შემოვიდა ჩემი აზრით რელიგიაშიც, ვიკავებდი თავს მაგრამ ცოდვა გამხელილი სჯობასო ნათქვამია (მგონი სწორად ვთქვი ქართული ანდაზა)
არასდროს მითქვამს ღმერთის არ მწამსთქო... გულისსიღრმესი ყოველთვის მეშინოდა მისი, მაგრამ 27 წლის განმავლობაში მხოლოდ 1-2 წელი იყო ჩემს ცხოვრებაში როცა ეკლესიურად ვცხოვრობდი, არ ვიცი რატომ მაგრამ ვცხოვრობდი. ერთხელ მოვხდი და გალობა ლოცვა მესიამოვნა მერე დავიწყე სიარული მაგრამ შევევშვი მალევე. მოძღვარი არასდროს მყოლია არ მჯერა მღვდლების პირიქით ძალიან დიდი ზიზიღი მაქვს მათ მიმართ. ვფიქრობ რომ ადამიანი ღმერთისკენ მხოლოდ ერთი გზით მივა თავად უნდა ჭეშმარიტად იწამოს (ეკლესიური ცხოვრებასაც ვგულისხმობ) მისი და მღვდელმა არ უნდა მოგცეს გზა მისკენ. რატომ შევწყვიტე სიარული ეკლესიაში

ძველ აღთქმას ვკითხულობდი და გამიჩნდა აზრი როგორ გამრავლდა დედამიწაზე ადაამიანები.იყო ადამი და ევა მათ სამი ვაჟი ყავდათ სამივე ძმები, მღვდელი მეუბნება კიდევ იყვევ მაგრამ აღთქმაში არ ჩაუწერიათო, კარგი ვთქვად და არ ჩაწერეს მაშინ გამოდის რომ ერთ სისიხლში მოხთა აღრევა შთამომავლობის ამას კი რელიგია კრზლაავს, ერთი სიტყვით ისე იბჯუტურა რომ ბოლოს ეკლესიიდან გამომაგდო თუმცა ახსნა ვერ პოვა ჩემთვის დამაჯერებელი. კითხვა მეზობელს ამ თემაში დავწერე რომ არასდროს არფერი მინანიათქო რაც გამიკეთებია ბევრჯერ 10 მცნება დამირღვევია მაგრამ მინდოდა და ვაკეთებდი. განა ეს ცხოვრება ისეთი დიდია რომ აიკრძლაოს ბევრი რამე? რომელიმე თქვნთაგანმა 100%-ით იცით სიკვდილის მერე სად მოხვდებით? არამგონია იცოდეთ, არც მე ვიცი და რატომ არ უნდა ვაკეთოთ ის რაც ხორც და სულს ესიამოვნება? ვიცი რომ ვიღაცას (ამ შემთხევაში ღმერთს) განვარისხებ ჩემი ქმედებით ხოლმე მაგრამ მაინც ვაკეთებ, თუმცა ისე რომ სხვებს ზიანი არ მიადგეთ ხოლმე... ეხლა ხომ ხედავთ როგორი ცოდვილი წევრი გყავთ დესპანის ოჯახში

შეიძლება ბევრს არ მოგეწონოთ ასეთი დამოკიდებულება რელიგიის მიმართ მაგრამ გთხოვთ გამიგეთ ასეთი ვარ თუ ვერ გამიგებთ პირველი ქავა იმან მესროლოს ვინც უცოდველია ...