შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი, რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ღმერთო, მაპატიე აპათია, რაც კი მაბადია - მაპატიე... ერთსაც ვერ ვასრულებ შენაპირებს, ნეტავ მოვაგნებდე შენს ნაპირებს. თორემ უშენობა უმზეოა, არ ვიცი ვისავით უმწეო ვარ... ქვიშაზე ნაწერივით წავიშლები, უშენოდ სიზმარშიც არ გავიშვები მე მივატოვე მზის შენობა, ჩემიც აღარ მახსოვს მნიშვნელობა იქნებ გამახსენო? გამახსენე ყველაფერი თავიდან ამიხსენი შენი სამი ცალი სამოსელი, ღმერთო ფარდებივით ჩამოხსენი. იქნებ მომაშორო ეს ნიღაბი... უფალო მე კი არა - შენ იყავი
რუსთაველის პროსპექტზე სიარული ნუ მომიშალოს ღმერთმა, ვიყო მუდამ ასე მხიარული, ქართველი პოეტი მერქვას. პურის ნატეხი და ერთი ლიტრა ღვინო სიმდიდრედ ჩამითვალეთ, თუ მეტი ვინატრო, ან ეს ვითაკილო – ვერ ვნახო სამოთხის მთვარე… მხოლოდ დროდადრო დამარეტიანოს ქაშვეთის შემოხედვამ – რუსთაველის პროსპექტზე ხეტიალი ნუ მომიშალოს ღმერთმა.
ბოშა ქალი და რა ქალი?! ხელის გულით სატარები. რა თვალები?! ელვის ცეცხლის დამჭერი ბოშა ქალი, ვარსკვლავების სადარები შეხედეს და შეუკურთხეს გამჩენი. მეზღვაურებს გამომწვევად გვერდს აუვლის, ეტყვიან და ისიც ეტყვის ურიგოს ხელგაშლილი გადუდგება მეზღვაური: -მხოლოდ ერთხელ მაკოცეო, სულიკო! ეს პაწია, სიყვარულის დოსტაქარი, განა დარდობს, თვალებს ცრემლით იოსებს? მხიარული, ფეხშიშველი ბოშა ქალი სტვენით მიდის პორტის სანაპიროზე.
გავერიდე მინდვრის ხავერდებს, სადაც მდორე მდინარეთა დარია დროის დინება და არ ბერდები... მომბეზრდა ახალგაზრდას: ნაადრევი ლოდინი ვარდის, იდუმალი მელოდია და დუმილი ხავერდის მინდვრის. მომწყურდი მეტად... ნადირობა დავარქვი მიზეზს, მოვძებნე ძველი და გრძელი გზა მინდვრისკენ. შენ შეშლილი შეღამება გშვენოდა შიშველს... და იდექი ასე სრულყოფილი და მომხიბლავი: მზე და გზა. შენი თმა შემოსილი მზის წითელ სხივებს წვიმის წვეთებივით წასწვდა...
ტყე ამეტყველდა, როდი დამინდო -- საიდუმლო გაგანდო ჩემი...
ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, ფოთლები მიჰქრიან ქარდაქარ... ხეთა რიგს, ხეთა ჯარს რკალად ხრის, სადა ხარ, სადა ხარ, სადა ხარ?... როგორ წვიმს, როგორ თოვს, როგორ თოვს, ვერ გპოვებ ვერასდროს... ვერასდროს? შენი მე სახება დამდევს თან ყოველ დროს, ყოველთვის, ყოველგან!... შორი ცა ნისლიან ფიქრებს სცრის... ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის.
საულვაშეზე გაუჩნდებათ ღინღლი და მალე საიალაღოდ გაიწევენ, როგორც ხარები... დედის ნაფერებ, ნაალერსებ ცეცხლიან თვალებს სხვისი უბისკენ გააპარებენ. გალაღდებიან და სხეულში იფეთქებს ჯიში, თითქოსდა მართლაც უნახესო ცას გასაღები. მამისგან ნასწავლ სადღეგრძელოს, ტოლებთან, ლხინში, თავის ნათქვამად გაასაღებენ. არ იკითხავენ, რა აწუხებს, რა ულხინს ოჯახს, მათი გაფრენით ვინ იხარა, ან ვინ ეწამა... დაიკოს ნატიფ თეთრ ხელებით დავარცხნილ ქოჩორს სხვას მიუშვერენ გასაწეწავად. ნათელ თვალებზე დაუტოვებს ნაკვალევს წლები, თუმცა თვალები აღასოდეს არ ხუნდებიან. და ბოლოს მაინც, ნაომარნი, დაღლილნი გზებით, მშობელ კერასთან დაბრუნდებიან. აღარ დახვდებათ აღარც დედა და აღარც მამა, და ბალღებივით ყრუ ქვითინი აუვარდებათ. მაგრად დაგმანულ ცივ ფანჯრებზე, შხამად თუ წამლად იკანკალებენ შავი ფარდები. მხრებს ჩამოყრიან, როგორც ქარით დალეწილ რტოებს, დანამულ თვალებს შეავლებენ ეზოს ცირცელებს... ისევ იტყვიან მამის ნათქვამ სადღეგრძელოებს და დედას ისევ ცოცხალივით დაიფიცებენ.
იყო კაცი მთა და იყო კაცი ბალახი, მთისა და ბალახის სათქმელს გეტყოდა, ნაბადს მოიგდებდა და იყო თბილისში, ხურჯინით დაჰქონდა ლექსი და ოცნება... ამაყ არწივივით მთას გადევლებოდა ჩრდილში იძინებდა ბალახებისას, დაჰქონდა ქარიშხალი და სიო დაჰქონდა მაღალ მთებისა... ხელებს მოხვევდა, მთას გაკოჭავდა, ამოიოხრებდა, ალვებს დახრიდა... ჩიტებს მოუსმენდა, ბალახს მოუსმენდა, და... ცრემლებს დაღვრიდა. იყო კაცი მთა... და იყო კაცი ბალახი, ქართლის სატკივარი ხურჯინით დაჰქონდა, მთის გული ჰქონდა, ჩიტის გულიც ჰქონდა, ქართულად სტკიოდა... ქართულად ამბობდა... იყო კაცი მთა და... იყო ბალახი, იყო იგი ძლიერი და... იყო ამაყი. მთის გული ჰქონდა, ჩიტის გულიც ჰქონდა, მთისა და ბალახის სათქმელს გეტყოდა. - და... იყო კაცი მთა და... იყო კაცი ბალახი