გადამაგდე და დამკარგე როგორც ჩერკეზმა
ისარი .... დასაცყისია მთელი ცხოვრების
სიტკბო და სიხარული. დასაცყისია შესაგრძნობი რომ
შევიგრძნოთ დასასრული ყველაფრისა. და რადგან
დასაცყისია ყველაფრის საწინდარი რაღაც იწყება
თავისი მიზეზით და მიექანება დასასრულისაკენ.მაგრამ
არ მჯერა ამის . რადგან დასასრულის სიძულვილი
სიკვდილიდან მოდის .მე კი ვფიქრობ რომ მაგ დროს
იწყება მეორე ცხოვრება რომელიც უსასრულოა. ასე რომ
თუ ბუნებაში არაფერი იკარგება დასასრული არ
ყოფილა და ეს სახელი მცდარია. ყველაფერი კი ასე
დაიწყო ჩემს ცხოვრებაში ცისკრის მამალმა
დაიყივლა, ღრუბლებმა თეთრი ფრთები შეისხეს,გაბწყინდა
დაბინდული ოცნების ტრამალი.მარმარილოს ტაძრის
კედლები კი მზესთან ავიდნენ.თითქოს ყველაფერი
ახმაურდა და მოახლოვდა საოცარი ეჭვნების ხმა,ხმა
რომელიც უფრო და უფრო ძლიერდებოდა და სულით
ხორცამდე შემაშფოთა . ეს იყო უხილავი ეჭვნები
რომლის ხმა ჩემს გულში ჩაიჭედა და არასოდეს
არასოდეს ამოიშლება. და ეს ყველაფერი იყო
სიყვარული ,სიყვარული რომლის ახსნა და გადმოცემა
ძნელია, გრძნობა რომელმაც დალეწა ქვაკუთხედი
ლოდები.ეს გრძნობა კი სშენ ხარ თავიდან
ბოლომდე, შენ სიყვარული უნდა გერქვას და აღარ
იკნებოდა იგი აბსტრაკტული და უხილავი რამ. შენ
შენ შეგეძლებოდა მხოლოდ გაგედნო გაყინული სული
და გეჩვენებინა მისთვის გზა მწვერვალებისაკენ. ეს
უდიდესი გრძნობა ღვთის მადლიტაა შენში გადმოსული
და ალბათ ეგეც რჩეულთა ხვედრია. შენა ხარ რჩეული
ღვთისა და ჩემიც, შენ ხარ პიროვნება რომელსაც
შეუძლია შეწვდეს ადამიანის გულს და
გონებას, შენში დაუშრეტელი ენერგიაა სხოვრების.ეგ
ენერგია გადმოდის ჩემზე და როგორც უბედნიერესს
ასევე მხდის უბედურსაც. უბედნიერესს იმიტომ რომ
ვიძირები მორევში რომელშიც შენი უშრეტი
ენერგიის ჩენჩეკრი ეშვება ,რომელიც ისეთი
სიზლიერისაა მაკარგვინებს გონებას და მგვრის
სიამოვნებას რომლის აღწერა არ შემიზლია. უბედური კი
იმიტომ რომ ვერ ვუძლებ ამ სიძლიერეს . ალბათ
სუსტი ვარ ამისთვის ჯერ კიდევ რადგან სული ისეთი
მგრძნობიარეა ყველაფერს განიცდის. მაგრამ შენ ხარ
ჩემი დიდი გაკვეთილი,რომელიც მუდამ ჩარჩება
ჩემს მეხციერებაში როგორც აი_ია . ბავშვი
რომელიც იცყებს ანბანის სწავლას ამთავრებს დედაენას
და შეიძლება წერა კითხვა გამართულად არ იცოდეს,
უშვებს შეცდომებს .აიია მაინც არასოდეს
ავიცყდება,ის გამჯდარია მასში სულით ხორცამდე, იმ
გვერდძე დახატული იების თითოეული ფოთოლი ზეპირად
იცის და არასოდეს ავიწყდება.ა რც მე შემიძლია
დავივიწყო შენი სიყვარული რომელიც უდიდესი და
უფაქიზესი რამაა. ყოველთვის გავუფრთხილდები ჩემს
გულში.მე შემიძლია დავსაჯო კიდეც როგორც ჩემი
საკუთარი შვილი მაგრამ სხვას ამის უფლებას
არასოდეს მივცემ. ჩემი სიყვარულიც ია ყვავილია
რომელიც ზამთრის სუსხს ვერ უძლებს და ბევრჯერ
მაგით იღუპება მაგრამ მაინც იბრძვის და სიცივეს
არ უშინდება რადგან უნდა რომ ძლიერი იყოს. მეც
ვიბრძოლებ ჩემო სიცოცხლე ყველა გრიგალს გავუძლებ
და ჩემ თეთრ მარმარილოს კედელს არასოდეს არ
დავანგრევ რომელიც მზემდე ამიშენე,რომელი კედელიც
შენ ხარ, ის თეთრი ფრთიანი ღრუბლებიც შენ ხარ.
ხოლო ეჯვნების ხმა რომელიც მესმის შენი
სიყვარულის ძახილია რომელიც მუდამ დამიძახებს.
