↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"
ჩვენი საყვარელი ლექსები


+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 4161 posts ] 
ავტორიMessage
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined20 Feb 2008
Posts17853
კარმა236
OFFLINEPROFILE
ალბათ მთებიც - გულით ბალღამს ატარებენ,
ჩვენ კი ვამბობთ: დრომ დაკეცა ფთები...
და მისდევენ ქარავნებად მატარებელს
ნაცრისფერი აქლემები - მთები.
ვერ გავიგე: ღამეა, თუ ტყე გახშირდა?
ისევ მტკვარი,
და ტალღების მხნე ქართული -
გაიელვებს, როგორც ხმალი ქარქაშიდან
და ჩაქრება
მთების თავზე შემართული.
მტკვარი... მტკვარი...
და ხეებიც რქანაყარი,
აქ მტკვრისპირას ჩამოსულნი საბალახოდ...
- მითხარ რამე,
კიდევ ერთხელ გამახარე,
კიდევ ერთი აღტაცება
გადავლახოთ!

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined20 Feb 2008
Posts17853
კარმა236
OFFLINEPROFILE
დაღარულ ხელებს მზისკენ იწვდიდა,
ტანზე მაცმევდა სხივისგან ნაქსოვს.
არა - ლეჩაქით და არც - მიწიდან;
მე სულ სხვაგვარი მშობელი მახსოვს.

ის მოკრძალებას ჰგავდა თავიდან,
ალბათ, ამიტომ - ადრე წავიდა...

დავხუჭავ თვალებს და თითქოს ვხედავ,
რამდენი ჰქონდა გზა გასავლელი.
მან მე სიკვდილიც მასწავლა, დედამ, -
არ დამრჩენოდა რამ უსწავლელი.

მანვე გამიღო მთის ალაყაფი,
სადაც ბურუსი ბილიკებს ფარავს,
მითხრა: ამ დიად შარას გაჰყევი,
კაცის გულისკენ მიმავალ შარას!

მითხრა: ბოლომდე იარე ასე,
მათხოვარივით კონკები გეცვას,
რამდენი კაციც შემოგხვდეს გზაზე,
იმდენჯერ შვებით ახედე ზეცას...

მერე წავიდა და საყვედური
მწუხარებისთვის თუ მითხრა, ნეტავ?..
ის იყო რაღაც მართლა დედური,
მარადქალური ქართველი დედა.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined25 Oct 2007
Posts405
კარმა51
OFFLINEPROFILE
***
პეშვით მოეტანა შემოდგომას
ხვავი გალეწილი პურის ყანის,
გაკემსილ ჯიბეზე ასდიოდა
სუნი შენელებულ კვაწარახის.
ზურგზე შემოედგა თივის ზვინი,
ღაწვზე მზის ამბორი შერჩენოდა,
ჭიგოზე დახეულ ჩითის პერანგს
ცოტა გახუნება შერეოდა...
ციცქა-ცოლიკოურ შხეფს ნატრობდა
ქვევრი სიფხიზლისგან დაღალული,
დილა ნედლი იყო სიმინდივით,
ღამე-ჭრიჭინებით გათანგული.
იყო რაღაც მაგრამ, არც რა იყო...
უშენოდ ყოფა შესაფერი,
სანამ დასწყებია ამინდს ბნედა,
სანამ დამავიწყდა ყველაფერი...
მოხვალ თუ არ ვიცი,დარდს გადავყვე?
ვეღარ გამიგია ვ ე რ ა ფ ე რ ი....

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined25 Oct 2007
Posts405
კარმა51
OFFLINEPROFILE
წვიმის წვეთებს გავაყოლებ ფიქრებს სევდიანს,
გულის ჭრილობას მომიშუშებს წყვდიადი ღამის...
და თუ გადარჩა მოგონება გარდსულ დროთა
ალბათ, იმასაც მალე წაშლის წყვდიადი ღამის...
შენზე ფიქრებს დაუსერავთ გულის ფიცარი,
მე ხომ შენს მეტი ქვეყანაზე ვერვინ ვიცანი...
და თითქოს ქარი ჩამჩურჩულებს გეყოო გლოვა,
ის, ვისაც ელი, დამიჯერე, უთუოდ მოვა...
რადგან უშენოდ უფერული გახდა ცხოვრება,
გულზე დამაწვა დარდისაგან მძიმე ლოდები...
და თუ ლოდინი დამიბრუნებს შენს თავს იცოდე,
დაგელოდები... სიკვდილამდე დაგელოდები...

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined21 Aug 2007
Posts2662
კარმა111
OFFLINEPROFILE
უკაცრავად, მაპატიეთ სითავხედე,
ვხედავ ჩქარობთ მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ,
ვერ მიცანით ვერც ვერაფრით მიგახვედრეთ?
თქვენი ხსოვნის ნაწილი ვარ ქალბატონო.
რატომ შეკრთით? ღაწვებს ფერი დაჰკრავს თეთრი,
ნუთუ ისევ ძველი გრძნობა კვლავ ბატონობს?!
გამოცვლილხართ, თუმც თვალები ძველებურად,
მიამიტი შეგრჩენიათ ქალბატონო.
როგორა ვარ, რას ვაკეთებ? რად არ მკითხავთ?!
ცოლიც მყავს და შვილიც უნდა გავათხოვო,
დღეს ყველაფერს ერთად გეტყვით რაც არ მითქვამს,
ახლა მაინც მომისმინეთ ქალბატონო.
თქვენს წინაშე თუ კი რამე დავაშავე,
ამიხსენით, მიმანიშნეთ არ დამზოგოთ
საკუთარ თავს ჩავთვლი ალბათ დამნაშავედ,
სინანულიც გვიანია ქალბატონო?
ეს ცხოვრება ბილიკია, ეკლიანი
ზოგი დარდის ლუკმას ეძებს სამახსოვროდ,
არ მოგბეზრდათ მარტოდმარტო ხეტიალი?
გულახდილად მიპასუხეთ ქალბატონო.
მაგ სიმკაცრით და უზომო სიამაყით
რა მოიგეთ, რა საჩუქარს ელით ბოლოს!
მენანებით ლოდინით და დარდით დაღლილს,
სიბერეც, რომ შეგპარვიათ ქალბატონო.
და დრო დადგა უკვე ჩვენი განშორების,
ქედს მოგიხრით, მაგ სიტყვების სამახსოვროდ,
გახსოვთ მაშინ, თვალს რო ვეღარ გაშორებდით,
ახლა კიდევ რა გატირებთ ქალბატონო?
თუ გიყვარდით ამიხსენით რატომ დამგმეთ?
ახლა ვინ გყავთ პატრონი ან საპატრონო?
მომიტევეთ, კიდევ ერთხელ პატივს დაგდებთ
და სახლამდე მიგაცილებთ ქალბატონო . . .

ციტირება პასუხი
   
User avatar
დესპანელი
დესპანელი
Joined15 Sep 2008
Posts42
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ana_tekla wrote:
ციტატა:
უკაცრავად, მაპატიეთ სითავხედე,
ვხედავ ჩქარობთ მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ,
ვერ მიცანით ვერც ვერაფრით მიგახვედრეთ?
თქვენი ხსოვნის ნაწილი ვარ ქალბატონო.
რატომ შეკრთით? ღაწვებს ფერი დაჰკრავს თეთრი,
ნუთუ ისევ ძველი გრძნობა კვლავ ბატონობს?!
გამოცვლილხართ, თუმც თვალები ძველებურად,
მიამიტი შეგრჩენიათ ქალბატონო.
როგორა ვარ, რას ვაკეთებ? რად არ მკითხავთ?!
ცოლიც მყავს და შვილიც უნდა გავათხოვო,
დღეს ყველაფერს ერთად გეტყვით რაც არ მითქვამს,
ახლა მაინც მომისმინეთ ქალბატონო.
თქვენს წინაშე თუ კი რამე დავაშავე,
ამიხსენით, მიმანიშნეთ არ დამზოგოთ
საკუთარ თავს ჩავთვლი ალბათ დამნაშავედ,
სინანულიც გვიანია ქალბატონო?
ეს ცხოვრება ბილიკია, ეკლიანი
ზოგი დარდის ლუკმას ეძებს სამახსოვროდ,
არ მოგბეზრდათ მარტოდმარტო ხეტიალი?
გულახდილად მიპასუხეთ ქალბატონო.
მაგ სიმკაცრით და უზომო სიამაყით
რა მოიგეთ, რა საჩუქარს ელით ბოლოს!
მენანებით ლოდინით და დარდით დაღლილს,
სიბერეც, რომ შეგპარვიათ ქალბატონო.
და დრო დადგა უკვე ჩვენი განშორების,
ქედს მოგიხრით, მაგ სიტყვების სამახსოვროდ,
გახსოვთ მაშინ, თვალს რო ვეღარ გაშორებდით,
ახლა კიდევ რა გატირებთ ქალბატონო?
თუ გიყვარდით ამიხსენით რატომ დამგმეთ?
ახლა ვინ გყავთ პატრონი ან საპატრონო?
მომიტევეთ, კიდევ ერთხელ პატივს დაგდებთ
და სახლამდე მიგაცილებთ ქალბატონო . . .

ლამაზი ლექსია :) კარმა ჩემგან :)

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined23 Sep 2008
Posts93
კარმა0
OFFLINEPROFILE
დღეს აფხაზური პოეზიის კითხვამ გამიტაცა ძალიან ბევრი ლამაზი ლექსი წავიკითხე, არ ვიცოდი ასეთი ლამაზი თუ იყო აფხაზური პოეზია აი ერთერთი მათგანი =sai=

წყურვილი

აი გაისმის მამლის ყივილი,

ცხენის ფეხის ხმა მოედო შუკებს,

გოგონა სარკმელს აღებს ღიმილით

და ძაღლს უწყრება-„მურია, ნუ ყეფ“.

აი მხედარი შედგა ჭიშკართან,

ფიცხელი ცხენი ტორს სცემს მიწაზე,

სარკმელში გოგო ამოცისკარდა

და ვაჟის ქურდულ მზერას იტაცებს.

- დედა, დედიკო, ვიღაც მგზავრია,

წყალს ამოივიღებ, ალბათ სწყურია...

- შვილო, გავარდი, ღვინო მიართვი,

ღვინის მირთმევა აფხაზურია.

- დედა, მხედარი გარს უვლის ეზოს,

როგორ უხდება ცხენის ჭენება.

ვაიმე, მამა რომ შემოესწროს,

მაშინ რაღა ვქნად, რა ეშველება!

- არაფერია... მე შევახსენებ...

და მოიგონებს იქნებ თვითონაც.

როცა ჩვენ სახლთან იდგა ასევე

ხახაგამშრალი და წყალს ითხოვდა...


/შინკუბა ბაგრატ/

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Mar 2008
Posts2303
კარმა14
OFFLINEPROFILE
itmaster wrote:
ციტატა:
დღეს აფხაზური პოეზიის კითხვამ გამიტაცა ძალიან ბევრი ლამაზი ლექსი წავიკითხე, არ ვიცოდი ასეთი ლამაზი თუ იყო აფხაზური პოეზია აი ერთერთი მათგანი =sai=

წყურვილი

აი გაისმის მამლის ყივილი,

ცხენის ფეხის ხმა მოედო შუკებს,

გოგონა სარკმელს აღებს ღიმილით

და ძაღლს უწყრება-„მურია, ნუ ყეფ“.

აი მხედარი შედგა ჭიშკართან,

ფიცხელი ცხენი ტორს სცემს მიწაზე,

სარკმელში გოგო ამოცისკარდა

და ვაჯის ქურდულ მზერას იტაცებს.

- დედა, დედიკო, ვიღაც მგზავრია,

წყალს ამოივიღებ, ალბათ სწყურია...

- შვილო, გავარდი, ღვინო მიართვი,

ღვინის მირთმევა აფხაზურია.

- დედა, მხედარი გარს უვლის ეზოს,

როგორ უხდება ცხენის ჭენება.

ვაიმე, მამა რომ შემოესწროს,

მაშინ რაღა ვქნად, რა ეშველება!

- არაფერია... მე შევახსენებ...

და მოიგონებს იქნებ თვითონაც.

როცა ჩვენ სახლთან იდგა ასევე

ხახაგამშრალი და წყალს ითხოვდა...


/შინკუბა ბაგრატ/

=haa=შენ გაიხარე -- დღეს რაღაც მაკლდა მხიარულობა=ko=

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined23 Sep 2008
Posts93
კარმა0
OFFLINEPROFILE
liako2008 კარგია რომ გამხიარულდი, აი კიდევ ერთი აფხაზური ლექსი

* * *

შენც გახსოვს : ერთად გვიყვარდა ბაღში,

ყვავილებს შორის ოცნებით დგომა,

ახლა ფოთლები მიქრიან ქარში,

ყვავილიც დაჭკნა, ვით შემოდგომა.

ცაზე არა ჩანს პირბადრი მთვარე,

ცაზე გამოჩნდა ღრუბელი მქისე,

გვჯერა ერთმანეთს შევხვდებით მალე,

ერთად ვიქნებით ორივე ისევ.

მშვიდობით! მანთებ თვალების სხვით,

ჩვენ განშორების წუთები გვძულდა.

ჩვენ განშორების ავიტანთ ტკივილს,

გაზაფხულამდე გავუძლოთ უნდა!

და როცა სუნთქვა გაზაფხულისა,

გამოაღვიძებს ყვავილებს, გაშლის,

გამოღვიძება სიყვარულისა,

თუ შეგიძლია, მითხარი მაშინ!


/შინკუბა ბაგრატ/

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined10 Mar 2008
Posts2303
კარმა14
OFFLINEPROFILE
itmaster wrote:
ციტატა:
liako2008 კარგია რომ გამხიარულდი, აი კიდევ ერთი აფხაზური ლექსი

* * *

შენც გახსოვს : ერთად გვიყვარდა ბაღში,

ყვავილებს შორის ოცნებით დგომა,

ახლა ფოთლები მიქრიან ქარში,

ყვავილიც დაჭკნა, ვით შემოდგომა.

ცაზე არა ჩანს პირბადრი მთვარე,

ცაზე გამოჩნდა ღრუბელი მქისე,

გვჯერა ერთმანეთს შევხვდებით მალე,

ერთად ვიქნებით ორივე ისევ.

მშვიდობით! მანთებ თვალების სხვით,

ჩვენ განშორების წუთები გვძულდა.

ჩვენ განშორების ავიტანთ ტკივილს,

გაზაფხულამდე გავუძლოთ უნდა!

და როცა სუნთქვა გაზაფხულისა,

გამოაღვიძებს ყვავილებს, გაშლის,

გამოღვიძება სიყვარულისა,

თუ შეგიძლია, მითხარი მაშინ!


/შინკუბა ბაგრატ/

ამ ლექსმა ჩამაფიქრა ხომ იცი--- ეს აფხაზურია?:side:

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined23 Sep 2008
Posts93
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ს ო ხ უ მ ი

ძვირფასი ხარ მუდამ ჩემთვის,

დაცილება შენი მიმძიმს,

შენი ბაღის სუნთქვაც ვიცი,

ვერ ველევი ტალღის ციმციმს

და ”ნახვამდის” ვამბობ სევდით.

ოცნებათა წმინდა ბუდევ,

მშობლიურო, კიდევ გნახავ,

შენს სიყვარულს შევინახავ,

ამ იმედით მივალ ახლა,

რომ სულ მალე დაგიბრუნდე.

ვინც შენს მზეში არ დამწვარა,

არ უნახავს შენი დილა,

სურნელებით არ დამთვრალა

და შენს ტალღებს არ უსმინა,

ის არ გიცნობს, კარგო, არა!

როცა მზეა მწველზე მწველი,

შენი პალმის მფარავს ჩრდილი,

მესმის ტალღის მოძახილი

და ლივლივებს გადაშლილი

უნაპირო სივრცე ვრცელი

ხეივნების შარიშური,

ჟრიამული სიხალისის,

ყურში ახლაც ტკბილად ისმის,

დგას მრავალი კიპარისი

მორცხვი, როგორც დანიშნული.

ძვირფასი ხარ მუდამ ჩემთვის,

დაცილება შენი მიმძიმს,

შენი ბაღის სუნთქვა ვიცი,

ვერ ველევი ტალღის ციმციმს,

და - ”ნახვამდის”, ვამბობ სევდით.


/შინკუბა ბაგრატ/

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined23 Sep 2008
Posts93
კარმა0
OFFLINEPROFILE
აფხაზური ლექსების თემატკას გავაგრძელებ

სიმრავლე წელთა
(ქ-ნ თამარ ოდიშარიას)

თვით თამარ მეფის ატარებ მზისფერს,
თვით თამარ მეფის გშვენის იერი,
აბა, ბუნება ვის წყალობს ისე,
ლამაზიც იყოს და ბედნიერიც?!

გამონაკლისი შენა ხარ მარტო,
ღვთისმშობელივით ხარ თვინიერი,
წლები თოვლივით გათოვს და გათოვს
და მაინც, მაინც ხარ მშვენიერი.

არ დაგკლებია დიდების მანტო,
თანაც მოწყენა დაგყვა იელის,
რამდენი ვინმე შენს ალერსს ნატრობს,
რადგან ღიმილი წამთ მშვენიერი.

ნუ შეგაშინებს სიმრავლე წელთა,
დედამიწაც რომ არის ხნიერი,
ვარსკვლავთ სიმრავლე ამშვენებს ზეცას,
მაგრამ შენსავით არს მშვენიერი.

ღმერთო, რამდენი წელი გასულა,
ღია სარკმელთან ნეტავ ვის ელი?!.
ჰა, გაგიხსენა დიდმა წარსულმა,
რადგან გივლია გზით მშვენიერით.

ზოგჯერ მაგონებ მოწყენილ მნათობს,
თვით თამარ მეფის გშვენის იერი,
წლები თოვლივით გათოვს და გათოვს,
და მაინც, მაინც ხარ მშვენიერი.


=ang

/ჯანელიძე ჯანო/

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined23 Sep 2008
Posts93
კარმა0
OFFLINEPROFILE
უფალო გმადლობთ!..

(სრულიად საქართველოს კათალიკოს _ პატრიარქს,
უწმინდესსა და უნეტარესს ილია მეორეს.)

ტკივილებს შენსას ნეტავ ვინ დათვლის,
მამულო ჩემო _ ლამაზო დარდო?!.
ყველაფრისათვის,
ყველაფრისათვის,
ყველაფრისათვის, უფალო, გმადლობთ!..

მესმის ნაბიჯი ვერცხლისფერ მთვარის,
მწვავს გაღიმება მშობლიურ მზისა,
იღება ზეცის შვიდივე კარი,
ზეცა ოქროსფერ მზის მტევნებს ისხამს.

ჰოი, რამდენი ალმასი, ლალი,
ფორუზი, ოქრო და მარგალიტი,
გალობს მამული გალობით წყნარით
ანგელოზების ლამაზი გუნდით.

ცისკენ მეწევა შენი კამარა
და დავიმშვენე შენი წყვილი ფრთა,
წმინდა გიორგის თან მდევს ამალა
და მიწად მოველ ზეცის წვიმითა.

ჩემო მამულო, მე ვარ ტკივილი
და ჩემივ ცრემლით ჭრილობა ვკურნე,
აბა, უცრემლოდ ქვეყნად ვინ ივლის?!.
და მკერდს გაფრქვევდი ცრემლების სურნელს.

ავსებული აქვს ღვთისმშობელს კალთა
ია-იებით, მზით და ვარდებით,
მაინც რამდენჯერ გზა ჩაიხლართა
და ბოლოს მაინც უფალს ვბარდებით.

მზე ჩამავალი მწვერვალებს ადგას,
უფლის წინაშე ჩვენ ვდგავართ, ორი,
ირხევა ჩემი ოცნების ფარდა
სიცხადესა და სიზმარეთს შორის.

მადლობთ, სინათლე რომ მომანიჭე,
სინათლე მთვარის, მზის და ოცნების,
გამიღე ყველა შენი კარიბჭე,
რომ გაგიცვითო ღამე ლოცვებით.

განმბანე შენი ღვთიურ კურცხალით
და შენი წვიმის ლურჯი თქარუნით,
ათიათასჯერ მე ვარ უძლევი
შენი წყალობით და სიყვარულით.

მამულო ჩემო, ნუთუ ვერ მცანი,
შეუცნობელი ამ ქვეყნად ვინ არს?!.
მე ვარ ზეცაი,
მე ვარ ზეცაი,
მე ვარ ზეცაი მიწასა შინა.

ტკივილებს შენსას ნეტავ ვინ დათვლის,
მამულო ჩემო _ ლამაზო დარდო?!.
ყველაფრისათვის,
ყველაფრისათვის,
ყველაფრისათვის, უფალო, გმადლობთ!..


/ჯანელიძე ჯანო/

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined23 Sep 2008
Posts93
კარმა0
OFFLINEPROFILE
სიზმარ – ცხადი აფხაზეთზე

მწვანე ქარი თეთრი რაშით
მოუყვება ბზიფის ორხევს,
მგლოვიარე მწუხრის მარშით
და როს თვლემა ლურჯ ფრთებს მომხვევს

განთიადზე ღამენათევს, _
სიზმრად გხედავ მზისსახიანს,
ჩემი სულიც მანდ ფარფატებს,
ჩემი გულიც მანდ მარხია.

ო,შენ ძე ხარ ჩემი სულის
და ასული ოცნებათა,
თვალწინ მიდგას მტრობით, შურით
გასისხლული შენი კალთა.

შენზე ფიქრით ღამეს ვცრიცავ,
შენზე ლოცვით ღამეს ვათევ,
ჩემში ცოცხლობ წმინდა ფიცად,
ვარ შეკრული ფიცად მაგ მთებს.

მაგ მთებს, მაგ ზღვას და მაგ ზეცას,
ვინ ვიწამო მე შენს გარდა?!.
ჩოხად შენი ნისლი მეცვა,
ძაძად შენი მწუხრის ფარდა.

წავა ჟამი უჟამობის,
მოვა ჟამი შურისგების,
კვლავ ფრთებს გაშლის შენი ორბი,
უმძლავრესი ლურჯი ფრთებით.

შენზე ლოცვით სანთლებს ვანთებ,
სიზმრად გხედავ მზისსახიანს,
ჩემი სულიც მანდ ფარფატებს,
ჩემი გულიც მანდ მარხია.


/ჯანელიძე ჯანო/

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined23 Sep 2008
Posts93
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ტირიფი

ტირიფო, ნორჩო ტირიფო,

ვერ შეგელევი, ვერ!

დაღალულ მკერდზე მივიფენ

შენი ფოთლების ფერს...

მოგჭრეს და ღობეს მიგარგეს,

მიწას მიგანდეს მწირს.

მაინც იხარე, ივარგე,

არ დაცემულხარ ძირს.

მაინც უცქერდი სინაზით

ცის უულურჯეს ჭერს.

სიცოცხლეს მშობელ მიწაზე

ვერ ელეოდი, ვერ!

შენი მომვლელი ვინ იყო,

ვინ შეგახედა მზეს?

გაჭაღარავდი, ტირიფო,

და დამემგვანე მე.

სწორედ ამიტომ მიყვარხარ

და ვერ გაცილებ თვალს.

შენ სხვა ოცნებებს მინახავ,

სხვა მოგონებით მწვავ...

ერთმანეთს ვგვართ, ერთმანეთს

ჩვენი ცხოვრებაც ჰგავს,

მაგრამ შენ უფრო, ღმერთმანი,

სხვა შნო და ეშხი გაქვს!

ყოველ გაზაფხულს ირთვები

მწვანე ფერით და მზით.

მე კი მტანჯავენ ფიქრები

და რით დავმშვიდდე, რით?

ნეტავ შენსავით ვხარობდე,

ვმწვანობდე კვალ და კვალ-

გადავაწვდენდი თაობებს

ისევ ჭაბუკურ ხმას.

შენს აუგს როგორ ვიფიქრებ

მაგრამ ერთი რამ მკლავს,-

სულ რომ ტირიხარ, ტირიფო,

ცას რას შესტირი, რას?

ტოტებს სიბერე შეგიძრავს,

მოგაყრის წელთა მტვერს,

მაგრამ შენს ცას და შენს მიწას

ვერ თმობ, ვერა და ვერ!

ჰეი, ტირიფო, აროდეს

არ დაგვძრახავენ, მწამს-

ჩვენ სიყვარული გვაცოცხლებს,

ჩვენ სიყვარული გვკლავს!


/ჩაჩხალია კირშალ/

ციტირება პასუხი
   
 
+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 4161 posts ] 
ჩვენი საყვარელი ლექსები
დესპანი