mikuna wrote:ციტატა:
ჯოჯოხეთსა ჰგავს ჩემი ქვეყანა,-ბუნებით ტურფა,მშვენებით სრული,
ძლევით დაჰკივის თავზე სატანა,და მშობელ მიწას ატყვია წყლული.
იქ,როგორც ტანჯვის შავი გოლგოთა,შავის ციხისა მოსჩანს კედელი..
გამქრალა სხივი წარსულთა დროთა,და ბორკილს სჭედავს ტანჯვის მჭედელი.
ვინ არის იგი?ვინ არის ავი?ჩემს სამშობლოში რა დაუკარგავს?
ჰაი,რამდენსა შეუკრა მკლავი,და კიდევ რამდენს ეკალსა დარგავს!
_ამ ეკალ-ნარზე შენ ივლი ,შვილო,ჩემო ქართველო,ჩემო პატარა,
გზას შეგიკრავენ,ნუგეშო ტკბილო,გადმოგინდება ცრემლი ანკარა.
მაშინ მწუხარე,თალხით მოსილი მოვალ შენთანა,შენთან ვიქნები,
მაგრამ,თუ გნახე შენ ქედ -მოხრილი,ქვეყნის დუშმანთან შენათვისები,
ზიზღით ავავსებ შენთვის ამ გულსა,მკერდს გაგიგმირავ ლაჩარს მახვილით,
აღარც შეგიხვევ მომაკვდავს წყლულსა,და სვავს მოვუხმობ მედგარ ძახილით...
მაშ მამულისთვის გიცემდეს გული,თვალს ნუ აგიხვევს ფლიდი სატანა,-
შენგან ხსნას ელის მოძმე ტანჯული,შენი სამშობლო,შენი ქვეყანა!
-ქართული პოეზია- დარია ხუნდაძე .1914 წ.
"ქართველი დედის სევდა"
ოდესმე გვეღირსება ქართველ დედებს ახალი საფიქრალი? საუკუნეები ერთი და იგივე ....
უძლიერესი ლექსია,გაიხარე..
ვკითხულობდი და ტანში ჭრუანტელი მივლიდა..
