|
ისე უბედო როგორც სამშობლო წუხელის მთაში მოუკლავთ ჯიხვი... თუ არწივი რა მნიშვნელობა აქვს ყველამ ვესროლეთ, მეც, შენც...
არჩევნები? ვინ როგორ მოიგო და რატომ რა მნიშვნელობა აქვს - ქვეყანაშია ფერები მუქი თუ წითელი და თეთრი ერთიანია.
მთავარია მოიგეს - წითლებმა მოიგეს - თეთრებმა წააგეს (სად არის ნეტავ გალაკტიონის სული - მთაწმინდაზე თუ არჩევნებში ყუთს გადაფარებული?), არადა თვითონ დაიწყეს პარტია თეთრებმა - მწვანეები ვისღა ახსოვს.
ცუდია ის, რომ ყველა ყავისფერი გახდა - კიდევ 4-5 წელი დომინანტი ისევ ყავისფერი იქნება... თუ წითელი? ქვეყანას უხარია ნახევრად მაინც -თუმცა სტუდია გაიტანეს - თემო მაგიდის ქვეშ ძვრებოდა და სუბოტექსის აბებს აწვდიდა მამულიშვილთ, ირაკლი ტელეფონზე ლაპარაკობდა და ამნისტია არ შეეხო, ღვინოც დაღვრილა თურმე.... მთავარია ომახიანი დაპირებები არ შემოგაკლდეთ.
სიყვარული? - სიყვარული არსებობს, მაგრამ გადაავიწყდათ - სადღაც კუთხეში მოაგდეს - ფეხი დააჭირეს - ერთმანეთის სიყვარულს კი არა - წრფელ სიყვარულს მიაჭირეს...
ისინიც ტიროდნენ - თქვენ არ იცით - იმათმა უფრო არ იციან - მრგვალთავიანებს კვადრატულთავიანები ეპაექრებოდნენ - და ისინი ტიროდნენ - იმიტომ რომ სიყვარული ჩაწიხლეს - მათ ერთმანეთი უყვარდათ........ ვერ გაუგეს......... არაუშავს......მთავარია ესროლეს, ყველამ ერთად ჯიხვს სამშობლოს რომ გავდა და არ ააცილეს, ყველას ეხერხება სროლა, ისე ზურგში ხანჯალის ჩარტყმაც ერთმანეთში ნადავლის გასაყოფად არ შეგვეშლება...
გუშინ გიორგი ლეონიძის პერსონაჟი ჩორეხი დამესიზმრა... მოდიოდა შარაგზაზე თმა აწეწილი, სახეგაქვავებული და მოთქვამდა:
\"- ვაი, ნაოხრობას, დაქცეულობას! არ გესმით ნანგრევების ღაღადისი? - იმარხება საქართველო, იმარხება ქრისტეს კუნძული! - ღმერთო, შენი მაქვს იმედი! ფეხზე ააყენე ჩვენი მამული, ჩვენი შემფერხებელი ისტორია, მოგვეც განახლების ძალთა ღონიერება! ღმერთო, შენ დაამხე ჩვენი მტერი ქართველთყლაპია! - აღსდექ საქართველოვ! - თან ფეხს ღონივრად დაარტყამდა მიწას. - აღსდეგინ ღმერთი და განიბნინენ ყოველნი მტერნი მისნი და ივლტოდეს მოძულენი მისნი პირისაგან მისისა! - ესე არს დღე იგი, რომელ ქმნა უფალმან! ვიხარებდეთ და ვიშვებდეთ ამას შინა! - თითქოს წინასწარ ზეიმობდა ჩორეხის სული. - მალე გავიგონებთ მომავლის ხმას, მალე!
მაგრამ უეცრივ მოიღუშა მისი შავი და მკაცრი სახე. - შავ ზღვაში ჩავარდა მზე საქართველოსი! რაღა ამოიყვანს? - რამ შეგადარდა, ჩორეხო? - რათ დაჩუმებულა საქართველოს წიაღი, რათ? მესხია რას იგვიანებს? - გმინავდა ჩორეხი. ..\"
\"....აღარ არის ჩორეხი - სამშობლოს ბედით მუდამ მჭმუნვარე, ჭირნანახი, სევდით გულდაღამებული, მხოლოდ წარსულის ტრფიალი, კეთილშობილი, თუმც უღვაწი კაცი, მაინც დიდი მოწადინე და სევდით ნაჯაფარი... გულჭირიანს და ფესვმოკვეთილს ღრმა ძილით სძინავს თავის შავ სევდასთან ერთად... მის გარშემო აღარ ტრიალებდა ეჭვები და ჭორები. რატომღაც მგონია, რომ ჩორეხი არ არის მკვდარი; და რომ სადღაც, შავს ტყეში თუ ძველ ნანგრევში არის შეხიზნული! თითქოს მისი ხმაც კი მომესმის მკაფიოდ; ხან ბინდისას ვხედავ შარაგზაზე აჩქარებით მიმავალს, თმადაბურდულს, აქეთ-იქით თვალის მაძგერებელს. და ისევ ისე წრიალებს ჩემს ფიქრებში წარსულზე პირაკვამლებული, ჩანაცრული, მწირი ჩორეხი, სამშობლოს დარდით მოავადე. ვერ მოესწრო ნასურვილარის გაცხადება, ვერ იხილა სამშობლო გაცისკროვნებული; არ ეღირსა თავისი ქვეყნისა და ხალხის კარგადყოფნის სიხარული... და მე მიყვარს მისი სულის ჭაღარა ყვავილი...\"
|