სოფიო, ჩვენც, შენს დღეში ვაართ.
სულ ის მესიზმრება, ნახირში როდის მიწევს წასვლა.=lol=
აბა, რა ჯობია, გადაიდე მხარზე დიდი სახრე და მიყევი "პირუტყვს", რომელიც აჭმევს და არჩენს პატრონსა.
ეჰჰ, მეღირსება კიდე ნახირში, მენახირედ წასვლა?=lol=

ხუმრობის გარეშე: ბავშვობისას, მართლა ვარ ნამყოფი "მენახირედ", ანუ ვისაც საქონელი ყავდა, ყველა ვალდებული იყო, თვეში ერთხელ წასულიყო ნახირში. პაპას, ჰყავდა ძროხა და ხბორები/დეკეულიც და მოზვერიც/, ყველაფერი უნდა მათქმევინოთ რააა.
მინდორში, ბებოს გამზადებული "პურმარილით", შუადღისას "მენახირეები" მოვგროვდებოდით ჩრდილში და უფროსები ჰყვებოდნენ, ათასნაირ ტყუილ-მართალს.
ე, პატარა ქალაქელი ბიჭი კიდე, თვალებ-და-ყურებ დაჭყეტილი, უყურებდი და უსმენდი.
ეჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰჰ.