↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"
მინდა მეტი ვიცოდე.....


+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 151 posts ] 
ავტორიMessage
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined20 Feb 2008
Posts17853
კარმა236
OFFLINEPROFILE
ვინ აღმოაჩინა ამერიკა?

ამ კითხვაზე ყველა ერთხმად უპასუხებს: როგორ თუ ვინ? - რა თქმა უნდა, ქრისტეფორე კოლუმბმა. მართლაც, XV საუკუნის მიწურულს კოლუმბი მიადგა სამხრეთ ამერიკის სანაპიროს (თუმცა თავად სიცოცხლის ბოლომდე ღრმად იყო დარწმუნებული, რომ ინდოეთში იმყოფებოდა). ამიტომ თვლიან მას ამერიკის პირველაღმომჩენად. თუმცა ამერიკის შეერთებულ შტატებში სულაც არ აღიარებენ, რომ კოლუმბია ამ მატერიკის პირველაღმომჩენი. ამ პატივს მიაწერენ ნორმან ლეივ ერიქსონს, რომელმაც გაცილებით ადრე - X-XI საუკუნეში - დადგა ფეხი უცნობ მიწაზე. ეს დასტურდება ნორმანების ნამოსახლარების გათხრებით. სწორედ ამის გამო, აშშ ოფიციალურად ამერიკის პირველაღმომჩენად აღიარებს ლეივ ერიქსონს და ამერიკის აღმოჩენის დღედ - 9 ოქტომბერს. კოლუმბის ღვაწლის აღსანიშნავად კი კოლუმბის დღე - 12 ოქტომბერია დადგენილი, როგორც ამერიკის ხელახალი აღმოჩენის დღე.

და მაინც, ეს მიწა არც კოლუმბის და არც ერიქსონის სახელს არ ატარებს. მას სულ სხვა ზღვაოსნის სახელი ჰქვია - ამერიგო ვესპუჩისა. მაგრამ რატომ? მას ხომ არ აღმოუჩენია ამერიკა? ან იქნებ თვითონ უწოდა ამ მიწას თავისი სახელი, პატივმოყვარეობისა გამო? მსგავსი არაფერი ყოფილა. ვერსპუჩიმ სიცოცხლეში არც კი იცოდა, რომ ახალ მატერიკს მისი სახელი ეწოდა. ეს იდეა წამოაყენა ლოთარინგელმა კარტოგრაფმა მ. ვალდზემიტურელმა იმ განზრახვით, რომ მართალია, მატერიკი კოლუმბმა აღმოაჩინა, მაგრამ მან ეს არ იცოდა და ამტკიცებდა, ინდოეთს მივადექიო, ხოლო ვესპუჩიმ დაამტკიცა, რომ უცხო მიწა იყო არა ინდოეთი, არამედ სულ სხვა, დანარჩენი მსოფლიოსათვის იქამდე უცნობი მიწა. ამ აზრით, ამერიგო ვესპუჩი მართლაც ითვლება ამერიკის აღმომჩენად.

ვესპუჩი პორტუგალიის მეფის დავალებით 1501 წლის 14 მაისს გავიდა ოკეანეში და ორი თვე და ორი დღე იარა. იგი მიადგა ნაყოფიერ, მდიდარ, მცენარეებითა და ცხოველებით მრავალფეროვან მიწას, სადაც ველური მოსახლეობა ცხოვრობდა. ვესპუჩი ამ მიწას „მიწიერ სამოთხეს“ უწოდებს, სადაც გაცილებით რბილი და სასიამოვნო ჰავაა, ვიდრე აქამდე ცნობილ მიწებზე. მის მიერ აღწერილი ეს „სამოთხე“ წარმოადგენს დღევანდელ ბრაზილიას, სადაც არ იყვნენ მეფეები და თავადები, ადამიანი არ იბრძოდა ფულის, საკუთრებისა და ბატონობისათვის, ადამიანი არ იყო ადამიანის მტერი, ლუკმა პურის საშოვნელად კი უხვი ბუნება შეგეძლო გამოგეყენებინა, უმძიმესი და სატანჯველი შრომა სულაც არ იყო საჭირო. აი, ასეთად აღწერდა ამერიგო ვესპუჩი ამ უცხო ქვეყანას. ამდენად, სწორედ მას ერგო პატივი, გამხდარიყო ახალი სამყაროს - ამერიკის ნათლია.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined19 Apr 2008
Posts157
კარმა9
OFFLINEPROFILE
მეც მინდა ვიცოდე მეტი ტქვენ დადეტ მე წავიკიტხავ .
ოკ?

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined05 Jan 2008
Posts3204
კარმა103
OFFLINEPROFILE
როგორ შეიქმნა საქართველო?

მაღალ ტახტრევანზე იჯდა მამაღმერთი,
თეთრი ღრუბლები ეწყო ბალიშებად,
მყინვარი შანდლად ედგა ,
შიგ მზე სანთლად ენთო
და ხალხს ელვის კვერთხით სურვილს ანიშნებდა.
წყალობა უფლისა თურმე ყველას მისწვდა ,
მიწის ყველა მკვიდრი თავისთან შეჰყარა ,
გაშლილ ხელისგულზე ედო დედამიწა ,
რომ კაცთა მოდგმისთვის გაეყო ქვეყანა .

მის წინ რიგში იდგენენ ზანგნი თუ არაბნი ,
ფრანგნი თუ..ვინ მოსთვლის ღვთის ნებას მინდობილთ .

ზიგს ველი არგუნა, ზოგს მთების ქარაფი,
ზოგს ცხელი უდაბნო, ზოგს ვრცელი მინდორი,
ზოგს მთა მოუწია, ზოგს მთის კალთები .
უფლის განაჩენი არ იყო სადაო .

მხოლოდ ამ გრძელ რიგში არ ჩანდნენ ქართველნი ,
რიგი და ქართველი? სადან სადაო

და როცა პირწმინდად დარიგდა მთა ბარი,
გოჯიც კი მიწისა არ დარჩა უბრალოდ,
უეცრად ჩვენები, სად იყვნენ სად არა ,
წარუდგნენ და ჰკითხეს:
ჩვენ რა ვქნათ უფალო?

მიწის ამზომველნი სულს ძლივსღა ღაფავდნენ ,
ფრიად დამაშვრალი ჩანდა თვით მეუფეც,
განცვიფრდა :
ვინა ხართ, სადა ხართ აქამდე ?
მთელი დედამიწა გავყავი მე უკვე...

ქართველნი გახლავართ,
გავშალეთ ნაბდები ...
შენი სადგეგრძელო თასები დავცალეთ,
რიგს ლხინი ვარჩიეთ, გაქეთ და გადიდეთ
და დაგვაგვიანდა ჰე ღმერთო მოწყალევ....
დავლოცეთ შენს მიერ შექმნილი სამყარო ,
მეუფევ მაღალო!

და რადგან ეს მიწა ყველას გაუყავი,
ცუდი თუ კარგი კუთხე გაეცი მთლიანად .
რა უყოთ, ნუ სწუხარ, შენ კარგად იყავი ,
ოღონდ დაგვიცალე ეს ერთი ფიალა!

.....ალპებად ,
ანდებად ,
თუ კავკასიონის მთებად ,
აიწიენ წარბები შეკრული...

სად დაგაბინაოთ?- არ არის იოლი,
ასეთი ლამაზნი.
მამაცნი
ერთგულნი...
სულ ყველა გავეცი, ბილიკიც, ჭიუხვიც ,
მარტო დავიტოვე პატარა წალკოტი,
იქ კალთა დავბერტყე სიტურფის , სიუხვის,
საჩემოდ სამოთხის ხეხილით ვამკობდი,
მე ჩემთვის მინდოდა მზიური ქედები
და რადგან მიწის სხვა ნამცეციც არ არის,
ზეცაში ვიცხოვრებ...
ხოლო ეს ედემი -
თქვენთვის დამითმია .
დე, იყოს ალალი!

და ასე წაბრძანდა ღმერთი ცათა შინა,
და ჩვენ დაგვიტოვა ღვთიური მთა-ბარი,
მიტომ საქართველოს რა არ გააჩნია
ქუხს მისი სიტურფის,
სიუხვის ამბავი...
*

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined21 Nov 2007
Posts824
კარმა78
OFFLINEPROFILE
bubusuna wrote:
ციტატა:
მე ძალიან მიყვარს გოდერძი ჩოხელი და მინდა ერთი პატარა, ლამაზი მოთხრობა წაგაკითხოთ.

ცასწავალა.

მეტნაკლებად ყველას აქვს ცაში წასვლის სურვილი. პოეტები ვარსკვლავებს უმღერიან, ხეები ზეცას შეჰღაღადებენ, დამშეული მგლებიც ცას შეჰყმუიან. ყველას აქვს ზეცაში ამაღლების სურვილი. იმათ შორის პატარა ცისფერთვალება ჩიტსაც, რომელსაც ცასწავალას ეძახიან.

ცასწავალა ღობემძვრალაზე ოდნავ დიდი თუ იქნება, ძალიან პატარა ფრთები აქვს, ძალიან პატარა ნისკარტი. ცასწავალა აყვავებულ მთის ფერდობზე გავიცანი.

ზაფხულობით ჯერ თეთრად გადაიპენტება ხოლმე გუდამაყრის მთები, - ეს თეთრი ყვავილებია, გუდამაყრელები კანკეშას ეძახიან. მერე ლურჯი ყვავილებიც ამოვა და ფარდაგს დაემსგავსება სათიბები.

ცხვარს ვედექი. ირგვლივ გაყუჩებული იყო ყოველივე. გახურებული მზე ზეცის სილურჯეში ლივლივებდა და ისეთი ლურჯი ცა იყო, თვალს ვერ მოსწყვეტდი. თეთრად აყვავებულ კანკეშებში გულაღმა ვიწექი და ცაში წასვლაზე ვოცნებობდი. უცებ, ჩემს ქვემოთ, ერთი პატარა ჭრელი ჩიტი ამოფრინდა და ცაში აიჭრა, თან წკრიალა ხმით იძახდა: ცასწავალ! ცასწავალ!

სიჩუმეში ისე დაირხა მისი ხმა, ყველა მას შესცქეროდა: გუთნისჩიტები, ბოლოცეცხლები, ჩხიკვები, კლდის ქიმზე შემომჯდარი ორბებიც კი და ყვავილებიც კი შეიშმუშნენ.

ცასწავალამ ერთხანს იფრინა ასე და უცებ ისევ დაბლა დაეშვა. მოდიოდა და ახალა იმას იძახდა: ვტყუი! ვტყუი! ვტყუი!

ჩამოვიდა და ბალახებში გაუჩინდარდა. მერე რამდენჯერმე კიდევ აფრინდა ცაში გაგულისებული ძახილით: - ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ! - რაღაც ზღვარს მიაღწევდა, ღონე გამოელეოდა და ისევ ქვემოთ დაეშვებოდა: - ვტყუი! ვტყუი! ვტყუი! - ამით თითქოს თავს იმართლებდა. თავის უღონობას მალავდა, რათა სხვებს არ გაეგოთ, რომ ცაში წასვლა არ შეეძლო.

ჯერ უთმინეს ფრთოსნებმა ეს ტყუილი. მერე კი, ეტყობა, საწყენად მიიღეს, ჩემს იქით, კანკეშიან გორზე, იწყეს შეკრება. მოვიდა ყველა ჯურის ფრინველი. ეტყობა, რაღაც თავისებური უმავთულო ტელეფონები აქვთ, თორემ როგორ გააგებინეს ასე უცებ ერთმანეთს: მოდიოდნენ და მოდიოდნენ, ათასნაირად ჩაცმულები. გორზე ტევა აღარ იყო. როცა ყველანი შეიკრიბნენ, რაღაც ითათბირეს და გაისუსნენ.

ბალახებიდან ისევ ამოფრინდა ცასწავალა და ცაში აიჭრა: ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ! - ყვიროდა ის, მერე მიაღწია რაღაც ზღვარს და ქვემოთ დაეშვა: - ვტყუი! ვტყუი! ვტყუი! - ის-ის იყო, ბალახებში უნდა ჩამალულიყო, რომ გორზე შეკრებილ ფრინველებს ორი მიმინო გამოეყო, ეცნენ ცასწავალას და გაკოჭეს, აღარ აცალეს დამალვა. მიმინოებმა ცასწავალა გორზე შეკრებილ ფრთოსნებს მიჰგვარეს. იმათ ამოირჩიეს მოსამართლე და დაიწყო სასამართლო.

მე, ჩუმად, ახლოს მივიწიე, რომ კარგად დამენახა, რა მოხდებოდა.

მოსამართლე ყვავმა თავისი ადგილი დაიკავა და დაიწყო:

- მოქალაქე ცასწავალა, თქვენ ბრალად გედებათ აქ შეკრებილი საზოგადოების მოტყუება. მითხარით, ვინა გყავთ ცაში?

- არავინ, - თქვა სევდიანად ცასწავალამ.

- ვაა! - აღმოხდა ყვავს, - როგორ თუ არავინ, მაშ ვისთან მიდიოდი?

- ისე, ცაში მინდოდა წასვლა.

- ვისთან, ვინ დაგპატიჟათ, რა მიზეზით?

- არა, არავის დავუპატიჟნივარ, მაგრამ...

- „მაგრამ“ აქ გამორიცხულია, მოქალაქე ცასწავალა, თქვენ შეურაცხყოფას აყენებთ აქ დამსწრე საზოგადოებას. განა შეიძლება ამდენი ტყუილი? მეტი საქმე არა გაქვს, რომ მთელი დღე გვატყუებ, ცასწავალ, ცასწავალ! და მერე ურცხვად იმეორებ, ვტყუი, ვტყუი! - ვინ არის შენი მოსატყუებელი. უფროსებისა მაინც არა გრცხვენია? სახლში ვინა გყავს?

- არავინ.

- ობოლი ხარ?

- დიახ... - თქვა საბრალო ცასწავალამ და თავი მუხლებში ჩამალა.

- საზოგადოების მოტყუებისათვის ცასწავალას მიესაჯოს ერთი დღე-ღამით თავისუფლების აღკვეთა, კანკეშის ღეროზე მიბმით, - გამოიტანა მოსამართლემ განაჩენი, შემდეგ გაგრიხეს გრძელი მარსლები, ცასწავალა ფრთებითა და ფეხებით კენკეშის ღეროზე მიაბეს და საკრებულო ნება-ნება დაიშალა. ყველაზე ბოლოს მოლაღული შემორჩა, მივიდა ცასწავალასთან, კარგახანს იდგა დაფიქრებული, მერე ცას ახედა, ამოიოხრა და მოწყენილი გაფრინდა.

- გამაგრდი, ცასწავალა! - ჩამოსძახა კანკეშაზე მიბმულ ცასწავალას.

ჩამოვარდა სიჩუმე. საწყალმა ცასწავალამ ამაოდ სცადა მარსლების გაწყვეტა. მე ჯერ დავაპირე ამეშვა, მაგრამ მერე ვიფიქრე, ვაითუ, ფრთოსნებმა მათი განაჩენის დარღვევა შეურაცხყოფად მიიღონ და ცასწავალას რაიმე დაუშაონ-მეთქი, ისევ გაცლა ვამჯობინე, ცხვარი ქვემოთ გავრეკე, დავტოვე ცასწავალა მარტოკა, მიწისა და ზეცის ამარა. მთელი ღამე არ მეძინა, მეშინოდა, მელიას არ მიეგნო დაბმული ცასწავალასთვის.

დილით ადრე გავირეკე მთისაკენ ცხვარი, იმ ადგილას რომ მივედი, ჯერ ვერ დავინახე ცასწავალა, მერე კინაღამ ზედ შევდექი, ფოთლები ეფარა ზედ და ეძინა. ეტყობა, მოლაღულმა დააფარა, რომ მელიას ვერ დაენახა. მართლაც, რამდენიმე წუთში საიდანღაც მოფრინდა მოლაღული და ფოთლები მიმალ-მომალა, რომ ფრთოსნებს არ ენახათ.

შუადღემდე დაბმული იყო ცასწავალა. შუადღისას ისევ შეიკრიბნენ ფრთოსნები და ახსნეს, ჯერ უგონოდ დაეცა, ეტყობა ფრთები ეტკინა. მოლაღულმა ნისკარტით წყაროს წყალი მოარბენინა და მოასულიერა ცასწავალა.

- გაგვითავისუფლებიხარ, ცასწავალავ, ოღონდ ერთი პირობით: მეტი აღარ მოიტყუო, - უთხრა ყვავმა.

- არა, აღარ მოვიტყუებ, - პირობა მისცა ცასწავალამ.

წავიდ-წამოვიდნენ ფრთოსნები და ახლომახლო აყვავებულ ბალახებში ჩასხდნენ.

ცაზე მსუბუქად მოცურავდა ყვითელი მზე. ლურჯი, ძალიან ლურჯი ცა თითქოს თავის სიღრმეში სანავარდოდ იხმობდა ყველას.

ცასწავალა კარგა ხანს იჯდა დაფიქრებული. მერე, ეტყობა, მოსწყინდა ასე ყოფნა, ფრთები გაშალა და ცაში აიჭრა:

- ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ! - იძახდა ცასწავალა და ისე მაღლა წავიდა, ოდნავღა ჩანდა, გასცდა იმ ზღვარს, სადამდისაც ადრე მიდიოდა ხოლმე - უკანასკნელ ძალ-ღონეს იკრებდა და ერთი სურვილით შეპყრობილი, მიწაზე დარჩენილ ფრთოსნებს ჩამოსძახოდა: ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ!

ყველანი მას შეჰყურებდნენ.

ის წერტილივით ჩანდა.

უკანასკნელი ამოსუნთქვისთვისღა ეყო ღონე და გული გაუსკდა.

უკან მსუბუქად და მდუმარედ ეშვებოდა. მერე ასევე მსუბუქად დაეცა თავის საყვარელ ბალახებში.

საწყალი ცასწავალა ფრთოსნებმა იმ გორაკზე დაასაფლავეს, სადაც გუშინ სასამართლო მოუწყვეს. ყვავმა გრძელი სიტყვა წარმოთქვა. მოლაღულმა ბევრი იტირა, სხვებიც ვიშვიშებდნენ, თავს აქეთ-იქით აქნევდნენ. მერე დაიშალნენ და დარჩა გორზე პატარა სასაფლაო. ეს ოდნავ ცისკენ ამოწეული მიწა ზემოთ დარჩენილთ თითქოს იმას მიანიშნებდა, რომ მის ქვეშ ზეცაში წასვლის სურვილით შეპყრობილი ცასწავალა იწვა, და ვინც კი ნახავდა, გული სწყდებოდა: ეს სურვილი ხომ მეტ-ნაკლებად ყველას გვაქვს, ზოგი ვამჟღავნებთ, ზოგი გულში ვიმარხავთ სამუდამოდ.

ღმერთო, რა ლამაზი მოთხრობააა მართლა. ჩოხელის მოთხრობების და ფილმების ყოველი პწკარი, ამ უდიდესი ადამიანის ულამაზეს სულიერ მდგომარეობაზე მიუთითებს. როგორი მრავლის მთქმელი მოთხრობა იყო, სხვათაშორის პირველად წავიკითხე=ko= =ko= =ko= =ko=

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined18 Dec 2007
Posts439
კარმა58
OFFLINEPROFILE
bubusuna wrote:
ციტატა:
მე ძალიან მიყვარს გოდერძი ჩოხელი და მინდა ერთი პატარა, ლამაზი მოთხრობა წაგაკითხოთ.

ცასწავალა.

მეტნაკლებად ყველას აქვს ცაში წასვლის სურვილი. პოეტები ვარსკვლავებს უმღერიან, ხეები ზეცას შეჰღაღადებენ, დამშეული მგლებიც ცას შეჰყმუიან. ყველას აქვს ზეცაში ამაღლების სურვილი. იმათ შორის პატარა ცისფერთვალება ჩიტსაც, რომელსაც ცასწავალას ეძახიან.

ცასწავალა ღობემძვრალაზე ოდნავ დიდი თუ იქნება, ძალიან პატარა ფრთები აქვს, ძალიან პატარა ნისკარტი. ცასწავალა აყვავებულ მთის ფერდობზე გავიცანი.

ზაფხულობით ჯერ თეთრად გადაიპენტება ხოლმე გუდამაყრის მთები, - ეს თეთრი ყვავილებია, გუდამაყრელები კანკეშას ეძახიან. მერე ლურჯი ყვავილებიც ამოვა და ფარდაგს დაემსგავსება სათიბები.

ცხვარს ვედექი. ირგვლივ გაყუჩებული იყო ყოველივე. გახურებული მზე ზეცის სილურჯეში ლივლივებდა და ისეთი ლურჯი ცა იყო, თვალს ვერ მოსწყვეტდი. თეთრად აყვავებულ კანკეშებში გულაღმა ვიწექი და ცაში წასვლაზე ვოცნებობდი. უცებ, ჩემს ქვემოთ, ერთი პატარა ჭრელი ჩიტი ამოფრინდა და ცაში აიჭრა, თან წკრიალა ხმით იძახდა: ცასწავალ! ცასწავალ!

სიჩუმეში ისე დაირხა მისი ხმა, ყველა მას შესცქეროდა: გუთნისჩიტები, ბოლოცეცხლები, ჩხიკვები, კლდის ქიმზე შემომჯდარი ორბებიც კი და ყვავილებიც კი შეიშმუშნენ.

ცასწავალამ ერთხანს იფრინა ასე და უცებ ისევ დაბლა დაეშვა. მოდიოდა და ახალა იმას იძახდა: ვტყუი! ვტყუი! ვტყუი!

ჩამოვიდა და ბალახებში გაუჩინდარდა. მერე რამდენჯერმე კიდევ აფრინდა ცაში გაგულისებული ძახილით: - ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ! - რაღაც ზღვარს მიაღწევდა, ღონე გამოელეოდა და ისევ ქვემოთ დაეშვებოდა: - ვტყუი! ვტყუი! ვტყუი! - ამით თითქოს თავს იმართლებდა. თავის უღონობას მალავდა, რათა სხვებს არ გაეგოთ, რომ ცაში წასვლა არ შეეძლო.

ჯერ უთმინეს ფრთოსნებმა ეს ტყუილი. მერე კი, ეტყობა, საწყენად მიიღეს, ჩემს იქით, კანკეშიან გორზე, იწყეს შეკრება. მოვიდა ყველა ჯურის ფრინველი. ეტყობა, რაღაც თავისებური უმავთულო ტელეფონები აქვთ, თორემ როგორ გააგებინეს ასე უცებ ერთმანეთს: მოდიოდნენ და მოდიოდნენ, ათასნაირად ჩაცმულები. გორზე ტევა აღარ იყო. როცა ყველანი შეიკრიბნენ, რაღაც ითათბირეს და გაისუსნენ.

ბალახებიდან ისევ ამოფრინდა ცასწავალა და ცაში აიჭრა: ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ! - ყვიროდა ის, მერე მიაღწია რაღაც ზღვარს და ქვემოთ დაეშვა: - ვტყუი! ვტყუი! ვტყუი! - ის-ის იყო, ბალახებში უნდა ჩამალულიყო, რომ გორზე შეკრებილ ფრინველებს ორი მიმინო გამოეყო, ეცნენ ცასწავალას და გაკოჭეს, აღარ აცალეს დამალვა. მიმინოებმა ცასწავალა გორზე შეკრებილ ფრთოსნებს მიჰგვარეს. იმათ ამოირჩიეს მოსამართლე და დაიწყო სასამართლო.

მე, ჩუმად, ახლოს მივიწიე, რომ კარგად დამენახა, რა მოხდებოდა.

მოსამართლე ყვავმა თავისი ადგილი დაიკავა და დაიწყო:

- მოქალაქე ცასწავალა, თქვენ ბრალად გედებათ აქ შეკრებილი საზოგადოების მოტყუება. მითხარით, ვინა გყავთ ცაში?

- არავინ, - თქვა სევდიანად ცასწავალამ.

- ვაა! - აღმოხდა ყვავს, - როგორ თუ არავინ, მაშ ვისთან მიდიოდი?

- ისე, ცაში მინდოდა წასვლა.

- ვისთან, ვინ დაგპატიჟათ, რა მიზეზით?

- არა, არავის დავუპატიჟნივარ, მაგრამ...

- „მაგრამ“ აქ გამორიცხულია, მოქალაქე ცასწავალა, თქვენ შეურაცხყოფას აყენებთ აქ დამსწრე საზოგადოებას. განა შეიძლება ამდენი ტყუილი? მეტი საქმე არა გაქვს, რომ მთელი დღე გვატყუებ, ცასწავალ, ცასწავალ! და მერე ურცხვად იმეორებ, ვტყუი, ვტყუი! - ვინ არის შენი მოსატყუებელი. უფროსებისა მაინც არა გრცხვენია? სახლში ვინა გყავს?

- არავინ.

- ობოლი ხარ?

- დიახ... - თქვა საბრალო ცასწავალამ და თავი მუხლებში ჩამალა.

- საზოგადოების მოტყუებისათვის ცასწავალას მიესაჯოს ერთი დღე-ღამით თავისუფლების აღკვეთა, კანკეშის ღეროზე მიბმით, - გამოიტანა მოსამართლემ განაჩენი, შემდეგ გაგრიხეს გრძელი მარსლები, ცასწავალა ფრთებითა და ფეხებით კენკეშის ღეროზე მიაბეს და საკრებულო ნება-ნება დაიშალა. ყველაზე ბოლოს მოლაღული შემორჩა, მივიდა ცასწავალასთან, კარგახანს იდგა დაფიქრებული, მერე ცას ახედა, ამოიოხრა და მოწყენილი გაფრინდა.

- გამაგრდი, ცასწავალა! - ჩამოსძახა კანკეშაზე მიბმულ ცასწავალას.

ჩამოვარდა სიჩუმე. საწყალმა ცასწავალამ ამაოდ სცადა მარსლების გაწყვეტა. მე ჯერ დავაპირე ამეშვა, მაგრამ მერე ვიფიქრე, ვაითუ, ფრთოსნებმა მათი განაჩენის დარღვევა შეურაცხყოფად მიიღონ და ცასწავალას რაიმე დაუშაონ-მეთქი, ისევ გაცლა ვამჯობინე, ცხვარი ქვემოთ გავრეკე, დავტოვე ცასწავალა მარტოკა, მიწისა და ზეცის ამარა. მთელი ღამე არ მეძინა, მეშინოდა, მელიას არ მიეგნო დაბმული ცასწავალასთვის.

დილით ადრე გავირეკე მთისაკენ ცხვარი, იმ ადგილას რომ მივედი, ჯერ ვერ დავინახე ცასწავალა, მერე კინაღამ ზედ შევდექი, ფოთლები ეფარა ზედ და ეძინა. ეტყობა, მოლაღულმა დააფარა, რომ მელიას ვერ დაენახა. მართლაც, რამდენიმე წუთში საიდანღაც მოფრინდა მოლაღული და ფოთლები მიმალ-მომალა, რომ ფრთოსნებს არ ენახათ.

შუადღემდე დაბმული იყო ცასწავალა. შუადღისას ისევ შეიკრიბნენ ფრთოსნები და ახსნეს, ჯერ უგონოდ დაეცა, ეტყობა ფრთები ეტკინა. მოლაღულმა ნისკარტით წყაროს წყალი მოარბენინა და მოასულიერა ცასწავალა.

- გაგვითავისუფლებიხარ, ცასწავალავ, ოღონდ ერთი პირობით: მეტი აღარ მოიტყუო, - უთხრა ყვავმა.

- არა, აღარ მოვიტყუებ, - პირობა მისცა ცასწავალამ.

წავიდ-წამოვიდნენ ფრთოსნები და ახლომახლო აყვავებულ ბალახებში ჩასხდნენ.

ცაზე მსუბუქად მოცურავდა ყვითელი მზე. ლურჯი, ძალიან ლურჯი ცა თითქოს თავის სიღრმეში სანავარდოდ იხმობდა ყველას.

ცასწავალა კარგა ხანს იჯდა დაფიქრებული. მერე, ეტყობა, მოსწყინდა ასე ყოფნა, ფრთები გაშალა და ცაში აიჭრა:

- ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ! - იძახდა ცასწავალა და ისე მაღლა წავიდა, ოდნავღა ჩანდა, გასცდა იმ ზღვარს, სადამდისაც ადრე მიდიოდა ხოლმე - უკანასკნელ ძალ-ღონეს იკრებდა და ერთი სურვილით შეპყრობილი, მიწაზე დარჩენილ ფრთოსნებს ჩამოსძახოდა: ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ!

ყველანი მას შეჰყურებდნენ.

ის წერტილივით ჩანდა.

უკანასკნელი ამოსუნთქვისთვისღა ეყო ღონე და გული გაუსკდა.

უკან მსუბუქად და მდუმარედ ეშვებოდა. მერე ასევე მსუბუქად დაეცა თავის საყვარელ ბალახებში.

საწყალი ცასწავალა ფრთოსნებმა იმ გორაკზე დაასაფლავეს, სადაც გუშინ სასამართლო მოუწყვეს. ყვავმა გრძელი სიტყვა წარმოთქვა. მოლაღულმა ბევრი იტირა, სხვებიც ვიშვიშებდნენ, თავს აქეთ-იქით აქნევდნენ. მერე დაიშალნენ და დარჩა გორზე პატარა სასაფლაო. ეს ოდნავ ცისკენ ამოწეული მიწა ზემოთ დარჩენილთ თითქოს იმას მიანიშნებდა, რომ მის ქვეშ ზეცაში წასვლის სურვილით შეპყრობილი ცასწავალა იწვა, და ვინც კი ნახავდა, გული სწყდებოდა: ეს სურვილი ხომ მეტ-ნაკლებად ყველას გვაქვს, ზოგი ვამჟღავნებთ, ზოგი გულში ვიმარხავთ სამუდამოდ.

გაიხარე :8 მეც ძააან მიყვარს ეს მოთხრობა, ეხლა გამახსენდა ისეთი ნახატი დავხატე ამ მოთხრობაზე, ყიდვაც კი უნდოდათ :) აუ შენ გაიხარე რო გამახსენეეე ეხლა უნდა ვიპოვე რა ეგ ნახატი... =ko=

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined21 Nov 2007
Posts824
კარმა78
OFFLINEPROFILE
უკრაინული ფოლკლორის თანახმად, ქალიშვილი, რომელიც ჩერვონა რუტას (უკრ. წითელი რუტა) იპოვის ივან კუპალას დღეს (სურათზე), სიყვარულში ბედნიერი იქნება...
...რგოლები არა მარტო სატურნს, არამედ მის ერთ–ერთ მთვარეს რეასაც აქვს...
...ლიხტენშტაინის სახელმწიფო ბიუჯეტის 10%-ს საფოსტო მარკების გასაღებიდან მიღებული შემოსავალი შეადგენს...
...კონსტანტინოპოლს ოფიციალურად სტამბოლი მხოლოდ 1930 წლის 28 მარტს დაერქვა...
...მიუხედავად მთამსვლელობის გამოცდილების არქონისა, ინგლისელი თავგადასავლების მოყვარული მორის უილსონი 7.450 მ ნიშნულს აღწევს 1934 წელს ევერესტზე ასვლის მისი წარუმატებელი მცდელობისას...
...ზაირის 1998 წლის ომი, მსოფლიოს ყველაზე მსხვერპლიანი ომი იყო მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.

...სოფიკო ჭიაურელი (სურათზე) ერთადერთი საბჭოთა მსახიობია, რომელიც შვიდჯერ დაჯილდოვდა პრემიით "საუკეთესო ქალის როლისთვის" საერთაშორისო კონკურსებზე.
... 1927 წელს ვლადიმირ გარაყანიძემ სპორტული ჰაერნაოსნობის მსოფლიო რეკორდი დაამყარა აეროსტატით გადაფრენაში...
...მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მთავარი შენობა, 36 სართულით და 240 მ კოშკით, აგებისას უმაღლესი შენობა იყო იმ პერიოდის ევროპაში.
...მშრალი ხიდის ქვეშ XX ს–ის შუა ხანებამდე მტკვარი მიედინებოდა...
...მსოფლიოში მხოლოდ მავრიტანიასა და მადაგასკარს არ აქვთ ათობითი ფულადი სისტემა...
...ასუანის კაშხლის მშენებლობისას აბუ სიმბალის ტაძრის ტერიტორია წყლით დაიფარა, ამიტომ ტაძარი ნაწილებად დახერხეს და უფრო მაღალ ადგილზე გადაიტანეს...

...უნგრეთის დედაქალაქი ბუდაპეშტი (სურათზე) 1873 წელს მდ. დუნაის მოპირდაპირე სანაპიროებზე მდებარე ორი ქალაქის – ბუდასა და პეშტის გაერთიანებით შეიქმნა...
...შვეიცარიის ქალაქ ბაზელში ორი ექსტერიტორიული რკინიგზის სადგურია, რომლებიც სხვა ქვეყნების იურისდიქციაშია: ბაზელ-ბადიშერ-ბანჰოფი (გერმანია) და ბაზელ SBB (საფრანგეთი).
...პეტროს ადამიანის სახელობის თბილისის სომხური დრამატული თეატრი მსოფლიოში ერთადერთია, რომელიც სომხეთის ფარგლებს გარეთ სახელმწიფო თეატრის სტატუსით ფუნქციონირებს...
...2007 წლის ნოემბრის სახალხო დემონსტრაციის დასაშლელად საქართველოს მთავრობამ მსოფლიოში ერთ-ერთმა პირველმა გამოიყენა შორი დისტანციის აკუსტიკური მოწყობილობა (LRAD).
...დიდმა რუსმა მომღერალმა ფიოდორ შალიაპინმა პროფესიული მოღვაწეობა თბილისის ოპერის სცენაზე დაიწყო...
...მარიანას ღარი ყველაზე ღრმა ადგილია დედამიწაზე (-10,911 მ ზღვის დონიდან)...

...პირველ მსოფლიო ომს ფრანგი მამაკაცების 27% შეეწირა...
...ჰანიბალი ჯერ კიდევ 9 წლის ბავშვი იყო, როდესაც დაიფიცა, რომ იგი რომის დაუძინარი მტერი იქნებოდა...
...მსოფლიოში ჩვენთვის ცნობილი უძველესი იმპერია აკადის იმპერიაა, რომელიც არსებობდა ძვ. წ. 2316 - ძვ. წ. 2170 წლებში...
...შუმერული ენა ჩვენთვის ცნობილი უძველესი ენაა საკუთარი დამწერლობით...
...ტროას ხეთური დასახელებაა ვილუშა...
...პონიატოვსკის ხიდი ვარშავაში ორივე მსოფლიო ომში დაინგრა...
...სსრკ-მ იარსება თითქმის 69 წელი, 1922 წლის დეკემბრიდან 1991 დეკემბრამდე...
...მეორე მსოფლიო ომის დროს ფრანგებმა ააშენეს ე.წ. მოჟინოს ხაზი რათა თავი დაეცვათ გერმანელებისგან, მაგრამ გერმანელები საფრანგეთში შევიდნენ მოჟინოს ხაზზე ჩრდილოეთით სადაც საზღვარი არ იყო სათანადოდ გამაგრებული, ასე რომ მსოფლიოში ერთერთი ყველაზე ძვირადღირებული თავდაცვის პროექტი სრულიად უსარგებლო აღმოჩნდა...

...შარავანდი, რომლითაც ჩვეულებისამებრ შუასაუკუნეების ქართველი ხატმწერები მონარქებს გამოსახავდნენ საეკლესიო ფრესკებში (ნიმუში სურათზე), არ ჩანს ბეთანიის მონასტრის მხატვრობაში...
...1355 წელს ოქსფორდში, ინგლისი, ორ სტუდენტსა და ადგილობრ მკვიდრს შორის ლუდის გამო ატეხილ არეულობაში დაღუპული 63 სწავლულისთვის ქალაქი ოქსფორდის უნივერსიტეტს ჯარიმას 440 წელი უხდიდა...

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined29 Dec 2007
Posts3447
კარმა114
OFFLINEPROFILE
ჩემო კარგებო , ვხედავ თქვენც გიყვართ გოდერძი ჩოხელი, ეს სულმნათი ადამიანი, მთის შვილი, მთასავით ბრძენი და დარდიანი. მოდით, ერთად გავიხსენოთ კიდევ ერთი მისი მოთხრობა.

ვიცოდი, აუცილებლად იქნებოდა აღდგომა.

აი, ახლა ამ მოთხრობის წერასაც ძია საშა მაბედვინებს, იგი სულეთის ქვეყნიდან გამომყურებს და თითქოს მაქეზებს:

- დაწერე! დაწერე!

მანამდე კი, სანამ ძია საშა გახდებოდა ჩემთვის, ბატონი საშა იყო, ყველასათვის მკაცრი და წესრიგის მოყვარე ბატონი საშა, რუსთაველის პროსპექტზე მდებარე, შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სასწავლო ნაწილის გამგე, რომელმაც სულ ზეპირად იცოდა, რომელ ჯგუფში რამდენი სტუდენტი ვიყავით და ვინ როდის, რამდენი წუთით დავაგვიანეთ ამა თუ იმ ლექციაზე. დაირეკებოდა თუ არა ლექციის დაწყების ზარი, ბატონი საშა შემოივლიდა ინსტიტუტს, ყველა აუდიტორიის კარს შეაღებდა, კარში გაჩერდებოდა და დაითვლიდა: ერთი, ორი, სამი... სად არის მეშვიდე? სად არის მერვე? და ა.შ., იმის მიხედვით, რამდენი სტუდენტი ვაკლდით ლექციას. მე რაკი მთიდან ვიყავი ჩამოსული, მეცხვარეს მეძახდა. ხშირად მაგვიანდებოდა, განსაკუთრებით პირველ ლექციაზე და ბევრჯერ მიმისწრია იმ დროს, როცა ჩემი მისამართით ხმამაღლა ყვიროდა ბატონი საშა:

- სად არის მერვე? მე თქვენ გეკითხებით, სად არის მეცხვარე?

- მოვა პატივცემულო, ხომ იცით, შორს ცხოვრობს, - იმხანად ნათესავთან ვცხოვრობდი ლოტკინის გორაზე.

- აგე, აგე მოვიდა, - ეუბნებოდნენ ჩემი თანაკურსელები და მეც დანაშაულში დაჭერილი, თავჩაღუნული ვჩერდებოდი კართან.

- რატომ აგვიანებ, ჰა! - მერამდენედ მიყვიროდა ბატონი საშა.

- ავტობუსს დააგვიანდა, ბატონო საშა და მეც ვეღარ მოვედი დროზე.

- ავტობუსი არ ვიცი მე, ავტობუსი არ სწავლობს ამ ინსტიტუტში და რა ჩემი საქმეა, სად დააგვიანდა, შენ რატომ აგვიანებ, შენ, შე მეცხვარე შენა, რას მოეთრეოდი მთიდან, თუ ინსტიტუტში დროზე მოსვლა არ შეგიძლია, ყოფილიყავი ცხვარში.

- მაპატიეთ, პატივცემულო, მეტს აღარ დავაგვიანებ.

- დააგვიანებ და დაემშვიდობე, მოგიხსნი სტიპენდიას! - მემუქრებოდა ბატონი საშა. მაშინ სტუდენტისათვის სტიპენდია, განსაკუთრებით რაიონებიდან ჩამოსულთათვის, ყოფნა-არყოფნის ტოლფასი იყო და ყველა ვცდილობდით, როგორმე არ დაგვეგვიანა, რომ ბატონ საშას თავისი მუქარა მართლა არ შეესრულებინა. მახსოვს, ერთხელ ერთ ქუთაისელს როგორ დაემუქრა:

- ქუთეისი, მოგიხსნი სტიპენდიას!

- არ მაქვს, პატივცემულო! - ნიშნისმოგებით და ღიმილით შეეპასუხა ქუთაისელი.

- დაგინიშნავ და მოგიხსნი! - თავისი პრინციპიდან არ გადაუხვია ბატონმა საშამ და რაც შეჰპირდა, მართლა შეასრულა.

ქუთაისელმა ბატონი საშასათვის სამაგიეროს გადახდა მოინდომა და თავისი თანაკურსელი აიყოლია. ბუტაფორიული საამქროდან თავისი სპექტაკლისათვის გამზადებული კუბო, სასახლეს რომ ეძახიან (ზოგისთვის მართლა რომ სასახლეა და ზოგისთვის მართლა კუბო) თავიანთ აუდიტორიაში შეიტანეს, შიგ ქუთაისელი სტუდენტი ჩაწვა, გულზე ხელები დაიკრიფა და ასე დაელოდნენ ლექციის დაწყებას. დაირეკა ზარი, იმათ აუდიტორიის კარი ჩვეულებისამებრ შეაღო ბატონმა საშამ, დაითვალა სტუდენტები და იკითხა:

- სადაა, ქუთეისი?

- მოკვდა, პატივცემულო! - ტირილი მორთეს ქუთეისის თანაკურსელებმა.

ბატონი საშა შეცბა:

- როდის?! როგორ?! რა დემართა?! - კითხულობდა შეშფოთებული.

- ლაღიძის წყლის დასალევად იყო შესვენებაზე გადასული, რუსთაველის პროსპექტი გადმოირბინა და მანქანამ დაარტყა. იქვე დალია სული და ეს-ესაა ჩავასვენეთ - ფარდის უკან სასახლში ჩასვენებული ქუთეისი აჩვენეს სტუდენტებმა და ერთხანს ტირილი შეწყვიტეს; ყველას აინტერესებდა შემდეგი სცენა. ბატონი საშა თავზე დაადგა ქუთეისს და ეჭვით მიმოიხედა. მერე დაბალ ხმაზე წამოიწყო:

- ქუთეისი!

ქუთეისი წევს, არ ინძრევა, არც სუნთქავს, გულზე ხელები აქვს დაკრეფილი.

- ქუთეისი, ადექი ზეზე! - ცოტა ხმას აუწია ბატონმა საშამ. ქუთეისმა უფრო შეიკრა სუნთქვა.

- ქუთეისი ადექი ზეზე! - ქუთეისი არ ინძრევა.

- ქუთესი, ადექი თორემ ისევ დაგინიშნავ და ისევ მოგიხსნი სტიპენდიას.

ქუთეისი არ ჩუჩუნებს.

ბატონმა საშამ ჩაიმუხლა, სასახლეში მწოლიარეს გულზე ყური დაადო, ჯერ თავზეწამომდგარ სტუდენტებს ახედა, მეტე ქუთეისს ყურში უჩურჩულა:

- ადექი, შე ღვთის უბედურო, თორემ ემანდ მართლა არ გაიგუდო და მერე მე კი არა, ღმერთიც ვეღარ დაგინიშნავს სტიპენდიას.

„მკვდარი“ სასწრაფოდ წამოხტა ფეხზე.

ბატონი საშა მშვიდად გავიდა აუდიტორიიდან. იგი ჩია ტანის კაცი იყო, ასაკი არ ეტყობოდა, მე მგონი, თეატრალური ინსტიტუტის დაარსების დღიდან აქ იყო და მთელი ამ ხნის მანძილზე რუსთაველის პროსპექტზე მოსეირნე ხალხი ხშირად გაკვირვებულნი უყურებდნენ, სასტუმრო „თბილისის“ ქვეშ მდებარე სახინკლედან როგორ ფაცხაფუცხით მიჰყავდა ქუჩაზე გოლიათები: ხან ბატონი დოდო აბაშიძე, ხან ზურა ქაფიანიძე და რა ვიცი, სავსე იყო გოლიათებით ინსტიტუტი. ვინც არ იცოდა, ვინ იყო ბატონი საშა, გაკვირვებული იყო ამ სანახაობით, ვერაფერი გაეგოთ, რატომ ეშინოდათ ამ გოლიათებს ასეთი ჩია ტანის კაცისა, მაგრამ ათეული წლების მანძილზე მეორდებოდა ასეთი სცენები და ბევრმა უკვე იცოდა, რაც ხდებოდა.

ერთხელ, ის-ის იყო გავცდი ოპერის შენობას, რომ ჩემი თანაკურსელი, კარგად მოსული, თეძოებიანი გოგო წამომეწია, შეშინებულმა ხელკავი გამომდო და წამჩურჩულა: ჩქარა, ზარი უკვე დაირეკა, საშა მოგვდევს უკან.

ფეხს ავუჩქარეთ.

უკნიდან გვესმის ბატონი საშას კომენტარები:

- მეცხვარე, ისევ დააგვიანე, არა?

- არ მიიხედო, ვითომ ვერ ვხედავთ, - წამჩურჩულა გოგომ.

- ვითომ არ ესმით. ეს კიდე, ნახე, ნახე, როგორ მიაქანავებს! - გვეწევა ბატონი საშა. ჩემი თანაკურსელი აღშფოთებული სახით მიუბრუნდა და წინ გაუჩერდა.

- ჩანთას, გოგო, ჩანთას, - დაუყვავა ბატონმა საშამ და მერე სამივემ ერთად ავუჩქარეთ ნაბიჯს.

იმ დღეს გადავრჩი, რომ სტიპენდია არ მომიხსნა, მაგრამ ერთი კვირის მერე, ისევ ოპერის თეატრთან მომესმა ჩვენი ინსტიტუტიდან ზარის ხმა.

- მეცხვარე ისევ არ იშლი დაგვიანებას, არა?! - უკნიდან ბატონი საშას ხმა გავიგონე.

მივიხედე. მართლა ისაა. რა ვიცი, ამ ბოლო დროს თვითონ რატომ აგვიანებს. ეტყობა ავადაა და მაინც დადის სამსახურში, თავს არ უტყდება. ელდანაცემი გავიქეცი ინსტიტუტისაკენ. ძირს არ ვიხედები, მეშინია, არ დამეწიოს და აუდიტორიაში მინდა დავხვდე შემოწმების დროს. ის-ის იყო, მივაღწიე ინსტიტუტის შესასვლელს, რომ უცებ ასფალტი ჩაინგრა და მიწაში ჩავვარდი. ეტყობა, ამ ადგილას გამდინარე წყლებია და რუსთაველის თეატრის შენობაც, რომელიც ჩვენს ინსტიტუტს ეკვრის, იმან დააზიანა. ცოტა ხნით გონება დავკარგე, მერე ბატონი საშას ხმა შემომესმა:

- მეცხვარეე!

ავიხედე: ქვევრის პირივით პირმორღვეულ ასფალტს ზემოთ ბატონი საშა ჩამომჩერებია:

- რა გინდა მანდ?! მიწის ზემოთ არ გეყო გაცდენები და ახლა მიწაშიც მემალები, არა?! ამოდი ზემოთ! ამოდი ჩქარა!

მე წამოვიწიე, მაგრამ ღონე არ მყოფნის, ისე ვარ გაოგნებული.

- არ ამოდიხარ, ხომ? დამაცა, მოგიხსნი სტიპენდიას და იჯექი მანდ მეორედ მოსვლამდე, აღდგომას დაელოდე. მე შენ გიჩვენებ, როგორ უნდა სტიპენდიის მოხსნა! - ორმოში მესმოდა ბატონი საშას მუქარა, რომელიც უკვე ინსტიტუტში შევიდა.

ვიჯექი ბნელ ორმოში და ვფიქრობდი, ეს რა იყო?!

რა დამემართა?!

ან ეს ორმო საიდან გაჩნდა, მაინცდამაინც ახლა... ბედი არა მაქვს და ეგ არის... ახლა კი მართლა მომიხსნის სტიპენდიას და რა მეშველება. სახლიდან ვინ რას გამომიგზავნის, თვითონაც უჭირთ. რას ავიტეხე ეს კინო და თეატრალური ინსტიტუტი, ვყოფილიყავი მართლა მეცხვარე. ყველაფერი იმის ბრალია, ვინც პირველად კინო მოიტანა გუდამაყარში. მაშინ მესამე კლასში ვიყავი, მთელ ხეობაში გავარდა ხმა, კინო მოიტანეს, ამ საღამოს უჩვენებენო, აუარება ხალხი შეგროვდა სკოლის შენობასთან, რომლის ერთ კედელზეც თეთრ ზეწრებს კიდებდნენ ეკრანის სანაცვლოდ. დაღამებას ელოდებოდნენ, სიბნელეში უფრო კარგად გამოჩნდებაო. ერთმა ჩვენებურმა კაცმა შეგვაშინა, კინოს კი ნახავთ, მაგრამ თავიდან ფრთხილად თუ არ იყავით, კინოს ისეთი მჭახე ხმა აქვს, შეიძლება ყურის ბარაბნები დაგიხეთქოთ და დაყრუვდეთ.

ჩვენ შევშინდით.

- ნუ გეშინიათ, მე წინ დავდგები, ყურებში თითებს გავიკეთებ და თქვენც გაიკეთეთ, მერე მომენტს შევურჩევ, როცა დაბალ ხმაზე ილაპარაკებენ, ნელ-ნელა გამოვწევ თითებს და თქვენც ასე ქენით, ნელ-ნელა შეეჩვიეთ.

ყველამ თითები გავიკეთეთ ყურებში.

ჩამობნელდა.

დაიწყო კინო.

დაიწყო, მაგრამ რა დაიწყო, კინაღამ გადავირიე ამ არაჩველებრივი სანახაობით. ვხედავ, ჩვეულებრივად დადიან იმ უჩვეულო მეორე სამყაროში ადამიანები, ლაპარაკობენ... მივიხედ-მოვიხედე, ყველას გამოღებული აქვს ყურებიდან თითები და გულიანად იცინიან. მეც მინდა მოვისმინო, რას ლაპარაკობენ კინოში, მაგრამ დაყრუებისა მეშინია. მერე ჩემთვის გადავწყვიტე, მოდი, რაც იქნება, იქნება, ჯანდაბას, ერთი ყურით დავყრუვდები, ოღონდ მოვისმინო, რას ლაპარაკობენ, რაზე იცინის ეს ხალხი, მაგრამ კარგა ხანს იმაზე ვიჭოჭმანე, რომელი ყური გამეწირა, მარჯვენა თუ მარცხენა. ბებიაჩემის ნათქვამი გამახსენდა: კაცს რასაც მარცხენა ყურში ეშმაკი ჩასძახებს, მიდი, ასე-ასე გააკეთე, ასე-ასე ქენიო, მარჯვენაში კეთილი ანგელოზი ელაპარაკება და ჭკვაზე არიგებს. რაკი ასეა, მარცხენა ყურიდან გამოვწიე თითი და ეკრანიდან ძახილი გავიგონე: გოდერძი! გოდერძი, შვილო!

ვაი!

მიცნო!

მე მეძახის! - გამიკვირდა მე, რა ვიცოდი, რომ ჯარისკაცის მამა თავის შვილს ეძახოდა. იმ დღიდან მოვიწამლე კინოთი და სხვა საქმეა, რა გადამხდა და როგორ ჩავაბარე ინსტიტუტში, როგორ დავწერე კინოს გარჩევის ნაცვლად ლექსი, რაკი რუსული არ ვიცოდი და გამოცდაზე რუსული ფილმი გვაჩვენეს. ვერაფერი ვერ გავიგე და შემრცხვა, ცარიელ ფურცლებს ხომ არ ჩავაბარებდი, ლექსი დავწერე: ირემზე, რომელიც ბარად ჩამოვიდა და დაჭრეს, არწივზე და მგონი კიდევ შვლის ნუკრიც შევურიე შიგ - ყველა ამათგანში კი ჩემს თავს ვგულისხმობდი.

სწორედ ამ ლექსმა გადაწყვიტა ჩემი ბედი.

გამიყვანეს მეორე გამოცდაზე. მოდიოდნენ ჩემს სანახავად: მთიდან ვიღაც პატარა ვაჟა-ფშაველა ჩამოსულა და კინოფილმების გარჩევას გამოცდაზე ლექსადა სწერსო. ერთი დარბაისელი კაცი შემოვიდა, გამომკითხა, ვინა ვარ და საიდანა ვარ. მოვუყევი, რატომ მიყვარს კინო. მერე იმ კაცმა მხარზე ხელი დამადო და მითხრა: შვილო, მიგიღებთ, ოღონდ ჩემი თხოვნა იქნება, თბილისმა არ გაგაფუჭოს!

წავიდა ის კაცი. მერეღა გავიგე, რომ ინსტიტუტის მაშინდელი რექტორი იყო. აი ახლა, ინსტიტუტის წინ ფეხქვეშ ასფალტი ჩამენგრა, ვზივარ იმ ორმოში და თან იმ კაცის ხმა მესმის, თან საშას მუქარა, რომ მომიხსნის სტიპენდიას.

რა ვქნა, ჰა?

ამოვფოფხდი მაღლა და დარდიანი შევედი ინსტიტუტში.

მერეც დარდიანი დავდიოდი, ვიცოდი, შემისრულებდა ბატონი საშა დანაპირებს.

დადგა სტიპენდიების გაცემის დღე.

მე, რა თქმა უნდა, სალაროსთან არ მივსულვარ, მაგრამ ჩემმა თანაკურსელმა მითხრა, მოლარე გეძახისო. გულში იმედი ჩამესახა. ორმოცი მანეთი მქონდა, რაკი ოთხები მეწერა საგამოცდო მატრიკულში. ხუთოსნებს ორმოცდაათ მანეთს აძელვდნენ. ახმეტელის სახელობის სტიპენდიანტებს - სამოცს, მარჯანიშვილისას - ოთხმოცს, ხოლო ლენინურ სტიპენდიანტებს - ას მანეთს.

- ჩოხელო, რატომ არ იღებს სტიპენდიას, ჰა? - გამიღიმა მოლარემ.

- აღარა მაქვს, მომიხსნა ბატონმა საშამ.

- მოგიხსნა კი არა, მოგიმატა, აჰა - მომაწოდა ფული მოლარემ.

დავითვალე და ასი მანეთია. სამოცს უკან ვუბრუნებ, შეგეშალათ-მეთქი.

- არაფერიც არ შემეშალა, ბატონმა საშამ ლენინური სტიპენდია დაგინიშნაო - ისევ გამიღიმა მოლარემ.

წამოვედი გახარებული. რესტორან „თბილისში“ მაშინ კაცი ათი მანეთი ჯდებოდა.

მერე გავიგე, როცა ბატონმა საშამ ჩემზე ითხოვა ლენინური სტიპენდია დავუნიშნოთო, პროფესორ-მასწავლებლებს გაკვირვებით უკითხავთ, კი მაგრამ რა დამსახურებისთვისო?!

- ამ ხნის კაცი ვარ და ჯერ არ მინახავს, რომ ამოდენა თბილისში, ამდენი ხალხი რომ მიდი-მოდის, ვინმეს ფეხქვეშ მიწა ჩანგრეოდეს და მიწაშე ჩავარდნილიყოს. მაინცდამაინც მაგ საწყალ მთის ბიჭს ჩაენგრა ფეხქვეშ მიწა და ვინ იცის, რა შიში ჭამა. ეს ჩემი პირადი თხოვნაა თქვენდამი, რომ დავუნიშნოთ ლენინური სტიპენდია, - ასე უთხოვია მათთვის ბატონ საშას, ახლა უკვე ჩემს ძია საშას. კომკავშირის „ცეკელებისაგანაც“ ძია საშამ დამიხსნა. რაკი ლენინური სტიპენდიანტი ვიყავი, უნდოდათ დავალებები მოეცათ და ინსტიტუტში მომადგნენ წასაყვანად.

- ვერ გამოვუშვებ! - მკაცრად განუცხადა ძია საშამ.

- რატომ?! - გაუკვირდათ იმათ.

- რეპეტიციები აქვს, როლს თამაშობს.

- რა როლს? - დაინტერესდნენ.

- მეცხვარის როლს! - არ დაიბნა ძია საშა.

- რა პიესაა?

- აღდგომა! - ეს სიტყვა რატომღაც დამარცვლით უთხრა ძია საშამ.

ისინი ნაწყენი სახეებით წავიდნენ.

ძია საშაც წავიდა ამ ქვეყნიდან - და ახლა, როცა ძალიან მომენატრება, სულეთის ქვეყნისაკენ მივაპყრობ ხოლმე გულისყურს და მაშინ, თითქოს ცხადში, ისე ვხედავ ძია საშას: თან მიღიმის, თან თითს მიქნევს და რაღაცას მეძახის მკაცრი ტონით იქიდან. ალბათ მაიმედებს - ყოჩაღად იყავი, ჩემო მეცხვარე ბიჭო, არ ჩაუმუხლო წუთისოფელს!

- და მისი შემხედვარე, მეც იმწუთას ვმხნევდები, აღარ მეშინია, რომ კიდევ ჩამენგრევა ფეხქვეშ მიწა; ვიცი, თუ ასე მოხდა, ჩემი ძია საშა იმდენს შესძლებს, იქიდანაც მოახერხებს და მისი სულის ნათელი დამეხმარება აქ, თანაც მჯერა მთელი სულით და გულით, მთელი ჩემი არსებით მჯერა იქნება, იქნება, აუცილებლად კიდევ იქნება აღდგომა.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined20 Feb 2008
Posts17853
კარმა236
OFFLINEPROFILE
ამირანი

იყო ერთი ცოლ-ქმარი, სულკალმახი და დარეჯანი და ჰყავდათ სამი ვაჟი - უფროსი ბადრი, შუათანა უსუპი და უმცროსი ამირანი. როგორც ნაბოლარა შვილი, ამირანი დედას გამორჩეულად უყვარდა და საკუთარ ძეს, დარეჯანის ძეს ეძახდა. ამირანი ცოლ-ქმარს, დარეჯანსა და სულკალმახს ისეთ დროს ეყოლათ, როცა უკვე ღრმად მოხუცები იყვნენ და სიცოცხლის დიდი დღე აღარ ეწერათ. ამიტომ გადაწყვიტეს, მდიდარი კაცისათვის მოენათვლინებინათ, რომ მათი სიკვდილის შემდეგ ნათლიას წაეყვანა და გამოეზარდა. მომიწვიეს მდიდარი კაცი ნათლიად, მაგრამ ნათლობის დღეს სულკალმახის სახლში მათხოვრულად ჩაცმული ღმერთი გამოცხადდა და სულკალმახს სთხოვა, შენი შვილი მე მომანათვლინეო. სულკალმახი და დარეჯანი დათანხმდნენ და ამირანი ღმერთს მოანათვლინეს. ღმერთმა ამირანს დაანათლა: დაქანებული ზვავის შეუპოვრობა, თორმეტი უღელი ხარ-კამეჩის ღონე და მგლის მუხლი, ბავშვობაში ობლობა და გაჭირვება, ხოლო ვაჟკაცობაში ომი და გამარჯვება.

მართლაც, არ გაუვლია დიდხანს, რომ სულკალმახი და დარეჯანი დაიხოცნენ და ძმები ობლად დარჩნენ. მაშინ დევები ზეპირ დადიოდნენ და ძალიან ბევრნიც იყვნენ. რაკი უპატრონო ობლები დაიგულეს, რაღა გააჩერებდათ, დაესხნენ თავს, წაართვეს მთელი საცხოვრებელი და სახლიდანაც გამოყარეს. დევებისაგან დაწიოკებულმა ძმებმა თავი საჩალესღა შეაფარეს, მაგრამ დევებმა არც იქ დააყენეს, მაშინ ადგნენ ძმები და სულ სხვა მხარეს გადაიხვეწნენ:

ბადრი, უსუპი, ამირან ობლები მოვიყარენით,
დევების დაშინებულნი, ჩაბალხეთს ჩავიყარენით,
ღველფ არ გვინახავს, კერაი, საჩალეს მოვიზარდენით.

გავიდა ხანი, ძმები დაიზარდნენ და მშვენიერი ვაჟკაცებიც დადგნენ, მაგრამ ღონით ამირანი ორივე ძმას სჭარბობდა.

ბადრი ქალსა ჰგავს ლამაზსა საქმარედ მოპირებულსა,
უსუპი - ბროლის ციხესა, თავ-ბოლო გამაგრებულსა,
ამირან - შავსა ღრუბელსა, საავდროდ დამზადებულსა.

ამირანი ტანად მომცრო იყო, მაგრამ ღონე ასი კაცისა ჰქონდა და სმა-ჭამაც იმდენივე უნდოდა:

ცოტა კაცია ამირან, ცოტა სმა-ჭამა ეყოფა:
სადილად ბუღა კამეჩი, ვახშმად არც სამი ეყოფა.

ძმები რომ დაიზარდნენ, ყველას სამაგიერო გადაუხადეს, ვინც კი ობლობაში აწყენინა, ან სიკეთე უყო, კარგის მქნელს სიკეთით მიუზღეს, ხოლო მოძალადე დევებს შინ მიუცვივდნენ და ხმლით შემუსრეს:

ვინც კარგი გვიყო ობლებსა, მუშაში დავეტანენით,
ხოლო ვინც ავად მოგვექცა, იმას შინ შავეტანენით,
სამნი ჩვენ, ცხრანი კარავსა, ბოლოში გავიყარენით,
დევები, დევთ დედაბრები სულ ხმლებქვეშ გავატარენით.

გაჟლიტეს დევები და თავიანთ სახლ-კარს თვითონვე დაეპატრონენ, ძმები დღისით სანადიროდ დადიოდნენ და თავს ნანადირევით ირჩენდნენ. ერთხელაც წავიდნენ სანადიროდ, იარეს ტყე-ღრეში, ცხრა მთა გადაიარეს, მაგრამ ვერაფერი მოკლეს. ბოლოს ალგეთის მთაზე გადავიდნენ და ერთი ოქროსრქიანი ირემი წამოუხტათ, მაგრამ სანამ ისარს ესროდნენ, ირემმა გაიწყო ზურგზე დატოტილი რქები და ტყეში შევარდა. მიჰყვნენ უკან ამირანი და ძმანნიც მისნი:

სანადიროდ წამოვიდნენ ამირან და ძმანი მისნი,
გადიარეს ცხრანი მთანი, მეათენი ალგეთისნი,
მთას ირემი წამოუხტათ, ოქრო იყო რქანი მისნი,
მინდორს კვალი მოუკვლიეს, დანაჭლიკნი ხარირმისი,
უცხო მთაზე კოშკი ნახეს ანაგები ბროლის ქვისი,
მოუარეს გარე-ირგვლივ, ვერ იპოვეს კარი მისი,
სადაც მზემან სხივი დაჰკრა, ამირანმა - მუხლი მგლისი,
კოშკმაც პირი იქ გაიხსნა, იქ შეება კარი ხისი,
კოშკში ერთი მკვდარი იწვა, ლომი იყო ტანი მისი,
იმას თავთით რაში ება, ტორით მიწას თხრიდა ისი.
მარცხნივ რომ შუბი ეყუდა, ცასა ჰხევდა წვერი მისი,
მარჯვნივ თავის ხმალი ედო, პირი ჰქონდა ალმასისი.
გვერდით ერთი ქალი ეჯდა, ზღვას ერთვოდა ცრემლი მისი.
თითებსა და თითებს შუა წიგნი ჰქონდა ქაღალდისი.
წაიკითხეს; შიგ ეწერა: ნაანდერძი ცამცუმისი:
„არც ისე დაკარგული ვარ, დისწული ვარ უსუპისი,
სანამ ვიყავ, მტერი ვმუსრე, არ შევჭამე ჯავრი სხვისი,
მოვკვდი, მხოლოდ ჯავრი ჩამყვა, ერთი დევის ბაყბაყისი,
ვინაც მოჰკლავს ბაყბაყდევსა, ჩემი შუბი ალალ მისი,
ვინც დედ-მამას დამიმარხავს, ჩემი ხმალი ალალ მისი,
ვინც მე მომივლის, დამმარხავს, ცოლიც, რაშიც ალალ მისი“.

წაიკითხა ამირანმა წიგნი და ძმებს უთხრა:

- ხომ სულ ერთია იმ ბაყბაყდევს მოუკლავს არ გავუშვებთ, მოდით, როგორც ანდერძში წერია, ეს ხმალ-შუბი ახლავე წავიღოთ და ეს ქალი და რაშიც წავიყვანოთო.

ძმებმა დაუშალეს, სირცხვილია, ხალხი იტყვის, მკვდარი გაძარცვეს და დაგვცინებენო:

ნუ, ამირან, ძმათა მზესა, ნურა გინდა ნურავისი,
გამოდი და გამოხურე საყდარი და კარი მისი,
თორემ გმირნი დაგვძრახავენ: მკვდარი გაუძარცვავთ სხვისი.

დაუჯერა ამირანმა ძმებს და ამ განზრახვაზე ხელი აიღო. მერე საფლავი გათხარეს, ცამცუმი დამარხეს, გამოხურეს კოშკის კარი და წავიდნენ ბაყბაყდევის საძებრად. ბევრი ძებნა და სიარული არ დასჭირვებიათ. ცოტა რომ გაიარეს, გზაზე ბაყბაყ დევი შემოხვდათ, დაუახლოვნენ ერთმანეთს და ამირანმა შესძახა:

- სად მიხვალ, შე აყროლებულო, საითკენ მიეჩქარებიო?

- უსუპის ძმისწული სამსუნი მომკვდარა და მისი ლეშის საჭმელად მივდივარო, - უპასუხა ბაყბაყმა.

ამირან, დევი ბაყბაყი ჩასაუბრობენ მტრულადა,
ხმალზე ხელი ადევს ამირანს, ცხარე ომს ფიქრობს გულადა.

ბოლოს ამირანმა უთხრა ბაყბაყ დევს:

- შენ ქრისტიანის ლეშს არავინ შეგაჭმევს და გირჩევნია, ახლავე უკან დაბრუნდეო.

მაგრამ ბაყბაყდევმა ამირანის მუქარა არაფრად ჩააგდო და დაცინვით უთხრა:

- ვითომ შენ დამიჭერ გზასაო?

ამირანი გაბრაზდა და ეძგერა ბაყბაყდევს. ეძგერა ბაყბაყდევიც და დაიწყო ცხარე ომი.

ამირან, დევი შეიბნენ, მიწას გაჰქონდა გრიალი,
ამირანმა დევი დასცა, ადგილი დახვდა ქვიანი,
დასცა და მხარი მოსტეხა, დააწყებინა ღრიალი.

დევი შეშინდა და ამირანს შეეხვეწა:

- ნუ მომკლავ, დარეჯანის ძევ, ხელი გაფიცო ხმლიანი,
მანდილი დედიშენისა, თაკლაი, ოქროიანი,
ზღვას გაღმა ქალი გასწავლო, სახელად ყამარიანი,
საყამაროსა კაბასა, შვიდი დღე უნდა მზიანი,
შვიდ კვირეული საპონი, ჩვიდმეტი კოკა წყლიანი,
წასვლა ადვილი იქნება, მოსვლა გახდება გვიანი,
მოყვარული ხარ ომისა, გზა იქ გექნება მტრიანი,
თან შიკრიკს გამოგაყოლებ, ვაჟია ღალატიანი.

ამირანმა შეიწყნარა ბაყბაყდევი, მაგრამ ძმებმა არ დაანებეს. უთხრეს:

- მოკალი, თორემ დევი არ დაიზავება და ცუდ საქმეს გიზამსო.

დაუჯერა ძმებს ამირანმა და მოსჭრა დევს ორი თავი, მესამე თავის მოჭრაც რომ დაუპირა, დევმა კიდევ სთხოვა:

- ხომ მკლავ და მკლავ, უკანასკნელად ეს თხოვნა მაინც ამისრულე: ჩემი თავებიდან თითო ჭია ამოძვრება და იმათ ნუ დახოცავო.

მოსჭრა ამირანმა მესამე თავიც. თავებიდან მართლაც ამოძვრნენ ჭიები და კლაკვნა დაიწყეს. ძმებმა უთხრეს ამირანს:

რაკი ერთი ჭირი მოიშორე, ძმაო ამირან, მოდი ეგ ჭიებიც მიაყოლე, თორემ ეგენი რამე ხიფათს გადაგყრიანო.

ამირანმა ამჯერად აღარ დაუჯერა.

- რას ამბობთ, ძმებო, დევმა ვერაფერი მიყო და ჭიები რას მიზამენ, ჭამამ რა მიყო, ლოკვამ რა მიყოსო. ერთი თხოვნა თქვენ აგისრულეთ და მოდით, ერთსაც დევს ავუსრულებო. - უთხრა ამირანმა და ჭიები ცოცხლები გაუშვა. მერე მიუბრუნდა ბაყბაყდევის გამოტანებულ შიკრიკს და უბრძანა, - აბა, შიკრიკო, აჩქარდი, ფეხიც ააჩქარე და ყამარისაკენ სავალი გზა გვასწავლეო.

წაუძღვა შიკრიკი და წავიდნენ. იარეს, ბევრი იარეს, მრავალი მთა და ველი გადალახეს, მაგრამ გზა ვერ გაიტანეს. შიკრიკი ღალატობდა, ძმების დახოცვა უნდოდა და სხვადასხვა გზით ერთსა და იმავე ადგილზე ატარებდა. უსუპმა პირველმა შეატყო შიკრიკს ღალატი და გავლისას ერთ კუნძულს ისარი დაჰკრა, მართლაც მეორე დღეს შიკრიკმა იმავე გზაზე გამოატარა. უსუპმა იცნო თავისი ისარი და ამირანს უთხრა:

ვერ გაგიგია, ამირან, არგამარჯვების ნიშანი
მეორედ იქვე მოვედით, გუშინ რომ დავკარ ისარი.

ამირანი განრისხდა და შიკრიკს შეუტია:

შიკრიკო, გზანი გაიხვენ, თუ არ ხარ თავის მისანი,
თორე აგიღე, გაგთელე, რო საკიდობნე ისარი.

შიკრიკმა ახლა კი იკადრა, „გაიხვნა გზანი“ და ძმები ერთ ტრიალ მინდორზე გაიყვანა. გაიხედა უცებ ამირანმა და დაინახა, რომ ის სამი ჭია, ბაყბაყდევის თავებიდან რომ ამოძვრნენ, უზარმაზარ გველებად ქცეულიყვნენ და მისნდორზე საზარლად მოიზლაზნებოდნენ. ერთი თეთრი იყო, ერთი - წითელი და ერთიც - შავი.

მინდორში სამი ჭიანი მოდიან, მოიმღერიან,
თვალს უცემს დარეჯანის ძე, - მაგათთან ომი მწადიან.

ამირანმა უთხრა ძმებს:

- აბა, ძმებო, მეტი გზა არ არის, მაგ გველეშაპებს უნდა შევებძოლოთ, თეთრი - ბადრს, წითელი - უსუპს და შავი მე დამანებეთო.

- მარტო შავი კი არა თეთრი და წითელიც შენთვის დაგვინებებია, - უთხრა უსუპმა, - როცა გირჩიეთ, რომ ის ჭიები ცოცხლები არ გაგეშვა, არ დაგვიჯერე და ახლა როგორც გინდა, ისე გაუსწორდი, შენი გამრუდებული გზა შენვე გაასწორეო.

ამირანს ეწყინა ძმის ასეთი პასუხი და საყვედურით უთხრა:

უსუპო, ჩემი სიმუხთლე, სულმუდამ გულში გდებია,
ტვინი - სადები თავშია, ჩაბალახშია გდებიაო.

და ბადრს მიუბრუნდა, - შენ მაინც მიშველეო, მაგრამ ბადრიმაც უარი უთხრა: ამირანმა ახლა ბადრს უსაყვედურა:

ტრელი ყოფილხარ, ძმავ, ბადრო, გულიც ალქატი გქონია,
დაჯე და ტყავები კერე, სხვა ხელი არა გქონიაო.

რაკი ბადრისგანაც უარი მიიღო, იმედი ბოლოს აბჯარ-საჭურველზედა დაყარა და შესთხოვა, - ჩემო ხმალო და აბჯარო, საძალედ მომეშველენითო, და გაუმართა სასტიკი ომი გველეშაპებს. მოკლა თეთრი, მოკლა წითელი და დამაშვრალი ბოლოს შავს შეება:

თეთრი მოკლა და წითელიც შავსა შეება მაშვრალი.

მაგრამ შავს ვეღარ დასძლია. შავმა თვითონვე ჩაყლაპა და გასწია შავი ზღვისაკენ. ზღვის პირას ერთი რკინის ბოძი ჰქონდა, როცა ვინმეს ჩაყლაპავდა, ამ ბოძს შემოეხვეოდა, დაამტვრევდა და ისე მოინელებდა, მაგრამ ახლა ბოძამდე მისვლა ვეღარ მოასწრო. ძმებმა რომ დაინახეს ამირანის გასაჭირი, მაშინვე მისაშველებლად გაეშურნენ, დაეწივნენ გველეშაპს, უსუპმა ისარი ესროლა და ცხრა ადლი კუდი მოსწყვიტა. გველეშაპი შემოეხვია რკინის ბოძს, მაგრამ კუდი პირამდე აღარ მისწვდა და ამირანი დამტვრევას გადარჩა.

ამირანს ჯიბეში ალმასის დანა ედო, მაგრამ ახლა აღარ მოაგონდა. ძმებმა ეს იაზრეს და უსუპმა უთხრა ბადრს:

- მოუდის დარეჯანის ძეს ჯიბეს ჩადება დანისა,
ამოღება და გამოჭრა შავისა გველეშაპისა.

მართლაც, მოაგონდა ამირანს თავისი ალმასის დანა, ამოიღო იმავ წამს, გამოსჭრა მუცელი გველეშაპს და გამოვიდა. ცოცხალი კი გადარჩა, მაგრამ თმა-წვერი მთლიანად გასცვენოდა და გატუსულ გოჭს დამგვანებოდა. ძმებმა შეხედეს და სიცილი დაიწყეს:

ამირანი დაიბადა გოჭსა ჰგავდა ხუხალასა,
წვერ-ულვაში გასცვენოდა, ჩაეყარა ტომარასა.

ეწყინა ამირანს ძმების დაცინვა და გაჯავრებით უთხრა:

იგივ ვაჟია ამირან, გუშინ რომ ჩამოქარობდა,
არცა რა ბევრი ტანთ ეცვა, არცა რა მკლავთ უფარობდა.

ძმებმა დაამშვიდეს, ვიხუმრეთ, ნუ გეწყინებაო და თანაც დაამშვიდეს:

მინდორზე გამოვიარე, დავკრიფე ვარდი - სოსანი.
ამირან ნუ გეწყინება, სხვანიც არიან ქოსანი,
თხასაც ასხია ბალანი, ჩალად არა ღირს თმოსანი.

ამირანი რომ დამშვიდდა, უსუპმა უთხრა:

- წვერ-ულვაშზე ნუ ინაღვლებ, ძმაო, ამირან, მაგის ხელობა იგრი-ბატონმა იცის, მივიდეთ მასთან და ისეთ წვერ-ულვაშს გაგიკეთებს, როგორსაც ეტყვიო.

წავიდნენ იგრი-ბატონთან. გზაზე ძმებმა ამირანი დაარიგეს:

- იგრი-ბატონი ცოტა ავი კაცია, კარზე რომ მიხვალ, იგრი-ბატონი დაუძახე, სხვანაირად არ მიმართო, თორემ გაწყრება და წვერ-ულვაშს აღარ გაგიკეთებსო.

მაგრამ ამირანი ხეტი კაცი იყო და ასეთი თავაზიანობისა არაფერი გაეგებოდა. მივიდა თუ არა იგრი-ბატონის კარზე, ძმების დარიგება აღარც კი მოჰგონებია და თავისებურად, მკვახედ შეუძახა:

- იგრი, იგრი, კარში გამო, წვერ-ულვაში გამიკეთეო!

იგრი-ბატონი ხელკეტით გამოვარდა, - ვინა ხარ, ვინ მოთრეულხარ, რომ „იგრი-ბატონის“ დაძახებასაც არა ჰკადრობო, მაგრამ შეხედა თუ არა დარეჯანის ძეს, მაშინვე იცნო და ენა მუცელში ჩაუვარდა. მოკრძალებით ჰკითხა:

- რა გინდა, დარეჯანის ძევ, რა გაგჭირვებიდა და რითი გემსახუროო?

- ხომ ხედავ, წვერ-ულვაში აღარა მაქვს და გამიკეთეო, - უთხრა ამირანმა.

- მე ჩემი ხელმწიფე მყავს, - უთხა იგრი-ბატონმა, - და სანამ იმის ნებართვას არ მომიტან, ვერ გაგიკეთებო.

ამირანი წავიდა იგრი-ბატონის ხელმწიფესთან, მაგრამ ხელმწიფემ უწვერ-ულვაშო ამირანი ვერ იცნო და უკმეხად მიახალა:

- წადი, წადი, წაეთრიე, არც კი გიცნობ ვინა ხარ და რა ბრძანება უნდა მოგცეო!

- ვინა ვარ და, გაგაცნობ თავსო! - განრისხდა დარეჯანის ძე, წასწვდა ხელმწიფეს, წაჰგლიჯა თავი, გამოიხვია ჩოხის კალთაში და წაუღო იგრი-ბატონს, გაუგორა ფეხებწინ და უთხრა:

- აჰა, ეგეც ბრძანება და საქმეს შეუდექიო!

რაღას იზამდა იგრი-ბატონი, მაშინვე გაუკეთა მშვენიერი წვერ-ულვაში და გაისტუმრა.

შეიყარნენ ძმები ისევ ერთად და წავიდნენ ყამარის საძებნელად. ბევრი იარეს, ბევრი ხიფათი, გაჭირვება გამოიარეს და ღვარეს სისხლი. მოსწყინდათ ბადრსა და უსუპს სულ არე-არეზე სიარული, სულ ომი და სისხლისღვრა, დაიღალნენ, დაიქანცნენ, დაიღალა შიკრიკიც და ძმებმა ამირანს უსაყვედურეს:

- შენისა ცოლის გულისათვის სულ ძმები დავილიენითო! რას დავდივართ ტყე-ღრეში, სახლი ჩვენთვის არ არის და თავშესაფარი. დათვსაც თავისი ბუნაგი აქვს, ჩვენ კი, სულკალმახის შვილებს, სულს იქით აღარაფერი შეგვრჩა. მოდით, დავბინავდეთ სადმე და ოჯახებს მოვეკიდოთო.

ამირანი ამჯერად არ შეედავა ძმებს, შიკრიკი დაითხოვა, ხოლო ძმები წაიყვანა და დევების სახლთან მიიყვანა:

- აიქ ჩავიდეთ, უსუპო, გუშინ რომ ქარი ხვიოდა,
დევებსა ჰქონდათ ქორწილი, სიმღერა გამოდიოდა.

ძმებმა დაუშალეს, ბევრნი არიან და ვაითუ დავმარცხდეთო. მაგრამ დარეჯანის ძემ არ დაიშალა, თქვენ გამომყევით და მე ვიცი და იმ დევებმაო, - უთხრა ძმებს და ხელი თავის მოკლე ხმალზე დაიდო.

ეს დევები მართლაც ძალიან ბევრნი იყვნენ, უზარმაზარი ოჯახი ჰქონდათ და უთვალავი ქალ-რძალი და შვილ-შვილიშვილები ჰყავდათ. თვითონ არაფერს აკეთებდნენ, სულ სხვათა ნაძარცვით ცხოვრობდნენ და დღესა და ღამეს ლხინსა და განცხრომაში ატარებდნენ. მივიდა ამირანი დევების სახლის კარზე და უშიშრად გაიარ-გამოიარა. დაინახა ერთმა ქალმა, შევარდა და დევებს უთხრა:

- აქ ვიღაცა კაცი მოსულა, კარზე დასეირნობს და აინუნშიაც არ აგდებს თქვენს აქ ყოფნასო.

დევებმა თქვეს, ეგ თუ იქნება, დარეჯანის ძე იქნება, აქ სხვა ვერავინ მობედავდაო, და ქალი ხელახლა გამოგზავნეს, - გადი, ახლოს გაუარ-გამოუარე და გაუცინე, იქნებ თვითონაც გაგიცინოს, შენ კარგად დააკვირდი და თუ ოქროს კბილი გამოუჩნდეს, შემოდი და საჩქაროდ შეგვატყობინე, თადარიგი უნდა დავიჭიროთ, თორემ დარეჯანის ძე ადვილი სასტუმრო კაცი არ არისო.

გამოვიდა დევის ქალი, გაუვლის ამირანს, გამოუვლის და გაუცინებს, ამირანმა ითმინა და ბოლოს უთხრა:

რას მიცინი, დევის ქალო, რას მიელვი თეთრსა პირსა,
გამივლი და გამომივლი, გამისინჯავ ბაგე-კბილსა?
სომეხი ვარ, ტანტრე მქვია, დავკარგე და ვეძებ ვირსა,
დღეს დავკარგე, ხვალ ვიპოვნი, ჩემი ბედი ასრე სჭრისა.

ქალი შევიდა და დევებს მოახსენა:

- იმ კაცს მართლა აქვს ოქროს კბილი და საცრისხელა თვალები უსხედს. ვირი დაუკარგავს და იმას დაეძებსო.

- ოჰ, დარეჯანის ძე ყოფილაო, - თქვეს დევებმა და საომრად მზადება დაიწყეს, მაგრამ სანამ იარაღს აისხამდნენ, ამირანი თვითონ შეუვარდა, დაიდო ხმალზე ხელი და წაიკაფიავა:

ვაჟიკაცო, გულოვანო, ღვინის ფერო, მცინარეო,
ხმლის სიმოკლე რას დაგიშლის, ფეხი წადგი წინარეო!

დაერია დევებს თავისი მოკლე ხმლით და სულერთიანად ამოჟლიტა. დევების სისხლით სახლი ჭერამდე აივსო, ამირანი სისხლში მოჰყვა, სისხლი გაიყინა, შეკუთდა და სუნთქვა გაუძნელდა. ამირანმა მიძრ-მოძრა მხრები, მაგრამ ამაოდ, სისხლის მორევს ძვრაც ვერ უყო. ამირანს დახრჩობას აღარფერი უკლდა, მაგრამ სიცოცხლე იმდენად არ ენანებოდა, რამდენადაც ყამარის უნახაობა. ბოლოს დამორჩილდა ბედს და სინანულით ჩაილაპარაკა:

მოვღალე გმირის მარჯვენა ამდენი ომში ქნევითა,
ჯაჭვის კალთები დამაცვდა ამდენი სისხლში რევითა,
ვაიმე, ქალო, ყამარო, ვერ გავძეხ შენი ხვევითა.

მაგრამ ამირანი ბედისაგან განწირული არ იყო. უცბად სისხლში ერთი დაჭრილი დევი დაინახა, დასწვდა დევს, ესროლა კარს და გატეხა. სისხლს რაკი გზა გაეხსნა, ნიაღვარივით მოსკდა და კარში გამოიღვარა. ამირანმა მხრები გაიბერტყა და თავისუფლად ამოისუნთქა.

ძმებმა გაწმინდეს სახლი, მიალაგ-მოალაგეს და დაიწყეს შიგ ცხოვრება. ერთხანს ამირანმაც მოისვენა, მაგრამ გული სახლში დიდხანს არ დაუდგა, დღე და ღამე ყამარის ლამაზი სახე ელანდებოდა და იმის უნახაობა მოსვენებას არ აძლევდა. ბოლოს ვეღარ მოითმინა და ბადრს სთხოვა:

- მათხოვე შენი თეთრონი, ზღვაში გავალ და ყამარს გამოვიყვანო.

ბადრო, მათხოვე თეთრონი, ზღვაში გავიდე ნდგლევითა,
გამოვიყვანო ყამარი - ქალია თეთრი მზევითა,
თან ყურძენ გამოვაყოლო, ტკბილია დედის რძევითა.

ათხოვა ბადრმა თეთრონი, ძმებიც გაჰყვნენ და წავიდნენ ყამარის მოსაყვანად. ამირანმა ძმები ზღვის პირას დატოვა, თვითონ კი თეთრონზე შეჯდა და ზღვაში შეცურდა. გააპო ზღვა, გავიდა იქით ნაპირზე და გასწია ყამარის მამის სამფლობელოსაკენ. იარა, იარა და ბოლოს ყამარის ბროლის კოშკსაც მიადგა.

ყამარი ქაჯთ ხელმწიფის ქალი იყო. ქაჯთ ხელმწიფე უმეტესად ცაში ცხოვრობდა. იმხანადაც დედ-მამა ცაში ჰყოლოდა და კოშკში მარტოკა თვითონ იყო. სარკმელთან იჯდა და ჭურჭელს რეცხავდა. ამირანმა თეთრონი სარკმლის ძირას მიაგდო და შესძახა:

- მოვედი, ყამარ-ქალო, შენი მაძებარი დარეჯანის ძე, ჩამოდი, შემომიჯექ ცხენზე და ჩემთან წაგიყვანო.

ყამარსაც მოეწონა ამირანი და ჩამოსძახა:

- ამოდი, ცოტა ხანს შეისვენე, ბარემ მეც მოვრჩები ჭურჭლის დარეცხვას და მერე წავიდეთო.

ამირანმა თეთრონი დააბა და ყამართან ავიდა, ყამარმა დარეცხა ჭურჭელი და ამირანს უთხრა:

- სანამ მე ტანსაცმელს გამოვიცვლი, შენ ეს დარეცხილი ჭურჭელი ერთმანეთზე დააწყვე, ოღონდ ფრთხილად კი იყავი, არაფერი გაგიტყდეს, თორემ დავიღუპებითო.

ყამარი მეორე ოთახში გავიდა, ამირანი კი ჭურჭლის დალაგებას შეუდგა. აწყობს ამირანი ჯამებს, მაგრამ ერთ ჯამს ვერაფერი მოუხერხა, - რამდენჯერაც პირქვე დადგა, იმდენჯერ გულაღმა გადმობრუნდა. გაჯავრდა დარეჯანის ძე, დასცა წიხლი ურჩ ჯამს და ნამსხვრევებად აქცია. გატყდა თუ არა ჯამი, ერთი აურზაური გაიმართა, - მთელმა მთელს უთხრა, ნატეხმა ნატეხს, აიშალა მთელი ჯამ-ჭურჭელი და წივილ-კივილით ცისკენ წავიდა, - არიქათ, ყამარს იტაცებენ და ჩქარა მდევარი შეყარეთო!

გამოვიდა ყამარი და ამირანს უთხრა:

- აბა, ჩქარა გავშორდეთ აქაურობას, თორემ მამაჩემი დაგვედევნება თავისი ლაშქრით და ცოცხლები ვერ გადავურჩებითო.

საჩქაროდ ჩამოვიდნენ ძირს, შესხდნენ თეთრონზე და გაქუსლეს.

ცოტა გზა რომ გაიარეს, საშინელი ქარიშხალი ამოვარდა, ხეებს სულ ლაწალუწი აუყენა და მიწა-მტვერიც ერთმანეთში აირია. ამირანმა მაღლა აიხედა და თქვა:

- ცაში ავდრის ნიშანი არაფერი ჩანს და ეს გრიგალი საიდან გაჩნდაო?

- ეს ქარი მამაჩემის ლაშქრის სუნთქვააო, - უთხრა ყამარმა.

ცოტა გზა კიდევ გაიარეს და ახლა კოკისპირული წვიმა დაუშვა. ისევ აიხედა ამირანმა და გაკვირვებულმა თქვა:

- დიდება შენდა, ღმერთო, ცაზე ღრუბლის ნასახი არ იბადება და ეს ნიაღვარი საიდან მოდისო?

- ეს წვიმა დედაჩემის ცრემლია, - უთხრა ყამარმა, - ეტყობა, ჩემს დაკარგვას ტირის. აჩქარდი, ამირან, თორემ მამაჩემიც მალე მოგვეწევაო.

ამირან გვალე-გვალესა, მუხლად გაქებენ მალესა,
ამბრნი, უმბრნი და არაბნი ცხენს შესხდებიან ჩქარესა,
მალედვე მოგეწევიან, ომს აგიტეხენ ცხარესა.

ამირანმა ცხენი ბედენად არ ააჩქარა და ყამარიც დაამშვიდა:

ამოდ იარე, ყამარო, გზათა ვერ დაჰლებ რბოლითა,
არა ვარ ტყისა ხოხობი, მომინადირონ ქორითა.
არცა ვარ ჭალის კურდღელი, რომ დამიჭირონ მწევრითა,
არცა ვარ ხისა ფურცელი, გადამიტანონ ქარითა,
მოვლენ და მეც აქ დავხვდები, ამ ჩემი გორდა ხმალითა,
უსუპითა და ბადრითა, მესამით ამირანითა.
იმ მამაშენის ლაშქარსა მარტოც ვეყოფი ჯანითა,
სუყველას თავებს დავაჭრი საპურყველია დანითა.

გამოვიდა ამირანი ზღვას და გამოიყვანა ყამარიც. ცოტა ხანი და ზღვას ყამარის მამის ლაშქარიც მოადგა ხომალდებით, გაივსო ჯარით ზღვის ნაპირი. ამირანმა უთხრა ბადრს:

- შეკაზმე, ძმაო, შენი თეთრონი, შეჯექ ზედ და გაიგე, ლაშქრის შემოვლაში რამდენი ხანი გადჭირდებაო.

ბადრის თეთრონი ისეთი ჩქარი იყო, რომ ერთი დღის სავალს ერთ წამში გაირბენდა, ზღვა და ხმელი მისთვის სულერთი იყო. შეკაზმა ბადრმა თეთრონი და ჩავიდა. დაარჭო ერთ ადგილას ისარი სანიშნოდ, რომ იქვე მოსულიყო და თეთრონი ნიავივით გააქროლა, მაგრამ ყამარის მამის მოლაშქრე ქაჯებმა ისარი ამოაძრეს და უკან გამოუდგნენ. არბინა ბადრმა თეთრონი რაც ძალი და ღონე ჰქონდა, არბინა ცხრა დღე და ღამე, მაგრამ თავისი დარჭობილი სანიშნო ისარი ვერსად ნახა, დაღლილ-დაქანცული ამირანთან დაბრუნდა და უთხრა:

ცხრა დღე მივლია, ცხრა ღამე, გარსა ვერ მომირბენია,
ამ ჩემი თეთრონისთვინა ოფლი არ შემიშრენია,
ამ ჩემი მათრახისთვისა ფოჩი არ შემირჩენია.

- მაშ მე თვითონ წავალო, - თქვა ამირანმა და შეჯდა თეთრონზე, ჩავიდა ყამარის მამის ლაშქართან, დაარჭო ისარი და თეთრონი გააფრინა, მივარდნენ ეშმაკები ამირანის ისარსაც, ეჯაჯგურნენ, მაგრამ ძვრა ვერ უყვეს. შემოირბუნა ამირანმა ერთ საათში ლაშქარს და დაბრუნდა ძმებთან. უთხრა უსუპს:

- უფროსი ხარ და პირველი ჩასვლა შენ გეკუთვნის. ჩადი, იომე და, რომ გაგიჭირდება, ჩვენც ჩამოგეშველებითო.

ჩავიდა ვაჟი უსუპი, ჩავიდა და ჩაზვერა ლაშქართ სიმრავლე, მერე შეუტია ჯარს და სულ სისხლის წყალი გაადინა. იომა სახელიანად, გაანახევრა ჯარი, მაგრამ სიმრავლემ დაღალა და თვითონაც დაეცა. ამირანს გულმა უგრძნო უსუპის სიკვდილი და ბადრს უთხრა:

ან ჩადი, ბადრო, ან ჩავალ, ან შემიკაზმე შენ ცხენი,
უსუპის მუზარადისა აღარ ამოდის ნათელი.

ამირანს წესად ჰქონდა, ომში რომ შევიდოდა, ან უნდა გაემარჯვა, ან მომკვდარიყო. სწორედ იმიტომ არ უნდოდა პირველი ჩასვლა, რომ ბადრი მარტო დარჩებოდა. ასე ფიქრობდა: მე რომ გადავრჩე, იქნებ რამე ვარგო და ძმები ისევ გავაცოცხლო, ბადრი კი ვერაფერს გახდება და სამივენი უძებრად დავიღუპებითო. კიდევ უთხრა ბადრს:

ან ჩადი, ბადრო, ან ჩავალ, ან გამილესე ხმალია,
ჩავალ და ვეღარ ამოვალ, ვაიმე, შენი ბრალია!

შეჯდა ბადრი თეთრონზე და ჩავიდა. იომა იმანაც გმირულად, გაანახევრა დარჩენილი ლაშქარი და თვითონაც მტერს შეაკვდა. ყამარმა უთხრა ამირანს:

- მომეცი შენი აბჯარი და მე თვითონ ჩავალ, თორემ შენც რომ მოგკლან, მე რაღა მეშველებაო.

- რას ამბობ, ქალო, - გაუწყრა ამირანი, - რა შენი საქმეა ხმალი და ბრძოლა, ხმლიანი მე ვარ და ჩასვლითაც მე ჩავალო.

- მაშ, რაკი არ იშლი, ეს თხოვნა მაინც ამისრულე, - უთხრა ყამარმა, - ომიდან რომ გამოხვალ, ხმალს ქარქაშში ნუ ჩააგებ და ჩემთან ხმალამოწვდილი მოდიო.

ყამარს ამით უნდოდა, რომ ამირანი არ გაბრიყვებულიყო და, თუ კიდევ რაიმე ხიფათს შეემთხვეოდა, ხმალამოწვდილი მარჯვედ დახვდებოდა.

ჩავიდა ამირანი საომრად და ჩაიკაფიავა:

ასრი-ბუსრი ხარ, ამირან, გვლარძი ხარ გაბრუნებული,
ასნი რად უნდან დედასა, ერთი ჯობს დაღურბლებული.

ჩავიდა და ჩაანახევრა ქაჯების ლაშქარი. გავიდა ბოლოში, შემობრუნდა უკან და გაუსო და გამოუსო კვლავ მოკლე ხმალი მარჯვნივ და მარცხნივ, კაფა და კაფა ქაჯების ლაშქარი, გასწყვიტა სულერთიანად და ბოლოს ყამარის მამას შეება. შეუტიეს ერთმანეთს სიძე-სიმამარმა. სცეს ხმალი და ფარიც მარჯვედ იფარეს. ორივეს ბეგთარი ეცვა და ხმალი ვერცერთს ვერ ჭრიდა, ამირანის ხმალი ყამარის მამის მუზარადს რომ მოხვდებოდა, ბღუჯა-ბღუჯა ნაპერწკლებს აყრევინებდა, ამირანის ხმალი რომ მოხვდებოდა, ყამარის მამის მუზარადი ცეცხლივით აინთებოდა, ხოლო ჯაჭვი გველივით წიოდა. უყურებდა ყამარი მამისა და ამირანის ბრძოლას, ხედავდა, რომ ამირანს უჭირდა ქაჯთ ბატონის დაძლევა. ეწყინა ყამარს საქმროს უგერგილობა და ამირანს შეუძახა:

ამირან, ცოლ-დედა მკვდარო, ომი ვერ იცი კილოსა,
მაღლა კი ნუ სცემ სპილოსა, დაბლა შემოჰკარ რბილოსა,
დააწყდებიან ძარღვები, დაეცემიან ძიროსა.
არ იცი, ბოძნი რომ დაერჭებიან, დარბაზნიც დაეცემიანო.

გაიგონა ქალის სიტყვები მამამ და დაჰგმო ყამარი:

- რატომ დედაშენს შობამდე არ გაუწყალდი მუცელში, ან რატომ ძაღლად არ დაიბადე, ის უფრო ერთგული და მოსიყვარულე იქნებოდა. შენ კი რა გამოხვედი, რომ ახლავე მამას ქმარი ირჩიეო.

უყურეთ კახპას ქალასა, ქმარი ირჩია მამასა.
ქმარი ხეს ასხავს ფოთლადა, მაგრამ ვინ მისცემს მამასა,
რისთვის გაგზარდა დედამა, რისთვის გეტყოდა ნანასა,
რად გაწოვებდა ძუძუსა, გირწებდა აკავანასა?

ყამარმა ამაზე მამას უპასუხა:

არცრა გამზარდა დედამა, არცრას მეტყოდა ნანასა.
მიმაგდის სახლის ყურეში თაგვების ანაბარასა,
დამსვამდით დავიწყებულსა, დამაღირებდით დანასა.

- მაგას გაზრდას ეძახით, ტირილით რომ მოვმკვდარიყავი, ერთხელაც არ მომხედავდითო.

დაიჯერა ამირანმა ყამარის რჩევა, შემოჰკრა ხმალი ქაჯთ ბატონს ფეხებში და წააქცია. აკუწა ხმლით და გამარჯვებული ხმალდახმალ გაბრუნდა ყამარისაკენ. გზაზე ერთი დაჭრილი ქაჯი შემოხვდა, ნახა ხმალამოწვდილი ამირანი და დაუძახა:

სად მიხვალ ხმალამოწვდილო, ამირან თარაქამაო,
გასწყვიტე ცოლეულები, ვინ გითხრა ბარაქალაო?

- შენ რომ ვაჟკაცი იყო, ქალისკენ არ წახვიდოდი, ხმალს ჩააგებდი და ჯერ შენი გულისთვის დახოცილ ძმებს მონახავდიო.

შერცხვა ამირანს, ჩააგო ხმალი და წავიდა ძმების საძებნელად. მოაგონდა უსუპის სიტყვები: შენი ცოლისა გულისთვის მთლად ძმები დავიღუპენითო, და გულში თქვა: მაცალეთ, ძმებო, მაინც გიპოვით, თუ ცოცხლები იქნებით, მეც თქვენთან ერთად გავიხარებ, თუ არა და, სამარეს გავითხრი და თვენს გვერდით დავიმარხებიო. ეს თქვა ამირანმა და გავიდა ბრძოლის ველზე, ველი თავიდან ბოლომდე მკვდრებით იყო მოფენილი, მძორს ნადირი და ყვავ-ყორანი მისეოდა და გაჰქონდა ერთი ღრენა და ყაპყაპი. იარა ამირანმა მკვდრებში და ბოლოს იპოვა მკვდარი უსუპი, აიყვანა ხელში და ახლა ბადრის საძებნელად წავიდა, იპოვა ბადრიც, რა თქმა უნდა, ისიც მკვდარი, დააწყო დახოცილი ძმები ერთად და ჩასძახა:

- არ დამემდუროთ, ძმებო, თქვენ თუ თავი დასდეთ ჩემი გულისთვის, არც მე გიღალატებთ და ახლავე ზედ დაგაკვდებითო.

ამოიღო ამ სიტყვებით თავისი მოკლე ხმალი და დაიცა გულში, მაგრამ ხმალმა კანიც არ გაუჭრა. დაჯდა ამირანი და დაიწყო ტირილი, - სიკვდილიც აღარ მეღირსა თქვენთან, რა შევცოდე ისეთი, რომ ღმერთი ჩემთვის სიკვდილსაც არ იმეტებსო.

ამ დროს ერთმა დაჭრილმა ქაჯმა წამოიწია და დაიძახა:

- ადექით, მკვდრებო, ეს რა საკვირველება ვიხილე: ამირანს თავის მოკვლა გადაუწყვეტია, დაიცა კიდეც ხმალი გულში, მაგრამ არ გაჭრა. ამირანი ისეთი რეგვენი ყოფილა, რომ ისიც არ სცოდნია, თავი როგორ უნდა მოიკლას, რად უნდა ხმალი, მარცხენა ხელის ნეკათითი მოიჭრას და მოკვდებაო.

ამირანმა გაიგონა ქაჯის ნათქვამი და იმავ წამს მოიჭრა ნეკათითი. უდინა სისხლმა თითიდან, უდინა და ამირანიც ძმებთან მიწვა. სიკვდილის წინ ამის თქმაღა მოასწრო:

სამთა ფრთაწვრილთა ფრინველთა ალგეთის ჭალა მოევლა,
უძმოსა, უმამიძმოსა, ამირანს თავი მოეკლა.

გაიგო ყამარმა ამირანის სიკვდილი, მოვარდა და დაიწყო ტირილი. ზის და ტირის ყამარი, იმისი ცრემლი ზღვას ერთვოდა, იმისი მოთქმა ცასა სწვდებოდა და ცოდვით ხეებს ფოთოლი სცვიოდა.

ამ გლოვასა და მოთქმა-ტირილში რომ იყო ყამარი, უცბად ერთი თაგვი გამოძვრა და დაუწყო ამირანის სისხლს ლოკვა. მოუვიდა გული ყამარს, გაიძრო ქოში, ესროლა თაგვს და სული გააფრთხობინა. გამოვარდა ახლა თაგვის დედა და ყამარს მისდგა, - აი, შე ასეთ-ისეთო, შენი გულისათვის ამდენი ხალხი გაწყდა, მამა აღარ შეგრჩა და ქმარ-მაზლები, იმის მაგივრად, რომ სირცხვილი გწვავდეს, მკვდრებს კიდევ მკვდარს უმატებო. ბრალი შენი, თორემ მე ჩემს შვილს ისევ გავაცოხლებო.

ესა თქვა თაგვმა, გავარდა მინდორში, მიირბინ-მოირბინა და რაღაც ბალახი იპოვა, მოწყვიტა ბალახი, მოიტანა, მიუსვ-მოუსვა თავის მკვდარ შვილს და გააცოცხლა. ადგა ყამარიც, მოწყვიტა იგივე ბალახი და ამირანს მოუსვა. გაცოცხლდა ამირანი, ადგა, მოიფშვნიტა თვალები და თქვა:

- ოჰ, რა ბევრი მძინებიაო.

- ბევრი მაშინ გეძინებოდა, თუ თაგვი არ გამომძვრალიყო და შვილი არ გაეცოცხლებინაო, - უთხრა ყამარმა. მერე ყველაფერი დაწვრილებით უამბო, რაც მოხდა. მოწყვიტეს ამირანმა და ყამარმა იგივე ბალახი, გააცოცხლეს ბადრი და უსუპიც და სიმღერით გასწიეს თავიანთი სახლისაკენ:

ნეტავი ძმათა მრავალთა, მზე ცხრაგნით ამოუხდება,
ვერც ვინ წაართმევს დიაცსა, ვერც ვინ შინ შემოუხდება.

გავიდა ხანი, ამირანი სულ ახალ და ახალ საგმირო საქმეებს ჩადიოდა. ბევრი სახელგანთქმული დევი და გველეშაპი გამოასალმა წუთისოფელს, ბევრ მოძალადეს შეუკრა ხელ-ფეხი და ააღებინა ხელი სხვათა ძარცვაზე. გაუვარდა სახელი ამ

ციტირება პასუხი
   
User avatar
არალეგალი მეზობელი
არალეგალი მეზობელი
Joined03 Apr 2008
Posts14
კარმა5
OFFLINEPROFILE
ეჰეეეე არ გეზარებათ ამდენი წერა =haa= მაინც არავინ წაიკიტხავს და ტყუილა რას წვალობთ =zer=

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined29 Dec 2007
Posts3447
კარმა114
OFFLINEPROFILE
papi wrote:
ციტატა:
ეჰეეეე არ გეზარებათ ამდენი წერა =haa= მაინც არავინ წაიკიტხავს და ტყუილა რას წვალობთ =zer=

რატომ გგონია, რომ არავინ წაიკითხავს?:)

თუ შენ არ კითხულობ?:) და შენი თავით საზღვრავ?

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined21 Nov 2007
Posts824
კარმა78
OFFLINEPROFILE
papi wrote:
ციტატა:
ეჰეეეე არ გეზარებათ ამდენი წერა =haa= მაინც არავინ წაიკიტხავს და ტყუილა რას წვალობთ =zer=

პაპი რა არის ამაში სასაცილო? მემგონი ტრაგედიაა თუკი, მართლა არავინ არ წაიკითხავს, იმიტომ , რომ უწიგნურობა ადამიანის მტერი იყო ოდითგანვე და ნუ გგონია, რომ აქ რასაც წერენ არავის არ აინტერესებს. რაც უფრო მეტი იცი, მით უფრო დიდი ხარ ადამიანი(ფიზიკურს არ ვგულისხმობ). ასე , რომ ჩავუსხდეთ და ძალიან ბევრი ვიკითხოთ=ko= =ko= =ko=

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined02 Oct 2007
Posts1167
კარმა182
OFFLINEPROFILE
რა მაგის პასუხია და მე მინდა მეტი ვიცოდე ბეწვის ქურქის შენახვაზე. იმედია არ გეწყინებათ, ესეც თავისებური ცოდნაა.
ამერიკაში ხომ საერთოდ ყინავენ ქურქებს ზაფხულობით, მაგრამ საქართველოში ჯერ არაა ამის საშუალება და გუშინ გავიგე, რომ წყლიან ბოთლს ახვევენ ბეწვის მხარეს და ასე ინახავენო. თქვენ თუ იცით რამე სხვა_წინასწარ გიხდით მადლობას.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined21 Nov 2007
Posts824
კარმა78
OFFLINEPROFILE
...შუშხუნა ღვინოს ლანგედოკის ღვინის რეგიონ ლიმუსში დიდი ხნით ადრე აწარმოებდნენ, ვინემ მას შამპანში დაამზადებდნენ...
...რუსი კრიტიკოსები სომეხ მსახიობსა და პოეტს პეტროს ადამიანს მსოფლიოში საუკეთესო ტრაგიკოსად მიიჩნევდნენ ჰამლეტისა და ოტელოს მისეული განსახიერებისთვის...
...1703 წელს ედოში (ტოკიო) ორმოცდაშვიდი რონინიდან 46-მა სეპუკუ (რიტუალური თვითმკვლეობა) ჩაიტარა მათი ბატონის აკოს დაიმიო ასანო ნაგანორის სიკვდილის ასანაზღაურებლად.
...ჯგუფი 13 ნაცისტებთან თანამშრომელ ებრაელთა ქსელი იყო ვარშავის გეტოში, ცნობილი როგორც "ებრაული გესტაპო"...
...ყველაზე დიდი მარმარილოს კომპასი პორტუგალიაში, ქალაქ პელემას პარკში დგას...

...კონტრაქტების სახლს (სურათზე) კიევში, უკრაინა, ხშირად წვევიან მწერლები ონორე დე ბალზაკი, ნიკოლაი გოგოლი, ალექსანდრე პუშკინი და პოეტები ადამ მიცკევიჩი და ტარას შევჩენკო...
...ომარის მეჩეთი ბეთლემის ერთადერთი მეჩეთია და სახელი ხალიფა ომარ იბნ ალ-ხატაბის პატივსაცემად ქვია, რომელიც გადმოცემით ამ ადგილას ლოცულობდა...
...ალიოშა კარამაზოვი, თედორე დოსტოევსკის გმირი „ძმები კარამაზოვებიდან“, სინამდვილეში ვლადიმირ სოლოვიოვია, რუსი ფილოსოფოსი და პოეტი...
...მთა ჰუჰორა ახალი ზელანდიის პირველი ნაწილი იყო, რომელიც ადრეულმა პოლინეზიელმა მკვლევარმა კუპემ შეამჩნია, თუმცა მაორის ლეგენდის თანახმად, მას იგი ვეშაპი ჰგონებია...
...ბერძნული მითოლოგიით გორგითიონი ერთ-ერთი იყო ტროას მეფე პრიამის ორმოცდაათ შვილთაგან...
...მუჰამედ ალ-შაჰვანი სადამ ჰუსეინის რესპუბლიკური გვარდიის გენერალი იყო, ამჟამად კი ერაყის ახალი დაზვერვის სამსახურის ხელმძღვანელია...
...ლონდონის სენტ-ჯეიმზის კლუბის (1857-1978) მტკიცებით, ის ერთადერთი ჯენტლმენთა კლუბი იყო, რომელსაც ცალკე ოთახი ჰქონდა მხოლოდ ნარდის მოთამაშეთათვის...

...ლოს-ანჯელესში სანსეტ ბულვარზე 1964 წელს გახსნილი კლუბი "ვისკი ა გო გო" (სურათზე) პირველი დისკოთეკა იყო ამერიკაში...
...ევროპის ცენტრალური ბანკის მომავალი შტაბ-ბინა განთავსდება ფრანკფურტის გროსმარქტჰალეში, ყოფილ საბითუმო ბაზარში, რომელიც ექსპრესიონისტული არქიტექტურის თვალსაჩინო ნიმუშია...
...1695 წელს ინგლისში შემოღებული ფანჯრის ბეგარის გამო მაღაზიების მფლობელებმა გადასახადისგან თავის ასარიდებლად ფანჯრები აგურით ამოავსეს...
...2007 წელს როტშილდ-ფაბერჟეს კვერცხი კრისტის აუქციონზე € 9,000,000-ად გაიყიდა, რაც ყველაზე მაღალი ფასია, რომელიც ოდესმე გადაუხდიათ რუსულ საიუველირო ნაწარმში, რის გამოც ის ასევე ყველაზე ძვირი საიუველირო საათი გახდა მსოფლიოში...
...აშშ-მა საგარეო ვალის გასტუმრება სრულად დღემდე მხოლოდ ერთხელ, 1835 წელს, შეძლო...
...ჩეთამის ბიბლიოთეკა მანჩესტერში უძველესი საზოგადოებრივი ბიბლიოთეკაა ინგლისურენოვან მსოფლიოში...

...მერი შერვაშიძე (სურათზე), გალაკტიონის მუზა, 1921 წელს სტამბოლში გამართული მსოფლიო სილამაზის კონკურსის გამარჯვებული გახდა...
...რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე III-ს ფაბერჟეს ბოლო ნამუშევარი "რენესანსის კვერცხი", რომელიც მან მის მეუღლეს, დედოფალ მარია ფიოდოროვნას მიუძღვნა, 4750 რუბლი დაუჯდა...
...ლესბოსის ღვინოს ძველი ბერძნები ერთ-ერთ ყველაზე საუკეთესოდ თვლიდნენ...
...ვარდის მეჩეთს სტამბოლში სახელი კონსტანტინოპოლის დაცემის დღეს ტაძრის ვარდებით მორთვის გამო დაარქვეს...
...თანამედროვე სომხურ ლიტერატურაში რეალიზმის დამფუძნებლის, პოლიტიკური მოწინააღმდეგეების მიერ სასიკვდილოდ დაჭრილი არფიარ არფიარიანის ბოლო სიტყვები იყო "მე სომეხი ვარ"...
...სანტრალისტანბული, სტამბოლის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, ოსმალეთის იმპერიის ყოფილი პირველი ელექტროსადგურის შენობაში მდებარეობს...

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined21 Nov 2007
Posts824
კარმა78
OFFLINEPROFILE
აბა რას იტყვით?

როგორ გავიგოთ ვირტუალური მამაკაცის ხასიათი?
ინტერნეტის განვითარებამ საკმაოდ პოპულარული გახადა გაცნობის საიტები. სულ უფრო ხშირად ადამიანები შედიან ინტერენეტში ახალი პარტნიორის ან მეგობრის გასაცნობად. მაგრამ ძალიან რთულია გაიგო ვინ არის სინამდვილეშე ახალგაცნობილი ადამიანი, როგორი ხასიათი აქვს და შეიძლება თუ არა ენდო. იმისთვის, რომ შევიქმნათ მიახლოვებითი წარმოდგენა ადამიანზე, დაუსვით მას რამოდენიმე შეკითხვა:

1. მეგობრებზე
ჰკითხეთ მას მის მეგობრებზე. თუ მას ბევრი მეგობარი ჰყავს - ის საინტერესო ადამიანია. თუ ჰყავს სკოლიდან მოყოლებული მეგობრები - ის სანდო ადამიანია, აქვს კარგი ხასიათი და იცის მეგობრობის ფასი.

2. ოცნებები
ჰკითხეთ მის ოცნებებზე. იქნებ ისისინი ემთხვევიან თქვენსას? გექნებათ ბევრი საერთო.

3. სპორტი
ამბობენ, რომ ფეხბურთელები მიზანდასახული და მეგობრულები არიან. მათთან იგრძნობთ თავს თავისუფლად და არ მოიწყენთ. მამაკაცები, რომელთაც არ უყვართ ჯგუფური სპორტი როგორც წესი, არიან თავდაჯერებულები და დამოუკიდებლები.

თუ მამაკაცს საერთოდ არ უყვერს სპორტი, ის შეიძლება ბუნებით ფილოსოფოსია და ყველაფერი მიწიერი მისთვის უმნიშვნელოა.

4. თავისუფალი დრო
თუ თქვენი ვირტუალური მეგობარი უმეტეს თავისუფალ დროს ატარებს ღამის კლუბებში, იცოდეთ, გაჭირვების ჟამს არ იქონიოთ მისი იმედი, ის უბრალოდ არ იქნება თქვენს გვერძე. “ოჯახის “ ბიჭები კი მთელ თავისუფალ დროს დაგითბობენ თქვენ, მაგრამ არამგონია სადმე დაგპატიჟონ. ისინი კარგად გრძნობენ თავს სახლში, ტელევიზორთან. თუ მთელ თავისუფალ დროს თქვენი ნაცნობი ატარებს ინტერნეტში - იცოდეთ მის გეგმებში არ შედის ოჯახის შექმნა.

5. მავნე ჩვევები
დავიწყოთ იქიდან, რომ მავნე ჩვევები ახასიათებს სუსტს ადამიანებს. აზარტული თამაშების მოყვარულეები, არიან ის ადამიანები რომლებიც განიცდიან ცხოვრესებუელი შთაბეჭდილებების უკმარისობას. ამიტომაც გამოსავალს ეძებენ თამაშში.
სასმელის მოყვარულები კი პირიქით, იმალებიან ცხოვრებისგან. ასე, რომ შეაპარეთ თქვენ ნაცნობს კითხვა მავნე ჩვევებზე

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined21 Nov 2007
Posts824
კარმა78
OFFLINEPROFILE
ალექსანდრე დიუმა (მამა), თავისი ცნობილი რომანების გარდა ავტორია კულინარიის დიდი ლექსიკონის, რომელიც ავტორის გარდაცვალებიდან 3 წლის შემდეგ, 1873 წელს გამოიცა.
სანამ მწერალი გახდებოდა მილან კუნდერა მუსიკის შექმნით იყო გატაცებული, რაც პიანისტი მამის გავლენით აიხსნება.
1857 წელს შარლ ბოდლერის პოეტური კრებული, ბოროტების ყვავილები, შერაცხულ იქნა როგორც "საზოგადოებრივი მორალის შეურაცხყოფა", დღეს კი ეს ლექსები სასკოლო პროგრამაშია შეტანილი.
ვლადიმირ ნაბოკოვმა ბორის პასტერნაკს "შარვალში გამოწყობილი ემილი დიკინსონი" უწოდა.

ჟორჟ სანდი ფრანგი მწერალი ქალის, ავრორა დიუპენის (სურათზე) ფსევდონიმია, რომელიც აიღო თავისი საყვარლის, ჟიულ სანდოს პატივსაცემად.
ჟიულიენ გრაკი პირველი მწერალია, რომელმაც 1951 წელს თავისი ნაწარმოებისათვის სირტის ნაპირები, უარი თქვა გონკურის პრემიის მიღებაზე.
მიშელ უელბეკი თანამედროვე მსოფლიოში ცნობილია თავისი პროვოკატორული რომანებით.
ამელი ნოტომს თავისი ახირებები აქვს. იგი წერს დილაობით, ძალიან ადრე, 4-დან 8 საათამდე, ძველ დივანზე მჯდარი, მუხლებზე დადებულ პატარა რვეულში და, ამავდროულად, ნახევარ ლიტრამდე მაგარ ჩაის მიირთმევს.
თანამედროვე ფემინიზმის ნიშნები პირველად XVII საუკუნის პრეციოზულ ლიტერატურაში გაჩნდა.
როცა მკითხველისთვის ჯერ კიდევ უნცობ ამელი ნოტომს პირველად შესთავაზა ალბენ მიშელის გამომცემლობამ კონტრაქტი, მწერალს სურდა "კაზუსბელის" ფსევდონიმის აღება. საბოლოოდ გამომცემლობის ხელმძღვანელობამ დაარწმუნა ავტორი საკუთარი სახელი და გვარი დაეტოვებინა.

ციტირება პასუხი
   
 
+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 151 posts ] 
მინდა მეტი ვიცოდე.....
დესპანი