|
მონატრება...მონატრება რომელიც ასე წვავს სულს,გულს აფორიაქებს.ტკივილამდე მიყავხარ გრძნობას და გინდა იყვირო,იტირო იქამდე რომ ცას მისწვდეს შენი ხმა,შენი დარდი,სევდა,სულის ბორგვა,გულის ხმაური,იმ ცას რომელიც შენია,შენი...იქ იმ ცაზე სხვაგვარად ანათებს მზე,სხვაგვარად გვიღიმის მთვარე და განსაკუთრებით ციმციმებენ ვარსკვლავები.იქ შენს ცაზე საოცრად თენდება და ძალიან,ძალინ ლამაზია დილა,ღამე კი სულ სხვანაირად მოდის და არაჩვეულებრივად მშვიდი და ფიქრიანია.იქ მიწაც უცნაურია,ჰო მიწა,შენი მიწა.თითქოს და ოდნავ ნამიანი და ცოტა უხეშიც,მაგრამ მაინც შენი.ჰაერიც კი ნაზად გელამუნება სხეულზე,გეფერება და უჩუმრად ცდილობს სულში ჩახედვას...შენ კი გტკივა, გული ბობოქარი ზღვასავით ღელავს,სხეული გეწვის,საშინლად გცივა სულში და არაფერი,არაფერი გათბობს:არც ეს ცა,უხალისო ფერით რომ შემოსილა,არც ეს მზე,ცივად რომ ანათებს და ყოველ დილით გაბუტული გესალმება.არც ეს მთვარე,ცრემლიანი რომ შემოგვყურებს ყოველ ღამეს და არც ეს ვარსკვლავები მოწყენილნი,უსიცოცხლოდ რომ ანათებენ და თითქოს შენი სულის ტკივილს გლოვობენ!
|