|
დორადო-მადლობა რა თქმა უნდა.
ვფიცავარ მაღალ ღმერთს, თუ სიმართლეს არ ვამბობდე. ამ ერთი წლის წინ დავიწყე წერა. ისიც ქართულ საითებზე.
მომენატრა ქართველებთან საუბარი და მიმოწერით გამაქვს თავი. ტელეფონით და სკაიპის საშუალებით, კი უკავშირდები ყველას,მაგრამ იმ "პერიოდში", ყველამ კარგად იცით, ვერ იტყვი გულის სიღრმეში რაც გააქვს.
ეხლა კიდევ, რისი დანახვა მინდა.
ზამთარში, საახალწლოდ, მტკვარზე ჩავდიოდით ხოლმე სათევზაოდ, მოსასვები ბადით. ძირითადი დინება არ იყინებოდა, მაგრამ განშტოებები,/ჩვენ ტოტებს ვეძახდით/ყინულით იყო დაფარული. ცეცხლს ვანთებდით ნაპირზე, ვამტვრევდით ყინულს და დაახლოებით 50მეტრი სიგრძეში და-20 მეტრი სიგანის ფართობზე, ამ 12 მეტრიანი მოსასვები ბადით ყელამდე წყალში, თევზს ვიჭერდით.
წაღებული გვქონდა: ღორის შებოლილი ხორცი, ყველი სახლში დამზადებული, მჟავე წნილი, დედას პურები,ქვაბი, ასანთი,მარილი და რა თქმა უნდა პაპების გამოხდილი, ორნახადი ჭაჭა.
ერთი ადგილი გვქონდა ამოჩემებული, დიდი კლდეები გადმოყურებს არემარეს. იმ კლდეების ძირში , მყუდროში, ვანთებდით ცეცხლს და ვტკბებოდით სილამაზით.
ერთ რამედ ღირს იმ მიდამოს დანახვა ზამთარში. გადაუღებლად როცა თოვს/ანუ ბარდნის/, "ჩათუთქულია" სივრცე, სიცივეში და ამ დროს რამოდენიმე გიჟი და გადარეული, ჩაფუთნული თბილ ქურთუკებში, არღვევს ამ სიჩუმეს, ომახიანი, ჯიგრიანი სადღეგრძელოებით.
უუუფ, ერთი ეგ დამანახვა კიდევ, ჩემს ბავშვობის მეგობრებთან ერთად.
/ნუ გამიბრაზდებით./
მადლობა ყველას.
|