|
ვუძღვნი ყველა ემიგრანტს და ვისურვებდი მენახა ისეი ბედნიერი საქართველო რომ ყველა თქვენთაგანის დაბრუნების სიხარულით ყოფილიყოს სავსე.
"აიი, ეხლა მერცხლების ამბავი უნდა გიამბოთ:
-ეეეჰ, წასულან ხედავ მერცხლებიც?! - რაღა დროსია. - არა, ჯერ, არ წასულან.. ტყეში გავიდოდნენ, ჯერ. -რა ტყეში.. ბუდე ცარიელია, ცაც.. ბეღურებიც რაღაც დაგუნდავებულები არიან, სულ ერთად ერთად მიდიან და მოდიან.. - სანამ სულ გაფრინდებოდნენ მერცხლებმა სოფლის გარეთ, ტყეში იციან თავის მოყრა.. მერე რამდენიმე გუნდად გაიყოფიან და ასე გადაფრინდებიან სხვა ქვეყანაში. - ჭკუას ატანენ, მე კი აგერ უკვე მესამედი ვარ საუკუნისა, ისევ მიქრიან.. ჰი, ჰი.. - აქ, ხო იცი გასამრავლებლად რომ მოდიან.. - მარტო გასამრავლებლად? - ხო, იქ ძალიან ცხელა და სიცხეში ვერ მრავლდებიან.. - მეგონა, მხოლოდ სიცივე ახშობდა გრძნობებს. - მერე, ოკეანეს როცა გადაუფრენენ, გემებზე ისვენებენ.. მიჰყვებიან დეპორტირებულებივით, უბილეთო ემიგრანტებივით.. - როცა გემები იძირებიან? - ამიტომაც რამდენიმე გუნდად მიდიან.. - უკან რატომღა ბრუნდებიან? - შენ ხომ ელი? მეც ველოდები ხოლმე.. აბა, პაპის დღიურში ჩაიჭყიტე.. 1960-1983 წწ. 14 მარტი მოფრინდნენ, 16 სექტემბერი გაფრინდნენ. - ჩვენი მოლოდინი აბრუნებთ ჩვენთან. - რა ვიცი... მე კი მგონია, რომ აქ, ყველაზე ლამაზია ცა.. აი, ასეთი ღრუბლები თეთრიიი, დიიდიი, ნაღებივით ტკბილი, მამის ხელივით თბილი სხვაგან არსად არ არის.. ცის მონატრება აბრუნებთ.. მზის. - დაბრუნდებიან! - ჰო, მერცხლები, ჰო..
© ნატა ვარადაშვილი"
|