდევ (რაც მართლა მოხდა...) მირჩევნია დავანგრიო ოჯახი და მერე ვიყო იმ ადამიანთან,ვინც მიყვარს,რათა მართალი ვიყო ჩემს თავთან, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია ჩემთვის...შეიძლება ვიღაცამ თქვას,შენ ქმარს აუბედურებო,მაგრამ მე მისი ცოლი ვიყავი 4 წელი და თუ უნდოდა,გამფრთხილებოდა...უხეში ნათქვამია,მაგრამ მგონი ყველა დამეთანხმება,კარგ კაცს ცოლი არ გაუბოზდებაო...(ჩემს შემთხვევაში არ მიატოვებსო...:D)თითქმის 3 წელი მისგან სითბო , სიყვარული და ყურადღება მაკლდა(არადა რომ კითხოთ,სიგიჟემდე ვუყვარვარ)...დღეები ისე გადიოდა,ვერ ვნახულობდი და თუ ვნახულობდი,კაიფში....ასე რომ,დავიღალე, მინდა ვიღაცას ვუყვარდე,რაც მთავარია,მეც მიყვარდეს და მის დანახვაზე თვალები მიბრწყინავდეს... ბედნიერება მინდა და ვიქნები კიდეც! მჯერა,რომ ვიმსახურებ და მივიღებ კიდეც... მჯერა არავის აქვს უფლება სხვა განსაჯოს,რადგან ვერასდროს მიხვდები იმ სხვის სულში რა ტრიალებს და რა ანიჭებს ბედნიერებას... ასე რომ,ყველას გისურვებთ ბედნიერებას და გაუფრთხილდით ერთმანეთს,თუ გინდათ,რომ თქვენი ცოლები ან ქმრები სხვასთან არ წავიდნენ...ვერავის მოთხოვ მთელი ცხოვრება მოვალეობის გამო იცხოვროს...ერთხელ მოვდივართ ამ ქვეყანაზე და უნდა ვეცადოთ,რომ ბედნიერები ვიყოთ(რა თქმა უნდა,მაინც ზომიერების ფარგლებში)...
|