Davinchi wrote:ციტატა:
მართალია კარამელკა თუ საბაბს არ მისცემ ადამიანს ან არ მოგცემს იქ არც ეჭვიანობაა და არც ის დანარჩენი დამანგრეველი. ყოველთვის ვიძახი და ვიტყვი რომ არ მომცე საბაბი და ისე მოგიდგები რომ არ დაგსისმრებია. მარა მაინც არ გამოდის რატომგაც. ალბათ ისე ვიქცევი რო ყოველტვის ეჭვი იბადება რომ არა შანსი არარის ალბათ დაძვრები. არა და ეგ უფრო მაღიზიანებს. ბევრი რაღაცა გვაქვს დასახვეწი ჩვენ ქართველებს. საერთო ჯამში არ ვარ ისეთი რო დაგაკომპლექსო, მაგრამ ისევ იმას უბრუნდება ჩემი აზრო რომ არ მომცე საბაბი და არც შენ მიიღებ იმ ტკივილს. მარა ამ ყველაფერსჰი მაინც ჩემ თავს ვადანაშაულებ იმიტომ რომ რაც არ უნდა იყოს მაინს ე უნდა მეყოს იმის ძალა რომ ვიყო მშვიდი გაცონასწორებული და მომთმენი, რაშიც ყველაფრის გასაღები დევს.
დავინჩ,ჩემო კარგო, ალბათ იმიტომაც ვმარცხდები ხშირად,რომ "ისტერიჩკა" არ ვარ და მშვიდი ტონი და მოქნედება სიბრაზის უკვე ძალიან მსუბუქ ფორმაში გამოვლინებად ეჩვენება ბევრს! ეჭვს და ნდობას რაც შეეხება, ადამიანს რომ გავიცნობ , ვცდილობ მეტი დადებითი და კარგი ვიპოვო მასში ,ვიდრე ცუდი,რაც მართლაც საშინელებაა! თურმე პირიქითაა საჭირო! თავიდანვე როცა ენდობი და გგონია ,რომ ის ის არის ვისი ნდობაც შეგიძლია, ცოტა ხანში, უმეტეს შემთხვევაში, ხვდები ისევ მის მიერ დაშვებული მოქმედებებით,რომ ეგრე არ არის. ამის საბაბს თვითონ გაძლებს ,რომ მეტი აღარ ენდო და აწი უფრო ფრთხილად იყო, რომც არ გინდოდეს ეს ყველაფერი და ეცადო შენი საკუთარი თავის დარწმუნებას, მან ის რაღაც შეცდომა მოინანია და მეტს აღარ იზამსო, მოდი ისევ ვედნობი და ასე შემდეგ, გონებას უნდა რომ ძველებური ნდობა დაიბრუნო იმ პიროვნების მიმართ,მაგრამ გულში მაინც არ ქარწყლდება ის,რაც მოხდა და მაინც გეშIნია მომხდარის გამეორების! მსგავსი უნდობლობის მერე ჩნდება ეჭვი, რომელსაც თავიდან ვერ იგდებ,რაც არ უნდა ეცადო და ასე შემდეგ! ამის საბაბს კი,როგორც უკვე დამეთანხმე თვითონ გაძლევს ადამიანი
ნუ დამალავ კარგს.... ყველაფერს თავისი დრო აქვს. დასანახს დამნახველი ყოველთვის დაინახავს. შენმა დღევანდელმა სიტუაციამ არ შეგაცვლევინოს აზრი, თორემ ერთხელაც ღმერთს მიუხურავ კარებს სიბრაზისგან. მიმიხვდი ალბათ რას ვგულისხმობ.