↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"


+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 1780 posts ] 
ავტორიMessage
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined25 Sep 2008
Posts328
კარმა0
OFFLINEPROFILE
რა თქმა უნდა, ინგილოებიც ისეთივე ქართველები არიან, როგორც მეგრელები, სვანები, აფხაზები, იმერლები და სხვა ქართული ტომები .

მე მეგრელი ვარ და ვინმემ რომ მითხრას, ქართველი არ ხარო შუაზე გავგლეჯ ალბათ.
მართლაც კარგი იქნებოდა ლაზებზე და ქართველ ინგილოებზე თემა, საინტერესო და სასარგებლო.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
Почему началась российско-грузинская война.
Это была полномасштабная война с участием всех видов войск. Она продолжается, несмотря на соглашение о прекращении огня.

Российско-грузинская война — часть другой, очень крупной войны, которой Россия намеревалась нанести ответный удар Западу. Возникает вопрос, почему российские войска атаковали Грузию на трех фронтах и готовы были атаковать 12,13, 14 и 15 августа еще по двум фронтам, которые не были открыты. Версия официальной пропаганды России о признании Южной Осетии под мотивом защиты российских граждан не выдерживает никакой критики. Если бы целью России было признание народов, высказывающих желание быть независимыми, то Москва должна была бы первым делом признать независимость Чечни.

Чеченский народ неоднократно высказывал свое желание жить отдельно от России, в том числе с оружием в руках.

Чечня не была признана, на них были брошены танки, «Грады», артиллерия, химические войска. Значительная часть чеченских боевиков была уничтожена химическим оружием.

Когда мы сейчас говорим о потерях в Южной Осетии, то называются цифры — несколько сотен погибших. В Южной Осетии погибло 134 человека. Из них 80% военные, которые боролись с оружием в руках, а 20% мирные жители. Это, конечно, трагедия, независимо от того, мирные это жители или военные, но сравнивать с Чечней не стоит, потому что в Чечне с обеих сторон погибло около 200 тысяч человек.

С учетом всего этого российские власти должны были признать независимость Чечни, а потом независимость Косово, но этого не было сделано ни до, ни после признания независимости Абхазии и Южной Осетии. Для российского руководства главное не право наций на самоопределение, а политика двойных стандартов.

Поэтому утверждение, что Россия в Южной Осетии действовала в интересах защиты своих граждан, как минимум, неубедительно.

Да, 90% населения Южной Осетии — российские граждане. На территории бывшего Югоосетинского округа жили примерно 48 тысяч граждан осетинской национальности и 20 тысяч грузин. Около 10 тысяч осетин поддерживали прогрузинскую осетинскую администрацию Дмитрия Санакоева. Напомню, Санакоев в 90-х годах был одним из лидеров сепаратистского движения, который со своими 500 сторонниками разошелся с Кокойты и сформировал другую администрацию и контролировал не только грузинские, но и осетинские села.

Если бы российские власти отстаивали цель защиты российских граждан, то они должны были отстаиваться в Туркмении, где российские граждане были брошены, и где их права ущемлялись.

Заявления о защите российских граждан — это откровенное лицемерие, которое используется в качестве предлога для начала военных операций.
Третий предлог — это так называемый геноцид осетин грузинской армией. Заявления о геноциде с указанием цифр — 1400, 1600, 1800, 3000 впервые прозвучали 8 августа, в 5 часов вечера из уст Кокойты, который покинул Цхинвали до начала военной операции.

В течение нескольких недель официальные российские средства информации продолжали и сейчас продолжают повторять эти цифры, несмотря на то, что Путин, прибывший во Владикавказ 9 августа, с большим трудом выдавил фразу, что погибло несколько десятков человек.

Специальная гр

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
Почему началась российско-грузинская война.
Это была полномасштабная война с участием всех видов войск. Она продолжается, несмотря на соглашение о прекращении огня.

Российско-грузинская война — часть другой, очень крупной войны, которой Россия намеревалась нанести ответный удар Западу. Возникает вопрос, почему российские войска атаковали Грузию на трех фронтах и готовы были атаковать 12,13, 14 и 15 августа еще по двум фронтам, которые не были открыты. Версия официальной пропаганды России о признании Южной Осетии под мотивом защиты российских граждан не выдерживает никакой критики. Если бы целью России было признание народов, высказывающих желание быть независимыми, то Москва должна была бы первым делом признать независимость Чечни.

Чеченский народ неоднократно высказывал свое желание жить отдельно от России, в том числе с оружием в руках.

Чечня не была признана, на них были брошены танки, «Грады», артиллерия, химические войска. Значительная часть чеченских боевиков была уничтожена химическим оружием.

Когда мы сейчас говорим о потерях в Южной Осетии, то называются цифры — несколько сотен погибших. В Южной Осетии погибло 134 человека. Из них 80% военные, которые боролись с оружием в руках, а 20% мирные жители. Это, конечно, трагедия, независимо от того, мирные это жители или военные, но сравнивать с Чечней не стоит, потому что в Чечне с обеих сторон погибло около 200 тысяч человек.

С учетом всего этого российские власти должны были признать независимость Чечни, а потом независимость Косово, но этого не было сделано ни до, ни после признания независимости Абхазии и Южной Осетии. Для российского руководства главное не право наций на самоопределение, а политика двойных стандартов.

Поэтому утверждение, что Россия в Южной Осетии действовала в интересах защиты своих граждан, как минимум, неубедительно.

Да, 90% населения Южной Осетии — российские граждане. На территории бывшего Югоосетинского округа жили примерно 48 тысяч граждан осетинской национальности и 20 тысяч грузин. Около 10 тысяч осетин поддерживали прогрузинскую осетинскую администрацию Дмитрия Санакоева. Напомню, Санакоев в 90-х годах был одним из лидеров сепаратистского движения, который со своими 500 сторонниками разошелся с Кокойты и сформировал другую администрацию и контролировал не только грузинские, но и осетинские села.

Если бы российские власти отстаивали цель защиты российских граждан, то они должны были отстаиваться в Туркмении, где российские граждане были брошены, и где их права ущемлялись.

Заявления о защите российских граждан — это откровенное лицемерие, которое используется в качестве предлога для начала военных операций.
Третий предлог — это так называемый геноцид осетин грузинской армией. Заявления о геноциде с указанием цифр — 1400, 1600, 1800, 3000 впервые прозвучали 8 августа, в 5 часов вечера из уст Кокойты, который покинул Цхинвали до начала военной операции.

В течение нескольких недель официальные российские средства информации продолжали и сейчас продолжают повторять эти цифры, несмотря на то, что Путин, прибывший во Владикавказ 9 августа, с большим трудом выдавил фразу, что погибло несколько десятков человек.

Специальная группа российской Генпрокуратуры, которая была направлена на территорию Южной Осетии, после месяца работы сообщила о 134 погибших, 80% из которых были бойцами, а остальные — мирными жителями.

…Ключевой параметр определения геноцида — это использование государственной машины для уничтожения по этническому признаку. Даже случай Косово, где были уничтожены 30 тысяч косоваров, и около миллиона покинули страну, не считает геноцидом.

Этнической чисткой считается взаимное уничтожение абхазов и грузин. В 1992–93 гг. в Абхазии погибли 3000 абхазов и 17 000 грузин. На момент распада Советского союза абхазы составляли в Абхазии 17% населения, а грузины — 52%. В результате абхазской войны 250 тысяч грузин покинули территорию Абхазии. Сейчас грузины живут в Абхазии только на территории Гальского района. Таким образом, ни одно из официальных объяснений российско-грузинской войны не соответствует действительности.

Из-за чего началась российско-грузинская война? Один из ответов, это те процессы, которые идут в Грузии в течение последних 4 лет. Коротко — в Грузии создается современное, европейское, демократическое государство, ответственное перед населением. Я довольно давно занимаюсь экономическими реформами, которые проводились в разных странах в разные времена, и должен сказать, что нет ни одной другой страны в мире, где было проведено такое количество реформ, в течение такого короткого времени и с таким качеством.

Последние три года экономика Грузии росла от 11 до 13% в год, выше, чем в Китае. Надо сказать, не имея нефти и газа. До конфликта Грузия импортировала электроэнергию в Россию. Если бы кто-нибудь 3–5 лет тому назад сказал бы, что Грузия станет экспортировать электроэнергию в Россию, никто бы не поверил. Этого человека назвали бы фантазером. В экономической сфере в Грузии произошло чудо. Приток иностранных инвестиций в страну составил 17–18% ВВП, в России вес инвестиционного частного капитала чуть больше 1% ВВП. И это с учетом того, что Грузия маленькая страна, у которой есть неразрешенные конфликты и маленький рынок.

Надо сказать и о том, что представляют Абхазия и Южная Осетия с экономической точки зрения. Если коротко, это сталинские анклавы, особенно Южная Осетия. Последние 4 года население Южной Осетии нигде не работает и не стремится к этому особенно. Люди живут на субсидии из российского бюджета, которые постоянно возрастают и достигли 700 миллионов долларов США. Если разделить эту сумму на 40 тысяч человек, вы получите, что Москва ни один свой регион не субсидировала так, как Южную Осетию.

По распоряжению Путина для Южной Осетии было дополнительно выделено 10 миллиардов российских рублей. Сейчас в Джаве строится большая военная база. Именно туда была введена техника еще до конфликта.

Следует отметить, что до начала военных действий уровень милитаризации Южной Осетии и Абхазии был довольно высоким.

Российская пропаганда в течение последнего месяца рассказывала о том, что Грузия является чрезвычайно милитаризованной страной, военный бюджет которой в течение последних 4 лет вырос с 30 миллионов долларов до почти 1 миллиарда. Сейчас на военный бюджет Грузии уходит 8% ВВП, это приличная цифра. Но если мы сравним количество военных на 1000 человек, то в Грузии на 100 человек приходится 6 военнослужащих, в Абхазии — 60, в Южной Осетии — 65, это десятикратное превосходство. Количество резервистов на 1000 человек в Грузии составляет 22, в Абхазии — 165, в Южной Осетии — 326 человек. Здесь почти 15-кратное превосходство.

У Грузии на 100 000 человек было 4–6 артиллерийских орудий, у Абхазии 35, у Южной Осетии — 190. Аналогичное положение с бронетехникой. У Грузии на 100 000 человек было 5 единиц БТР, у Абхазии 75, у Южной Осетии — 391.

Таково соотношение без учета тех данных, что Россия ввела в Абхазию и Южную Осетию довольно много боевой техники. В мае и июле только в Абхазии было введено более 1500 единиц бротехники, артеллерийских орудий, танков и и других видов техники.

У нас нет данных о ВВП Абхазии и Южной Осетии, но косвенно можно судить об их возможностях. По самым приблизительным оценкам, в течение последних 4 лет Абхазия тратила на военную сферу 50% своего бюджета, а Южная Осетия — 60%. Это без закупки техники. Понятно, что Россия доставляла им оружие бесплатно.

Эти данные можно сравнить с военным бюджетом США на пике второй мировой войны, который составлял 52%, и Великобритании — 52–54%.
С учетом всего вышесказанного можно абсолютно точно сказать, что в Абхазии и Южной Осетии еще до начала конфликта 7 августа существовали российские военные базы. Абхазия и Южная Осетия еще до августа были самыми милитаризованными регионами в мире, если не считать Северную Корею.

Мы должны четко понимать, кто кому противостоял во время августовских военных действий в Грузии. Задачей российского руководства была смена режима Саакашвили. Этого не скрывал в России никто ни на каком уровне. Война против Грузии готовилась последние 4 года. После того, как грузинская власть безболезненно решила проблему Аджарии, в Москве начали думать о смещении Саакашвили.

В декабре 2005 года руководители российских энергокомпаний были вызваны в Кремль для организации энергетической блокады Грузии. Когда ответ энергетиков оказался неутешительным для властей, они сами приступили к делу и перешли на атаку. Вскоре все трубопроводы и линии электропередачи, которые шли из России в Грузию, были взорваны. Потом было заявлено, что это дело рук каких-то террористов, но следствие установило, что использовались взрывные устройства тех видов, которые применяют российские спецназовцы. После этого была попытка ликвидации лидера грузинской оппозиции. В 2006 году грузинские спецслужбы задержали нескольких российских агентов, но Грузия проявила дипломатическую этику и без шума передала их Москве.

Тем не менее, активность российских спецслужб не уменьшилась, а усилилась. В сентябре 2006 года были арестованы еще 4 русских агента, но уже публично. После этого началась блокада Грузии — транспортная, визовая, винная, боржомная…

В течение всего этого периода Россия усиливала свои военные анклавы в Абхазии и Южной Осетии. Российские дипломаты не скрывали, что военная операция в Грузии осуществится до сентября текущего года. Россия восстановила железнодорожный участок до Очамчире и построила вторую линию на 54-километровом участке Сухуми-Очемчире. По этой линии в мае-июне Россия ввезла в Абхазию 50 эшелонов военного груза. Складывалось впечатление, что удар будет нанесен со стороны Абхазии.

Обстрел расположенных на территории Южной Осетии грузинских сел начался 1-го августа. Если раньше осетины после ответного огня грузинской стороны прекращали стрельбу, на этот раз было не так. Осетинская сторона продолжала обстрел не только из автоматического оружия, а из артиллерийских орудий.

Департамент по информации Южной Осетии еще 6 августа не скрывал, что на территории Южной Осетии уже находились российские военные соединения. 3 августа в Цхинвали прибыли заместитель министра обороны России Николай Панько и начальник разведывательной службы. Они встретились с Кокойты. После их отъезда Кокойты перебрался в Джаву, началась эвакуация населения из Южной Осетии. В тот же день, 3 августа началась мобилизация наемников на Северном Кавказе, что означет, что Россия начала военные действия 3 августа.

К этому времени к границе Грузии уже были подтянуты не только 58-я армия, но еще и разные подразделения, 9 тысяч человек, 700 единиц бронетехники. 6 августа российские пограничники заняли Рокский тоннель с грузинской стороны. С 3 по 7 августа российские СМИ передавали информацию о начале войны, которая еще не начиналась.

7 августа грузинская сторона попыталась договориться с осетинской. Из Тбилиси в Цхинвали выехал государственный министр Грузии по вопросам реинтеграции Темур Якобашвили, который должен был встретиться с Кокойты при посредничестве посла России по особым поручениям Попова. Попов в Цхинвали не приехал, причиной была названа спустившая шина. Ему посоветовали воспользоваться запаской. Он ответил, что она негодная. Якобашвили встретился в Цхинвали с командующим миротворческими силами Маратом Кулахметовым, который посоветовал в одностороннем порядке прекратить огонь.

В 18:30 Якобашвили по телефону сообщил президенту Саакашвили о предложении генерала. В 19:00 Саакашвили выступил по телевидению и заявил, что грузинская сторона заинтересована в мире. Саакашвили человек с характером и гонором, но он просил, чуть не умолял договориться. Он объявил об одностороннем прекращении огня, но в 22:10 осетинская сторона начала массированную бомбежку сначала села Тамарашени, а потом остальных грузинских сел.

По информации находящихся тогда в Цхинвали российских журналистов, в Цхинвали практически не осталось населения, журналистов было больше, чем жителей. По их же информации, в городе много российских военнослужащих и гражданских лиц спортивного телосложения, с явной военной осанкой. По официальным данным, до начала военных действий из Цхинвальского региона в Северную Осетию были эвакуированы 34 тысяч человек.

К этому времени на территорию Южной Осетии из России вступили 150 танков и живая сила. После появления там танковой колонны Минобороны России грузинское руководство пришло к выводу, что война, о которой так долго говорили российские политики, началась.

После этого начались бои в трех направлениях — штурм Цхинвали, бои у Джавы и в направлении Роки. Обе стороны понесли большие потери. Следует отметить, что российские танки через Рокский тоннель прибыли вечером 10 августа. Параллельно российские соединения заняли Верхнюю Абхазию, Черноморский флот был уже у берегов Грузии.

Военные аналитики вычислили, что с учетом скорости кораблей, чтобы оказаться в Поти 9 и 10 августа, они должны были покинуть Севастополь вечером 7 августа, либо до атаки на Цхинвали, либо в тот самый момент. Надо отметить также, что Минобороны России мобилизовало вооруженные подразделения у Земо Ларси и около грузино-армянской границы.

Из того, что произошло и происходит, ясно, что война не закончена, она продолжается. Стратегической цели войны — смещения руководства Грузии — никто не отменял. Россия не скрывает, что для нее неприемлем западный выбор Грузии. Думаю, все только начинается. Российская власть поступила с Грузией так, как поступает шпана, когда нападает на слабого. На прибалтийские страны Россия напасть не сможет, Прибалтика под защитой НАТО.

Для России неприемлема также демократическая и европейзированная Украина. Москве очень не понравилась позиция Киева, которая в дни августовского конфликта открыто поддержала Тбилиси.

Отдел мониторинга КЦ

ქვეთავი 88.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
Мой грузинский друг, Георгий! Я армянин и живу в Москве‚ несколько дней назад я случайно открыл твой сайт о Ферейдане. Моё внимание привлекло сперва фон грустной мелодии, а потом и фотографии. . . С нетерпением прочитал английский вариант первои путешествии, потом и перевод нескольких глав. . . Мне сразу стало ясно, что происходит в сайте. . . Не смотря на то, что я очень уважаю грузинов и хорошо знаю вашу историю (мы же братья по крови!) по етой трагедии, которая произошло 400 лет назад, я ничего не знал. Очень рад, что Ферейданские грузини все таки смогли сохранить родной язык, что к сожалению не могу сказать о некоторых грузинах, проживающих в Москве.
Мне очень понравилось тот факт, что в сердце Испахана, по близости дворца Шах-Аббаса есть прекрасный кирпичный мост, котории построил грузин Алаверди-Хан! Это правда, что мостовые 33 арки связани с грузинской азбукой? Есть ли какая-то связь у твоеи фамилии с Алаверди-Ханом?
В сайте кроме Ферейданских пейзажов я с удоволствием просматриваю фотографии Грузии. Как изменилось Тбилиси! Меня обрадовал то, что в конце 82-ой главы обнаружил фото Еревана!
Друг мой дорогой, я хочу поблагодарить тебя за такую прекрасную и интересную работу! А также хочу поблагодарить Григол Саникидзе и всех, кто дал нам возможность, узнать о Ферейдане!
С нетерпением жду о Ферейдане новых информации на английском языке! В ближающее время собираюсь приехать в Армению! А из Еревана до Тбилиси уже несколько шагов... С уважением, Гарник Саркисян. Москва.

”შთაბეჭდილებები, წინადადებები, შენიშვნები” - ”ქართული დიასპორა” - ჩანაწერი 31.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined25 Sep 2008
Posts328
კარმა0
OFFLINEPROFILE
გუგუა საინტერესო თემაა, მაგრამ ქართულად არ ჯობია, რომ დაპოსტო?

რუსულის გაკვეთილები მახსენდება =dk=

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined20 Feb 2008
Posts17853
კარმა236
OFFLINEPROFILE
ფერეიდნელებს გაუმარჯოთ
გუგუა როგორ ხართ

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
კარგად, კარგად! დიდი მადლობა! გაიხარეთ!!!

ერთი შენიშვნა: ჩემს მასალებს ქართულად ვაკეთებ,მაგრამ როცა რუსულად მოდის მასალა, ან მოსკოვში მცხოვრები სომეხი რუსულად მწერს,ამ დროს რა შეიძლება გავაკეთო? :)

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
ახლა რაც ამ ფორუმის შეფერხების დროს დავპოსტე სხვა ფორუმებში, იმ მასალებს შემოგთავაზებთ ქართულად:

გამარჯობა ბატონო ალავერდიშვილი! როგორ ხართ, ხომ კარგად ხართ თქვენ და თქვენი ოჯახი? მინდა მადლობა მოგიხადოთ ასეთი დიდ საქმეს გაკეთებისთვის! ძაან მაგარი საქმე გაგიკეთავთ იცით რა არი? მე 2 კვირაში დილობიდან საღამომდე როსაც უქმაოდ ყოფილვარ დაახლოებით 5 საათს ამ ვებ-გვერდში ვარ და ვათორიალებ და ვერც გამამსვლია ყველაფერი წავიკითხო მხოლოდ თითოროლა წავიკითხავ და ეს მინდა გითხრათ რო ეხლა მივხდი რო რამდენი დრო და ენერგია ამ საქმეს ნდომია. ისევ ვუმბობ ძაან დიდი საქმე გიკეთავთ და ისევ და ისევ მინდა ძაან მაგარი მადლობა მოგიხადოთ ასეთი მაგარი საქმეს გაკეთებისთვის. კარგად იყავით და მომიკითხეთ თქვენი ოჯახი და ყველა მაგარი ქართველი. ღმერთს ებარებოდეთ! დავით დავითაშვილი. 22.10.2008; 15:56. ისპაჰანი.
P.S. ამ წერილის ავტორი ჩემი მეგობარი და მუდმივი მასპინძელია ისპაჰანში, მისი ძმა რევაზი კი ფერეიდანში. მიუხედავად დიდი ხნის ურთიერთობისა, დავითი ისევ გვარით მომმართავს. ამასთან დაკავშირებით მინდა შეგახსენოთ ენათმეცნიერის, ქალბატონ დარეჯან ჩხუბიანიშვილის მიერ დავითის მშობლების ოჯახში ყოფნისას ჩანიშნული სიტყვები: ”დავითაშვილმა იცის”, ”დავითაშვილო, მაჲტანე”... ასე ასახელებდა თავის მეუღლეს თურანა. ჩემს კითხვაზე, თუ რატომ მიმართავდა თავის ქმარს გვარით, თურანამ განმიმარტა: სახელი რომ დავუძახო, ალი-რეზა უნდა ვთქვაო, ეს ”ექაური” სახელია, დავითაშვილი კი ”ჩონებურია”, ქართულიაო”.

"შთაბეჭდილებები, წინადადებები, შენიშვნები" - "ირანი, ფერეიდანი" - ჩანაწერი 8.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
მეგობრებო, საიტის შესახებ თქვენი შთაბეჭდილებები, წინადადებები და შენიშვნები შეგიძლიათ გამოაგზავნოთ შემდეგ მისამართებზე: ელ.ფოსტა – Gugua56@gmail.com; სკაიპი – Gugua56 წერილის ბოლოს მიუთითეთ თქვენი სახელი, გვარი და ქვეყანა. თქვენს მიერ გამოგზავნილი ტექსტი მცირეოდენი კორექტირების შემდეგ დაემატება შესაბამის განყოფილებაში.
1. განყოფილებაში ”საქართველო” დაემატება საქართველოში მცხოვრებთა მიერ გამოგზავნილი წერილები;

2. განყოფილებაში ”ქართული დიასპორა” დაემატება საზღვარგარეთ მცხოვრები ქართული დიასპორის წარმომადგენლების და აგრეთვე არაქართველი პიროვნებების წერილები;

3. განყოფილებაში ”ირანი, ფერეიდანი” დაემატება ფერეიდანში და საერთოდ, ირანის ისლამურ რესპუბლიკაში მცხოვრებ ქართველთა წერილები.

ვისაც აქვს პირადი კონტაქტები ირანში მცხოვრებ ქართველებთან, ნამყოფია ფერეიდანში და აქვს შესაბამისი ფოტო-მასალა ან მოგზაურობის ჩანაწერები, მათზე გაკეთდება ცალკე ქვეთავი.
პატივისცემით, გიორგი (გუგუა) ალავერდაშვილი.

ღმერთს ებარებოდეთ!

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
გამარჯობათ გიორგი! ძალიან მოგვწონს თქვენი საიტი. ჩემი და რეზო ბერაძის სახელით მადლობას გიხდით მისი ლექსის – ”ოთხასი წელი” გამოქვეყნებისათვის. მე გახლავართ მარი ჩხაიძე, ვმუშაობ სათნოების სახლში, ”კათარზისში”. რამდენიმე ხნის წინ მართლმადიდებლურ ფორუმზე დავდე ბატონ რეზო ბერაძის ეს ლექსი, რომელიც შემდეგში თქვენს საიტშიც ვნახეთ ატვირთული (ქვეთავი 70, ”ლექსები ფერეიდანზე”). ბატონი რეზო ინვალიდია და ჩვენი ხშირი სტუმარია. გამოცემული აქვს ლექსების კრებული. ძალიან გაუხარდა როცა თავისი ეს გამოუქვეყნებელი ლექსი თქვენს საიტზე ნახა. ვკითხავ თუ კიდევ აქვს ფერეიდანზე რაიმე ლექსი და მოგაწვდით. პატივისცემით, მარი ჩხაიძე.
”შთაბეჭდილებები, წინადადებები, შენიშვნები” – ”საქართველო” – ჩანაწერი 39.

გარდა ამისა, ქვეთავში 31 – ”ჩემზე და ჩემებზე” დაემატა ”საიუბილეო მომენტები” და მეორე მოგზაურობის ”...და ისევ ფერეიდანში” მეორე და მესამე ნაწილის ინგლისური თარგმანი.

გთხოვთ მოინახულოთ.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
94. როსტომ ბერიძე − «სამი საქართველო» − ტაო-კლარჯეთი, ფერეიდანი, საინგილო

შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიზნესის უმაღლესი სკოლის, ტურისტული სააგენტო “UNItour”-ის და სტუდენტური თვითმმართველობის ერთობლივმა პროექტმა ”სამი საქართველო”, თურქეთის, ირანის და აზეირბაიჯანის ქართველებით დასახლებული ისტორიული რეგიონები: ტაო-კლარჯეთი, ფერეიდანი და საინგილო მოიცვა.
პროექტის მიზანი სხვადასხვა ქვეყნებში მცხოვრები, საქართველოსაგან ათასობით კილომეტრით დაშორებული ქართველების გაცნობა, ისტორიული უკუღმართობის ფოტო და ვიდეოფირზე აღბეჭდვა და მისი საზოგადოების ფართო ფენებისათვის ჩვენება გახლდათ, პროექტშივე იყო გათვალისწინებული ჩვენებურებში ქართული ენის, წერა-კითხვის, ქართული სამზარეულოს, ხელოვნების პოპულარიზაცია.
ექსპედიციისათვის მზადება თებერვლის თვეში დავიწყეთ, განვსაზღვრეთ ძირითადი მარშრუტები და ვადები, ჩავატარეთ მნიშვნელოვანი სამუშაოები ჯგუფის ფორმირებისა და ექსპედიციის განხორციელებისათვის საჭირო მატერიალური და ფინანსური რესურსების მოძიების თვალსაზრისით, დავამყარეთ სათანადო კავშირები შესაბამის საელჩოებთან და საკონსულოებთან, ექსპედიციის მომზადების პროცესში გავიარეთ არაერთი კონსულტაცია საქართველოში მცხოვრებ, ფერეიდნელ ქართველებთან.
შევიძინეთ სათანადო აღჭურვილობა: კარვები, საძილე ტომრები, ზურგჩანთები და სამედიცინო საშუალებები, − ყველაფერი ის რაც ესპედიციისთვის საჭიროა. დავგეგმეთ ექსპედიციის დაწყების თარიღი − 2008 წლის 18 ივლისი.
უნდა ითქვას, რომ ექსპედიციის ყველა წევრი ვგრძნობდით, თუ როგორი ემოციური იქნებოდა ჩვენი მოგზაურობა, ამასთან საინტერესო და მნიშვნელოვანიც, მნიშვნელოვანი იმ ათასობით ქართველისათვის, რომლებიც ყოველ წუთს ელოდებიან მათთან ქართველის გამოჩენას და ქართულის გაგონებას, იმ ადამიანებისთვის რომელთაც დღემდე არ დავიწყებიათ ”ვისი გორისა” არიან.
18 ივლისს უნივერსიტეტის ეზოდან გაგვაცილეს უნივერსიტეტის პროფესორ- მასწავლებლებმა, მშობლებმა, მეგობრებმა და უბრალო ადამიანებმა, დაგვილოცეს ”სამი საქართველოსკენ” მიმავალი გზა და ძირძველ ქართველებთან გულთბილი მოკითხვა დაგვაბარეს.
აუცილებელ პროცედურას თურქეთის საბაჯოზე დიდი დრო დასჭირდა, ერთ საათიანი ლოდინის შემდეგ გავიარეთ, გეზი ისტორიული კლარჯეთისაკენ ავიღეთ, სასტარტო დღისთვის დაგეგმილი გვქონდა იმერხევის ერთ-ერთ ქართულ სოფელში ღამისთევა. პონტოს დანისლული მთების გადალახვის შემდეგ ჭოროხის აუზში გადავედით, ჩვენი ყურადღება იმთავითვე მიიქცია მდინარე ჭოროხზე მშენებარე ჰიდრო-ელექტრო სადგურმა, რომლის ერთი კაშხალი უკვე ექსპლუატაციაშია.…
იმერხევი საქართველოს ისტორიული მხარეა, რომელიც გამორჩეულია თავისი ბუნებით, სიმდიდრითა და ისტორიით. პირველი გაჩერებაც მისი ერთ-ერთი ულამაზესი ქართული დასახლება − უსტამისია, რომლის თურქული სახელწოდება ”სკიკალე” ქართულად ძველ ციხეს ნიშნავს.
უსტამისში სიხარულით დაგვხდნენ, უამრავი ადამიანი გაგვეცნო, სახლებში გვეპატიჟებოდნენ და დიდი სიყვარულის გამოხატვას ცდილობდნენ. იმერხეველი ჩვენებურების 80% ქართულად, იმერხეული კილოკავით მეტყველებს განსაკუთრებით უფროსი ასაკის ადამიანები.
სტუმრად მისულებს მოსიაშვილის ოჯახმა ტრადიციულად გაგვიმასპინძლდა და ბევრი გვესაუბრა სოფლის და იქ მცხოვრები ოჯახების შესახებ. საღამოს სოფელი შემოგვატარეს.
უსტამისი ულამაზესი სოფელია. ჯეჯილით, მწვანე ყანებით მობიბინე ველებით, ნაძვნარითა და ულამაზესი ხედებით, ცივი წყაროებითა და ლამაზი ქართულით მოსაუბრე აქაურებით. სოფელი უფრო და უფრო გიზიდავს, გაჯადოებს და მშობლიურობის განცდას განიჭებს. ალბათ ამიტომაც ვითამაშეთ კლარჯ ბიჭებთან ერთად ფეხბურთი, ვისეირნეთ სოფლის ორღობეებში, ამიტომაც ავიღეთ სასმისი და ვადღეგრძელეთ ჩვენი, ვისთვის გაღმა და ვისთვის გამოღმა დარჩენილი საქართველო.
ღამე ამავე ოჯახში გავითენეთ, 19 ივლისს, კი მას შემდეგ რაც ზღვის დონიდან დაახლოებით 1100 მეტრის სიმაღლეზე მდებარე სოფელს ნისლი საუცხოოდ დაადნა, მასპინძლებს დავემშვიდობეთ და გეზი ბაზარგანისაკენ (თურქეთ-ირანის სასაზღვრო პუნქტი) ავიღეთ.
უსტამისის შემდეგ გაიშალა რთული და გრძელი გზა, გვერდით ჩაუარეთ არდაჰანს, ყარსს, დოღუბაიაზეთს, ”არარატის” მთებს და დღის ბოლოს ირანის ისლამური რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვარს მივადექით. ვიდრე საზღვარს მივაღწევდით, გზად მოვინახულეთ ისმაილ ფაშას სასახლე, რომელიც ამ რეგიონში მართლაც შთამბეჭდავი ნაგებობაა.
ექსპედიციის წევრებმა საბაჟო პროცედურები ამჯერად მარტივად გავიარეთ, რაც ბევრისთვის მოულოდნელი იყო. ირანის საზღვარზე ექსპედიციის ხელმძღვანელს როსტომ ბერიძეს იუბილე სიმბოლურად მივულოცეთ და გზა გავაგრძელეთ.
ამჯერად გზა რომელმაც ირანში ალექსანდრე მაკედონელის ნაკვალევთან, ქალაქ სუსთან, ზაგროსის მთებთან, პერსეპოლისსა და შირაზთან უნდა მიგვიყვანოს. ირანის უკიდურეს სამხრეთით მდებარეობს, იქ მოსახვედრად უნდა გავიაროთ ე.წ ”ირანის აზერბაიჯანი”, გვერდი უნდა აუქციოთ ირან-ერაყის მეტად რთულ სასაზღვრო რაიონებს და ირანის სიღრმიდან შევიდეთ სამხრეთში, სპარსული ენის არცოდნა ბუნებრივია ამ ამოცანას უფრო ართულებდა. აქ დიდი სამსახური გაგვიწია საქართველოში ქართული ენის სასწავლო კურსებზე მყოფმა შალვა (ახმედ) შოკშზერილმა, რომელიც ნაჯაფაბადელი ქართველია და ამ ექსპედიციაში ჩვენი თხოვნით საქართველოდან გამოგვყვა, ამ ქართველმა ახალგაზრდამ მართლაც უანგარო დახმარება გაგვიწია, რითაც თავისი წვლილი შეიტანა ექსპედიციის წარმატებით განხორციელებაში.
ამჯერად გვერდი აუქციეთ ქალაქ თავრიზს და ღამით ქალაქ ზანჯანის ერთ-ერთ სასტუმროში დავბინავდით.
სასტუმროდან 21 ივლისის დილის 10 საათზე გამოვედით. შევავსეთ ჩვენი სურსათის მარაგი და 11 საათისთვის დავტოვეთ ქალაქი. წინ დიდი გზა გველოდა, ქაზვინი, ამადანი, ლორესტანი, ყუზესტანი, ეს ის პროვინციებია, სადაც ჩვენ უნდა გაგვევლო. 850 კილომეტრის გავლის შემდეგ, 19 საათზე ქალაქ ამადანში ჩავედით. ირანში რაც უპირველესად თვალშისაცემია დაბალი ფასებია.
ამადანი დავტოვეთ და რამდენიმე ათეული კილომეტრის დაშორებით ერთ-ერთ ავტოსადგმოზე ღამის გასათევად ვჩერდებით. დილით კი 07 საათზე გზას ვაგრძელებთ. 22 ივლისის დღის 12 საათისთვის ჩვენ უკვე ქალაქ შუშტარში ვიყავით. ვეწვიეთ ჩვენი თანმხლები მეგობრის შალვას დეიდის, იოსელიანების ოჯახს. ოჯახმა გულითადად გვიმასპინძლა, გვქონდა საინტერესო საუბრები ოჯახის წევრებთან. შუადღისას ოჯახის ერთ-ერთი წევრის თანხლებით გავემგზავრეთ ქალაქ სუსაში, სადაც მოვინახულეთ დანიელ წინასწარმეტყველის სამარხი, რომელიც სამეფო სასახლის ქვემოთაა აგებული. საოცარ ლამაზ აკლდამას ყოველდღიურად უამრავი ადამიანი მოილოცავს ხოლმე, შიიტები, სუნიტები, ქრისტიანები და იუდეველებიც კი. ამის შემდეგ მოვინახულეთ ძველი სპარსეთის ლეგენადარული მეფის, დარიოს III ზამთრის სასახლის ნანგრევები, რომელიც ალექსანდრე მაკედონელის სპარსეთში ლაშქრობის დროს განადგურდა. ქალაქის დათვალიერების შემდეგ ჩვენ უკან, შუშტარში ვბრუნდებით, გვიან საღამოთი კი მდინარეზე საბანაოდ წავედით. იქ სადაც დღით ტემპერატურა 55°C უტოლდება მართლაც, რომ თბილ მდინარეში გატარებული საღამო დიდი შვება იყო.
23 ივლისს დილით დავტოვეთ შუშტარი და ქალაქ შირაზისაკენ გავეშურეთ, დავლაშქრეთ ზაგროსის მთები, ადგილობრივების დახმარებით, ჩვენ ზუსტად იმ ადგილს მივადექით, რომელიც თავის დროზე ალექსანდრე მაკედონელმა გაიარა თავისი მხედრობით. დატვირთული დღის შემდეგ, საღამოთი, უკვე შირაზში ვიმყოფებოდით და ადგილობრივ კერძებს ვაგემოვნებდით, ირგვლივ კი პოლიციის გაძლიერებული დაცვა გვეხვეოდა (თითქოს და ჩვენივე უსაფრთხოებისთვის). ღამე ქალაქის ცენტრალურ პარკში, კარვებში გავატარეთ, ირანის დიდ ქალაქებში წლის ამ დროს მოსახლეობის ერთ ნაწილი პარკებსა და სკვერებში ატარებს ღამეს. ჩვენც რა თქმა უნდა მივბაძეთ მათ.
24 ივლისს დილით მოვინახულეთ ქერიმ ხანის სასახლე და აქ არსებული შირაზის ისტორიის მუზეუმი, XIV საუკუნის ცნობილი სპარსი პოეტის ხაფიზის მემორიალი. როცა ვსაუბრობთ შირაზის ისტორიაზე, ჩვენ გვახსენდება ქართველთა წამებული დედოფალი წმინდა ქეთევანი, რომელიც იმ ქალაქში ეწამა სადაც ჩვენ ვიმყოფებოდით, მაშინ იქ თითქოს წარმოვიდგინეთ კიდეც იმ დროის შირაზი... და იმ დროის ჩვენი “შირაზული ტრაგედია”. ღამით პერსეპოლისისაკენ ავიღეთ გეზი, 25 ივლისის დილის 5 საათზე უკვე ნაკრძალის ტერიტორიაზე ვიყავით.
პერსეპოლისის დათვალიერების უფლებას მხოლოდ 8 საათიდან იძლეოდნენ. რამაც საშუალება მოგვცა ცოტა ხნით მაინც თვალი მოგვეტყუებინა.
დარიოს III პერსეპოლისის საზაფხულო სასახლე გრანდიოზული და შთამბეჭდავი ნაგებობაა, დახვეწილი დაგეგმარებითა და უმშვენიერესი არქიტექტურით, პერსეპოლისის თითოეული ქვა იმ სიდიადეზე მეტყველებს რაც დარიოს III და მის იმპერიას ახასიათებდა, მოვინახულეთ დარიოს I და დარიოს II აკლდამები, რომლებიც სასახლის აღმოსავლეთით მდებარეობს. ყოველდღიურად უამრავი ადამიანი ათვალიერებს პერსეპოლისს, რასაც თავის მხრივ ხელს უწყობს ნაკრძალის გამართული და მოწესრიგებული ტურისტული ინფრასტრუქტურა.
პერსეპოლისის შემდეგ ჩვენი გაჩერება ქალაქი ისპაჰანია, რომელმაც ჩვენზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა, ისპაჰანში მოვინახულეთ ცენტრალური შაჰ აბასის მოედანი და ჩვენთვის ყველაზე საინტერესო ალავერდი ხან უნდილაძის მიერ აგებული 33 თაღისგან შემდგარი უმშვენიერესი ხიდი, რომელიც ქალაქის ერთ-ერთ მთავარ ღირსშესანიშნაობათაა მიჩნეული. სიმბოლურია ალბათ, რომ სწორედ ამ ხიდთან შევხდით ჩვენ პირველ ქართველებს, რომელებიც წარმოშობით ფერეიდანიდან იყვნენ, ამჯერად კი ისპაჰანში ცხოვრობენ, ემოციური იყო მათთან შეხვედრა, დიდი ხნის საუბრის შემდეგ მათ საჩუქრად დედა-ენის სახელმძღვანელოები გადავეცით და დავემშვიდობეთ.
ჩვენ ვერ შევძლებთ აღვწეროთ იმ ქართველების სიხარული და გრძნობა, რაც თითოეულმა ჩვენთაგანმა მათ თვალებში დავინახეთ. საოცარია ისინი ყველაზე ამაყი ხალხია მთელს ირანში, ამაყი იმით, რომ ქართველები არიან.
ღამით ვესტუმრეთ ჩვენი მეგზურის, შალვას კიდევ ერთ დეიდას, რომელიც ისპაჰანში ცხოვრობს, დეიდა კარგად მეტყველებდა ქართულად და ჩვენი სტუმრობით დიდად გაიხარა. იყო ცრემლიც. გაგვაცნო თავისი ოჯახი და მათ შესახებ გვესაუბრა. გვიან ღამე დავემშვიდობეთ და ნაჯაფაბადისაკენ გავეშურეთ, სადაც უკვე იქაური ქართველები გველოდნენ, იმ ღამით შალვას ოჯახში გავჩერდით. მრავალი ქართველი მოვიდა ჩვენს სანახავად, გვეკითხებოდნენ საქართველოს ამბებს, ყველას აინტერესებდა ახსოვდათ თუ არა ირანის ქართველები საქართველოში. შალვას ერთ-ერთმა მეზობელმა გიორგი სეფიაშვილმა გვთხოვა ექსპედიციის ნაწილს მასთან გაეთია ღამე, იმდენად დიდი იყო სურვილი, რომ უარის თქმა უხერხული იქნებოდა.
26 ივლისის დილით ნაჯაფაბადი XIII ქუჩის მცხოვრებლებმა (ძირითადათ ქართველებითაა დასახლებული) ჩვენს ირგვლივ დაიწყეს შეკრება, ვერ წარმოგვედგინა თუ ასე რეზონანსული იქნებოდა ჩვენი იქ სტუმრობა, ქალები, ბავშვები, მოხუცები, ახალგაზრდები ყველა გარეთ გამოვიდა და შემოგვცქეროდა. ეს იყო სიყვარულისა და 400 წლიანი მონატრება. იყო ცრემლი და ბევრი, ძალიან ბევრი მოსაფერებელი სიტყვა, ქართული, ძარღვიანი სიტყვა. მთელ ერთ საათს გრძელდებოდა დამშვიდობება.
გიორგი სეფიაშვილის ოჯახში შევხდით გამოჩენილ ფერეიდანელ საზოგადო მოღვაწეს საიდ მულიანს (მოლაშვილი), რომელმაც ჩვენს ექსპედიციას მეგზურობა უნდა გაუწიოს ფერეიდანში მუშაობისას. იგი მნიშვნელოვანი ფიგურაა ირანის ქართულ წრეებში. მისი თაოსნობით ფერეიდანში აქტიურად მიმდინარეობს ქართული წერა-კითხვის პოპულარიზაცია რომელშიც ბევრი ახალგაზრდა ქართველია ჩაბმული, ქართული ენის შენარჩუნებისა და ფერეიდანელთათვის ქართული წერა-კითხვის შესწავლის საქმეში უმნიშვნელოვანესია საიდ მულიანის მიერ სპეციალურად ფერეიდანელი ქართველებისთვის შედგენილი დედა-ენა, რომელსაც პირველად საიდ მულიანისვე ინიციატივით გახსნილ ქართულ საზაფხულო სკოლაში გამოიყენებენ.
ნაჯაფაბადიდან ფერეიდანისკენ ავიღეთ გეზი...
პირველი გაჩერება ფერეიდუნშაჰრი, (ბახტიარის მთებში მდებარეობს, ქალაქ ისპაჰანიდან 100 კმ დაშორებით), როგორც აქაური ქართველები უწოდებენ − მარტყოფი.
ამბაკო ჭელიძე რომელმაც ფერეიდანში 1923 წელს იმოგზაურა წერს − ”... რომ მივედით, უკვე ტევა აღარსად იყო. ქუჩა, ეზო, ოთახები ხალხით გაივსო. ამან გააძნელა ჩვენი დანახვის საქმე. ამიტომ ხალხმა მოითხოვა გავსულიყავით გარეთ, ფართო ადგილზე, რომ ყველას დავენახეთ. მეტი გზა აღარ იყო გავედით. ამავე დროს ჩვენთან მუსაიფი არ შეუწყვეტიათ, შიგადაშიგ გაიძახოდნენ: − დიდი საქართველოდან მოსულან!” აი ჩვენც ზუსტად მსგავს სიტუაციაში აღმოვჩდით, უამრავი ადამიანი შეიკრიბა მარტყოფის ქუჩებში, ყველა ჩვენთან ცდილობდა მოახლოებას, გამარჯობის თქმას, გასაუბრებას სურათის გადაღებას... როგორც ყველაზე ახლობელ ადამიანებს სჩვევიათ ისე მოვიკითხეთ ერთურთი, იყო ცრემლი და უდიდესი სიხარული. მთავარი ემოციური შეკითხვა, რომელიც დაგვისვეს იყო: ”400 წელი რატომ არ მოგვიკითხეთ” ჩვენ ვუპასუხეთ − ”ჩვენც 400 წელი მოვდიოდით და ახლა ჩამოვედით თქვენს მოსანახულებლად”. დაახლოებით 25 წუთის მანძილზე ქალაქში ვმოძრაობდით (მოულოდნელი იყო ის, რომ ქუჩებში წარწერები არაბულ და ქართულ ენაზეა), შემდეგ სამართალდამცავი ორგანოების, მათ შორის ირანის ისლამის პოლიციის მოთხოვნით უნდა გავცლოდით მარტყოფის ქუჩებს, მათი თქმით უკვე მთელი მოსახლეობა ქუჩაში იწყებდა გამოსვლას. ჩვენც საიდ მულიანის სახლისკენ გავეშურეთ, რომელიც მარტყოფის შესასვლელში მდებარეობს, მიუხედავათ პოლიციის აქტიურობისა უამრავი ავტომობილი და მოტოციკლი გვაცილებდა საყვირებით, ყიჟინით და საქართველოს შეძახილით.
საიდ მულიანის ოჯახში დავბინავდით, ვივახშმეთ და ნანახისა და განცდილის შეფასება ვცადეთ, მაგრამ უშედეგოდ... ის დღე დასრულებული გვეგონა, როცა გვაცნობეს რომ მარტყოფის დასვენების პარკში ჩვენთან შესახვედრად უამრავი ქართველი შეკრებილიყო. ჩვენც მათკენ გვიწევდა გული. მართლაც უამრავი ადამიანი შეკრებილიყო პარკში, ყველას სიხარულით უძგერდა გული: ქალებს, ბავშვებს, ახალგაზდებს...
წარმოუდგენელი საღამო იყო!
27 ივლისს სახლიდან 9 საათზე გავედით და კიდევ ერთი ქართული სოფლის − ჩუღურეთის მოსანახულებლად გავემგზავრეთ. სოფელი საკმაოდ საინტერესო და თავისებური გახლდათ, საცხოვრებლები აქ ალიზისაგან ამოყვანილი კედლებით იყო ნაშენი. აქ შემორჩენილია ტრადიციული დედა-ბოძი და მასზე ნაგები ფერეიდნული ჭერი, რომელიც ბევრ საერთოს ჰპოვებს ქართული ოდის ჭერთან. გავეცანით სოფლის ცხოვრებას, მეურნეობის დარგებიდან დაწყებული ხელსაქმით დასრულებული. სოფლის ახალგაზრდა ქალები შესანიშნავ ხალიჩებს ქსოვენ, რომელიც ბაზარზე მოწონებით სარგებლობს და შესაბამისად მოთხოვნაც დიდია.
სოფელში ჩვენ მეგზურობას საიდ მულიანთან ერთად, ამ მხარის კოლორიტი მუხტარ დარჩიაშვილი გვიწევდა. მათთან ერთად მარტყოფელი ახალგაზრდების ინიციატივით მიგვიწვიეს ე.წ ”პიტნინაზე” (მდინარე ჩუღურეთში), სადაც თევზით გაგვიმასპინძლდნენ, ქართულმა სუფრამ კიდევ უფრო დაგვაახლოვა ერთმანეთს, იქაურებს ქართული სახელები შევარქვით და რამდენიმე ქართული ხალხური ცეკვის მოძრაობები შევასწავლეთ.
საღამო იყო როცა ჩუღურეთი დავტოვეთ.
ფერეიდანელი ქართველები საკუთარი წესებითა და ტრადიციებით ცხოვრობენ, ქართველები ირანში ყველაზე ლაღი, თავისუფალი და თავისებური ხალხია, ამას მეტყველებს ისიც, რომ უცხოობაში და უდაბნოში გატარებული 400 წლის მიუხედავათ, ფერეიდანელებმა ქართული თავმოწონებით შეინახეს ყურძნის კულტურა − ”ჩვენ აქ სტუმრები ვართ, ჩვენი სამშობლო სიზმრად ნანახი საქართველოა, ჩვენი მომავალიც იქაა” გვითხრა ერთ-ერთმა ფერეიდანელმა ახალგაზრდამ.
ფერეიდანელები განსაკუთრებული რუდუნებით ეპყრობიან ყოველივე ქართულს − ენას, წეს-ჩვეულებებს, კულტურას, სიმღერას და ა.შ. მაგრამ სამწუხაროდ დროთა სიავემ აქაურებს ქართული სამზარეულო დაავიწყა. სამზარეულო, რომელიც ზოგადად ეროვნული კულტურის მნიშვნელოვანი შემადგენელი ნაწილია, ფერეიდანში ჩვენ გადავწყვიტეთ გამოგვეწვია ინტერესი კულტურის ამ ელემენტისათვის და გაგვეცნო ის აქაურებისათვის. ჩვენი ინიციატივით საიდ მულიანის ოჯახში შევკრიბეთ მარტყოფის რესტორნებისა და კაფე-ბარების წარმომადგენლები და სხვა ცნობილი ქართველები. მათთან ერთად მოვამზადეთ ქართული კერძები (ლობიო, საცივი, ხაჭაპური, ხინკალი და სხვა) ინტერესი ძალიან დიდი იყო, მათ ჩაიწერეს ამ კერძების მომზადების წესები და დაგვპირდნენ, რომ მას შეიტანდნენ როგორც ოჯახის ასევე რესტორნებისა და კაფე-ბარების მენიუში. ისინი კმაყოფილნი დარჩნენ ამ ღონისძიებით და აღნიშნეს, რომ ქართველებმა მივიწყებული ქართული კერძების მომზადება ხელახლა უნდა ისწავლონ.
უნდა აღვნიშნოთ ერთი სასიამოვნო ტენდენციაც, ფერეიდანელი ახალგაზდები უფრო და უფრო ინტერესდებიან ქართულით, უფრო მეტად სწავლობენ ქართულს და წარმოიდგინეთ ზოგიერთ უფროსი ასაკის ქართველზე უკეთაც ლაპარაკობენ. ღვთის წყალობით ფერეიდნელი ქართველები არ ივიწყებენ საკუთარ ვინაობას და მეტიც ყოველმხრივ ცდილობენ უფრო მეტად დაუკავშირდნენ მას.
28 ივლისის, ქართული სამზარეულოს წარმატებული ,,მასტერკლასის” შემდეგ დავემშვიდობეთ ფერეიდანს, უამრავი ადამიანის, ცრემლი, მოფერება ირეოდა ირანის ერთ-ერთ უდაბურ პროვინციაში.
წამოსულებს ღამით ისპაჰანთან ახლოს ქართველები დაგვხდნენ, გაგვაჩერეს, თბილად მოგვიკითხეს და მათთან სტუმრობა გვთხოვეს, ჩვენც დიდი სიამოვნებით გავყევით ერთერთ მასპინძელს, დავითაშვილების ოჯახში ლამაზი შეხვედრა მოეწყო. უამრავი ქართული ლექსი, მათ შორის ადგილობრივი ქართველი პოეტების შემოქმედებაც მოვისმინეთ, მთავარი თემატიკა საქართველო, ქართველობა და დედა ენა იყო. ცრემლმორეული სიხარული, ემოციისგან ხმაგაწყვეტილი სიმღერა, ერთობის განცდა და საუკუნოდ ერთად ყოფნის სურვილი, ეს ის პორტრეტული შტრიხებია, რომელიც შეიძლება ამ ხალხმრავალ შეხვედრაზე გენახათ. სახლის კედლები მორთული იყო სხვადასხვა ქართული ორნამენტებით, გამონათქვამებით: − ”სიკეთიდან ეკლები აყვავდების” ან კიდევ ”სწავლის ძირი მწარე არის, კენწეროში გატკბილდების”. ჰუმანური და ეროვნული ღირებულებებით ცხოვრობენ ისინი საქართველოდან შორს. ალბათ ამიტომაც მოვიდნენ დღემდე როგორც ამაყი ქართველები და ამიტომაც არიან ისინი ყველაზე განსხავებული ხალხი ისლამურ სახელმწიფოში.
ღამით ისპაჰანი დავტოვეთ და თეირანში წამოვედით, ღამე ერთ-ერთ სკვერში საძილე ტომრებში გავითენეთ, 29 ივლისს დავათვალიერეთ ირანის უდიდესი დედაქალაქი, რომელმაც კარგი შთაბეჭდილებები დატოვა, მოვინახულეთ სამეფო რეზიდენცია, რეზა ხანისა და მაჰმუდ რეზა შაჰის სასახლეები, გვქონდა საშუალება გაგვესეირნა თეირანის ქუჩებში მაგრამ დაგვერწმუნეთ ეს ძალიან რთული იყო. ღამე ჩვენი თეირანელი მეგობრის კახა ყაფლანიშვილის ოჯახში გავათიეთ.
30 ივლისს დილით, 9:30 საათზე დავტოვეთ თეირანი და ქაზვინისკენ ავიღეთ გეზი, ჩვენი გათვლებით ამავე დღის ბოლოს უნდა დაგვეტოვებინა ირანის საზღვარი, როდესაც გამოვცდით ქალაქ ყარაჯს, შეგვემთხვა მცირე საგზაო შემთხვევა, გამოძიებაში ადგილობრივი პოლიცია და საქართველოს საკონსულო ჩაერთო. რამდენიმე დღე ირანის წითელი ჯვარის ოფისში გავატარეთ.
იმდენად დიდი იყო ჰერეთისა და იქაური ქართველების მონახულების სურვილი, რომ შესაძლო დაბრკოლებებს ნაკლებად ვითვალისწინებით და უკან დახევას არ ვაპირებდით.
2 აგვისტოს დავტოვეთ ირანის წითელი ჯვარის ცენტრი და დაზიანებული ტრანსპორტით ქაზვინის ავტოსადგურში მივედით, იქედან კი საზოგადოებრივი ტრანსპორტით ქალაქ რაშთში გავემგზავრეთ, წინ რთული და დამღლელი გზა გვქონდა, ქალაქ რაშთიდან სხვა ტრანსპორტით სასაზღვრო ქალაქ ასტარაში ჩავედით და აზერბაიჯანის საზღვარს მივადექით, უკვე საღამო იყო, მიუხედავათ ამისა, დაკარგული დღე რომ აგვენაზღაურებინა გადავწყვიტეთ გზა ბაქოს გავლით უშუალოდ საინგილოსკენ გაგვეგრძელებინა.
ბაქოში გვიან ღამით ჩავედით. ღამის ბაქო საკმაოდ ლამაზი ქალაქია, იქვე ხელდახელ ნაპოვნი მინიბუსით კახისკენ გამოვემგზავრეთ, თან დაგვემგზავრა ორი ინგილო, რომლებიც გროზნოდან (ჩეჩნეთის დედაქალაქი) შინ ბრუნდებოდნენ.
3 აგვისტოს დილით, თითქმის 28 საათიანი მგზავრობის შემდეგ საინგილოს ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი რაიონის კახის წმინდა გიორგის ეკლესიასთან გავჩერდით. დავესწარით წირვას, რომელსაც ადგილობრივი ქრისტიანი ქართველები ესწრებოდნენ, წირვის შემდგომ მათ ვესაუბრეთ ჩვენი ექსპედიციის შესახებ, ვუამბეთ კლარჯელ და ფერეიდანელ ქართველების შესახებ.
სიხარულით შეგხვდნენ საინგილოში, უნდა ითქვას, რომ ჰერეთთან კულტურული და სულიერი კავშირები უფრო მეტადაა შენარჩუნებული, ინგილოები ხშირად სტუმრობენ საქართველოს, საქართველოსთან ფიზიკური სიახლოვე ხელს უწყობს ეროვნული თვითშეგნების შენარჩუნებას, მაგრამ პრობლემები აქაც ბევრია. მოვინახულეთ ქურმუხის წმინდა გიორგის ეკლესია, რომელიც მნიშვნელოვნადაა დაზიანებული, როგორც აქაური ქართველები გვეუბნებიან ისინი დიდი ,,ბრძოლისა და ჯაფის” ფასად ახერხებენ ტაძრის გადარჩენას და მასში სადღესასწაულო დღეებში წირვა-ლოცვის ჩატარებას. სირთულეებია ქართული სკოლების ფუნქციონირების თვალსაზრისითაც.
კახეთის ბარისთვის დამახასიათებელი ბუნება, ლაღი ქართული, ეკლესიის ზარები და ამაყი ინგილოები მშობლიურობას განგაცდევინებს. თუმცა, როცა ხედავ აქაური ქართველების ტრაგიზმით სავსე თვალებს, გრძნობ, რომ კვლავ ”სხვა საქართველოსი” ხარ..., უფრო სწორად რომ ვთქვად, ირგვლივ მართლაც საქართველოა − თავისი ქართველებით, ტაძრებით, ქართულით, ბუნებით, ტრადიციითა და კულტურით, ურთიერთობებით, ხასიათით მაგრამ ამავე დროს არ არის საქართველო, ის სხვა სახელმწიფოს ნაწილია. ერთი სიტყვით ძალიან რთული და უხერხული განცდა გეუფლება საინგილოში ყოფნისას.
საინგილოში წმინდა ქართულად გვიმასპინძლდებიან...
ქართული ღვინით ვლოცავთ საქართველოს...
განსაკუთრებით დასამახსოვრებელი იყო წმინდა გიორგის ეკლესიის მგალობელთა გუნდი − ”ლუკა”, მათი შესრულებული მრავალჟამიერი და მათი ცრემლიანი თვალებით დალეული საქართველოს ერთიანობის სადღეგრძელო.
4 აგვისტოს უკვე საქართველოში ვიყავით, პროექტი ”სამი საქართველო” ”სიყვარულის ქალაქში” სიღნაღში შევაჯამეთ. 5 აგვისტოს, საღამოს ბათუმში დავბრუნდით.
ჩვენი მოგზაურობა 20 დღეს გაგრძელდა, ამ ოცი დღის მანძილზე შეიძლება ითქვას დიდი სამუშაოები ჩავატარეთ, ჩავიწერეთ და გადავიღეთ უნიკალური მასალები სამ სახელმწიფოში მცხოვრები ძირძველი ქართველების შესახებ, რომელიც უკვე მუშავდება და საზოგადოება მალე ფილმის და ფოტო-გამოფენის სახით იხილავს მას. ვფიქრობთ საკმაოდ საინტერესო იქნება ინფორმაცია სამი განსხვავებული, ქართველებით დასახლებული რეგიონის შესახებ, რომლებსაც ერთი რამ აერთიანებს, ქართული, ქართველობის შეგნება და საქართველოსადმი უზომო მონატრება და სიყვარულის გრძნობა. ერთხელ კიდევ დავწრმუნდით, რომ თითოეულმა მათგანმა იდეალში ”საკუთარი საქართველო” შექმნა, ძლიერი ქართული მუხტით.
ტაო-კლარჯეთი, ფერეიდანი და ჰერეთი იქ ყოველთვის ელის ქართველებს, ადამიანებს ვისაც ჯერ კიდევ ახსოვს მათი არსებობა და იცის მათი ტრაგიკული ბედისწერის შესახებ. იქაური ქართველები თქვენც გელოდებიან...
როგორც ფერეიდნელები იტყვიან,
ღმერთს ებარებოდეთ!!!

თამაზ დარჩიძე
უნივერსიტეტის სტუდენტური თვითმმართველობის თავმჯდომარე

მერაბ დიასამიძე
ბიზნესის ადმინისტრირების სპეციალობის მაგისტრანტი
ბიზნესის სკოლის სასწავლო პროცესის მენეჯერი

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
მოგესალმებით ბატონო გიორგი! თქვენი საიტის ბოლო ქვეთავის − ”94. როსტომ ბერიძე − «სამი საქართველო» − ტაო-კლარჯეთი, ფერეიდანი, საინგილო” წაკითხვის შემდეგ გამიჩნდა სურვილი მოგითხროთ შემდეგი: მოგეხსენებათ მე განსაკუთრებული დამოკიდებულება მაქვს იმ მუსულმანი ქართველების მიმართ, რომლებსაც შინაგანად შერჩენილი აქვთ ქართველობა! ერთ-ერთი მათგანია ართვინელი გურჯი ბატონი ნური თორუნი, რომელიც სკაიპის მეშვეობით გავიცანი დაახლოებით 2,5 წლის უკან. მან მთელი ოჯახით ქალიშვილის ქორწილშიც კი მიგვიპატიჟა შარშან. თქვენ მოგეხსენებათ ჩემი ავადმყოფობის შესახებ და სანამ მე არ ვმუშაობდი, ძალიან წუხდნენ ჩემი გაუჩინარების გამო. როგორც კი გამოვჩნდი მომიკითხეს გულიანად, მითხრეს რომ ნერვიულობდნენ ჩემზე. ბატონმა ნურიმ დელიკატურად გამომკითხა ყველაფერი დიაგნოზისა და მედიკამენტების (რომლებიც საკმაოდ ძვირია) შესახებ და წუხილი გამოთქვა ყველაფრის გამო.
ერთ დღეს მირეკავს უცნობი ქალბატონი ბათუმიდან და მეუბნება, რომ მე ვარ გუგული დუმბაძე, ჩვენი ოჯახის მეგობარმა ბატონმა ნურიმ მოგვაწოდა წამლები თქვენთან გადმოსაცემად და როგორ დაგიკავშირდეთო. ჩემს გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა, წარმოიდგინეთ რამდენად დიდსულოვანი უნდა იყოს ადამიანი, რომ ღირებულების მიუხედავად თვალით უნახავ პიროვნებას ასეთი რამ გაუკეთოს?! გულწრფელად გეუბნებით, რომ ცრემლები მომადგა თვალებზე. კიდევ ერთხელ ვირწმუნე, რომ ქართველი ყველგან ქართველია, სადაც არ უნდა იყოს! ღმერთმა გვამრავლოს!
პატივისცემით, მერი რაზმაძე. ბორჯომი. 2008 წლის 7 ნოემბერი.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined25 Sep 2008
Posts328
კარმა0
OFFLINEPROFILE
არ მინდა რაიმე კომენტარი გავაკეთო "სამ საქართველოზე", საჭირო სიტყვები ძნელად თუ მოიძებნება და ამიტომ...

ბატონო გიორგი, შესაძლებელია, რომ მსგავსი ექსპედიციები ან თუნდაც ექსკურსიები, ახალგაზრდებისთვისაც მოეწყოს? ანტალიაში ანდა პარიზში წასვლას ეს მირჩევნია და დარწმუნებული ვარ ბევრ სხვა ქართველსაც.როგორ ფიქრობთ, შესაძლებელია?

ნიუ-იორკი,აშშ
პ.ს. აბზაცებს არ იცავს ეს პროგრამა,თუ შეიძლება არ იფიქროთ, რომ წერის კულტურა არ მაქვს

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Jan 2008
Posts430
კარმა52
OFFLINEPROFILE
რა თქმა უნდა შეიძლება, თანაც საშვილიშვილო მადლს მოისხავთ! ახალგაზრდა გოგონა თავის ”ცხვირსაწურს” რომ დაგიფენთ, ეს მხოლოდ ფერეიდანში შეიძლება მოხდეს...
რამდენადაც ვიცი, ბათუმის ექსპედიციის წევრებს 700-800 დოლარი დაუჯდათ თვითოეულს, რადგან 20 დღიანი იყო.
P.S. წერის კულტურაც კარგი გაქვთ და სულიერი კულტურა კი აუწონავი!

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Sep 2008
Posts416
კარმა0
OFFLINEPROFILE
გუგუა! სულმოუთქმელად გადავიკითხე თქვენი წერილები. ბარაქალა ,თქვენს ეროვნულ საქმეს და თქვენს
დაუღალავ რუდუნებას. ახლა შემიძლია უფრო მეტი რამე გავიგო ჩვენს ფერეიდნელ ძმებზე და დებზე,ჩვენ შვილებზე და ჩვენს ღირსეულ ფერეიდნელ წინაპრებზე, რობლებმაც ქართული სული,ქართული გული, ქართული ენა და ქართული ეროვნული ღირსებები დღემდე შემოგვინახეს.
ჩემო, სამშობლოდან იძულებით გადახვეწილო, ოჯახის წევრებო არ გეგონოთ, რომ თქვენ მანდ მარტონი იყავით, რომ სამშობლომ თქვენ ერთი წუთითაც კი დაგივიწყათ. ასე გადმოქვცეს ჩვენმა წინაპრებმა:ბებიამ და ბაბუამ , დედას და მამას მოუთხრო, დედა და მამა ჩვენ გვიყვებოდნენ, ჩვენ კიდევ ჩვენ შვილებს გადავცემთ იმ სიყვარულს,რასაც ჩვენი ფერეიდნელი სისხლის და ხორცის,ჩველი სულის და გულის სიყვარული ჰქვია.სადაც კი ირანელს გადავეყრები,ყველას თქვენზე ვეკითხები.
ერთი ირანელი ქალი , სახელად მარია ბევრს მომიყვა თქვენს შესახებ.მითხრა:"ამდენს რომ მეკითხები, შენ თვითონ წამოდი ამ ზაფხულს და გაიცანი შენი გურჯებიო. მითხრა: ჩემს სახლში გეპატიჟები, ეს იმიტომ,რომ ვიცი რა კარგი ერის შვილი ხარო." ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა ,ამის მოსმენისას...მე, ირანელი ოჯახი,ირანში, სახლში მეპატიჟება იმიტომ, რომ თქვენ ისეთი კარგები ხართ,რომ დარწმუნებულები არიან ,რომ მეც კარგი ვიქნები...გმადლობთ,რომ ასეთი ძვირფასები ხართ. გავიცნოთ ზოგმა პირადად, ზოგმა წერილებით.უფრო შევიყვაროთ ერთმანეთი, შევქმნათ ნაღდი ქართული ოჯახები და ვილოცოთ ჩვენი ჯიშისა და საქართველოსთვის...
გფარავდეთ ღმერთი.

ციტირება პასუხი
   
 
+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 1780 posts ] 
დესპანი