|
აქ რომ ჩამოვედი, დიდი შანსი იყო იმისი გამეკეთებინა საბუთები ოღონდ უნდა მეთქვა რომ იაღოველი ვიყავი, ერთ-ერთი რასაც ვერ გავაკეთებდი ეგ იყო. ჩემი აზრით ეგ საქციელი ნებით თუ უნებლიეთ, უფლის გმობაა. მაგრამ მოდით ნუ განვსჯით ხალხს რომელთაც საბუთები ან ხელის მოწერით გააკეთეს ანდა რაიმე სპონსორობით, მე მაგალითად არა ლეგალი ვარ, და არც ინგლისურის პრობლემა მაქვს , მაგრამ ჩემი ელემენტარული პრობლემები რომ მოვაგვარო, მე დაახლოვებით ერთი ხუთი წელი მინიმუმი მჭირდება, ეს ელემენტარულს ვიძახი, ფუფუნებაზე არც ვფიქრობ, მაგრამ აქედან რომ წავიდე სახლი მაინც ხომ მინდა, ვის მივადგე ჩემი 3 შვილით , თანაც სამივე ბიჭი მყავს, ან მათ რაღაც ელემენტარული ხომ უნდა შევუქმნა. აბა ეხლა მიპასუხეთ მე რომელსაც მართლაც მაბოდებს ჩემს საქართველოზე, მელანდება ჩემი თბილისი, ჩემი უბანი, აღარაფერს ვამბობ დებზე და 12 დის შვილზე ზოგიერთს რომ არც ვიცნობ, ჩემთვის ხომ ხელახლა დაბადებაა მათი ნახვა თუნდაც რამდენიმე დღით , მოფერება, და ისევ დაბრუნება ამ ჯოჯოხეთში (ჩემთვის) და ისევ მომავალზე ფიქრი. დამერჭმუნეთ არც ერთი დღე, არც ერთი წამი არამც თუ მიფიქრია, აზრადაც კი არ გამივლია აქ დარჩენისთვის საბუთის გაკეთება, ბოდიშით სიტყვა გამიგრძელდა, და კიდევ ერთს ვიტყვი ,საბუთების საშუალებით ჩემს შვილებსაც ხომ ექნებათ საშუალება ის რაც არ იციან იმიტომ ,რომ პატარებმა დატოვეს იქაურობა, გაიგონ , გაიცნონ და შეიყვარონ. იქნებ მაშინ მაინც გაუჭირდეთ საქართველოს დათმობა.
|