|
მეხსიერებაში ჩაგვრჩა ჩოღრუთში (ჩუღურეთში) ერთი უსინათლო კაცი ალი თავაზიანი (თავაზაშვილი), რომელიც ქართული ლექსების, გადმოცემებისა თუ სახუმარო ამბების სკივრი აღმოჩნდა. იგი სოფლის შესასვლელში, ალიზით ნაგები სახლის კედელთან იჯდა და მზეს მიფიცხებოდა. რომ გაიგო, საიდანაც ვიყავით, უსინათლო თვალები ცრემლით აუკიაფდა, წამიყვანეთ დიდ საქართველოში-ო, რამდენჯერმე გაგვიმეორა. ამ მდგომარეობაში ვნახეთ ვაშლოვანშიც ერთი მოხუცი, მასზე უფრო ხანდაზმული და საკმაოდ სმენადაქვეითებული, რომელსაც ძლივს გააგონეს, თუ საიდან ვიყავით. სიტყვა საქართველოს გაგონებაზე სიცოცხლის ნიშან-წყალი დაეტყო და ძლივს ამომარცვლა: ”სა-ქართ-ვე-ლო-დან? ჰო,ჰო, სა-ქართ-ვე-ლო-დან!” ასევე დამარცვლით უპასუხეს მას შინაურებმა. მოხუცმა კიდევ ერთხელ აცადა ამოემარცვლა მეხსიერების კუნჭულში სამარის კარამდე გადამალული სალოცავი სიტყვა – საქართველო, მაგრამ ძალა არ ეყო. ანდა, რა დაგვავიწყებს ხუნგაში ჰაჯი უსუფ ასლანთან (ონიკაშვილთან) ოჯახში სტუმრობას, რამდენიმე წუთში რომ აივსო იქაურობა ონიკაშვილებით, მოლიაშვილებით, ხუციშვილებით, ბათუაშვილებით, გუგუჩაშვილებით, ქარბალიშვილებით... როგორც მათ გვიამბეს, ნაჯაფაბადიდან ფერეიდანში 19 გვარის კაცი დასახლებულა; მათი ნაშიერნი არიან დღევანდელი ფერეიდნელები. ასევე დაუვიწყარი იქნება, ქარბალის სახლში ქართული გუთნის, ქართული კავ-უღლის ნახვა, ქართული ხალიჩის ფერებში ბორიალი... მუხთარ ზამუნაშვილის ეზო-კარში სამეურნეო ნაგებობათა ქართული სახე და თანამიმდევრობა – შიდა ქართლის რომელიმე სოფლის ეზოში რომ იგრძნობდი თავს. დაუვიწყარი იქნება, ფერეიდნიდან გამობრუნებისას, ნაჯაფაბადში, ადგილობრივი ქართული მოსახლეობის წარმომადგენლებთან შეხვედრა, რომელთაც ძალიან დაწყდათ გული, უდროობის გამო რომ მათთან ვერ დავრჩით. ნაჯაფაბადში, როგორც გვითხრეს, სამი ათასამდე ქართველი ცხოვრობს, ფერეიდანისგან განსხვავებით, ისინი მიმოფანტულნი არიან ქალაქში, თუმცა მაინც ინარჩუნებენ ქართველობას, განიცდიან ქართული ენის სახელმძღვანელოთა უქონლობას.
ნომადი ბართაია წერილიდან: ”ოთხი საუკუნე, ოთხი წამი”. ”ომეგა”. №2, 2003. გვ. 91
* * *
|