|
ანდრო ბარნოვი: არ ვურჩევდი ხელისუფლებას იფიქროს, რომ შიშის გამო ხალხი ქუჩაში არ გამოვა
-ბატონო ანდრო, ოპოზიციისა და ხელისუფლების დიალოგი როგორც მოსალოდნელი იყო შეწყდა. ოპოზიცია ისევ აქციებისათვის ემზადება. შექმნილი ვითარება საკმაოდ რთულია, რა გამოსავალი არსებობს?
- მთავარი პრობლემა ის არის, რომ საქართველოში ხელისუფლების ფენომენის მიმართ რაღაც არანორმალური დამოკიდებულებები არსებობს. მმართველობის სათავეში მოსულ ადამიანებს წასვლა აღარ უნდათ ხოლმე და ცდილობენ გამოიყენონ ნებისმიერი გზა, რომ კვლავ ხელისუფლებაში დარჩნენ. ეს რაც ზოგადად ხდება. რაც შეეხება დღევანდელ ხელისუფლებას - ვერავინ იტყვის, რომ ამ ხელისუფლებამ არაფერი გააკეთა. მაგრამ დაუშვა ძალიან ბევრი შეცდომა და ხალხს უამრავი პრეტენზია დაუგროვდა. ამის გამო ხალხი ქუჩაში გამოვიდა და საკუთარ ხელისუფლებასთან დიალოგი მოითხოვა. ხელისუფლებამ პრაქტიკულად უარი თქვა ხალხთან დიალოგზე. ჩემთვის უბრალოდ გაუგებარია ხელისუფლების ქმედებების ლოგიკა. მით უფრო, რომ ამით ქვეყანა სერიოზული საფრთხის წინაშე დადგა.
- ახლა დიალოგის შესაძლებლობა აღარ არის?
- დიალოგის დაწყება ან გაგრძელება და წარმატებით წარმართვა ყოველთვის შეიძლება. მთავარია, ხელისუფლებას ამის კეთილი ნება ჰქონდეს. დღეს ისევ ვდგავართ იმ რეალობის წინაშე, რომ პროცესები შესაძლოა მოლაპარაკებათა მაგიდიდან ქუჩაში გადავიდეს. ხელისუფლებას ჯერ კიდევ აქვს იმის შესაძლებლობა, რომ სიტუაციის კრიტიკული ესკალაცია აიცილოს თავიდან. ამისთვის უბრალოდ, რეალურ დათმობებზე წასვლაა საჭირო. ხელისუფლებამ ბოლოსდაბოლოს უნდა გაიაზროს, რომ დათმობა სისუსტის მაჩვენებელი არ არის. პრინციპში, შემიძლია ვთქვა, რომ ჩიხში ჯერ კიდევ არ ვართ, მაგრამ თუ ხელისუფლება შეეცდება არც ერთი პრინციპული საკითხი არ დათმოს, ნამდვილად აღმოვჩნდებით გამოუვალ სიტუაციაში. ხაზგასმით მინდა ვთქვა: რევოლუცია, გადატრიალება თუ დემონსტრაციის დარბევა გამოსავალი არ არის.
- როგორ შეიძლება განვითარდეს მოვლენები 25 ნოემბერიდან?
- ისევე როგორც 2 ნოემბრის მიტინგის წინ, ხელისუფლებას აქვს ძალიან მკვეთრად გამოხატული არჩევანი: ან ძალიან კონკრეტული დათმობებით უნდა დააფიქსირონ, რომ მართლაც მზად არიან დიალოგისთვის, ან "ქუჩის" ზეგავლენით მოუწევთ ამის გაკეთება. ეს კი, ამ ხელისუფლებისთვის აშკარად მიუღებელია.
არ ვურჩევდი ხელისუფლებას იფიქროს, რომ შიშის გამო ხალხი ქუჩაში ვერ გამოვა და იგივე შიშის გამო ნაკლები რისკები იქნება. ხალხის დაშინება ასე ადვილი არ არის.
- რა ჩაითვლება ხელისუფლების მხრიდან დიალოგისთვის რეალურ მზადყოფნად?
- ოპოზიციის დღევანდელი მოთხოვნები საკმაოდ მარტივად დასაკმაყოფილებელია. ისინი ტელეკომპანია "იმედის" მაუწყებლობის აღდგენასა და ცესკო-ს პარიტეტულ საწყისებზე დაკომპლექტებას ითხოვენ. ეს მოთხოვნები უნდა დაკმაყოფილდეს. ამაში განსაკუთრებული არაფერია. მით უფრო, რომ თავისუფალი მედიისთვის თავისუფლად მუშაობის დაბრუნების შესაძლებლობას ხელისუფლებისგან საერთაშორისო საზოგადოებრიობაც ითხოვს. ეს საქართველოსთვის შელახული იმიჯის აღდგენის ერთ-ერთი საუკეთესო შესაძლებლობაა. რაც შეეხება ტელეკომპანიის მიმართ ხელისუფლების მიერ წამოყენებულ ბრალდებებს, გამოსავალი აქაც მარტივად მოსაძებნია: თუ რომელიმე იქ მომუშავე პირი მართლაც გამოდის კონსტიტუციური ჩარჩოებიდან, მაშინ, კონკრეტულად ამ ადამიანის პასუხისმგებლობის საკითხი უნდა დაისვას. კომპანიის საქმიანობის შეჩერება მართლაც გაუგონარი ამბავია. მით უფრო, რომ ამას რადიო "იმედის" მაუწყებლობის შეჩერებაც ემატება.
- ექსპერტთა ერთი ნაწილის აზრით, სააკაშვილს და მის გუნდს უკვე ამერიკასა და ევროსტრუქტურებში აღარ აქვთ ისეთი მხარდაჭერა, როგორიც ბოლო პერიოდის მოვლენებამდე. არადა, საქართველოს ხელისუფლება პრინციპში, ცაიტნოტშია. სავარაუდოდ, ნოემბრის ბოლოს კოსოვოს დამოუკიდებლობის საკითხი განიხილება, 2 დეკემბერს დუმის არჩევნებია, 2008 წლის აპრილში ნატოს ბუქარესტის სამიტი, რომელზეც ჩვენი ქვეყანა საკმაოდ დიდ იმედებს ამყარებდა. ახლა, ძალიან ბევრი რამ კითხვის ნიშნის ქვეშ დგას. რა უნდა გააკეთოს საქართველოს დღევანდელმა ხელისუფლებამ ვითარების გამოსასწორებლად?
- დავიწყოთ იმით, რომ უცნობია, საერთოდ გამართლდებოდა თუ არა ხელისუფლების დიდი მოლოდინები ნატოს სამიტთან დაკავშირებით. რაც შეეხება სააკაშვილისა და მისი გუნდის მიმართ ამერიკასა და ევროპაში აქამდე არსებულ ნდობის ხარისხს, ასე ცალსახად ვერ ვიტყოდი, რომ მათ ნდობა დაკარგეს. არსებობს ძალიან ცნობილი ამერიკელი ექსპერტის, ვლადიმერ სოკორის მოსაზრებები, რომელიც ერთმნიშვნელოვნად უჭერს მხარს სააკაშვილს და ამართლებს მიტინგის დარბევას. ვლადიმერ სოკორი საინტერესო ფიგურაა. როდესაც საუბარია ამერიკა-რუსეთის დაპირისპირებაზე, როგორც წესი, სოკორი კონკრეტული ინტერესების გამომხატველია ხოლმე. რადგან საქართველო ვაშინგტონში სწორედ ამერიკა-რუსეთის დაპირისპირების კონტექსტში განიხილება, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ სოკორის მხრიდან სააკაშვილისა და მისი გუნდის მიმართ გამოხატული მხარდაჭერა ერთი რამის მანიშნებელია: მათ ჯერ კიდევ აქვთ ნდობის მანდატი. ეს, ასე ვთქვათ, მთავარი დინებაა. თუმცა, ისიც არის, რომ ოპოზიციის ბოლო ორთვიანი მცდელობების შედეგად იგივე ამერიკაში და ევროპაშიც უეცრად გაიაზრეს, რომ საქართველოში ხელისუფლების გარდა სხვა დემოკრატიული ძალებიც არიან. თუმცა კიდევ ვიმეორებ, რომ უმთავრესად ფსონი მაინც ჯერ ისევ სააკაშვილზე იდება. მიუხედავად ამისა, ხელისუფლებას მაინც დიდი შრომა მოუწევს იმისთვის, რომ თავინთი დემოკრატიულობა დაამტკიცონ. ოპოზიციამ კი, თავიანთი სათქმელი ქვეყნის გარეთ უფრო მკაფიოდ უნდა თქვას. ამ ასპექტში ისინი ჯერ მოისუსტებენ.
- ექსპერტების ნაწილი თვლის, რომ საქართველოს დღევანდელი ხელისუფლებისთვის სააკაშვილის გადადგომიდან არჩევნებამდე პერიოდი და შემდეგ, თავად არჩევნების მაქსიმალურად დემოკრატიულად და გამჭვირვალედ ჩატარება ერთგვარი ტესტი იქნება. თუ ისინი ამ გამოცდას ჩააბარებენ, ამერიკის და ევროსტრუქტურების მხრიდან მათ მიმართ ნდობა ისევ აღდგება.
-დიახ, მეც ვფიქრობ, რომ ეს ასეა. თუმცა, რამდენიმე ასპექტსაც დავამატებდი. მედიას ნორმალური მუშაობის შესაძლებლობა უნდა მიეცეს და ოპოზიციის მომხრე უბრალო მოსახლეობის დევნა დასრულდეს. სწორედ ეს იქნება ხელისუფლების მხრიდან ქვეყნის იმიჯზე ზრუნვა.
-ხელისუფლება ხშირად საუბრობს გარე საფრთხეებზე. რამდენად რეალურია ისინი?
-აბსოლუტურად რეალურია და ყველაფერი ისევ შიდა პოლიტიკურ პროცესებზეა დამოკიდებული. თუ სიტუაციის სტაბილიზაცია არ მოხდა, რუსეთს მარტივად შეუძლია აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში პრობლემები შეგვიქმნას. მაგალითად, გაზარდოს თავისი სამხედრო კონტიგენტი. ეს, განსაკუთრებით გულდასაწყვეტი სამხრეთ ოსეთთან დაკავშირებით იქნება, რადგან იქ, ფაქტობრივად, ნახევრად მოგებულ თამაშს ვთამაშობთ. თქვენ კოსოვო ახსენეთ და ეს ძალიან სწორი აქცენტი იყო. კოსოვო საქართველოსთვის მართლაც მეტად მტკივნეული თემაა. თუ ამ საკითხზე საერთაშორისო მასშტაბით შეთანხმება ვერ მოხერხდა, რუსეთს მარტივად შეუძლია, მაგალითად, აღიაროს აფხაზეთის დამოუკიდებლობა. ეს, გრძელვადიან პერსპექტივაში თავად რუსეთსვე შეუქმნის სერიოზულ პრობლემებს, მაგრამ მოკლევადიან პერსპექტივაში - საქართველოს.
მანანა აბაშიძე
|