↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"
ყოველდღიური დაიჯესტი


+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 1920 posts ] 
ავტორიMessage
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined09 Jan 2009
Posts95
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ჟურნალისტებს თემა რომ შემოაკლდებათ ზღაპრების შეთხზვას იწყებენ.:)

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
მიუკერძოებელი და დამოუკიდებელი სასამართლოს ცნებამ მორიგი კრახი 2009 წლის 16 იანვარს განიცადა. 31 წლის გიორგი გამცემლიძის მკვლელობისთვის საპატრულო პოლიციის თანამშრომელს, 28 წლის ვახტანგ აბუაშვილს, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის მოსამართლე ეკა გაბრიჩიძემ 2 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. მართალია, განაჩენის გამოცხადების დროს მოსამართლეს ხმა უთრთოდა, მაგრამ ეს ვერაფერი ნუგეშია მოკლულის ოჯახისთვის, რომელსაც ხელთ აღუსრულებელი სამართალი შერჩა და ახლა მხოლოდ სტრასბურგის სასამართლოს იმედადღაა.

მართლმსაჯულებისადმი უნდობლობა და იმის მტკიცე რწმენა, რომ პროკურატურა „მაინც თავისას გაიტანდა,“ გახდა იმის მიზეზი, რომ მოკლულის ოჯახმა პროცესი განაჩენის გამოცხადებამდე პროტესტის ნიშნად დატოვა. როგორც ოჯახი ამბობს, იცოდნენ, რომ სასამართლო სამართალს ვერ აღასრულებდა და ამიტომ „ფარსსა“ და „სპექტაკლში“ მონაწილეობის მიღება არ ისურვეს.

მართალია, მაშინ მოსამართლემ დაზარალებულის ადვოკატს მიმართა, ვანგა ხომ არ ხართ, რა იცით წინასწარ, რა შედეგი დადგებაო, მაგრამ ეტყობა, დაავიწყდა, რომ წინასწარმეტყველების უნარი მოკლულის ოჯახს თავად მისმა უმაღლესობამ - მართლმსაჯულებამ შთაბერა. და ამ წინასწარმეტყველების წყალობით ყველა მიხვდა, როგორ დამთავრდებოდა საქმე, რომელშიც ზედიზედ სამი პროკურორი გამოიცვალა; რომელშიც ბრალდებამ დიდხანს იმუშავა მთავარი მოწმის გადასაბირებლად, მათ მიზნებს თავდაყირა რომ აყენებდა და, რაც მთავარია, საქმე, უამრავი ხარვეზის მიუხედავად, ძიებაში არ დააბრუნეს.

სხვათაშორის, როდესაც გამცემლიძის ოჯახმა პროცესის დატოვების შესახებ განაცხადა, მათმა ადვოკატმა, ინგა არახამიამ, საქმეს წერილობითი სახის განცხადება დაურთო, რომელშიც ის მიზეზები იყო დასახელებული, რის გამოც პროცესს ტოვებდნენ. თუმცა მოსამართლემ ადვოკატს განცხადების სრულყოფილად გახმოვანების უფლება არ მისცა, რადგან შეექმნა შთაბეჭდილება, რომ ეს უფრო საკამათო სიტყვას წააგავდა, ვიდრე განცხადებას და მოსმენა არ ისურვა.

როცა განაჩენი გამოცხადდა, დარბაზში ყველა მიხვდა, რომ მკვლელობის საქმე საბოლოოდ მკვლელის სასარგებლოდ დამთავრდა. ქვეყანაში გამოცხადებული ნულოვანი ტოლერანტობის ფონზე, რა თქმა უნდა, 2 წელი ადამიანის სიცოცხლის მოსპობისთვის, მართლაც რომ, მსუბუქზე მსუბუქი სასჯელია. აქვე, პროცესზე, რიგით მესამე პროკურორმა, კოტე ნიქაცაძემ, განსასჯელ აბუაშვილისთვის 4 წელი მოითხოვა. აქედან 2 - რეალური და 2-ც სასჯელის პირობითი ზომის მოხდით. მოსამართლემ სახელმწიფო ბრალმდებლის მოთხოვნა სრულად და მორჩილად დააკმაყოფილა.

ამ განაჩენის შემდეგ ბუნებრივია ის ნიჰილიზმი, რომელიც მოკლულის ოჯახს, ახლობლებსა და საზოგადოების დიდ ნაწილს სასამართლოს მიმართ გაუჩნდათ. მოკლულის დედა, გულიკო გამცემლიძე, ამბობს: ნებისმიერს, ვისაც დანაშაულის ჩადენა სურს, შეუძლია პატრულის რიგებს შეუერთდეს - მსგავსი დანაშაულის ჩადენის შემთხვევაში, გარანტირებული აქვს სულ რაღაც ორწლიანი სასჯელი.

„ჩემი შვილისთვის იარაღი რომ ეპოვათ, დააკავებდნენ. ხომ წარმოგიდგენიათ, რამდენს მიუსჯიდა სასამართლო! რამდენსაც უსჯიან, საერთოდ, მათ, ვინც პოლიციელები არ არიან. მან კი ადამიანი მოკლა და 2 წელი მიუსაჯეს". მართლმსაჯულების მიერ შეურაცხყოფილი დედა დარწმუნებულია, რომ მოსამართლემ ასეთი განაჩენი პროკურატურის ზეწოლის შედეგად გამოიტანა.

***
თუ საქმის მასალებს გაეცნობით, დარწმუნდებით, რომ ეს სულაც არ გახლავთ დედის ემოციური შეფასება. სასამართლომ, მართლაც, უამრავ ლაფსუსზე დახუჭა თვალი.

სადავო დარჩა დანაშაულის კვალიფიკაციის საკითხი. საქმე ის გახლავთ, რომ თავდაპირველად სისხლის სამართლის საქმე 114-ე მუხლით (მკვლელობა დამნაშავის შეპყრობისათვის აუცილებელი ზომის გადაცილებით) აღძრეს; მოულოდნელად კვალიფიკაცია 116-ე მუხლით (სიცოცხლის მოსპობა გაუფრთხილებლობით) შეცვალეს.

მოკლულის ოჯახი გამოძიების დაწყების დღიდან ბრალის დამძიმებას ითხოვდა; თუმცა, მოთხოვნა მოთხოვნად დარჩა და განაჩენი ისე გამოიტანეს, რომ პროკურატურამ არც ბრალი დაამძიმა და არც საქმე დააბრუნა ძიებაში.

აღსანიშნავია, რომ ასეთ შემთხვევებში სასამართლოს დატოვებული აქვს თავის გასამართლებელი გზა: მოქმედი კანონმდებლობით, მოსამართლეს საქმის გამოძიებაში დაბრუნების უფლება არ გააჩნია. სს საპროცესო კოდექსის 446-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საქმის გამოძიებაში დაბრუნების უფლება მხოლოდ პროკურორს აქვს (2005 წლის 25 მარტამდე იგივე უფლება სასამართლოსაც ჰქონდა 452-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილების თანახმად. ექსპერტები განმარტავენ, რომ მოქმედი კანონმდებლობა ამ კუთხით სერიოზულ ხარვეზს შეიცავს, რადგან გამოდის, რომ, თუ პროკურატურას არ სურს, მოსამართლე სამართალს ვერ აღასრულებს). მაგრამ მოსამართლეს შეუძლია, იბრძოლოს პროკურატურის დასარწმუნებლად, დაამტკიცოს, რომ საქმე ხელმეორე გამოძიებას მოითხოვს. პროცესზე, რომელსაც პირობითად შეიძლება გამცემლიძის პროცესი ვუწოდოთ, ასეთი არაფერი მომხდარა.

***

გამცემლიძის დედის ვარაუდით,
ამ ავტოფარეხის სახურავზე გადაირბინა
გიორგიმ, რათა პატრულს გაქცეოდა.
პატრულის მიერ მოკლული გამცემლიძე, რომელიც ამავდროულად “ნაცმოძრაობის” აქტივისტი იყო, 2008 წლის 8 მაისს პატრულის მიერ ნასროლმა ტყვიამ იმსხვერპლა.
საქმის მასალებში 8 მაისს მომხდარი ფაქტი ასე აისახა: იმ ღამით აბუაშვილი და მისი მეწყვილე, ლევან ჯინიყაშვილი, ვერაზე სამსახურებრივ მოვალეობას ასრულებდნენ. მათ სწრაფად მოძრავი BMW-ის ტიპის მანქანა შენიშნეს, რომელსაც გაჩერება მოსთხოვეს. მძღოლი არ დაემორჩილა. იგი ჭონქაძის ქუჩის მიმართულებით მოძრაობდა, შემდეგ ზანდუკელის ქუჩის მიმართულებით წავიდა; მაკდონალდსის შენობის მიმდებარე ტერიტორიაზე ვერ დაიმორჩილა საჭე და მარცხენა მხარეს ბორდიურს შეეჯახა, რის შემდეგაც მანქანა გააჩერა, გადაირბინა იქვე მდებარე ავტოფარეხის სახურავზე და შეეცადა, მიმალულიყო ზანდუკელის ქუჩა N2-ში მდებარე ეზოში. პატრულის თანამშრომლები (აბუაშვილი-ჯინიყაშვილის წყვილი) მას მანქანით მიჰყვნენ, რის შემდეგ აბუაშვილი მანქანიდან გადმოვიდა და გამცემლიძეს დასაკავებლად დაედევნა.

რატომ გამოიყენა პატრულმა იარაღი შეუიარაღებელი მოქალაქის წინააღმდეგ?

საბრალდებო დასკვნაში ვკითხულობთ, რომ აბუაშვილს ეჭვი გაუჩნდა: შესაძლოა, გამცემლიძე შეიარაღებული ყოფილიყო, ამიტომ იარაღი მოიმარჯვა, საბრძოლო მდგომარეობაში მოიყვანა და გაქცეულის დაკავებას შეეცადა. მაკაროვის ტიპის ცეცხლსასროლი იარაღიდან ერთი გაუფრთხილებელი გასროლით მან გამცემლიძეს კეფის არეში სასიკვდილო ჭრილობა მიაყენა. გამცემლიძე საავადმყოფოში მიყვანამდე გარდაიცვალა.

წინასწარი გამოძიების დროს შეიმჩნეოდა ტენდენცია, რომ როგორმე დაემტკიცებინათ, თითქოს გამცემლიძე შემთხვევის დროს შეიარაღებული იყო. ჯერ იყო და, შემთხვევის ადგილის დათვალიერებისას სამართალდამცავებმა ცეცხლასასროლი იარაღის „ამოღების“ შესახებ განაცხადეს. რა თქმა უნდა, ეს იარაღი გამცემლიძეს მიაკუთვნეს; იმ ღამით საპატრულო პოლიციის მთავარ სამმართველოშიც ასეთი სახის შეტყობინება შევიდა: „2008 წლის 8 მაისს, დაახლოებით 01.35 საათზე, თბილისში, ზანდუკელის N1-თან, გამოვლენილ იქნა ცეცხლასასროლი იარაღის უკანონო შეძენა-შენახვა-ტარებაში ეჭვმიტანილი გიორგი გამცემლიძე, რომელსაც დევნისას პატრულ-ინსპექტორმა, ვახტანგ აბუაშვილმა, მიაყენა ცეცხლსასროლი ჭრილობა.“ სულ მალე კი საპატრულო პოლიციის სამმართველოს უფროსმა, გიორგი გეგეჭკორმა, ერთ-ერთ ინტერვიუში თქვა: არსებობს ვიდეოჩანაწერი, რომელშიც კარგად ჩანს, რომ გამცემლიძე შეიარაღებული იყო (ჟურნალისტური გამოძიების პროცესში შევხვდით ბატონ გეგეჭკორს და ვკითხეთ: სად არის აღნიშნული ვიდეოჩანაწერი? რატომ არ წარადგინეს იგი სასამართლო პროცესზე? მან თავი იმით იმართლა, რომ ინტერვიუში მისი აზრი არასწორად გადმოსცეს).

ერთი სიტყვით, გამოძიებამ ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე მიანიჭა გამცემლიძეს ეჭვმიტანილის სტატუსი, მაგრამ დაქტილოსკოპურმა ექსპერტიზამ ამოღებულ იარაღზე გამცემლიძის თითის ანაბეჭდები ვერ აღმოაჩინა. მოკლულს ეჭვმიტანილის სტატუსი მოუხსნეს.

პროკურატურის სასარგებლოდ უნდა ითქვას, რომ მან არ გაიზიარა ძიების ვერსია შემთხვევის დროს გამცემლიძის შეიარაღების თაობაზე. სასამართლო პროცესზე ამას მხოლოდ განსასჯელი ამტკიცებდა. თუმცა ეს სულაც არ გახდა იმის საფუძველი, რომ აბუაშვილის მიერ ჩადენილი დანაშაულისთვის შეფარდებული მუხლი შეცვლილიყო; რომ დასმულიყო კითხვა: რატომ დასჭირდა პატრულს იარაღის ამოღება შეუიარაღებელი მოქალაქის წინააღმდეგ? რა საფუძველზე „მოიმარჯვა იარაღი და მოიყვანა საბრძოლო მდგომარეობაში“? იყო თუ არა საკმარისი ამის გასაკეთებლად განსასჯელის მიერ სასამართლო პროცესზე დასახელებული არგუმენტი, რომ მან შენიშნა დევნილის ხელის მოძრაობა წელის მიმართულებით? ეს მხოლოდ გაუფრთხილებლობაა თუ სხვა უფრო მძიმე დანაშაული?

ჰქონდა თუ არა პატრულს მოქალაქის დევნის უფლება?

განსასჯელი აბუაშვილი როგორც წინასწარი გამოძიების, აგრეთვე სასამართლოსთვის მიცემულ ჩვენებაში შემთხვევის ღამეს ასე იხსენებს: მან და მისმა მეწყვილემ, ლევან ჯინიყაშვილმა, სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულება ღამის 10 საათიდან დაიწყეს და სამოქმედო ტერიტორიას – ვერას მიაშურეს, დაახლოებით ღამის პირველი საათის შემდეგ გოგებაშვილის ქუჩიდან მაყაშვილის ქუჩისკენ გაემართნენ; აქ აბუაშვილმა რამდენიმე წამით შეაჩერა მანქანა და მარცხნივ გაიხედა, სადაც ფსიქოტროპული აფთიაქი მდებარეობს, რადგან იქ ხშირად იკრიბებიან ნარკომანები. ამჯერად იქ საინტერესო არაფერი შეუნიშნავს:

„ამ დროს ჭონქაძიდან მაყაშვილზე დიდი სისწრაფით მომავალი მსუბუქი ავტომანქანა შემოვარდა. სიჩქარე იმდენად დიდი იყო, რომ მძღოლმა საჭე ვერ დაიმორჩილა და თავისი სამოძრაო ზოლიდან ჩვენს ზოლზე გადმოვიდა. საფრთხე შეგვექმნა, დაარღვია მოძრაობის წესები და სრული უფლება გვქონდა, მოგვეთხოვა მანქანის გაჩერება. ჯინიყაშვილმა სასწრაფოდ მოუწოდა მძღოლს გაჩერებისკენ. მძღოლი არ დაგვემორჩილა და დიდი სისწრაფით გააგრძელა მოძრაობა მაყაშვილზე. ჩვენ გავყევით“.

იწყება დევნა. აბუაშვილის თქმით, ისინი ხან ეწევიან გაქცეულ მანქანას, ხან თვალთახედვის არეალიდან კარგავენ. გამცემლიძეს დადევნებული პატრულის მანქანას ბარნოვის ქუჩის ჩასავლელთან ხელოვნურად გაკეთებული ბოძები აფერხებენ. პატრული კვლავ კარგავს მანქანას. თუმცა მანამდე ჯინიყაშვილი კიდევ ერთხელ და ისევ უშედეგოდ მოუწოდებს მძღოლს დამორჩილებისკენ. მანქანა დიდი სისწრაფით ძმები კაკაბაძეების ქუჩისკენ მიდის...

აბუაშვილის თქმით, დაახლოებით ამ დროს შეეცადა მისი მეწყვილე, სხვა ეკიპაჟისთვის გადაეცა გაქცეული მანქანის სერია, მოდელი და ნომერი, მაგრამ ვერ მოახერხა. აბუაშვილი თავის ჩვენებაში ამის მიზეზსაც ასახელებს: „ამ დროს ხაზზე გამოვიდა რადიოსადგური „რიონი“, რომელმაც დაფარა ჩვენი რადიოსადგურის სიხშირე, რომლის საშუალებით ჩვენი ხმა სხვა ეკიპაჟის წევრებს უნდა გაეგოთ.“ სასამართლოს ეჭვი არ შეაქვს მის ნათქვამში, არადა, ეჭვის საფუძველი იქვე, სასამართლოზე, ჩნდება. ეს არის საპატრულო პოლიციის სხვა თანამშრომლის, ზაზა კაკაშვილის, ჩვენება.

კაკაშვილი ამბობს, რომ მისი ეკიპაჟიც იმ ღამეს მორიგეობდა და მიიღო 104-ე ეკიპაჟის მიერ (აბუაშვილი-ჯინიყაშვილის წყვილი) რაციით გადაცემული ინფორმაცია: მაყაშვილზე მანქანას მივდევთ. შეტყობინების მიღების შემდეგ მათი ეკიპაჟი კოსტავას ქუჩის ჩამოსასვლელისკენ წავიდა, რომ, თუ მანქანა ამ მიმართულებით წავიდოდა, იქ დახვედროდნენ დაუმორჩილებელ მძღოლს:

„აღნიშნულ მანქანას არ ჩამოუვლია. მოძრაობა განვაგრძეთ ლაგუნა-ვერეს მიმართულებით. არმისული „ვისოლთან“, 104-ემ დაიძახა, რომ ესაჭიროებოდათ სასწრაფო, რადგან დაჭრილი იყო მოქალაქე. სანამ რადიოსადგური გადასცემდა და სასწრაფო მივიდოდა, დრო რომ არ დაგვეკარგა, სასწრაფოში მივედით და დავაჩქარეთ.“

ანალოგიური ჩვენება მისცა სასამართლოს მისმა მეწყვილემ, დავით თოდუამაც. და მანაც დაადასტურა, რომ 104-ე ეკიპაჟისგან ინფორმაცია მიიღეს.

თუ სასამართლო ამ მოწმეთა ჩვენებებს სიმართლედ მიიჩნევდა, მაშინ აუხსნელი და გაუმართლებელი ხდებოდა აბუაშვილი-ჯინიყაშვილის მიერ დევნის გაგრძელება. თუმცა სასამართლოს არ შეუნიშნავს არავითარი წინააღმდეგობა აბუაშვილისა და ზემოთ დასახელებული პოლიციელების ჩვენებებს შორის.

იმ ღამეს მორიგე კიდევ ერთმა ეკიპაჟმა მიიღო 104-ე ეკიპაჟის ინფორმაცია. სასამართლო პროცესზე დავით ამაშუკელმა, რომელიც იმ ღამით ოცმეთაურ რობერტ პანიევის (შარაძის საქმე – რედ.) მოვალეობას ასრულებდა, განაცხადა, რომ მათმა ეკიპაჟმაც მიიღო შეტყობინება. დიალოგიც გაიმართა. როგორც ამაშუკელი ამბობს, 104-ე ეკიპაჟმა რაციით იკითხა, თუ ვინ იმყოფებოდა რუსთაველზე. თუმცა ამაშუკელის ეკიპაჟმა არ უპასაუხა, რასაც თავად ამაშუკელი ასე ხსნის: „როცა ასეთ შეკითხვას სვამენ, პასუხად ვეკითხებით, თუ რომელი მიმართულებით მიდის... მანქანა. ვალდებული ვიყავი, პასუხი ინფორმაციის მიღების შემდეგ გამეცა.“ ამაშუკელის თქმითვე, 104-ე ეკიპაჟს იმიტომ არ უპასუხა, რომ „არ იცოდა, რა ხდებოდა.“

სასამართლოს არ გაურკვევია, როგორ მოხდა, რომ პატრულის სხვადასხვა თანამშრომელმა სხვადასხვა ინფორმაცია მოისმინა მაშინ, როდესაც 104-ემ ერთი ინფორმაცია გადასცა. რომელი მოწმე ცრუობს? რატომ ვერ გაიგო ამაშუკელმა ის, რაც სხვებმა გაიგეს? იქნებ იმიტომ, რომ დაედასტურებინა აბუაშვილის მტკიცება, ხმის ჩახშობის გამო ინფორმაცია ვერ მიიღეს სხვა ეკიპაჟებმა და ამიტომ გავხდით იძულებული, ჩვენ გაგვეგრძელებინა დაუმორჩილებელი მანქანის დევნაო (ჩვენ მიერ მოძიებული საინტერესო დეტალი: მომხდარიდან მოკლე ხანში ამაშუკელი ოცმეთაურის თანამდებობაზე დააწინაურეს. ჩვენ ამ ფაქტის განმარტება ვთხოვეთ საპატრულო პოლიციის უფროს გიორგი გეგეჭკორს ზემოთ ხსენებულ შეხვედრაზე. პასუხად მივიღეთ, ამაშუკელის ამ თანამდებობაზე დანიშვნის წერილობითი ფორმა მანამდეც არსებობდა, უბრალოდ, დამტკიცებული არ იყოო)?

ერთი სიტყვით, აშკარაა, რომ სასამართლომ მოწმეთა ურთიერთგამომრიცხავი ჩვენებები რეაგირების გარეშე დატოვა. ამით კი, ფაქტობრივად, უარი თქვა იმის დადგენაზე, რამდენად მართლზომიერად მოიქცა 104-ე ეკიპაჟი, როცა თავად განაგრძო დაუმორჩილებელი მანქანის დევნა - სასიკვდილო ფინიშამდე!

გაქცევა - ისევ ურთიერთგამომრიცხავი ვერსიები

ყველაზე საინტერესო და საბედისწერო მომენტი ამის შემდეგ დგება. გამცემლიძის მანქანა ბორდიურზე ავარდა (მაკდონალდსის ზედა ქუჩა ქვაფენილით არის მოკირწყლული), როგორც ჩანს, ამის შემდეგ გამცემლიძემ მანქანა ადგილიდან ვერ დაძრა და იქვე მიატოვა. აქ უკვე გაქცევის ორ ვერსიას ვაწყდებით:

1. პატრულების თქმით, მანქანიდან გადმოსული გამცემლიძე ქვემოთ დაეშვა და იქვე, ხელმარჯვნივ, საცხოვრებელი ბინების ეზოში შევარდა. გარაჟებს შემოუარა და უკან მდებარე ჩიხში შევიდა. შემდეგ ისევ უკან დაბრუნდა, სადაც ეზოში შემოსულ აბუაშვილს შეეჩეხა.

2. საბრალდებო დასკვნაში კი წერია, რომ მანქანიდან გადმოსულმა გამცემლიძემ „გადაირბინა იქვე მდებარე ავტოფარეხის სახურავზე, შეეცადა, მიმალულიყო ზანდუკელის ქუჩა N2-ში მდებარე ეზოში.“

სასამართლოს ბევრი სხვა გარემოების მსგავსად არც ამ წინააღმდეგობრივი გარემოებებისთვის მიუქცევია ყურადღება.

გასროლა

პატრულები თავიანთ ჩვენებებში ამბობენ, რომ გამცემლიძეს ეზოში მანქანით შეჰყვნენ. მანქანიდან პირველი აბუაშვილი გადმოვიდა, რომელმაც მაკაროვის სისტემის ცეცხლსასროლი იარაღი საბრძოლო მდგომარეობაში მოიყვანა და გაქცეულს გაჩერებისკენ მოუწოდა. აბუაშვილი იმასაც ამბობს, თითქოს გამცემლიძე გააფრთხილა, რომ დაუმორჩილებლობის შემთხვევაში, მის მიმართ „შესაბამისი ზომები იქნებოდა განხორციელებული“.

აბუაშვილს კიდეც რომ შესძლებოდა სასამართლოსთვის იმის დამტკიცება, თითქოს გაქცეული მოქალაქე სროლამდე სიტყვიერად გააფრთხილა, სასამართლოს მაინც უნდა დაეყენებინა საკითხი მის მიერ პოლიციის შესახებ კანონის მე-13 მუხლის მე-5 ნაწილის სრულყოფილად შეუსრულებლობის გამო. კანონში წერია: „ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენებას წინ უნდა უძღოდეს სიტყვიერი გაფრთხილება მისი გამოყენების შესახებ. აუცილებლობის შემთხვევაში შეიძლება გამაფრთხილებელი გასროლა.“

გამაფრთხილებელი გასროლა არ ყოფილა. რატომ? არც ის დასტურდება, რომ დევნის პროცესში პატრულის თანამშრომლებს ციმციმა და „სირენა“ ჰქონდათ ჩართული. მაშ რა გამოდის? რომ საპატრულო პოლიციას ჰქონია პრაქტიკული უფლება, დაუმორჩილებლობის ნებისმიერ შემთხვევაში ესროლოს მოქალაქეებს? თუკი პოლიციელები ასეთ პრაქტიკას ეწევიან და სასამართლოსაც არ აქვს ამაზე რეაქცია, მაშ ვისთვისღა არსებობს კანონები, რომლებიც პროფესიული ქცევის წესებს აყალიბებენ?

აბუაშვილის ჩვენებაში არის ერთი მნიშვნელოვანი დეტალი, რომლისთვისაც სასამართლოს ასევე არ მიუქცევია ყურადღება. იგი ამბობს, რომ მას შემდეგ, რაც გამცემლიძე ჩიხში შევიდა და წინ გასაქცევი აღარ ჰქონდა, უკან მობრუნდა და მისი მიმართულებით შეიარაღებული გამოემართა: „მოულოდნელად გამცემლიძე ჩიხიდან გამოვარდა და ჩემკენ წამოვიდა. ჩვენ შორის შეჯაჯგურება მოხდა. სწრაფი მოძრაობით მარცხენა ხელით მარცხენა მხარში ხელი მოვკიდე და ჩემკენ შემოვატრიალე ზურგით. კვლავ ვუბრძანე, რომ დაგვმორჩილებოდა, მაგრამ იგი წინააღმდეგობის გაწევას განაგრძობდა და ხელიდან გასხლტომას ცდილობდა. იმ დროს, როცა მის დაკავებას ვცდილობდი, გასროლის ხმა გავიგონე. წამიერად შეწყვიტა წინააღმდეგობის გაწევა. წაიქცა."

ერთი სიტყვით, აბუაშვილის თქმით, გასროლის მიზეზი შეჯაჯგურება ხდება, შეჯაჯგურებისა კი - ჩიხში მოქცეული გამცემლიძის უკან მობრუნება და აბუაშვილთან პირისპირ შეტაკება.

მაგრამ ამ ჩვენებას თავდაყირა აყენებს გამცემლიძის დედის, ქალბატონი გულიკოს, ვერსია, რომელიც, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, ბრალდების მხარემაც გაიზიარა. მისი მტკიცებით, გიორგი ამ ეზოს კარგად იცნობდა. ის, სწორედ, იმიტომ აირჩია, რომ იცოდა, ამ ეზოდან იყო მეორე გასასვლელი. ამ გასასვლელამდე კი უმოკლესი გზით მაშინ მივიდოდა, თუ შევიდოდა არა ეზოში, არამედ იქვე მდგარი ავტოფარეხის სახურავზე გადაირბენდა. დედის მტკიცებით, გიორგი ასეც მოიქცა. სახურავზე ავიდა და, სწორედ, მაშინ ესროლეს.

ჩვენ დავინტერესდით და ვნახეთ ეს ეზო. იმაშიც დავრწმუნდით, რომ ადამიანი, რომელიც იცნობს აქაურობას და მეორე გასასვლელისკენ სურს გაქცევა, მართლაც, ავტოფარეხის თავზე გადაირბენს, რადგან მის გადაღმა უკვე მეორე კარია, მით უმეტეს, რომ ავტოფარეხზე ასვლა ძალზე მარტივად შეიძლება და ეს ჩვენც კი არ გაგვჭირვებია ჟურნალისტური ექსპერიმენტის ჩატარების დროს. მაშ, რატომ შევიდოდა გამცემლიძე ეზოში? რატომ გაირთულებდა გაქცევას? და თუ ეზოში კი არ შეირბენდა, არამედ ავტოფარეხის თავზე გადაირბენდა, როგორღა შეეჩეხებოდა აბუაშვილს? როგორღა დაიწყებოდა მათ შორის ჯაჯგური და როგორ გავარდებოდა ტყვია?

ამ კითხვებს სასამართლომ ვერ უპასუხა. ერთი რიგითი ექსპერიმენტის ჩატარებაც კი არ ისურვა, რაც დაეხმარებოდა ორი განსხვავებული ვერსიიდან ჭეშმარიტის არჩევაში. სამწუხაროა, რომ ამ ინსტანციაში ხშირად მოიხსენიებენ ჟურნალისტებს დილეტანტებად. საინტერესოა, რას იტყოდნენ ისინი ექსპერიმენტის იდეის თაობაზე, რომელიც მათ, სიმართლის „პროფესიულ დამცველებს“ კი არა, ჟურნალისტებს ეწვიათ?

სხვათაშორის, ალტერნატიული ექსპერტიზაც, რომელიც მოკლულის ოჯახმა საკუთარი ინიციატივით ჩაატარა, სროლის დეტალების დასადგენად რეკომენდებულად მიიჩნევს ექსპერიმენტის ჩატარებას. ასევე ფიქრობენ დამოუკიდებელი ექსპერტები. მათი აზრით, მხოლოდ ამ გზით შეიძლება, მეტ-ნაკლები სიზუსტით დადგინდეს მსროლელისა და სროლის ობიექტის ურთიერთგანლაგება - პოზები და გასროლის მომენტი. ამ დეტალებზე თავის ჩვენებაში არაფერს ამბობს აბუაშვილი და, ექსპერტების აზრით, უცნაურია, რომ არც მოსამართლე ითხოვს მათ დაკონკრეტებას. ჯერჯერობით როგორც საგამოძიებო, აგრეთვე ალტერნატიული ექსპერტიზის შედეგად ის დადგინდა, რომ სროლა განხორციელებულია დაახლოებით 5 სმ-ის სიშორიდან, ქვემოდან ზემოთ, მაგრამ სად? ეზოში (რასაც აბუაშვილი ამტკიცებს) თუ ავტოფარეხის თავზე (როგორც დედა ვარაუდობს), რომელზე ავარდნილ გამცემლიძესაც შესაძლოა, აბუაშვილიც აჰყვა? სასამართლოს ეს არ დაუდგენია.

მოწმე ჩვენებას ცვლის

ოთარ თენეიშვილი შემთხვევის ადგილას მდგარ კორპუსში ცხოვრობს. წინასწარი გამოძიებისთვის მიცემულ ჩვენებაში იგი ამბობს, რომ, როცა გასროლის ხმა გაიგონა, ფანჯარას მივარდა და გარეთ გაიხედა. შემთხვევის ადგილი კარგად იყო განათებული და მან გარკვევით დაინახა ავტოფარეხის წინ დაგდებული ადამიანის სხეული. ამავე ჩვენებაში იგი აზუსტებს: ეზო ისე კარგად იყო განათებული, რომ ამ შუქზე სამართალდამცავებმა იმ ღამეს ოქმიც ბრწყინვალედ შეადგინეს.
ამდენად, მის მიერ დანახული დამაჯერებლად უნდა ჩაითვალოს.

ჩვენი საგამოძიებო ჯგუფი ბატონ ოთარს რამდენჯერმე შეხვდა და აუდიოფირზე ჩაწერა მასთან საუბარი. საუბრის დროს ჩვენმა რესპოდენტმა ასე გაიხსენა იმ ღამეს მომხდარი: მან ფანჯრიდან გარკვევით დაინახა ავტოფარეხის წინ დავარდნილი მიცვალებული და მოგვიანებით - ისიც, რომ პოლიციის ფორმაში ჩაცმულ სამ ადამიანს მიცვალებული სტომატოლოგიურისკენ გადაჰყავდა.

ჩვენმა საგამოძიებო ჯგუფმა ერთგვარი ექსპერიმენტი აქაც ჩაატარა: მისი საძინებელი ოთახის ფანჯრიდან, მართლაც, ხელისგულივით ჩანს მთელი ეზო და ავტოფარეხიც - მიმდებარე ტერიტორიით. განათების შემთხვევაში, მართლაც, შეუძლებელია, ვერ დაინახო ავტოფარეხთან დაგდებული ადამიანის სხეულის ზომის ნებისმიერი საგანი.

მკითხველს ვთავაზობთ თენეიშვილის საუბრის აუდიოჩანაწერს: „იმ ღამით გვიან დავწექი; ახლად ჩაძინებული კი, ძლიერი შეჯახების ხმამ გამომაღვიძა. მაშინვე ფანჯარას ვეცი და ეზოში გავიხედე. დავინახე, ორი კაცი მაკდონალდსიდან ზემოთ, ზანდუკელის ქუჩისკენ, მორბის. ამ დროს გასროლის ხმა გავიგონე. ერთმა გზა გააგრძელა, მეორე კი ავტოფარეხის სახურავზე გადაძვრომას შეეცადა, გაიარა და სახურავიდან გადმოვარდა. საცვლებისამარა ვიყავი, ამიტომ სახლში შევედი, რომ ტანთ ჩამეცვა. როცა გამოვედი, დავინახე, გამცემლიძეს სამი პოლიციელი სტომატოლიგიური კლინიკისკენ მიათრევდა.”

თენეიშვილმა იგივე გაიმეორა სასამართლო პროცესზეც. მაგრამ პროკურორმა შენიშნა, რომ მოწმის მიერ წინასწარი გამოძიებისა და სასამართლოსთვის მიცემულ ჩვენებებს შორის განსხვავება იყო. მოითხოვა პირველი ჩვენების გამოქვეყნება. აღმოჩნდა, რომ თენეიშვილი თავდაპირველ ჩვენებაში ამბობდა, დავინახე, ავტოფარეხიდან გადმოვარდნილი ადამიანი ცოტას მოძრაობდაო. აგრეთვე ამბობდა, მისი გადაადგილების მომენტი არ დამინახავსო. არაფერს ამბობდა იმის შესახებაც, რომ ავტოფარეხის სახურავზე პოლიციელების მიერ იარაღის დაგდების ფაქტი დაინახა.

ერთი შეხედვით, თენეიშვილის მიერ სასამართლოსთვის მიცემული ჩვენება დაზარალებულის სასარგებლოდ გამოიყურება, მაგრამ ეს - მხოლოდ ერთი შეხედვით. სინამდვილეში, ჩვენების ზოგიერთი დეტალის შეცვლა საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ სასამართლოს იგი საერთოდ აღარ მიეღო მხედველობაში და დაზარალებულის მხარეს ერთადერთი საიმედო მოწმე დაეკარგა.

სასამართლოს ყურადღება არ მიუქცევია იმისათვის, რომ თენეიშვილი პროცესზე მეტად არაადეკვატურად იქცეოდა. როდესაც პროკურორმა ჰკითხა, მის მიერ მიცემული ჩვენებებიდან რომელი იყო სწორი, უპასუხა, ორივეო. ასევე უცნაური პასუხი მიიღო ადვოკატმა, როცა თენეიშვილს ჩაეკითხა, დღისით დაგკითხეს თუ ღამეო. არ მახსოვსო, უპასუხა თენეიშვილმა.

თენეიშვილის არაადეკვატურობას სასამართლომაც არაადეკვატურად უპასუხა. წესით, სასამართლოს, ბრალდების ან დაზარალებული მხარის შუამდგომლობით, ურთიერთგამომრიცხავი ჩვენებების გამო თენეიშვილის სს პასუხისმგებლობის საკითხი უნდა დაეყენებინა. თუმცა, შუამდგომლობა არც ერთ მხარეს არ დაუყენებია. პროკურორმა განაცხადა, რომ ამაზე იმსჯელებდნენ. ხოლო მოკლულის ოჯახის ადვოკატმა განგვიცხადა, რომ ამ საკითხს იგი განაჩენის სარეზოლუციო ნაწილის აღების შემდეგ მიხედავდა და პროკურატურაში განცხადებას შეიტანდა თენეიშვილის წინააღმდეგ.

რატომ შეცვალა მოწმემ ჩვენება? ამაზე სხვადასხვა ვერსია არსებობს და ერთ-ერთი მათგანი, რომელიც მოკლულის ოჯახს ეკუთვნის, ასეთი გახლავთ: პროკურატურა თენეიშვილთან გარიგებაზე წავიდა. მას ჩვენება შეაცვლევინეს, რათა შედეგად ის მომხდარიყო, რაც მოხდა: ბრალდებულის ადვოკატმა, მირდატ ქამადაძემ თენეიშვილის ჩვენებების ბათილად ცნობა მოითხოვა – მათში არსებული სხვაობების გამო. ათწუთიანი ფიქრის შემდეგ ადვოკატს პროკურორიც დაეთანხმა. შემდეგ მოსამართლემ ადვოკატის შუამდგომლობა დააკმაყოფილა და თენეიშვილის ჩვენება ბათილად ცნო.

სხვათაშორის, სასამართლო პროცესის ფინალში რაღაც უცნაურის მოლოდინი არსებობდა. სასამართლო პრაქტიკა ცხადყოფს, რომ ხელოვნურად გაჭიანურებული პროცესები დროის მოსაგებად სჭირდებათ მათ, ვისაც პროცესების გაჭიანურება შეუძლიათ. გამცემლიძის სასამართლო ბევრჯერ გადაიდო. ხან აბუაშვილის ადვოკატი ხდებოდა ავად (არადა, მეორე დღეს სხვა პროცესზე ნახულობდნენ), ხან პატიმარს ეშლებოდა კუჭი და ვერაფრით შველოდნენ. მოკლედ, პროცესის გადადების მიზეზები არ ილეოდა

რატომ ჭიანურდებოდა სასამართლო? იქნებ, მართლაც, თენეიშვილის გადაბირებას სჭირდებოდა დრო? თენეიშვილის ჩვენებას ხომ პროკურატურა ჩიხში შეჰყავდა.

სათვალე - ნივთმტკიცება დაკარგულია

სასამართლოს არ გაუმახვილებია ყურადღება ძიების პირველივე ეტაპზე დაშვებულ უდიდეს დარღვევაზე. ეს შემთხვევის ადგილის დათვალიერებისას მოხდა. თუმცა, კანონის თანახმად, როცა ადამიანის სიცოცხლის ხელყოფა ხდება, შემთხვევის ადგილზე ძებნას პროკურატურის თანამშრომლები ახორციელებენ, ამჯერად ასე არ მომხდარა. შემთხვევის ადგილი ორად გაყვეს. ეზო პროკურატურის წარმომადგენლებმა დაათვალიერეს, ავტოფარეხის სახურავი კი - შსს-ის თანამშრომლებმა, თუმცა ამის უფლება არ ჰქონიათ. რატომ მოიქცა ასე შსს? შესაძლოა, პროკურატურა არ წავიდა ყალბი ნივთმტკიცების შექმნაზე ან არსებულის გაქრობაზე? სამაგიეროდ, წავიდა გაჩუმებაზე, თუკი ამას შსს გააკეთებდა? ასე იყო თუ ისე, უკანონო დათვალიერებას შემთხვევის ადგილიდან მოკლულის კუთვნილი სათვალის გაქრობა მოჰყვა. ამის გამო გამომძიებელს მხოლოდ საყვედური გამოეცხადა.

იმ დღეს გამცემლიძის მზის სათვალე სტომატოლოგიური კლინიკის წინ მდებარე ტერიტორიიდან ტყვიის მასრასთან ერთად ამოიღეს და ეს ფაქტი შეტანილია დათვალიერების ოქმში. მაგრამ სულ მალე სათვალე გაუჩინარდა. რა უნდა იყოს ამის მიზეზი? სასამართლოს შეეძლო ამის გარკვევა, მაგრამ არ გაურკვევია: როგორ მოხვდა შუაღამის 2 საათზე სასიკვდილოდ დაჭრილი კაცის გვერდით მზის სათვალე? მზის სათვალით ღამით ხომ არავინ დადის? გამცემლიძის ოჯახის წევრები, მეგობრები, ახლობლები ამტკიცებენ, რომ გიორგის არ ჰქონია სათვალის შუბლს ზემოთ გაკეთების ჩვევაც. ის სათვალეს ყოველთვის „ბარდაჩოკში“ დებდა. მაშ, როგორ აღმოჩნდა იგი ქუჩაში, ძირს დაცემული გამცემლიძის გვერდით? როგორ გადმოვიდა იგი მანქანიდან და როგორ დაიკავა ადგილი პატრონის გვერდით? ვინ მიეხმარა ამაში გამცემლიძის სათვალეს? რა კავშირი აქვს ამ უცნაურ ტრაექტორიას პოლიციელების მიერ შემთხვევის ადგილის უნებართვო დათვალიერებასთან? იქნებ ის, რომ მათ დაევალათ სათვალეზე სავარაუდო თითის ანაბეჭდების წაშლა?

სიტყვა ეძლევა განსასჯელის ადვოკატს

ამ სასამართლოს მეტად მოულოდნელი ფინალი აღმოაჩნდა: დარბაზი გულისწყრომით ისმენდა განაჩენს. დაზარალებულ მხარეს პროცესი უკვე დატოვებული ჰქონდა. და როცა ირგვლივ მიმოვიხედე, რათა დამენახა ის, ვინც მიცვალებულს სასამართლო ასე მშრალზე მოუგო, შევშფოთდი, მასაც ისეთივე უკმაყოფილო სახე ჰქონდა, როგორიც ყველას. ეს მკვლელის დამცველი გახლდათ. მირდატ ქამადაძეს ვკითხე: არ ხართ კმაყოფილი?
- სულაც არ ვარ კმაყოფილი. ვფიქრობ, რომ პირობითი სასჯელიც საკმარისი იქნებოდა. რა საჭირო იყო ციხე? თუმცა, ჯერჯერობით არ გადამიწყვეტია, განაჩენს გავასაჩივრებ თუ არა.

ჟურნალისტური გამოძიების ხელმძღვანელ

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
უკანონობა სიჩუმეში

ხელისუფლება ყველაზე მიმზიდველი და სარფიანი ბიზნესია ნებისმიერ ქვეყანაში, განსაკუთრებით კი პოსტსაბჭოურ სივრცეში. მას არც ერთი საათი, არც ერთი წუთი არ შეუძლია არსებობა შესაბამისი კაპიტალდაბანდებების გარეშე. მით უმეტეს, ფინანსური კრიზისის პირობებში, რომელიც აურაცხელ სახსარს მოითხოვს. ისმის კითხვა, რა კაპიტალით არსებობს ჩვენი სახელმწიფო სისტემა? პასუხი ნათელია – რეგულარული უცხოური ფინანსური დახმარებების ხარჯზე. საერთაშორისო ინსტიტუტების "სიმპათია” ქართული ხელისუფლების მიმართ გამყარებულია მრავალმილიარდიანი სესხით, რომელიც ჩვენი შთამომავლების თავსატეხი გახდება.

იმ სახელმწიფოთა რიცხვი, ფინანსური თვალსაზრისით მსოფლიოს ექსპლუატაციას რომ ეწევა, მინიმუმამდე შემცირდა, ექსპლუატირებულ ქვეყანათა რაოდენობა კი გაიზარდა და, ამავდროულად, აისახა ამ სახელმწიოების შიდაპოლიტიკურ პროცესებზე.

თავი უნდა დავაღწიოთ ილუზიების ტყვეობას და გვეყოს ვაჟკაცობა, თვალი გავუსწოროთ რეალობას, ვაღიაროთ, რომ იმედია დროებით, მაგრამ მაინც აღმოვჩნდით დამოკიდებული მთლიანად გარედან მართულ პირებზე, რომლებიც სიკეთეს განუდგნენ. გზა გაუხსნეს რა ბოროტებას, მათი მფარველები, ალბათ, არც კი დაფიქრებულან, რომ არ შეიძლება მიანდო საპასუხისმგებლო საქმე ადამიანებს, რომელთაც არ გააჩნიათ შინაგანი ზნეობრივი ბარიერი. მათ, ვინც თავს ხალხის ხელახლა აღზრდის, ხოლო მოუთვინიერებელთა დათრგუნვის უფლება მისცა. მათ, ვინც ადამიანებს ტანჯავს ციხეებში, ტანჯავს "მათ მიერვე მიღებული კანონებით”, ტანჯავს არა ერთეულებს და ათეულებს, არამედ ასობით და ათასობით ადამიანს, ვინც პროფესიად აქცია ზეწოლა და ამ მიზნით ათიათასობით `სპეციალისტს” ამზადებს.

ისღა დაგვრჩენია, აღშფოთება გამოვხატოთ იმის ხილვისას, თუ როგორ ებრძვიან ადამიანები საკუთარ ფანტაზიებს, როგორ ამსხვრევენ თავიანთ გამონაგონს და, ამავე დროს, გაცხარებით ამტკიცებენ, რომ ანადგურებენ მეტოქეს.

ორიდან ერთია: ან თავს იტყუებენ, ან ანგარიშმიუცემლად ირჯებიან, გულუბრყვილოდ სწამთ, რომ ხალხს არ შეუძლია სიცრუის ზღვაში ჭეშმარიტების მარცვლის პოვნა და ამიტომ მიაჩნიათ, რომ საზოგადოება ხმას არ ამოიღებს. მაგრამ ამ გზით საკუთარი უვიცობის გარდა ვერაფერს დაამტკიცებ.

პროვოკაცია – ნებისმიერი ხელისუფლების ნაცადი ხერხია, მაგრამ, ცივილიზებულ სამყაროში ჩინოვნიკები მას არსად ისე თავხედურად და შეუზღუდავად არ მიმართავენ, როგორც ჩვენთან. აღსაქმელად ძნელია, მაგრამ ფაქტია და ამის შენიღბვა ყველაზე დახვეწილი პიარითაც კი შეუძლებელია.

აღსანიშნავია, რომ მზარდი ფინანსური კრიზისის პირობებში, ხელისუფლებას, რომელიც ვალდებულია საგარეო ვალების მომსახურების პროცენტები იხადოს, აღთქმებისა და დაპირებების მიუხედავად, ისღა დარჩენია, რეპრესიული აპარატის გამოყენებით, კვლავაც ხალხისგან ამოიღოს ფული.

ამან კი შესაძლოა მოსახლეობის საპროტესტო მუხტის ზრდა და, შედეგად, პოლიტიკური კრიზისი გამოიწვიოს.

და ჩვენ, ვისაც სიდუხჭირემ მრავალი დამცირება გვაგემა, სამწუხაროდ, კვლავ მოგვიწევს დაპირისპირებისათვის მზადება. პოლიტიკურ ბრძოლაში კი სწორედ საერთო-საქვეყნო ინტერესებმა უნდა გაგვაერთიანოს.

კრიზისი ხელისუფლებაში – ესაა დაძაბული, ღია ბრძოლა ძალაუფლებისთვის. საზოგადოება ამ კრიზისს არა ფორმალურად, არამედ პრაგმატულად უნდა მიუდგეს.

მთავარი ამოცანაა – ხალხი დარწმუნდეს ძირეული ცვლილებების აუცილებლობაში. სადღეისოდ, დიდი სურვილის მიუხედავად, საზოგადოება სათანადოდ არ არის მზად არსებული ვითარების შესაცვლელად. ამიტომ პოლიტიკურმა სპექტრმა მოსახლეობის ყველა ფენას უნდა განუმარტოს, რომ ხელისუფლებიდან დილეტანტების მოუშორებლად ქვეყანას პერსპექტივა არ გააჩნია.

თუ შევთანხმდებით, რომ კრიზისი ძალაუფლებისთვის ბრძოლაა, დროა საზოგადოებამ უპასუხოს კითხვას: რომელი პოლიტიკური ძალა უნდა მოვიდეს ხელისუფლებაში?

უეჭველია, რომ არ შეიძლება კვლავაც ავირჩიოთ გარედან მართული ხელისუფლება.

პოლიტიკოსთა ერთი ნაწილი არ ურიგდება ხელისუფლებას და ცდილობს მოამზადოს პირობები მის შესაცვლელად. მაგრამ არიან ისეთებიც, ჩინოვნიკებთან რომ თანამშრომლობენ და, უფრო მეტიც, ფარულად ებრძვიან მათ, ვინც ხელისუფლების უპირობოდ გადადგომის მომხრეა. როგორც ჩანს, მათ ეიმედებათ, რომ ავტორიტარიზმი თანდათან შესუსტდება და ახალი პოლიტიკური ძალების ინტერესებს გაითვალისწინებს. ასეთი მოსყიდული ოპოზიცია ვერ გახდება ამ პროცესების მამოძრავებელი ძალა და, მით უმეტეს _ ლიდერი.

ასევე დაუშვებელია, რომ ჩვენი საზოგადოების ცხოვრებაში რეფორმების აუცილებლობაზე მოსთქვამდეს ის პოლიტიკური ისტებლიშმენტი, რომელმაც ქვეყანა სავალალო მდგომარეობამდე მიიყვანა.

მიზნის მისაღწევად არ გვჭირდება უსაგნოდ მოლაყბეები, რომლებიც, გარკვეული საფასურის სანაცვლოდ, მზად არიან მოვლენები უმაღლეს მოხელეთა სურვილისამებრ განავითარონ. დროა გამოჩნდნენ საქმიანი ადამიანები, ვისაც კარგად აქვს გააზრებული, რომ ქვეყანის ხელისუფლების უმთავრესი ამოცანაა ეროვნული ინტერესების დაცვა.
უკანონობა სიჩუმეში არ აღიკვეთება. პირიქით, დუმილი ნოყიერ ნიადაგს უქმნის და აძლიერებს მას. ქვეყანაში თვითნებობის აღსაკვეთად, არა მხოლოდ უნდა გავაცნობიეროთ პროფესიონალების საჭიროება, არამედ ვისწავლოთ მათი მოსმენა, მათი აზრის დაფასება და გაზიარება. ერთად უნდა ვეძიოთ გზები მიზნის მისაღწევად, ვიბრძოლოთ და დავძლიოთ სირთულეები.

ნუ დავივიწყებთ, რომ ცა ყოველთვის არ არის უღრუბლო.

ტატო ლასხიშვილი გაზეთ “სვობოდნაია გრუზიას” მთავარი რედაქტორი
2009.01.30 13:33

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
Propagandaschlacht um Unteroffizier Gluchow

Von Moritz Gathmann, Moskau

Für die russischen Medien ist er ein Vaterlandsverräter, für Georgien ein Trumpf im Propaganda-Krieg: Alexander Gluchow, 21, desertierte aus der russischen Armee und sucht Asyl bei Gegner Georgien. Wurde er entführt, beim Drogenhandel ertappt - oder floh er vor Hunger und Kälte?
ANZEIGE

"Dauernd Interviews", sagt Alexander Gluchow und schüttelt den Kopf. Er sei nicht einmal dazu gekommen, sich Tiflis anzuschauen! Alle wollen will ihn jetzt treffen, diesen kurzgeschorenen, einfach gestrickten jungen Mann aus der russischen Provinz: Kamerateams aus dem Westen, russische Zeitungsjournalisten, die Georgier sowieso.

Georgischer TV-Beitrag über Gluchow: Manches wirkt abgelesen, beim Burger-Essen in Tiflis aber blüht der Russe auf (Video siehe unten)

Georgischer TV-Beitrag über Gluchow: Manches wirkt abgelesen, beim Burger-Essen in Tiflis aber blüht der Russe auf (Video siehe unten)
Nur das russische Fernsehen hat bisher nicht angefragt. Kein Wunder: Für die russische Öffentlichkeit ist der Unteroffizier ein Vaterlandsverräter. Denn der junge Russe ist Mitte Januar von seiner Einheit in Südossetien desertiert – und bittet nun beim Kriegsgegner Georgien um Asyl.

Etwa zwei Wochen ist es her, dass Gluchow endgültig die Nase voll hatte von der russischen Armee: Von seinem Kommandeur, der ihn triezte, von dem löchrigen Zelt, in dem er wochenlang leben musste, von den fehlenden Waschmöglichkeiten. Das Essen sei nicht nur schlecht, sondern auch stets zu wenig gewesen: "Nie bin ich satt geworden", beschwert er sich gegenüber jedem Journalisten, der ihn nach seinen Beweggründen für die Desertion fragt.

Also floh er aus seiner Position in Alchagori und ging ins Tal, ins nächstbeste Dorf. Zehn Tage genoss er dort die Gastfreundschaft der ossetischen Bewohner, dann machte er sich zu Fuß auf den Weg nach Tiflis. Auf dem Weg sammelten ihn allerdings georgische Polizisten ein – und schon in den Abendnachrichten wurde ganz Georgien ein ausgelaugter russischer Soldat präsentiert, der Präsident Michail Saakaschwili um Asyl bat. Besonders delikat: Gluchow behauptete, seine Einheit sei schon im Juni 2008, also zwei Monate vor Kriegsausbruch, in Südossetien stationiert worden.

Medialer Schlagabtausch

Die Propagandaschlacht zwischen Georgien und Russland, die während des Krieges in Südossetien im August ihren Höhepunkt erlebte, geht also in die nächste Runde. Und offenbar ist den Georgiern mit Gluchow ein echter Coup gelungen: Denn während Vertreter des russischen Verteidigungsministeriums in ersten Reaktionen die Meldung als Provokation bezeichneten und versicherten, in Wirklichkeit sei ihr Unteroffizier vom georgischen Geheimdienst entführt worden, aß Gluchow in einer McDonald's-Filiale in Tiflis Hamburger und wies gegenüber Journalisten die Erklärungsversuche der russischen Militärs zurück.

Der 21-jährige Gluchow stammt aus der russischen Provinz, ließ sich nach der Schule zum Programmierer ausbilden und meldete sich Ende 2007 zum Wehrdienst. Bis zum Ende seiner Militärzeit blieben also nur noch wenige Monate. Gluchows Mutter zeigt deshalb wenig Verständnis für das Verhalten ihres Sohnes. "Er hat sich nie beschwert", sagte sie dem Radiosender "Echo Moskwy". Alexander aber plant nun sogar seine Zukunft in Tiflis: Er habe mit seinem Beruf dort bessere Perspektiven. Das georgische Innenministerium signalisierte bereits Einverständnis. Nach Russland zurückkehren will der Russe erst, wenn sich dort "alles gelegt hat."

Zurückgebliebener Programmierer?

Das dürfte sich hinziehen. Während kein einziger russischer Fernsehsender das Thema bislang erwähnte, bemühen sich regierungsnahe Zeitungen, die Propagandaniederlage einzugrenzen. Die "Komsomolskaja Prawda" nennt ihn einen "Feigling und Vaterlandsverräter" und zitiert anonyme Quellen, die Gluchow beschuldigen, in Südossetien mit Drogen gehandelt zu haben. Die "Iswestija" erwies sich als besonders findig und veröffentlichte das Ergebnis einer Medizinerkommission, die den achtjährigen Gluchow untersucht hatte: Die Ärzte diagnostizierten damals neben einer Aufmerksamkeitsstörung mehrere Entwicklungsmängel und steckten den kleinen Alexander in eine Klasse für "Kinder mit zurückgebliebener psychischer Entwicklung."

MEHR ÜBER...
Südossetien Russland Georgien Tiflis Alexander Gluchow Asyl Michail Saakaschwili
zu SPIEGEL WISSEN
Aber Gluchows Berichte von den miesen Lebensbedingungen der Soldaten in Südossetien sind mehr als die Klagen eines verwöhnten Jungen, als die die russischen Medien sie bewerten.

Ella Poljakowa von der Organisation "Soldatenmütter St. Petersburgs", die sich vor kurzem ein eigenes Bild von der Lage der russischen Soldaten in Südossetien gemacht hat, bestätigt Gluchows Erzählungen: "Ich habe mit Jungs gesprochen, die im Dezember in löchrigen Zelten wohnen." Zudem seien dort Handgreiflichkeiten der Offiziere an der Tagesordnung. Warwara Pachomenko von der Bürgerrechtsorganisation Demos erzählt von Soldaten in Achalgori, die Besucher an den Kontrollposten nach Benzin fragten, um ihr Essen aufzuwärmen. In Achalgori war auch der flüchtige Gluchow stationiert.

Schon im November, wenige Monate nach dem Ende der Kampfhandlungen, hatten die russischen Soldatenmütter einen Skandal öffentlich gemacht: Mehr als 200 russische Soldaten, deren Dienstzeit schon abgelaufen war, konnten aus Südossetien nicht in die Heimat zurückkehren. Erklärungen erhielten die Soldaten nicht von ihrer Armeeführung. Offenbar gab es Probleme mit dem Truppennachschub.

Im August 2008 kam es in der von Georgien abtrünnigen Republik Südossetien zu einem bewaffneten Konflikt zwischen Russland und Georgien. Beide Seiten schieben sich bis heute die Verantwortung für den Ausbruch des Krieges zu. Seit dem Ende des Konflikts sind in Südossetien mehrere tausend russische Soldaten stationiert.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
წაიკითხეთ რუსი სერჟანტი გულუხოვის ისტორია

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
Stunde Null PDF Drucken E-Mail
Von Robert Rethfeld
Sonntag, 1. Februar 2009
Etwa alle 75 Jahre wird die ökonomische Uhr auf null gestellt, damit die nachfolgenden Generationen eine Chance haben, den Wiederaufbau zu leisten.

Wie heißt es so schön im Lebenszyklusmodell der Generationen: Die erste Generation baut auf, die zweite Generation baut aus und die dritte Generation baut ab.

Nach der ersten Weltwirtschaftskrise (Tiefpunkt: 1857) folgte 75 Jahre später die zweite Weltwirtschaftskrise (Große Depression; Tiefpunkt: 1932). Aktuell sind bereits 77 weitere Jahre vergangen. Zwischen den Tiefpunkten der großen Finanzkrisen vergehen in der Regel zwischen 65 und 85 Jahren.

Die Generation, die jetzt an der Reihe ist, wird die Gelegenheit zum Aufbau haben. Und eine zweite wird folgen, die das Geschäft ausbauen wird. Die kreative Zerstörung gibt Raum für Neues. Die Krise bedeutet auch einen Neuanfang, ein Zurückdrehen der Uhr auf die Stunde Null.

Alles was die Politik jetzt tun kann, ist die Zeit bis zur Stunde Null für die Bevölkerung so verträglich wie möglich zu gestalten. Denn noch befinden sich Märkte, Wirtschaft und Gesellschaft auf der Seite des Abbaus, der Schrumpfung, der Deflation, des Deleveraging, der Bilanzverkürzung, der Veringerung von Risiken.

Die 24. internationale Kapitalanlegertagung in Zürich, die am 27. und 28. Januar im Vorfeld des Davoser Weltwirtschaftsgipfels stattfand, war von solchen Gedanken überlagert. Wie Thorsten Polleit, Chefvolkswirt von Barclays Capital, formulierte: Das Pendel schlägt zurück auf Interventionismus und Sozialismus.

Keine Bankanleihe wird ohne Staatsgarantie verkauft. Noch gesunde Banken erleiden Wettbewerbsnachteile, weil die Staatseingriffe den Wettbewerb verzerren. Die gesunden Banken werden selbst zu Bedürftigen. Als Mitglied der Friedrich-von-Hayek-Stiftung unterstrich Polleit die Worte Friedrich-von-Hayeks, dass „eine Gesellschaft, die den Wettbewerb beseitigt oder die Gewinne sozialisiert, die eigene Dynamik zerstört.“

Zur Lösung der Finanzkrise gab es von Thorsten Polleit den Vorschlag, den problematischen Teil des Anlagevermögens der Banken auf der Aktivseite der Bilanz einer Regierung einzubuchen. Diese „troubled assets“ werden an den Goldpreis gebunden. Im Gegenzug wird eine Ausgleichsforderung bei den Banken eingebucht. Eine Goldpreisbindung hätte den Vorteil, dass die Forderung so sicher wie das sprichwörtliche Fort Knox wäre. Wollte man alle „toxic assets“ mit physischem Gold absichern, würde der Goldpreis auf etwa 8.000 Euro steigen müssen.

Gegen einen solchen Vorschlag spricht u.a., dass Staaten über unterschiedlich hohe Goldbestände verfügen. Großbritanniens Premier-Minister Gordon Brown hat als UK-Finanzminister in den Jahren 1999 bis 2002 die Hälfte des Goldbestandes verkauft. Darüber lacht heute noch die ganze Welt. Alan Greenspan warnte die Briten damals:

„Gold repräsentiert noch immer das ultimative Zahlungsmittel. Im Jahr 1944 konnte Deutschland nur deshalb noch Material kaufen, weil es mit Gold bezahlte. Fiat-Money (also nicht durch einen Sachwert gedecktes Geld) wird im Extremfall von niemandem akzeptiert. Gold wird immer akzeptiert.“ http://tinyurl.com/39o2v7

Wie gering das Vertrauen in Fiat-Money im Einzelfall bereits ist, berichtete Tagungsleiter Philipp Vorndran (Flossbach & von Storch). Ein Bekannter bunkert Euro-Scheine. Aber nicht irgendwelche, sondern nur die mit X, P, und N vor der Seriennummer gekennzeichneten. Diese Buchstaben stehen für Deutschland, Niederlande und Österreich. Die Kredit-Spreads zwischen den einzelnen Mitgliedsstaaten des Euro-Systems weiten sich aus, so dass eine solche Unterscheidung als nicht ganz abwegig erscheint.

Den Zusammenbruch des Bankensystems und die Madoff-Erfahrung der US-Amerikaner könnte man auch als „The death of trust“ bezeichnen. Wer die Risiken von den Banken- auf die Staatsbilanzen transferiert haben möchte, sollte sich darüber im klaren sein, dass der Staat - als Garant unseres Geldsystems – diese Risiken nicht halten kann, ohne ebenfalls eine Vertrauensverlust zu erleiden.

Und für ein Finanzsystem, das auf reines Vertrauen (Fiat-Money) aufgebaut ist, ist ein Vertrauensverlust in den Staat fatal. Die Bürger werden sich etwas suchen, zu dem sie Vertrauen haben. Viele werden sich an das Greenspan’schen Motto halten („Gold wird immer akzeptiert“). Gold lässt sich immer in die Währung zurücktauschen kann, die gerade gilt.

Dennoch war die Einschätzung zu Gold nicht vorbehaltlos bullish. Paul van Eeden, Cranberry Capital Inc., fand, dass der Goldpreis anhand seines Bewertungsmodell derzeit den fairen Wert übertrifft. Man sollte jedoch bei fallenden Kursen physisches Gold nachkaufen. Seiner Meinung nach sei physisches Gold dem Kauf von Goldminenaktien vorzuziehen. Das Kapital für Junior-Minenaktien sei aufgrund der aktuellen Risikoaversion so gut wie nicht zu bekommen. Südafrikanische Minen sollte man vermeiden. Niemand möchte eine Goldpreisbindung, so Paul van Eeden. Aber: Ein ausschließlich auf Vertrauen basiertes Geldsystem bezeichnete er als „Schwachsinn“. Das aktuelle System sei bereits „so gut wie insolvent“.

Prof. Dr. Helmut Becker beleuchtete die aktuelle Finanzmarktsituation Japans. Japanische Banken halten nur geringe „Subprime“-Risiken. Dort gebe es auch keine Kreditklemme. Das Problem sei der steigende Yen, der die internationalen Kundenbeziehungen wegbrechen lässt. Japans GDP hängt zu 20 Prozent von den Exporten ab. In Japan herrschte sechs Jahre lang Nullzinspolitik. Eine solche Politik sei für Assekuranzunternehmen tödlich.

In Japan sind einige Lebensversicherer in Konkurs gegangen. Außerdem gilt: Die Sparer werden bei einer Nullzinspolitik benachteiligt. Von 660 Mrd. US-Dollar Carry-Trade-Volumen in 2007 sei aktuell nichts mehr übrig geblieben. Als Vorteile für Japan seien ein funktionierender Bankenapparat sowie ein niedriger Verschuldungsgrad der Unternehmen anzusehen. Allein Toyota verfügt über ein Barvermögen von 17 Mrd. US-Dollar.

Der derzeitige Star am Bärenhimmel, Nouriel Roubini, verkündete die Botschaft, dass der Abschreibungsbedarf für die US-Banken mittlerweile 3,6 Mrd. US-Dollar betragen würde. Bei einem derzeitigen Eigenkapital von 1,5 Mrd. US-Dollar sei das US-Banken-System insolvent. Das gleiche gelte für das Banken-System in Großbritannien. Dennoch sieht er die Risiken eines „Finanz-Meltdowns“ als „reduziert“ an.

Das Hoch in der US-Arbeitslosenquote beziffert er bei 9 bis 10 Prozent. Er sieht die USA in einer „Stag-Deflation“. Geringe Nachfrage und steigende Arbeitslosigkeit verhindert Lohnsteigerung und damit Inflation. Rohöl sieht er in einer Spanne von 30 bis 40 US-Dollar. Die Deflation sollte im gesamten Jahr 2009 anhalten. Häuser werden erst gekauft, wenn die Häuserpreise ihren Boden gefunden haben.

Gleichzeitig findet ein realer Schuldenanstieg statt. Die Antwort der Politik ist eine US-Neuverschuldung von 2 Bio. US-Dollar. Es drohen Staatsbankrotte. Roubini geht davon aus, dass US-Staatsanleihen unter diesen Umständen wenig gefragt sein werden: Die Zinsen dürften steigen. Das US-Finanzsystem müsse bereinigt werden: Die solventen Spieler müsse man am Leben erhalten, die konkursreifen Banken sollten fallen gelassen werden.

Schulden von Haushalten und Banken müssen in jedem Fall reduziert werden, und das notfalls durch „Vertragsbruch“. Die Kreditklemme könnte noch drei Jahre andauern. Die Aktienmärkte sollten aufgrund weiterhin desaströser Nachrichten unter Druck bleiben. Der S&P 500 könnte auf 500 bis 600 Punkte fallen. Banken sind nicht „to big to fail“, sondern „to big to fix“. Man denke nur an die Schweizer Banken, die im Verhältnis zum Schweizer BIP überdimensioniert erscheinen. Die Schulden müssten auf die Seite der Regierungen gebracht werden. Inflation kann keine Lösung sein, so Roubini. Die US-Sparquote müsse in den Bereich von 6 bis 8 Prozent gebracht werden. Obama sei positiv für den Markt. Wichtig sei eine nachhaltige Vertrauensbildung.

Eugen Keller und Mario Mattera, beide Bankhaus Metzler, gehen davon aus, dass in den USA die Deflation die Oberhand behalten wird. In Euroland sollte es eher keine Deflation geben. Die Erholung sollte L-förmig verlaufen. Im zweiten Quartal dürfte es zu einer „Scheinblüte“ kommen, im dritten Quartal dürfte sich die US-Wirtschaft wieder nach unten bewegen. Die Rating-Agenturen schauen derzeit intensiv auf die Staaten und deren Verschuldungsausweitungen.

Es dürfte zu weiteren Abstufungen kommen. Keller und Mattera gehen von einem Gesundschrumpfungsprozess aus, der fünf bis sechs Jahre andauern dürfte. Eine Reflationierung ist für die USA die wahrscheinlichste Variante. Für eine Schuldnernation wie die USA sei dies der beste Weg. In Europa – hier haben die Sparer das Oberwasser - wäre eine anhaltende Inflation ein schlechter Weg. Deshalb handeln Politiker gerechtfertigt unterschiedlich.

Für den Euro sollte dies eine gute Ausgangsposition sein. In den USA sind die Hauspreis-Risiken nur noch gering, in anderen Ländern wie z.B. Spanien sind sie höher. Die Zinsen am langen Ende dürften noch eine zeitlang niedrig bleiben. Der US-Dollar dürfte bewusst abgewertet werden, so die Metzler-Experten.

Auch Folker Hellmeyer von der Bremer Landesbank betonte die Risiken. Er sieht in dem Sterben der freien Märkte auch die Gefahr des Sterbens der Demokratie. Gold sollte weiter steigen. Für die Aktienmärkte war Folker Hellmeyer durchaus optimistisch: Sein Ziel für das zweite Halbjahr beträgt 5.700 bis 6.000 Punkte.

Felix Zulauf, Zulauf Asset Management, sieht den Verbraucher in einer drei bis fünf Jahre andauernden Phase des „Deleveraging“. Während die Banken in den USA über eine bessere Eigenkapitalausstattung als die europäischen Banken verfügen, ist in Europa der Konsument besser aufgestellt, so Zulauf.

Die Ausstattung der Banken mit Eigenkapital sei oberstes Gebot. Die US-Haushalte haben in der Krise einen durchschnittlichen Netto-Vermögensverlust von 20 Prozent hinnehmen müssen. Dies bewirke eine auf Jahre andauernde Verhaltensänderung der US-Verbraucher.

Der chinesische Markt bricht ein. Davon betroffenen sind etwa 350 Mio. Chinesen, die zwischenzeitlich ihren Lebensstandard verbessern konnten. Bei einfachen Arbeitern ist der Lohn zu 25% variabel, sodass deutliche Lohnverluste drohen. Dies dürfte für China politische Folgen haben. In der Schweiz würde eine vernünftige Eigenkapitalaustattung der UBS die Schulden der Eidgenossenschaft verdreifachen.

Zulauf geht aufgrund hoher Überkapazitäten nicht davon aus, dass die Inflationsraten steigen. Die Zinsen für US-Staatsanleihen dürften längere Zeit niedrig bleiben, während die Zinsen für Unternehmensanleihen anziehen sollten. Die Dollar-Nachfrage sollte hoch bleiben.

Der Kurs des Euro/Dollar dürfte in Richtung 1,20 fallen. Für den Euro kommt es aufgrund unterschiedlicher Staatsverschuldungen und wirtschaftlichen Entwicklungen innerhalb der Eurozone zu einer Zerreißprobe.

Der Rohstoff-Zyklus ist vorbei. Für den Ölpreis geht Zulauf von einer Spanne zwischen 30 und 60 US-Dollar aus. Die Preise für Grundnahrungsmittel könnten steigen. Gold sollte bei einem Rückschlag in Richtung 700 Dollar nachgekauft werden. Der Glaube an die Aktien dürfte erschüttert werden. Der S&P 500 dürfte zunächst Richtung 600 fallen, bevor er auf 900 steigen könnte.

Marc Faber sah das Jahr 2007 als Wasserscheide. Spätere Generationen werden unterscheiden, ob man vor oder nach dem Jahr 2007 geboren ist. US-Staatsanleihen seien die nächste große Blase, die Platzen wird. Die geopolitischen Risiken dürften steigen. Das Kreditwachstum dürfte kollabieren. In der 200jährigen Geschichte des Kapitalismus sei dies der erste globale „Boom und Bust“.

Fazit: Niemals zuvor wurde in Zürich so negativ gedacht (Das gleiche gilt übrigens für Davos). Es drängt sich der Eindruck auf, dass jetzt auch der letzte Experte weiß, was die Stunde geschlagen hat.

Das Boot ist randvoll mit Pessimisten. Staatsbankrott, Enteignung und Interventionismus sind Schlagworte, die bis zum Beginn der Finanzkrise im Sommer 2007 allenfalls unter Verschwörungstheoretikern kursierten. Man darf nicht übersehen, dass die Märkte in den vergangenen 15 Monaten vieles bereinigt haben.

Fünfzig Prozent der Weltaktienkapitalisierung (etwa 30 Bio. US-Dollar) sind bereits vernichtet. Dennoch: Mit der Übernahme von Banken-Risiken in die Staatsbilanzen verlagert sich das Risiko auf die Staatengemeinschaft.

Da das weltweite Währungssystem jedoch auf „Staatsvertrauen“ basiert (Fiat-Money), kann gar nicht deutlich betont werden, wie wichtig es für die Politiker ist, das Vertrauen in die Fähigkeit der Staatengemeinschaft zur Absorption dieser Risiken wieder herzustellen. Der Goldpreis ist aktuell ein zuverlässiger Gradmesser für das Staatsvertrauen. Ihn sollte man im Auge behalten.
--->www.wellenreiter-invest.de

ეკონომიკის ანალიზი

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ბენდუნომიკას კიდევ ერთი დემოკრატიული სტრუქტურა ეწირება
გაზეთი ``კომერსანტი``, იბეჭდება შემოკლებით

საფონდო ბირჟა კორუფციას აკანონებს

გასულ კვირას საფოდო ბაზარზე ``ბიზნესცენტრი სოფმშენის`` აქციები _ 5,787% _ გაიყიდა. ``საქართველოს საინვესტიციო ჯგუფის`` ექსპერტები აცხადებენ, რომ ფასი აშკარად დაკლებულია _ თითქმის 6% 102 228 ლარად გასხვისდა. საუბარია მრავალსართულიან შენობაზე, რომელიც მეტროსადგურ ``გოცირიძესთან`` მდებარეობს. გარიგების ლოგიკიდან გამომდინარე, 16-სართულიანი და კარგ მდგომარეობაში მყოფი შენობის ფასი მხოლოდ 1,766,500 ლარია.

ექსპერტები იმასაც აცხადებენ, რომ საფონდო ბაზარზე ყველაფერი რიგზე ვერ არის და შესაძლოა, მისი განვითარება კარგა ხნით შეჩერდეს.

საფონდო ბირჟის რეპუტაციის შელახვა 2007 წლიდან დაიწყო. იმ წელს, მარტიდან ბაზარზე დაუშვეს ნასყიდობის ფორმა _ ფიქსინგი, რომლიც არასაბირჟო დღეებში ბირჟის გარეთ 100 ლარზე მეტი მოცულობების გარიგებების დადების შესაძლებლობას იძლევა.

მოგვიანებით, კიდევ ერთი მუხრუჭი ყოფილი პრემიერისა და ``საქართველოს ბანკის`` მეწილის ლადო გურგენიძის ახირებული ნება გახდა. იმ პერიოდში საქართველოს საფონდო ბირჟის შესყიდვით მსოფლიო ბირჟების უდიდესი გაერთიანება OMX დაინტერესდა. ლადო გურგენიძემ ``მტკიცე`` გადაწყვეტილება გაპრემიერებამდე ერთი დღით ადრე მიიღო. გარიგება ჩაშალა და როგორც ბროკერები იტყობინებიან, ამით საბროკერო კომპანიები 3 მლნ. ევროთი აზარალა.

ახლახან ``ომექს ნასდაკი`` საქართველოს საფონდო ბირჟით ისევ დაინტერესდა.

საქართველოს საფონდო ბირჟის შესყიდვის ინტერესს NASDAQ OMX ამ დროისთვის ცალსახად გამოთქვამს, თუმცა ბროკერებს მიაჩნიათ, რომ ამჯერად, ამ ინტერესის შემაფერხებელი ფაქტორი საკანონმდელო ბაზა იქნება. წელს ამოქმედებული კანონით, ნებისმიერი გარიგება ბირჟაზე და მის გარეთ, 12%-ით იბეგრება, რაც საფონდო ბაზარზე გარიგებების შემცირებისთვის კიდევ უფრო ნოყიერ საფუძველს ქმნის.

ბროკერები განმარტავენ, რომ ამის ფონზე აზრი ეკარგება ბირჟის დემუჩუალიზაციას, რომელიც ერთდროულად რამდენიმე ბირჟის არსებობას გულისხმობს. ბირჟის აქციებით ვაჭრობა, ბროკერების გარდა, სხვა დაინტერესებულ პირებსაც მიეცათ. საქართველოს საფონდო ბირჟის აქციონერი შეიძლება გახდეს ნებისმიერი პირი - ფიზიკური, თუ იურიდიული, რეზიდენტი, თუ არარეზიდენტი. ამას გარდა, ახალი წესდების მიხედვით, გარდა საბროკერო კომპანიებისა, სსბ-ს წევრი შეიძლება გახდეს ნებისმიერი ლიცენზირებული ფინანსური ინსტიტუტი, როგორც ადგილობრივი, ასევე, უცხოური.

2008 წელს, ბირჟაზე დადებული გარიგებების მოცულობა 2-ჯერ შემცირდა და სულ, 83 150 154 აქცია გაიყიდა, 7 მლნ-ით ნაკლები ვიდრე 2007-ში.

წელს აქციების მკვეთრი გაუფასურების მიუხედავად, დადებული გარიგებების საერთო ღირებულება წინა წლის შედეგებს, 2,5-ჯერ აღემატება და 256,565 მლნ. ლარია, რასაც ბირჟაზე, აქციების ფიქსინგის გზით რეალიზებას უკავშირებენ. ასევე, ფიქსინგს უკავშირდება ყველა საეჭვო გარიგება, მათ შორის, ``სახალხო ბანკის`` აქციების მიზერულ ფასად გასხვისება. მანამდე, იაფად გაიყიდა ``თელიანი ველი``, ``საქართველოს ბანკის`` აქციები...

ბირჟის გარეთ გარიგებებში საეჭვო კომპანიების მონაწილეობის შანსიც იზრდება. ოფშორული კომპანიები, წარმომავლობისა და საქმიანობის შესახებ ინფორმაციას, გარკვეული პერიოდით მალავენ, ვიდრე ანგარიშს ზედამხედველობას არ მიაწვდიან. რეგულატორამდე რეალური ინფორმაცია არ მიდის, ხშირად კი ზედამხედველობა თავად უწყობს ხელს სიმართლის მიჩქმალვას და თავად წყვეტს რა გაასაჯაროოს და რა, არა.

``საქართველოს საინვესტიციო ჯგუფის`` ხელმძღვანელი დავით ასლანიშვილი აღნიშნავს, რომ 2008 წელს წინა საანგარიშო წლის მსგავსად ინვესტორების დაინტერესება გამოიხატებოდა იმ სააქციო საზოგადოებების მიმართ, რომელთაც საკუთრებაში მიწის ნაკვეთი, თუ მრავალსართულიანი უძრავი ქონება გაჩნიათ.

``აქციების გადაცემები, ყიდვა-გაყიდვები არაკონკურენტულ გარემოში და ხშირად საბროკერო კომპანიების მონაწილეობის გარეშე ხორციელდება, ანუ ძირითადად, გასხვისებები, რომელთა ფასწარმოქმნა და გარიგება არ ატარებდა ჩვეულებრივი ყიდვა-გაყიდვის სახეს.

ფსევდოლიბერალური შედეგი საფონდო ბაზარზე ყვავის და იფურჩქნება...`` _ აცხადებს საინვესტიციო ჯგუფის ხელმძღვანელი.

ID: 4651

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined14 Apr 2007
Posts1220
კარმა67
OFFLINEPROFILE
ვანო მერაბიშვილი ქუთაისელ პედაგოგს ოჯახის შექმნაში დახმარებას დაჰპირდა

შინაგან საქმეთა მინისტრმა ვანო მერაბიშვილმა ქუთაისელ პედაგოგს მაჭანკლობა “შესთავაზა”.
პედაგოგებმა ქუთაისში შინაგან საქმეთა მინისტრისგან ბარათები მიიღეს, სადაც სამინისტროს მიერ გაწეულ მუშაობაზეა მოთხრობილი. გარდა ამისა, ვანო მერაბიშვილი მასწავლებლებს ინტენსიურ თანამშრომლობას სთავაზობს. “გთხოვთ, შემოგვათაზოთ თქვენი წინადადებები, თუ როგორ შეგვიძლია დავეხმაროთ ერთმანეთს”, _ აღნიშნულია ბარათში.
აღნიშნული ფორმა ქუთაისის მე-14 საჯარო სკოლის მასწავლებელმა თამარ გაბისონიამაც შეავსო და მინისტრს გაუგზავნა.
როგორც გაბისონიამ “ინტერპრესნიუსს” განუცხადა, ბარათი ხუმრობით შეავსო და მინისტრს სკოლებზე უცოლო პოლიციელების მიმაგრება სთხოვა, რათა ოჯახის შექმნის პრობლემები გადაჭრან.
მისივე თქმით, როგორც ჩანს, აღნიშნული წინადადება ვანო მერაბიშვილმა მოიწონა და წუხელ, 23.00 საათზე პედაგოგს დაურეკა. “მინისტრმა მითხრა, რომ ჩემი მოთხოვნა იმერეთის სამხარეო პოლიციას გადასცა და აუცილებლად დაგვეხმარება~, _ აღნიშნა თამარ გაბისონიამ.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
გაუმარჯოს ვანოს ,მოკლედ ეს კაცი დიდი ნიჭის პატრონია
მინდა ვთხოვო მას ერთი კარგი ვაჟკაცი მეც გამომიძებნოს

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ბედიას საქმე»

(დასაწყისი «კვირის პალიტრა» ¹4)

ვოლგოგრადში სტუდენტ ბუთხუზ ბედიას მკვლელობის ერთ-ერთი მოწმე ჭურღულია გაურკვეველ ვითარებაში გაუჩინარდა. მოგვიანებით მისი გვამი სამეგრელოში იპოვეს. ამ საქმის ამსახველი საიდუმლო მასალები სუკ-ის ცხაკაიის განყოფილებიდან მოიპარეს. საქართველოს კა-გე-ბეს თავმჯდომარის მოადგილე კაციტაძემ ეს ამბავი თავის უფროსს, ინაურს აცნობა...

...დაშიფრული დოკუმენტების გატაცების საქმეში გამოიკვეთნენ ეჭვმიტანილნი: ცხაკაიის მილიციის უფროსი ალექსანდრე ბედია და ოპერმუშაკები - ჯუმბერ ჯიქია, თენგიზ კალანდარიშვილი და გურამ გვასალია.:"

კაციტაძის ინფორმაცია სენსაციური იყო. გენერალ-პოლკოვნიკ ალექსი ინაურს არ ახსოვდა შემთხვევა, ძლევამოსილი უშიშროების კომიტეტის წინააღმდეგ მილიციას ასე თავხედურად ემოქმედოს. შსს მუდამ რიდითა და შიშითაც კი ეკიდებოდა სუკ-ს, ამჯერად კი"«ლაწირაკი კომკავშირელის»"(ასე მოიხსენიებდა ხოლმე ინაური საქართველოს შს მინისტრ ედუარდ შევარდნაძეს) კანტორა თავს გავიდა...:

მიღებული ინფორმაცია ინაურმა ჯერ თავის უშუალო ხელმძღვანელს, საკავშირო სუკ-ის თავმჯდომარეს იური ანდროპოვს გადასცა, შემდეგ კი ვასილ მჟავანაძესთან გაეშურა. ამბობენ, იმ დღეს ინაური არცთუ ურიგო ხასიათზე ბრძანდებოდა, რადგან ვასილი პავლოვიჩისთვის სიურპრიზი უნდა ეცნობებინა - ინაურმა ხომ მშვენივრად იცოდა, რომ რესპუბლიკის პირველ პირს ალექსანდრე ბედიასთან კარგი ნაცნობობა აკავშირებდა...

გენერალ-პოლკოვნიკის ინფორმაცია მჟავანაძისთვის თავზარდამცემი გამოდგა, ინაური კი ხარობდა: «იცოდეს პარტიულმა ხელმძღვანელმა, ვინ არის რესპუბლიკაში რეალური უფროსი!»"

ცეკას პირველ მდივანთან ვიზიტიდან რამდენიმე დღის შემდეგ ინაურმა ანონიმური წერილი მიიღო. უჯრებიანი რვეულის ფურცელზე გაზეთებიდან ამოჭრილი ასოებით ვიღაცას უცნაური ტექსტი შეედგინა: «საქმე მქონდა ცხაკაიას უშიშროების უფროსთან. კაბინეტში არავინ იყო. კასა კი ღიაა, საიდანაც ავიღე წიგნი. მეგონა რაზვეტკაზე იყო და წავიკითხავდი. აღმოჩნდა შიფროვკა. შემეშინდა და დავწვი, რასაც ვწუხვარ. გიხდი ბოდიშს».

ანონიმ ავტორს ცხაკაიის რაიგანყოფილებიდან საიდუმლო დოკუმენტაციის გატაცების შემთხვევის გაუბრალოება სურდა, მაგრამ ალექსი ინაური სულაც არ იყო ისეთი მიამიტი, მსგავსი სისულელე რომ დაეჯერებინა. მერე რა, რომ ოდესღაც კავალერისტთა რიგებში იყო, მათ გონებრივ შესაძლებლობებზე კი უთვალავი ანეკდოტი დადიოდა. გენერალმა სხვა ანეკდოტები და ფრთიანი ფრაზებიც იცოდა - საკუთარი უძლეველობის შესახებ. ერთ-ერთი განსაკუთრებით მოსწონდა: «სამი შინაურიდან ორი ინაურია!» - ანუ კა-გე-ბეს მეთაურს არაფერი გამოეპარებაო: და ამას იგი კვლავ დაამტკიცებს!

უშიშროების კომიტეტის თავმჯდომარემ თათბირი მოიწვია. დაიბარა თავისი მოადგილეები: კაციტაძე, გაპონცევი და პილიუგინი, აგრეთვე საგამოძიებო ნაწილის უფროსი ნადირაძე და საუკეთესო გამომძიებელი ნადირაშვილი. შეკრებილთ ინაურმა საგანგებო დავალება მისცა. ჭურღულიას მკვლელობისა და მოპარული დაშიფრული მასალების საქმე ერთი კვირის ვადაში უნდა გახსნილიყო. -"პარალელურად მთელი ცხაკაიის რაიონი გადაჩხრიკეთ. რაიკომი, აღმასკომი, მილიცია, პროკურატურა, ვაჭრობის სფერო და ა.შ. დიდი ხანია მესმის, რომ იქ ბევრი უკანონობა ხდება!" - დაასრულა თათბირი გენერალმა.

რომ არა დაშიფრული დოკუმენტების გატაცების შემთხვევა, არავინ უწყის, როდის გაიხსნებოდა ჭურღულიას მკვლელობის საქმე. ქურდობის ფაქტმა კი მოვლენები დააჩქარა და კა-გე-ბე საქმეში უკვე ღიად და მთელი თავისი რესურსებით ჩაერთო. ცხაკაიის «ასაღებად» იქ ექსპერტების, გამომძიებლებისა და ოპერმუშაკთა რამდენიმე ჯგუფი გაიგზავნა. პირველივე დღეებში რაიონში სხვადასხვა სიმძიმის ათობით დანაშაული გამოვლინდა. გამოძალვის, სპეკულაციისა და სახელმწიფო ქონების მითვისების ფაქტებთან ერთად ჩეკისტებმა მკვლელობის შემთხვევაც გახსნეს - ადგილობრივი რაიკომის პირველი მდივნის, შონიას ვაჟმა მანქანით კაცი გაიტანა. დანაშაული კარგა ხანს იჩქმალებოდა და მხოლოდ «ბედიას საქმის»"წყალობით გაიხსნა. რაიკომის მდივანი სასწრაფოდ მოხსნეს, მისი ვაჟი კი დააპატიმრეს. თბილისიდან მივლენილი ხალხის განსაკუთრებული რისხვა ცხაკაიის მილიციის განყოფილებას დაატყდა. სამართალდამცავი უწყებები ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ, - ვინ უფრო მეტ დარღვევას აღმოაჩენდა. ამასთან, კა-გე-ბესა და პროკურატურასთან ერთად, შს სამინისტროც აქტიურობდა. შს მინისტრის, შინაგანი სამსახურის მესამე რანგის გენერლის ედუარდ შევარდნაძის ინფორმაციით: «1969 წლის ბოლოს, ცხაკაიას რაიმილიციის ოპერატიულ-სამსახურებრივი მდგომარეობის შესწავლის მიზნით ჩატარდა კომპლექსური შემოწმება, რომლის დროსაც მსხვილი დარღვევები გამოვლინდა. რაც შეეხება მოქალაქე რომან ჭურღულიას მკვლელობის ფაქტს, რესპუბლიკის შსს-ს ხელმძღვანელობის მიერ არაერთხელ დაიკითხა ეჭვმიტანილი ალექსანდრე ბედია. იგი ყოველთვის არაგულწრფელი იყო».

ჭურღულიას მკვლელობის საქმის ძიება გაშლილი ფრონტით მიმდინარეობდა. დაქტილოსკოპიის ექსპერტები ცხაკაიის სუკ-ის უფროსის სეიფზე აღმოჩენილი თითის ანაბეჭდების შესწავლას შეუდგნენ. გრაფოლოგებმა ანონიმური წერილის შესწავლა დაიწყეს. გამომძიებლებმა შსს-სა და პროკურატურიდან ზუგდიდელი სტუდენტის მკვლელობის შესახებ არსებული დოკუმენტაციის ასლები გამოითხოვეს. დაიკითხა უამრავი პირი, მათ შორის ცხაკაიის უშიშროების უფროსი ცანავა.

ოთარ ცანავას დაკითხვის ოქმიდან: «ჭურღულიას გვამის ამოცნობის შემდეგ რამდენჯერმე მივიღე სიგნალი იმის შესახებ, რომ გარდაცვლილის ნათესავები მკვლელის ვინაობის სასწრაფოდ დადგენას მოითხოვდნენ, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი მასობრივი საპროტესტო გამოსვლებით იმუქრებოდნენ. ამის შესახებ ცხაკაიას რაიკომის პირველ მდივანსა და ამხანაგ ალექსი ინაურს პირადად ვაცნობე. ჭურღულიას შესახებ ჩვენი ინტერესი როგორღაც ცნობილი გახდა მილიციის უფროს ალექსანდრე ბედიასთვის. ბედია და მისი თანამშრომლები პირდაპირ მეკითხებოდნენ, აწარმოებდა თუ არა სუკ-ი მოკვლევას. ვფიქრობ, გატაცებული დაშიფრული დოკუმენტების შესახებ მათ უნდა იცოდნენ»."

მიუხედავად იმისა, რომ სეიფზე ნაპოვნი თითის ანაბეჭდების იდენტიფიცირება ვერ მოხერხდა, ალექსანდრე ბედიას წინააღმდეგ არაერთი სამხილი არსებობდა. მილიციის უფროსი თანამდებობიდან გაათავისუფლეს, მეორე დღეს კი დააპატიმრეს და საქართველოს უშიშროების სამინისტროს სპეციზოლატორში მოათავსეს. დააკავეს სხვა ეჭვმიტანილებიც: ჯუმბერ ჯიქია, კარლო რურუა, გიორგი გაგუა, გურამ გვასალია და გიზო კალანდარიშვილი.

დაშიფრული მასალების ქურდობისა და კვალის არევის მიზნით ინაურისთვის ანონიმური წერილის გაგზავნის ფაქტები დაკავებულებმა მალევე აღიარეს. მათი განმარტებით, უბრალოდ აინტერესებდათ, რა ინფორმაციას ფლობდა უშიშროება რომან ჭურღულიას მკვლელობის შესახებ. მკვლელობაზე კი ეჭვმიტანილები მხოლოდ მხრებს იჩეჩდნენ: - მართალია, არაერთხელ ჩავედით ვოლგოგრადში, რომანსაც ბევრჯერ შევხვდი, მაგრამ მისთვის არაფერი დაგვიშავებიაო...:

1970 წლის დასაწყისში ჭურღულიასა და ბუთხუზ ბედიას მკვლელობების საქმეები გაერთიანდა. ძიებას საბჭოთა კავშირის გენპროკურორის პირველი მოადგილე ჟოგინი კურირებდა. დაკავებულთა დასაკითხად მან თბილისში განსაკუთრებულ საქმეთა გამომძიებელი ეფენბახი მოავლინა. ეჭვმიტანილთაგან პირველი კალანდარიშვილი «გატყდა»: «ჩემმა უფროსმა ალექსანდრე ბედიამ ბუთხუზის მკვლელობის ერთ-ერთ მოწმეს სარქისიანს როგორღაც ქალაქ პენზაში მიაგნო. მისი მოკვლა სურდა, მაგრამ გადაიფიქრა, ერთად ძალიან ბევრმა ადამიანმა დაგვინახაო. სარქისიანს ბედიასთვის უთქვამს, - მე რას მერჩით, პრეტენზია თქვენივე ვაჟის მეგობარ რომანთან უნდა გქონდეთ, რომელმაც მოკამათე ბიჭები არ გააშველა, პირიქით, ჩხუბისკენ მოუწოდებდაო. ამის შემდეგ ალექსანდრე ბედიამ გადაწყვიტა, მკვლელ რუბენიანთან ერთად შური ჭურღულიაზეც ეძია. მკვლელობის დეტალური გეგმაც მან შეადგინა. თბილისიდან ვოლგოგრადში ნათხოვარი «ვოლგით» გავემგზავრეთ. გზაში ავტომანქანას სანომრე ნიშნები შევუცვალეთ. მე საჭესთან ვიჯექი. ჩემ გარდა «ვოლგაში» ალექსანდრე ბედია, კარლო რურუა, გიორგი გაგუა და გურამ გვასალია ისხდნენ...»

კალანდარიშვილის შემდეგ აღიარებითი ჩვენება ჯუმბერ ჯიქიამაც დაწერა: «ბედიას ბიჭებს ვოლგოგრადში ველოდი. 1968 წლის 11 ოქტომბრის საღამოს, რომან ჭურღულიასთან ერთად, სასტუმროს ფოიეში თბილისისა და მოსკოვის დინამოელთა"საფეხბურთო მატჩს ვუყურებდი. თამაში დასასრულს უახლოვდებოდა, როცა ადმინისტრატორმა მითხრა, ტელეფონზე ვიღაც გკითხულობსო. კალანდარიშვილი რეკავდა. "ჩვენ უკვე აქ ვართ, - თქვა მან და ყურმილი დაკიდა. ჭურღულიასთან მივედი და ვუთხარი, რომ ერთ ქართველს მისი ნახვა სურდა. რაშია საქმეო? - გაიკვირვა. ისევ ბუთხუზის ამბები აინტერესებთ-მეთქი. გარეთ გავედით. კალანდარიშვილი იქვე გველოდა, მანქანა კი ოდნავ მოშორებით გაეჩერებინა. რომანი «ვოლგაში» ჩავსვი. ამ დროს სალონში ბედია, რურუა, გაგუა და გვასალია ჩახტნენ. რომანი მათ შორის აღმოჩნდა. ის სადღაც წაიყვანეს, მე კი სასტუმროში დავბრუნდი. იმავე საღამოს ვოლგოგრადის მილიციაში ანონიმური წერილი გავგზავნე, სადაც ნათქვამი იყო, რომ ჭურღულია აშოტ რუბენიანმა და მისმა მეგობარმა სომხებმა გაიტაცეს»...

ამონარიდი სასამართლოს განაჩენიდან: «თეთრი «გაზ-21», რომელშიც ექვსი მგზავრი იჯდა, თბილისის მიმართულებით დაიძრა. ალექსანდრე ბედია და სხვა გამტაცებლები რომან ჭურღულიას აბუჩად იგდებდნენ, მუდმივად სცემდნენ და მისივე თანდასწრებით წყვეტდნენ, სად და რა ხერხით უნდა მოეკლათ»."

გზაშივე გაჩნდა იდეა, მსხვერპლი ჩრდილოეთ კავკასიის მთებში დაეხვრიტათ და იქვე დაემარხათ, მაგრამ ბედია წინააღმდეგი იყო. მილიციის უფროსს სურდა, ჭურღულიას ბუთხუზ ბედიას საფლავთან გასწორებოდა.

«კავკასიის უღელტეხილებზე უამრავი ტურისტი მოძრაობდა. ამასთან იქ ნადირიც ბევრი იყო. მგელი ან მელია გვამს ამოთხრიდა, რაც მილიციას ჩვენს კვალზე დააყენებდა», - აცხადებდა ბედია გამომძიებლებთან საუბრისას.

თბილისამდე დიდი გზა ჰქონდათ გასავლელი. გამტაცებლები დროდადრო ჩერდებოდნენ და ისვენებდნენ. ორჯერ მსხვერპლიც გადმოუყვანიათ მანქანიდან და ხელბორკილი შეუხსნიათ, მაგრამ რომანს, გაუთავებელი ცემისგან, მუხლი ეკეცებოდა და კვლავ ავტომანქანაში სვამდნენ. 1968 წლის 13 ოქტომბრის დილას თბილისში ჩამოვიდნენ და საბურთალოზე მდებარე ბედიას სახლისკენ გასწიეს. იქ მათ მილიციის უფროსის მეუღლე ელოდათ.

გიორგი გაგუას ჩვენებიდან: «როზა ბედიამ იცოდა, მის ქმარს ჭურღულია რომ უნდა მოეკლა და არ შეწინააღმდეებია. ბინაში ცოლ-ქმარმა რამდენიმე წუთი ისაუბრა. მერე ალექსანდრემ გვიბრძანა, საქმე ბოლომდე მიგვეყვანა...»

გეგმის მიხედვით, რომან ჭურღულია ცხაკაიას სასაფლაოზე უნდა მოეკლათ, გვამი კი მეზობელ რაიონში გადაემალათ, მაგრამ ბოლო მომენტში თანამზრახველებმა ბედიას აზრი შეაცვლევინეს. მათი შემდგომი განცხადებით: «ცხაკაიაში შესვლისთანავე რამდენიმე ნაცნობმა დაგვინახა და ხელის აწევით მოგვესალმა კიდეც. შესაძლოა, სასაფლაოზეც შევენიშნეთ ვინმეს, ჩვენ ხომ მთელი რაიონი გვიცნობდა. სჯობდა რომანი სხვაგან, სხვა რაიონში მოგვეცილებინა»."

ამონარიდი სასამართლოს განაჩენიდან: «ვოლგოგრადიდან მკვლელობის ადგილამდე მათ 1465 კილომეტრი გაიარეს. 1968 წლის 13 ოქტომბერს, ღამით, მანქანა სოფელ ზემო ჭალადიდთან გააჩერეს. ამ მომენტისთვის ჭურღულია უგონოდ იყო. ბედიას მითითებით, გვასალიამ მსხვერპლს კიდევ ერთხელ გაუკეთა ხელბორკილი, კალანდარიშვილმა მანქანიდან თოკი ამოიღო, რომელიც გაგუამ და რურუამ ჭურღულიას კისერზე ჩამოაცვეს და დაახრჩვეს. შემდეგ იმავე თოკით შებოჭეს, ტრაქტორის 20-კილოგრამიანი დეტალი მიაბეს და ხიდიდან მდინარე ცხენისწყალში გადააგდეს».:"

მკვლელობის მონაწილეებმა რამდენიმე თვე მოსკოვში, საკავშირო კა-გე-ბეს საგამოძიებო იზოლატორში დაყვეს. მათი უკანასკნელი დაკითხვები და ერთმანეთთან დაპირისპირებაც სწორედ იქ მიმდინარეობდა. საბჭოთა კავშირის სამართალდამცავი უწყების პირველი პირები საქმის მსვლელობას სისტემატურად ადევნებდნენ თვალს. ძიების შესახებ ისინი, თავის მხრივ, პარტიულ ხელმძღვანელობას აცნობებდნენ. «აქვს თუ არა რესპუბლიკის მეთაურს უფლება იყოს თანამდებობაზე მაშინ, როცა მისდამი დაქვემდებარებული მილიციის ჩინოსნები უდანაშაულო ახალგაზრდას ასე მხეცურად კლავენ?» - ისმოდა კითხვა კრემლის კაბინეტებში. ამასობაში თავად მჟავანაძე მკვლელობის მონაწილეთა ოჯახებიდან წერილებს იღებდა...:

ამონარიდი ალექსანდრე ბედიას მეუღლის წერილიდან: «კანონიერების დაცვის საქმეს ჩემი ქმარი კომუნისტური სისპეტაკით ემსახურებოდა, მაგრამ ერთი ფეხის წაბორძიკებაც კი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ მისთვის ათასგვარი ბრალდება შეეთითხნათ. ოჯახში 9 კაცი მოგვადგა და ჩემი მეუღლე, როგორც ვიღაც ბანდიტი, ისე წაიყვანეს. ვასილ პავლეს ძევ, სამართალს მხოლოდ თქვენგან ველი. დააჩქარებინეთ საქმე, რათა ბოლო მოეღოს ჩვენს წამებას»."

ვასილ პავლეს ძე უძლური იყო, რაიმე ეღონა. «ბედიას საქმეს» იგი სურვილის შემთხვევაშიც კი ვერ ჩაფარცხავდა. ზოგი ქართველი ჩინოსნის მეცადინეობის შედეგად იმ დროისათვის მოსკოვში პირადად მჟავანაძესა და რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ სხვა ბევრი ნეგატიური ინფორმაციაც დაგროვილიყო... და მჟავანაძე მალევე დაემშვიდობა თანამდებობას...:

1971 წლის ნოემბერში საქართველოს უმაღლესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიამ ალექსანდრე ბედიას, გიორგი გაგუასა და კარლო რურუას სასჯელის უმაღლესი ზომა - დახვრეტა მიუსაჯა. მოგვიანებით რურუას სასჯელი 15 წლით თავისუფლების აღკვეთით შეეცვალა. 15-15 წელი შეეფარდათ კალანდარიშვილსა და გვასალიასაც. ჯიქიას სასჯელი 12-წლიანი პატიმრობით განესაზღვრა.

«საქართველოს სსრ უმაღლესი სასამართლოს თავმჯდომარეს, ამხანაგ საჯაიას. სასჯელის გამოტანისას რატომ სულ არ შემიცოდეთ? მე ხომ შვილმკვდარი მამა ვარ! მაკმარეთ ტანჯვა-წამება! დღეს თუ გიჟი არ ვარ, ბევრი არც არაფერი მიკლია. გთხოვთ, შემინარჩუნოთ სიცოცხლე! სიკვდილმისჯილი ალექსანდრე ბედია»."

მსგავსი შინაარსის წერილები საბჭოთა კავშირის პირველი პირების ბრეჟნევისა და პოდგორნის, აგრეთვე გენპროკურორ რუდენკოს სახელზეც იგზავნებოდა, თუმცა სიკვდილმისჯილები არავინ შეიწყალა. 1972 წლის 3 ოქტომბერს ალექსანდრე ბედია და გიორგი გაგუა ორთაჭალის ციხეში დახვრიტეს.

საქმიდან ყველაზე იოლად კი ის გამოვიდა, ვის გამოც ყველაფერი დაიწყო - ბუთხუზ ბედიას მკვლელი აშოტ რუბენიანი სამართალდამცავებს 3 წელი ემალებოდა. შემდეგ პროკურატურას ჩაჰბარდა. ვოლგოგრადის სასამართლომ მას მხოლოდ 7-წლიანი პატიმრობა აკმარა. სამაგალითო ქცევისთვის ყასაბი ციხიდან ვადაზე ადრე გაათავისუფლეს. იგი ცოცხალია და კვლავ ვოლგოგრადის ბაზარში ვაჭრობს...

მიხეილ ჩერქეზია

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ლალი მოროშკინა: თქვენ გაქვთ ტალახიანი ღორის სინდრომი!

დღეს მოსკოვში "ყოველთა ქართველთა კავშირის თავმჯდომარის", მიხეილ ხუბუტიას ინიციატივით, ქართველთა შეკრება იმართება, რა საკითხებზე ისაუბრებენ, ვინ არიან მიწვეულნი და რას ემსახურება კონგრესი ? "ფაქტი" ჟურნალისტ ლალი მოროშკინას ესაუბრა.

_ ლალი, რა იცით ქართველთა შეკრებაზე, რომლიც მოსკოვში მიხეილ ხუბუტიას ორგანიზებით იმართება და, საერთოდ, ვინ არის ხუბუტია?
_ ხუბუტიას პირადად არ ვიცნობ, თუმცა მის შესახებ უამრავი ლეგენდა მსმენია. ის რომ, ხუბუტია ФСБ-სთან რაიმე კავშირშია ან არის, სათუო საკითხია. ისე, ყველას, ვინც დიდ ბიზნესს ეწევა, რა თქმა უნდა, გარკვეულწილად ФСБ-სთან ურთიერთობა აქვს. დედაჩემი წარმოშობით სოჭიდანაა და ძალიან კარგი ურთიერთობა მაქვს სოჭელებთან. იქ პატარა კაფის მმართველიც კი ყოველი თვის ბოლოს ФСБ-ს ანგარიშს აბარებს და ეს ჩვეულებრივ მოვლენაა. როდესაც ბიძაჩემი, რომელიც სოჭაში დიასპორას ხელმძღვანელობს, თბილისში სქართველოს დამოუკიდებლობის დღისადმი მიძღვნილ ღონისძიებაზე დაპატიჟეს, პირდაპირ მითხრა, უკან რომ დავბრუნდები, იმაზე, ვის შევხვდი ან რას ვაკეთებდი, შეკითხვები ექნებათო. ისე, იქაური სიტუაცია იმისგან, რაც საქართველოშია, არაფირით განსხვავდება. მაგალითად, საქართველოში ბიზნესს განკარგულებას აძლევენ, რა უნდა დაფინანსონ და როგორ. ამიტომ ოპოზიციურ ტელევიზიას დაფინანსება ნაკლები აქვს, რადგან კომერციულ სტრუქტურებში მომუშავე ადამიანები, როგორც წესი, ან შინაგან საქმეთა სამინისტროსთან არიან შეკრულნი ან რომელიმე პირონვნებასთან.

რაც შეეხება მოსკოვში გამართულ კონგრესს. ვიცი, რომ ძალიან ბევრი ქართველია მიპატიჟებული. ამ შეხვედრაზე თემურ თათარაშვილიც იმღერებს. რუსეთში მცხოვრები ქართველები აღშფოთებულნი არიან იმ სიტუაციით, რაც დღეს საქართველოშია და, რა თქმა უნდა, მათ სალაპარაკო აქვთ იმიტომ, რომ ეს ხალხი რუსეთში ყველასგან გარიყული დარჩა, საქართველოში კი ოჯახის წევრებთან კონტაქტი დაკარგეს. ამ ხალხის გულისტკივილი მესმის და ძალიან კარგია, თუ მათ შეკრებას ვიღაცამ თავი მოაბა. ხუბუტიას ფინანსურად ზურგი გამაგრებული აქვს და თავისუფლად შეუძლია, ასეთი დონის კრება მოიწვიოს.
იმ სიების შედგენა, ვინც მოსკოვში უნდა წასულიყო, საპატრიარქოს ჰქონდა დავალებული, თუმცა ბოლო მომენტამდე ვერ მივხვდი, რა ნიშნით იყვნენ ეს ადამიანები შერჩეულნი.

_ თქვენ არ დაგპატიჟეს?
_ არა. დაპატიჟებული რომ ვყოფილიყავი, რა სტატუსით უნდა წავსულიყავი? როგორც ჟურნალისტს საოცრად მაინტერესებს, რა ხდება, მაგრამ ასეთ შეხვედრებზე წასვლა საშიშიც არის იმიტომ, რომ შეიძლება პრესამ, რომელიც იქ მოვა, შენი ნათქვამი კონტექსტიდან ამოგლეჯილად გააშუქოს და ამას ბევრი-მითქმა მოთქმა მოყვეს. იმ ქართველებისთვის, ვინც რუსეთში ცხოვრობს, კონგრესზე მისვლა უფრო ადვილია იმიტომ, რომ უკნ დაბრუნებას არ აპირებენ. ვამბობდი, რომ სისმოვნებით წავიდოდი, სიტყვითაც გამოვიდოდი, აღვწერდი იმ მოვლენებს, რაც აგვისტოში მოხდა. ბევრი შეკითხვა მაქვს და ამ შეკითხვებსაც დავსვამდი, მაგრამ არ მოხერხდა დაკონტაქტება, შეიძლება დავაგვიანე კიდეც. როდესაც მივმართე საპატრიარქოს, რომლის რეკომენდაციითაც საელჩოშე დოკუმენტაციის წარდგენა ხდებოდა, ასეთი პასუხი მივიღე _ უკვე ყველაფერი დამთავერებულია და გვიანააო. ვიცი, რომ საპატრიარქოდან ამ შეხვედრაზე წარმომადგენლები იქნებიან. ვარ მომხრე, რომ ნებისმიერი ტრიბუნა გამოიყენო. ეს ის ტრიბუნა იქნებოდა, რომლის გამოყენებაც ჩვენ შეგვეძლო. რუსებთან მაქვს ერთი შეკითხვა: ერთი ადამიანის გულისთვის რატომ უნდა ისჯებოდეს მთელი საქართველო? ტერიტორიებს ეს კაცი კი არა, საქართველო კარგავს, მას არ უყვარს თავის სამშობლო და ყველაფერი ის, რაც საქართველოსთანაა დაკავშირებული. კანონის დამრღვევი არასოდეს ვყოფილვარ და ახლაც ვერ წავიდოდი პარტიზანულად, ვიზის გარეშე. ნამდვილად არ ვაპირებდი არც ჩემი თავის და არც სამშობლოს უხერხულ მდგომარეობაში ჩაგდებას, მაგრამ საშუალება რომ მქონოდა, აუცილებლად წავიდოდი.

_ არ გეშინოდათ, რომ რუსეთის აგენტობასა და ჯაშუშობას დაგაბრალებდნენ?
_ არა! თუ ვინმე დამაბრალებდა აგენტობას, პასუხს გავცემდი. როგორც კი შემდეგში ასეთი შეკრება იქნება, აუცილებლად წავალ. მინდა დავუკავშირდე ამ ადამიანებს და რახან ახლა დაგვიანდა, შემდგომში აუცილებლად შევთავაზო ჩემი რესურსი.
_ რა რესურსი? კონფლიქტების მოგვარების დარგში მინისტრის მოადგილე იყავით, ალბათ, კონფლიქტების მოგვარების თქვენეული ხედვაც გაქვთ...
_ როდესაც ქართულ რუსული-ურთიერთობა დაიძაბა, ჩვენთან ელჩად ჩხიკვიშვილი გამოუშვეს და, სვათა შორის, ასეთი მოტივაცია იყო, რომ ქართველებს ელჩად ქართული გვარის მატარებელი ადამიანის დანიშვნა ესიამოვნებოდათ. როდესაც საქართველოში სამი წლის წინ ანალოგიური თემა წამოიწია, ჩემი კანდიტატურა საშინლად დაიბლოკა. არასდროს დამვიწყდება კოტე გაბაშვილის სიტყვები: „ნუ, კი, კარგი გოგოა, მაგრამ გამოცდილება ცოტა აქვს“. საოცრებაა, ნეტა 25 წლის მინისტრები რომ გვყავს, იმათ სად აქვთ გმოცდილება? მე ის გამოცდილება მაინც მქონდა, რომ ამხელა პოსტზე ვიყავ ნამუშევარი და კონფლიქტურ ზონებთან უშუალო შეხება მქონდა.
რაც შეეხება კავშირებს, მაქვს არაჩვეულებრივი კავშირი რუსლან ქიშმარიასთან. აქვე მინდა განვაცხადო, რომ როდესაც მინისტრის მოადგილე ვიყავი, გალში ევროკავშირისა და ეუთოს დამკვირვებლების გარეშე გდავდიოდი. ისე, სანამ ეუთო საქართველოში იქნებოდა, კონფლიქტი არ მოგვარდებოდა იმიტომ, რომ მათი პირდაპირი დანიშნულება კონფლიქტის გაღვივბა იყო, რის შემდეგაც მათ სამმაგ ხელფასებს აძლევდნენ. ჩვენ ერთად ვბრუნდებოდით ხოლმე რომელიღაც შერეული საკონტროლო კომისიის სხდომებიდან და გზაში წერდნენ რაპორტს. რაპორტში ეწერა: გვესროლეს, მანქანა გადაგვიბრუნდა. ჩემში ამან იმხელა პროტესტი გამოიწვია, რომ ვცდილობდი, თუ აუცილებელი შეხვედრა არ იყო, სადაც მათი დასწრება იქნებოდა აუცილებელი, მათ გარეშე გადავსულიყავი გალში. ერთხელ ქართველი ქალების მიპატიჟებით ვიყავი ჩასული, რომელთაც იქ ქალთა სამშვიდობო საბჭო აქვთ. რუსლან ქიშმარიასაც სწორედ მაშინ შევხვდი. მას ვკითხე, არის საშუალება, რომ ფქვილით, შაქრითა და პროდუქტით დავეხმაროთ მოსახლეობას-მეთქი? ლალი, არასდროს ყოფილა ამის პრობლემა, მაგრამ ამის საშუალებას თქვენები არ მოგცემენო, _ მიპასუხა.

_ იმის თქმა გინდათ, რომ კონფლიქტის გაღვივება ქართულ მხარეს აინტერსებს?
_ მათ სჭირდებათ მუდმივი ალიაქოთი, ჩოჩქოლი. ისინი რაღაც გეგმას ემსახურებიან, რომელიც ნამდვილად არ არის ქართული. სარგებელს, ალბათ, იმ პატრონებისგანაც ნახულობენ, რომლებიც ფულს უხდიან. აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ სააკაშვილი რუსეთის კაცია.
_ ამის თქმის საფუძველს რა გაძლევთ?
_ რაც გააკეთა. მან მთელი საქართველო რუსეთს ჩააბარა. რუსები ვრასოდეს იოცნებებდნენ კოდორსა და ახალგორზე. ლაო ძის აქვს ასეთი გამონათქვამი _ როდესაც საგანს დასახელებას აძლევ, მისი ფუნქცია უკვე გარკვეულია. ზუსტად ასე მოხდა, რა წუთშიც ჩვენ დალის ხეობას, კოდორს ზემო აფხაზეთი ვუწოდეთ, მაშინვე გარკვეული იყო, რომ ოდესღაც ის აფხაზეთის ნაწილი იქნებოდა. სხვათა შორის, ამას ამბობდა კვიციანიც.
დავრწმუნდი კიდევ ერთ რამეში, რომ ჩვენი სამოქალაქო საზოგადოება რეალობისგან ძალიან შორს არის და, როგორც სამოქალაქო საზოგადოება, არ შედგა. რამდენიმე დღის წინ ბრიფინგი მოვიწვიე და დავსვი შეკითხვა, რატომ არ არის კინო-თეატრებში თუნდაც ერთი სეანსი რუსულ ენაზე? შემდეგ ფორუმზე მოხდა გარჩევა, რომ თურმე, ჩვენ არც რუსები და არც რუსული ენა გვინდა.

_ კი, მაგრამ, არ მიგაჩნიათ, რომ ამ ეტაპზე ამ საკითხების წამოწევა ისედაც გაღვივებულ შუღლს კიდევ უფრო გააღრმავებს?
_ არა, რას გააღრმავებს ! როდესაც ჩვენთან შემოვიდა უმრავი ზარი და ამ ზარის ავტორები კინო-თეატრებში ფილმების რუსულ ენაზე დატოვებას მოითხოვდნენ, არ გვქონდა იმის უფლება, რომ ამ საკითხისთვის გვერდი აგვევლო. რა მოხდებოდა, რომ ერთი სეანსი დაეტოვებინათ? სხვათა შორის, კინოთ-ეატრის ხელმძღვანელობას ვესაუბრე და სასწაული მითხრეს, თურმე, სამჯერ ძვირი უჯდებათ ლონდონში ფილმის ყიდვა და შემდეგ გახმოვანება, როცა შეუძლიათ, რუსეთიდან გაცილებით იაფად იყიდონ და ქართულად გაახმოვანონ, ერთი სეანსი კი რუსულ ენაზე დატოვონ. მაშინ, როდესაც ენერგორესურსები, "მადნეული", "აზოტი", "ბილაინი" რუსული კომპანიებია და ბოლო ბილიკი, რომელიც აფხაზებთან გვაკავშირებდა, "ენგურჰესის" სახით, რუსებს გადასცეს, რომელ რუსულ ფილმების აკრძალვაზე უნდა იყოს საუბარი? თან არ დაგავიწყდეთ, რომ საქართველოში ორი თანამდებობის პირი გყავს, რომლებიც რუსეთის მოქალაქეები არიან. საგარეო საქმეთა მინისტრი ვაშაძე არის ადამიანი, რომელსაც არასდროს უყვარდა არც ქართული ენა და არც _ კულტურა, მისი გარემოცვიდან უმრავ ადამიანს ვიცნობ და მათგან ვიცი, რომ ეს ადამიანი წლობით მუშაობდა, რომ ნამდვილი მოსკოური აქცენტი მიეღო და მის გარემოცვაში ამაზე შაყირიც კი მიდიოდა.

_ ქალბატონო ლალი, არ გირჩევნიათ, რომ იყოთ თქვენთვის, ზედმეტად არ აიტკიოთ თავი და, საერთოდ, არ ჩაერიოთ პოლიტიკაში?
_ პოლიტიკიიაში იმიტომ ვერევი, რომ ჩემს გარშემო არის უამრავი ადამიანი, რომელიც განადგურებულია, უმუშევრობის კატასტროფული ზრდა არის. თუ უგულავასთან არ ხარ შეთანხმებული, ტელევიზიით ვერ გამოდიხარ. გარშემო მყავს არმია ხალხის, რომლებიც « ნაციონალები » არ არიან, მაგრამ არიან განათლებულები და ჭკვიანები. მათი უმრავლესობა დაუსაქმებელია. სხვანაირად ცხოვრება არ შემიძლია! ხშირად ვამბობ, რა ბედნიერი ვიყავი მაშინ, როდესაც შემეძლო, მხოლოდ იმაზე მეფიქრა, რა ჩამეცვა, რა დამეხურა და სად წავსულიყავი-მეთქი. ყველას, ვისაც ვხვდები, ერთადერთი შეკითხვა აქვს: გადავრჩებით? გადავიტანთ ამ ყველაფერს? არ შეიძლება, უბედურ ქვეყანაში ბედნიერი იყო. ჩემზე კარგად ვერავინ მოეწყობოდა _ სოჭში დედის ნათესაობა მყავს, მოსკოვში _ მამის, შვეიცარიაში და საფრანგეთში დები მყავს. ასე რომ, წასასვლელი ყველგან მაქვს, მაგრამ ვერ წავალ იმიტომ, რომ ჩემი პირადი ამბიციაა, მიხეილ სააკაშვილი აღარ გამოდიოდეს და აღარ ლაპარაკობდეს, ეს ამბიცია აუცილებლად უნდა დავიკმაყოფილო. ძალიან გამიუბედურა ქვეყანა. ცხინვალში უკვე დალაგებული იყო ყველაფერი. 2003 წლამდე მოპარული მანქანები აღარ იყო, აღარ იყო კაცის მოტაცება. ვინმეს თუ დაიჭერდნენ, კოკოითი თვითონ მირეკავდა და მეუბნებოდა, გინდა, გავცვალოთ ვინმეში ან რაიმეზე შევთანხმდეთო. კოკოითი, როგორც ფიგურა არავინ იყო, ის სააკაშვილმა აქცია ანგარიშგასაწევად, თორემ ეს კაცი მინისტრის დონეზეც კი თავისუფლად რეკვდა. ახლა ხომ ხედავთ, პუტინის დონეზე ლაპარაკობს...

_ ქალბატონო ლალი, რამე თანამდებობა რომ შემოგთავაზონ, დათანხმდებით?
_ დათო ბაქრაძემ ოქტომბერში შემომთავაზა კიდეც ევროინტეგრაციის საპარლამენტო კომიტეტის მოადგილეობა, ამ კომიტეტს გია არსენიშვილი ხელმძღვანელობს. აქამდე არსად არ მითქვამს, იმ პერიოდში «ჯორჯიან თაიმსში» წერილი გამოვაქვეყნე, რომ 600-ათასიანი გრანტი თამარ კინწურაშვილმა, გია ნოდიამ და თემურ იაკობაშვილმა შეჭამეს. დათომ დამირეკა სასწაულად გამწარებულმა, ჩვენებზე ასეთი რამ როგორ დაწერეო. ვუთხარი, რომ ასე ვიქცეოდი პირველივე დღიდან. პირობა იყო ასეთი, ამ თანმდებობაზე დამნიშნავდნენ იმ შემთხვევაში, თუ მათზე კარგი წერილების წერას დავიწყებდი. მაშინ ვუთხარი, თქვენ გაქვთ ტალახიანი ღორის სინდრომი. თქვენ რომ ხართ გასვრილი, სხვაც უნდა გასვაროთ-მეთქი. არაფრის გულისთვის არ გავისვრები და გავიყიდები.
_ ფიქრობთ თუ არა, რომ უახლოეს მომავლში კონფლიქტები მოგვარდება და დაკარგული ტერიტორიები დაბრუნდება?
_ დარწმუნებული ვარ, რომ მოლაპარაკება უნდა შედგეს მაშინ, როდესაც საქართველოს მთავრობა შეიცვლება, თორემ არანორმალურ და არაადეკვატურ პრეზიდენტთან ლაპარაკი არავის უნდა. ვფიქრობ, პირველ რიგში, უნდა დაბრუნდეს კოდორი და ახალგორი, სინამდვილეში ის რუსებს არც არაფერში სჭირდებათ. როგოც კი დაიწყება მოლაპარაკება და აღდგება დიპლომატიური ურთიერთობა, სიტუაცია მოგვარებისკენ წავა. სხვათა შორის, ჩვენ გვქონდა ერგნეთის ბაზრობა და მიუხედავად იმისა, რომ ეს იყო «შავი ბაზარი», ძალიან ბევრი საქმე კეთდებოდა. ის კონტრაბანდა ხალხს ერთმანეთთან აახლოვებდა.

ესაუბრა თიკო ნერგაძე
www.fact.ge

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ქართველი ხალხი მაინც ჩამოკიდებს სააკაშვილს ერთი ადგილით, თუ პუტინი არა.

- ბატონო ვლადიმერ, თავდაპირველად წარუდექით ჩვენს საზოგადოებას, თუ შეიძლება: ვინ ბრძანდებით პროფესიით, როდის და როგორ აღმოჩნდით რუსეთში, რითი იყავით დაკავებული, სანამ გახდებოდით ქართველი და რუსი ხალხების ერთობის ფონდის პრეზიდენტი?

დავიბადე 1951 წ. ბათუმში, სადაც, პროფესიული საქმიანობის გარდა, ვიყავი დაკავებული კრივით (ვარ საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი), ამასთან, როგორც მთავარმა მწვრთნელმა, მოვამზადე კარგი სპორტსმენების პლეადა.

1980 წლიდან გადავედი საცხოვრებლად ქ. ტაშკენტში. დავკავდი მეცნიერებით, დავიწყე წამყვანი ინჟინრის თანამდებობიდან და შემდეგ ვმუშაობდი: სამეცნიერო ლაბორატორიის გამგედ, ტაშკენტის მსუბუქი მრეწველობის ინსტიტუტის პრორექტორად, ქალაქ ტაშკენტის აღმასკომის თავმჯდომარის მაოდგილედ. 1987 წელს შევქმენი და ვხელმძღვანელობდი უზბეკეთში პირველ ქართულ ეროვნულ-კულტურულ ცენტრს. არჩეული ვიყავი ყველა ეროვნული დიასპორის ხელმძღვანელთა საბჭოს თავმჯდომარედ.

1996 წელს გადავსახლდი მოსკოვში, სადაც ვმუშაობდი საერთაშორისო და რუსეთის საინჟინრო აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტად-სწავლულ მდივნად. ამჟამად ვარ ინოვაციური და საინვესტიციო სფეროს სპეციალისტთა მომზადების რუსეთის სახელმწიფო აკადემიის პრორექტორი სამეცნიერო ნაწილში. ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

1983 წელს დავიცავი საკანდიდატო, 1990 წელს სადოქტორო დისერტაცია თემაზე: დიდი ქალაქის სოციალური და ეკონომიკური სისტემების მართვა.

მოვამზადე 47 მეცნიერებათა კანდიდატი და დოქტორი საქართველოსთვის, რუსეთისთვის, უზბეკეთისთვის. მოსკოვში განვაგრძე საზოგადოებრივი საქმიანობა, ვიყავი მეცნიერებათა აკადემიების რუსეთის საზოგადოებრივი კავშირის ვიცე-პრეზიდენტი. 2004 წელს ამირჩიეს რუსეთის ეროვნული გაერთიანებების კონგრესის 1-ლ ვიცე-პრეზიდენტად, ხოლო 2006 წლის ივნისიდან დღემდე ვარ ამ გაერთიანების პრეზიდენტი. იგი აერთიანებს 80-ზე მეტ ეროვნულ და საზოგადოებრივ ორგანიზაციას, რომლებიც ეთნოკულტურული საქმიანობით არიან დაკავებული.

1996 წლიდან პრეზიდიუმის წევრი, შემდეგ 1-ლი ვიცე-პრეზიდენტი ”რუსეთში მცხოვრებ ქართველთა საზოგადოებისა”, მანამ, სანამ ეს ორგანიზაცია (2007 წლის აპრილში), შევიდოდა ე.წ. რუსეთის ქართველთა კავშირში, სადაც გაწევრიანებაზე (ვიცე-პრეზიდენტის რანგში) მე უარი განვაცხადე იდეოლოგიური უთანხმოებების გამო და იმის გამოც, რომ მისი შექმნა რუსეთის კანონმდებლობის და საზოგადოების წესდების უხეში დარღვევებით მიმდინარეობდა.

- რუსეთის და საქართველოს ხალხის ერთიანობის ფონდი - მოგვიყევით ყველაზე მნიშვნელოვანი ღონისძიებების შესახებ, რომლებიც თქვენ ჩაგიტარებიათ.

ამ ფონდს სათავეში ჩავუდექი 2007 წლის მაისში და დღემდე ვხელმძღვანელობ. ფონდი მხარდაჭერას უწევს საქართველოდან წამოსულ ნებისმიერი ეროვნების ადამიანს ჰუმანიტარულ, იურიდიულ, ეთნოკულტურულ და სხვა სფეროებში, ორგანიზებას უკეთებს ეროვნულ, რელიგიურ, კულტურულ და სხვა სახის ღონისძიებებს საქართველოს ისტორიის მნიშვნელოვან თარიღებთან დაკავშირებით, ავითარებს რუსეთსა და საქართველოს შორის მეგობრულ კავშირებს, კულტურულ და ნაციონალურ ტრადიციებს, ატარებს კონფერენციებს, მრგვალ მაგიდებს, ფესტივალებს, რომლებიც ემსახურებიან საქართველოდან წამოსული ხალხის რუსულ საზოგადოებაში ადაპტაციას და ინტეგრაციას. ფონდის აქტიური მონაწილეობით (პროექტის ხელმძღვანელი - მეცნიერი, ბიზნესმენი და მეცენატი ვალერი საყვარელიძე) მიმდინარეობს მოსამზადებელი სამუშაოები მოსკოვში ორი ქართული მართლმადიდებელი ეკლესიის და რუსული მართლმადიდებელი ეკლესიის ასაშენებლად თბილისში.

- ვისაუბროთ პოლიტიკაზე, რასაც ვერ გავექცევით. ბოლო დროს თქვენ, ჩვენი ჟურნალის ფურცლებზე, არაერთხელ შეეხეთ მისი უწმინდესობის, პატრიარქის ილია მეორის ვიზიტს რუსეთში, აგვისტოს ომის შემდეგ. გასაგებია, რომ თავად ვიზიტის საქართველოს კათოლიკოსის ვიზიტის ფაქტი დღევანდელ სიტუაციაში მნიშვნელოვანია. მაგრამ რამდენად პროდუქტიული შეიძლება იყოს მისი შედეგები, რადგან, დასამალი არაა, რომ საქართველოს ხელისუფლებამ ამოწურა ნდობის კრედიტი მოსკოვში?

კათალიკოს-პატრიარქის ილია მეორის სიდიადე, მისი ავტორიტეტი რუსეთში და მთელ რელიგიურ სამყაროში, ალბათ ერთადერთია, რაც საქართველომ შეინარჩუნა ამ ბოლო წლებში. მის უწმინდესობას უკავშირდება ისიც, რომ მართლმადიდებელი სივრცე საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისა შენარჩუნებულია, ასევე იმედები, რომ მისი შუამდგომლობით და მის მიმართ რუსეთის ხელისუფლების და მთელი ხალხის დიდი პატივისცემის პირობებში, ქართულ-რუსული ურთიერთობები დათბება აგვისტოს ძმათამკვლელი ომის შემდეგ, რომელიც გააჩაღა სააკაშვილის ანტიქართულმა რეჟიმმა.

როგორც სწორად შენიშნეთ, საქართველოს ხელისუფლებამ ამოწურა ნდობის კრედიტი, ოღონდ არა მარტო რუსეთში, არამედ მთელ მსოფლიოში და თვით ”საქართველოს ამერიკელ მეგობართა” თვალში. მაგრამ, რაც ყველაზე მთავარია, საკუთარი ხალხის თვალში. ქართველმა ხალხმა ბოლო 5 წლის განმავლობაში იმდენივე უბედურება გადაიტანა ამ რეჟიმისგან, რაც ბოლო ასი წლის განმავლობაში მანამდე. ამიტომაც, სანამ ეს რეჟიმი ხელისუფლების სათავეშია, ქვეყანას კარგი არაფერი ელის. გაგრძელდება ისედაც კატასტროფულ მდგომარეობაში მყოფი ეკონიმიკური სიტუაციის გაუარესება, კულტურული და სულიერი ფასეულობების მოსპობა, ქართველი ხალხის საუკეთესო თვისებების დეგრადაცია.

ამასთან დაკავშირებით, მისი უწმინდესობის როლი, როგორც საქართველოს შიგნით, ისე მისი ვიზიტები და კონტაქტები რუსეთის ხელმძღვანელობასთან, დიდ მნიშვნელობას იძენს. სწორედ პატრიარქის მოღვაწეობამ დაუდო სათავე სახალხო დიპლომატიის პროცესების აღდგენას, სწორედ მასთან შეუძლია დიალოგის წარმოება რუსეთის ხელისუფლებას, მას უკავშირდება აღორძინების და აღდგენის იმედები საქართველოში. ეს ყველაფერი იწვევს სააკაშვილის გაბოროტებას და შურს. მაგრამ ის თამაშობს და ელაქუცება ქართველ ერს და ეკლესიას, ცდილობს რა გამოიყურებოდეს მართლმადიდებლად. სინამდვილეში, სააკაშვილი არის მაქცია, რომელიც ფეხქვეშ თელავს ჩვენს რწმენას და ქართულ მართლმადიდებელ ეკლესიას, ხელს უწყობს საქართველოში ”იეღოვიზმის” და სხვა სექტების გაფურჩქვნას. სააკაშვილი მიზანმიმართულად ანგრევს ქართულ კულტურას, ტრადიციებს და მენტალიტეტს, ამკვირდებს ქვეყანაში უხამს და ქართველი ხალხისთვის უცხო ფსევდო კულტურას, რომელიც რყვნის ჩვენს ახალგაზრდობას.

სააკაშვილი შიშის და სიღატაკის საშუალებით წელში წყვეტს ქართველ ხალხს. გამუდმებული ტყუილებით, ის აჩლუნგებს და აზომბირებს ქართულ საზოგადოებას, ცდილობს გადააქციოს იგი უსახურ მასად, რომელსაც არ შეუძლია ფიქრი და სიტუაციის ანალიზი.

თქვენ მკითხეთ იმ ფაქტების შესახებ, რომლებიც უკავშირდება მის უწმინდესობაზე, კათალიკოს-პატრიარქზე ზეწოლას, მუქარებს და საფრთხესაც კი მისი სიცოცხლისთვის, ქართველი ხალხის მოღალატის, მიხეილ სააკაშვილის და მისი რეჟიმის მხრიდან. მე პირდაპირ გიპასუხებთ თქვენი შეკითხვის ”ფარულ ტექსტზე” და გეტყვით იმას, რის შესახებაც ჩურჩულებს მთელი საქართველო, მაგრამ ვერ ბედავს ღიად დაუპირისპირდეს ცოდვილს, რომელმაც ხელი აღმართა ქართულ საპატრიარქოზე და მის მეთაურზე.

- თქვენ მართლაც გაქვთ უტყუარი ინფორმაცია, რომ კათალიკოს-პატრიარქზე ხორციელდება ზეწოლა და მითუმეტეს, მის სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრება? ხომ არ არის ეს დაუდასტურებელი ბრალდებები?

მე ვწერდი ამის შესახებ ქართულ პრესაში, მაგრამ ამის გარეშეც, მთელმა საქართველომ, და არა მარტო მან, იცის იმ ცინიკური, უპრეცედენტო და ტოტალური კონტროლის შესახებ, რომელიც დააწესეს საიდუმლო სამსახურებმა საპატრიარქოსა, და პირველ რიგში, მის უწმინდესობის მიმართ. საუბარი იყო შემთხვევებზე, რომლებიც ჰგავდნენ მოწამვლის მცდელობებს, საპატრიარქოს ხელმძღვანელობიდან ძალადობით გადაყენების მუქარებზე, მცდელობებზე, რომ მისი უწმინდესობისთვის მოეხვიათ თავს ხელისუფლებისთვის სასურველი განცხადებები და პირიქით, მიეჩქმალათ არასასურველი განცხადებები, რომლებიც ააშკარავებდნენ რეჟიმის ანტიქართულ ქმედებებს. ვფიქრობ, ქართული საზოგადოებისთვის არც ის მუდმივი მეთვალყურეობა და მოსმენებია საიდუმლო, რომელსაც ხელისუფლების აგენტები აწარმოებენ პატრიარქის მიმართ. ასევე აღსანიშნავია ის ცინიკური მცდელობა, ილია მეორის წარმატებული ვიზიტი მოსკოვში გადაექციათ თავიანთ წარმატებად და პატრიარქი გამოეყვანათ ხელისუფლების ემისრად. ეს ყველაფერი ინიღბება ეკლესიაზე და მის უწმინდესობაზე ზრუნვის და მისდამი პატივისცემის საფარქვეშ.

ჩემი აზრით, ილია მეორის მორიგი ვიზიტი რუსეთის ახალი პატრიარქის ინტრონიზაციაზე არ შედგა არა იმდენად მისი ავადმყოფობის, არამედ უფრო მეტად აგონიაში მყოფი სააკაშვილის რეჟიმის ფარული ინტრიგების გამო, რომელმაც, ეშინია რა კათოლიკოსის კონტაქტებისა რუსეთის ხელმძღვანელობასთან, მორიგი თავდასხმა განახორციელა რუსულ ეკლესიაზე და ქართველთა დიასპორაზე რუსეთში. ნათელია, რომ სააკაშვილის მიერ პატრიარქთან სტუმრობის შემდეგ მისი უწმინდესობის ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა. არ ვიცი ზუსტად, რაზე შეეძლო ესაუბრა მას კათალიკოსთან, რუსი მღვდელმთავრების ლანძღვის და მათთვის ეფესბეს აგენტების იარლიყების მიკერების გარდა, რითაც საქართველოს ეკლესიის წინამძღოლს მესიჯს უგზავნიდა, რომ რუს იერარქებთან მისი ურთიერთობა არასასურველია, ისევე როგორც რუსეთში ქართულ დიასპორასთან და ქართველთა კავშირის ყრილობის მონაწილეებთან.

როგორც ცნობილია, ვინც ყველაზე ხმამაღლა ყვირის ”ქურდი, ქურდი”, თვითონაა ქურდი, გარდა ამისა, არ მესმის, რითია უკეთესი ცენტრალური სადაზვერვო სამსახურის ფასიანი აგენტი, თანაც ოჯახთან ერთად (მისი ცოლიც ასეთია), ”კრემლის” ან ეფესბეს აგენტზე?

არაა გამორიცხული, საავადმყოფოს მონახულებისას, სადაც მისი უწმინდესობა მკურნალობდა, სააკაშვილის რეჟიმის წარმომადგენლებს შეეძლოთ ერჩიათ ექიმებისთვის გაეძლიერებინათ ”ზრუნვა” პატრიარქზე და ამით დაეყოლიებინათ ის, გაეუქმებინა მოსკოვში ვიზიტი სამედიცინო მოსაზრებების გამო, რითაც ცდილობენ ჩრდილი მიაყენონ ორი მოძმე ეკლესიის ურთიერთობას.

- რომელ მომენტებზე, გარდა ჩვენი და რუსების ერთიანობისა რწმენაში, უნდა გამახვილდეს ყურადღება, რომ გამოვიდეთ იმ ტრაგიკული მდგომარეობიდან, რომელიშიც აღმოჩნდა ქართულ-რუსული ურთიერთობები?

შევეცდები შედარებით მოკლედ გიპასუხოთ. გარდა რწმენისა, ერთობლივი ისტორიისა, ჩვენი კულტურების და ბედის გადახლართვისა, ყურადღება უნდა მივაპყროთ საქართველოს გადარჩენას და მის მომავალს. და, როგორც თქვენ ამბობთ, ქართულ-რუსული ურთიერთობების ტრაგიკული მდგომარეობიდან გამოსავალზე დამოკიდებულია იმ კატასტროფული სიტუაციიდან გამოსავალიც, რომელშიც დღეს საქართველო იმყოფება.

სააკაშვილის მოღალატური და დანაშაულებრივი რეჟიმის რაც შეიძლება სწრაფი შეცვლა და პროქართული მთავრობის ჩამოყალიბება დაეხმარება ჩვენს შორის დიალოგს, ყველა შეზღუდვის მოხსნას და შესაბამისად, ორ ქვეყანას შორის კეთილმეზობლური, პარტნიორული და ეკონომიკური კავშირების აღდგენას. საქართველოსთვის ნეიტრალური და მრავალვექტორული პოლიტიკა, მიმართული საკუთარი ინტერესების დაცვისკენ, იქნება ის პანაცეა, რომელიც იხსნის მას სრული კრახისგან და შემდგომი რღვევისგან.

გაიგეთ, ძვირფასო თანამემამულენო, რომ ამერიკას, რომელზეც ბევრი თქვენგანი დიდ იმედებს ამყარებდა, საქართველო არ ანაღვლებს. მას საკუთარი ეგოისტური ეკონომიკური და გეოპოლიტიკური ინტერესები აქვს, რომლებიც სრულიად არ ემთხვევა ქართველი ხალხის ინტერესებს. მას უბრალოდ სჭირდება ტერიტორია და მომსახურე პერსონალი ამ ტერიტორიაზე, რომელსაც გამოიყენებს და მიაგდებს.

ქართველი ხალხის საუბედუროდ, ამ ანტიქართული პოლიტიკის გამტარებელი არის 2008 წლის გაყალბებული არჩევნებით არჩეული პრეზიდენტი.

ხოლო რუსეთის ინტერესები და მისწრაფებები სამხრეთ კავკასიაში, მიუხედავად ყველა შეცდომისა, დასაბუთებულია მისი უსაფრთხოების და რეგიონში ტრადიციული როლის პოზიციიდან. რუსეთი ისედაც დიდხანს მშვიდად უყურებდა, თუ როგორ უცერემონიოდ და თავხედურად ფართოვდებოდა ნატო, მიუხედავად ყველა შეთანხმებისა. როგორ ალყას არტყამდა ის რუსეთს, თუმცა ”ვარშავის ხელშეკრულება” დიდი ხანია აღარ არსებობს. მეგობრებო, რუსეთს არ შეუძლია დაუშვას, მიუხედავად მისი დამოკიდებულებისა ქართველების მიმართ, რომ მის ირგვლივ რკალი შეიკრას და გარშემორტყმული აღმოჩნდეს. რაც მთავარია, ვერ ვხედავ ვერც ერთ მიზეზს იმისა, თუ რატომ უნდა ცდილობდეს საქართველო მანიაკალურად ნატოში შესვლას. სწორედ ეს გახდა ყველა იმ უბედურების მიზეზი, რომელიც სააკაშვილის რეჟიმმა საქართველოს მოუტანა. პირადად მე ნამდვილად არ მსურს, რომ ნატოს ჯარისკაცები თელავდნენ და რყვნიდნენ საქართველოს, ისევე როგორც არ მინდა, რომ ჩვენი ქვეყანა იქცეს მძლავრი რუსული რაკეტების სამიზნედ. იმედი მაქვს, გესმით, რომ რამე რომ იყოს, ამერიკა შორსაა და ვერანაირი რაკეტსაწინააღმდეგო სისტემა ვერ დაიცავს ქვეყანას. ნუთუ ეს გინდათ?
საქართველოს უსაფრთხოების, დამოუკიდებლობის, ეკონომიკური და სოციალური კეთილდღეობის ყველა ინეტერესი ძევს რუსეთში. საქართველომ გაყიდა მთელი თავისი ლიკვიდურობა, ყელამდე ვალებშია ჩაფლული და ცხოვრობს მათხოვრობით, რომელსაც იღებს მოღალატეობის სანაცვლოდ. ეს მათხოვრული დახმარებაც იძარცვება რეჟიმის მიერ. კონკურენციის გამო, არც ერთ ქვეყანას არ სჭირდება ქართული პროდუქცია, მისი ღვინო და სასმელები. არც ერთი ქვეყანა არ გაუღებს მასიურად კარს ქართულ სამუშაო ძალას. მე მგონი, ქართველები უკვე მიხვდნენ, რომ მხოლოდ რუსეთთან ტრადიციული კავშირები, მისი უზარმაზარი ბაზარი გადაარჩენს საქართველოს ეკონომიკას და მისცემს მას ამოსუნთქვის საშუალებას, ამასთან ერთად კი სტიმულს ჰუმანიტარულ, კულტურულ და სულიერ განვითარებაში.

ჩვენმა ხალხმა უნდა გააანალიზოს სიტუაცია და მთელი ჯაჭვი ხელისუფლების დანაშაულებრივი ქმედებებისა, რომლებმაც ქვეყანა მიიყვანეს დაშლამდე, მოსახლეობა კი ტრაგიკულ მდგომარეობაში ჩააგდეს. ამ ანალიზის დროს, საკუთარი მოქმედება და აზროვნებაც კრიტიკულად უნდა შეფასდეს, რადგან მხოლოდ სხვებისთვის პრეტენზიების წაყენება და მტრების ძიება არაფერს მოგვიტანს.

ვფიქრობ, ქართული უბედურებების ყველა ძირითადი მიზეზი და ძირითადი დამნაშავენი საქართველოში იმყოფებიან, პირველ რიგში ეს არის პრეზიდენტი მ. სააკაშვილი და მისი მარიონეტული რეჟიმი, შემდეგ კი ხალხის ის ნაწილი, რომელიც ბრმად მხარს უჭერდა მას და აქეზებდა ახალი ”გმირობების” ჩასადენად. ზუსტად ამ ნაწილმა უნდა გადააფასოს საკუთარი როლი შექმნილ სიტუაციაში და რაც შეიძლება სწრაფად მხარი დაუჭიროს პროგრესულ ძალებს და ოპოზიციას, რათა მოხდეს ახალი პრეზიდენტის და პარლამენტის დემოკრატიული წესით არჩევა.

- როგორი დამოკიდებულება აქვს ქართულ დიასპორას სააკაშვილთან და მის ”გუნდთან”? მოდით, ნუ მოვიტყუებთ თავს: დიასპორის მნიშვნელოვანი ნაწილი მხარს უჭერდა სააკაშვილს. მე მყავს ნაცნობი ქართველები, რუსეთში მცხოვრებნი და რუსეთის მოქალაქეები. ისინი მიყვებიან, რომ ქართულ დიასპორაში ბატონობდა ერთგვარი ”მიშაფილია”. თქვენი კოლეგაც კი - მ. ხუბუტია, რომელიც დღეს გამოცხადებულია ”კრემლის აგენტად”, საკმაოდ დადებით დამოკიდებულებაში იყო მასთან იმ დროს, როცა საქართველოს პრეზიდენტი ცდილობდა ქვეყანა შეეთრია ნატოში და ამით ძირი გამოთხარა ქართულ-რუსული ურთიერთობებისთვის. რითი მოხიბლა სააკაშვილმა ჩვენი თანამემამულენი რუსეთში და როგორია მათი დამოკიდებულება დღეს საქართველოს პრეზიდენტის პოლიტიკის მიმართ?

იცით, ეს დიდი და რთულ კითხვაა, რომელზეც შევეცდები მარტივად გიპასუხოთ. არ მოგატყუებთ, რომ ამჟამად, სააკაშვილის და მისი პოლიტიკის მიმართ დიასპორის 98 პროცენტი უარყოფითად არის განწყობილი, რომელსაც მე და ჩემი წრე - საკმაოდ ფართო - ვიცნობთ და ურთიერთობა გვაქვს. ამასთან, გთხოვთ, არ ჩათვალოთ, რომ მე ვამტკიცებ, თითქოს ასეთივე მაღალი პროცენტი ამართლებს რუსეთის ქმედებებს, მათ შორის აგვისტოს მოვლენების დროს.

ქართული დიასპორის განწყობა მ. სააკაშვილის მიმართ იცვლებოდა დროის განმავლობაში, პრინციპში ისევე, როგორც საქართველოში. თუკი წინათ, პოზიტიური ცვლილებების მოლოდინის რეჟიმში, მას მხარს უჭერდა ხალხის დიდი მასა, 2006 წლისთვის ”მიშაფილიით”, როგორც თქვენ უწოდეთ, შეპყრობილი იყო მხოლოდ 30 პროცენტი, 2007 წლის ნოემბრისთვის მხარს უჭერდა 10 პროცენტამდე, ხოლო 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ ”მიშაფილიას”, ისევე როგორც პედოფილიას, აღარავინ უჭერს მხარს, გარდა გარკვეული ორიენტაციის ადამიანებისა.

რაც შეეხება ჩემი კოლეგის, მ. ხუბუტიას საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობას, თავს შევიკავებ მისი განხილვისგან. პირადად მე მასთან კარგი ადამიანური და მეგობრული ურთიერთობა მაქვს. ჩვენ საკმაოდ ხშირად ვხვდებით ერთმანეთს და ვმსჯელობთ. მე შეძლებისდაგვარად და რაზეც მოთხოვნილება არსებობს, ვთანამშრომლობ მასთან და ვაძლევ რჩევებს, სხვა საქმეა, რამდენად გათვალისწინებულია ეს რჩევები. მ. ხუბუტია სერიოზული ადამიანია, გამოცდილი ხელმძღვანელი, რომელსაც ყველაფერზე საკუთარი შეხედულება აქვს, ამიტომ იქცევა ისე, როგორც საჭიროდ თვლის. მე, ჩემი მხრივ, ასევე ვიქცევი და მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი შეხედულებები ბევრ საკითხში ერთმანეთს არ ემთხვევა, ეს ხელს არ გვიშლის ურთიერთობაში და ერთობლივი საქმის კეთებაში ჩვენი დიასპორის საკეთილდღეოდ. არ შეიძლება არ აღინიშნოს მისი მონაწილეობა ჰუმანიტარულ პროგრამებში, ის მხარდაჭერა, რომელსაც ის უწევს ჩვენს თანამემამულეებს.

- როგორ ახსნით იმ სიტუაციას, რომ ყოველ ჯერზე მოსკოვი ფაქტიურად დახმარების ხელს უწვდიდა სააკაშვილს? ასე იყო აჭარის ავანტიურის დროს 2004 წელს, როცა ასლან აბაშიძე მოსკოვში გადაიყვანეს, რათა ხელი არ შეეშალათ ”მიშასთვის” საქართველოს ”გაერთიანებაში”. მოსკოვმა ასევე სწრაფად სცნო აშკარად არალეგიტიმური არჩევნები 2008 წელს. და ბოლოს, რუსულმა ჯარმა დაინდო დანაშაულებრივი ომის გამჩაღებელი სააკაშვილი და პუტინის შეპირებული სასამართლოს ნაცვლად ჩვენ დღეს მომსწრენი ვართ ჩვენი ”მიშას” პიარ-კლოუნადის გაგრძელებისა. რაშია საქმე?

იცით, ”გადარჩენა”, ჩემი აზრით, მთლად ზუსტად შერჩეული სიტყვა არ არის. უფრო სავარაუდოა, რომ რუსეთის ხელისუფლების ზოგიერთი ნაჩქარევი და გაუთვლელი ნაბიჯი სააკაშვილის წისქვილზე ასხამდა წყალს. ამ დროს ჩვენ ვაკრიტიკებდით რუსეთის ხელისუფლებას, მივუთითებდით არასწორ გადაწყვეტილებებზე და მათი შემსრულებლების ქმედებებზე, როგორც ეს იყო, მაგალითად. 2006 წლის ოქტომბერში, როცა 5 რუსი ოფიცრის პროვოკაციული დაპატიმრების სანაცვლოდ რუსეთმა შემოიღო ემბარგო ქართულ პროდუქციაზე, აკრძალა სატრანსპორტო მიმოსვლა და ა.შ.

ამან, რა თქმა უნდა, დაარტყა დიასპორას, ისევე როგორც უბრალო ხალხს საქართველოში, რამაც საშუალება მისცა სააკაშვილს და მის ამერიკელ ”მეგობრებს”, რომლებიც დღეს ყოველ ქართულ კაბინეტში სხედან, შეებღალათ რუსეთის იმიჯი საერთაშორისო ასპარეზზე, გაებოროტებინათ და სიძულვილით დაემუხტათ ქართველი ხალხი.

აქ რუსეთი წამოეგი წინასწარ გამიზნულ პროვოკაციას, გამოცდილი პროვოკატორების მიერ დაგებულს, რომლებიც, უნდა ვაღიაროთ, პიარის და გათამაშებული პროვოკაციების მიხედვით, აშკარად სჯაბნიან რუსეთს.

რაც შეეხება ასლან აბაშიძეს, რუსეთს არ სურდა სისხლისღვრა და სამოქალაქო ომი აჭარაში, ის იმ დროს მხარს უჭერდა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის პრინციპს და იმედი ჰქონდა, რომ სააკაშვილთან კიდევ შეიძლებოდა მოლაპარაკება, მაგრამ ამაშიც შეცდა.
2008 წლის გაყალბებულ არჩენებთან დაკავშირებით, რომლებსაც მე კვლავაც ასეთად ვცნობ, ალბათ აქაც რუსეთს არ სურდა გამოსულიყო ურთიერთობების საბოლოოდ გაწყვეტის ინიციატორად.

ხოლო რაც შეეხება დაპირებულ სასამართლოს მ. საააკაშვილის მიმართ, დამიჯერეთ, ის შედგება. სააკაშვილი მოღალატეა და საერთაშორისო დამნაშავე, ასე რომ თავისას ის კიდევ მიიღებს, თუ დროულად არ შეაფარებს თავს რანჩოს ტეხასში, სადაც მას მისი ვაი-პატრონი ელოდება.

ქართველი ხალხი მაინც ჩამოკიდებს მას ერთი ადგილით, თუ პუტინი არა.

- იქნებ საქმე ისაა, რომ არსებობს ხმები რუსეთის გარკვეულ წრეებში - პოლიტიკოსებსა და სპეცსამსახურებში - სააკაშვილის სერიოზული ლობის არსებობის შესახებ. ამბობენ, თითქოს ამ წრეებს აწყობთ საქართველოს სათავეში მყვირალა, კონფრონტაციული, მაგრამ სუსტი პოლიტიკოსის ყოფნა - ასე უფრო იოლია საქართველოსთვის მისი ტერიტორიის ნაწილების წაგლეჯვა და ამასთან ერთად, ხელის მოთბობა იმ ”დახმარებაზე”, რომლებიც გაეწევა სხვადასხვა სეპარატისტებს, ახლადგამოჩეკილ ”მოკავშირეებს”, რომელთა გარეშე რუსეთს ”ძალიან უჭირს”.

არ მსმენია არაფერი კონკრეტული რუსეთში სააკაშვილის სერიოზული ლობისტების შესახებ და ჭორებზე დაყრდნობის გარეშე გიპასუხებთ, რომ რუსეთი არ აპირებდა საქართველოსთვის არაფრის წაგლეჯვას. რუსეთს გვერდით სჭირდებოდა ნეიტრალური, მთლიანი, სტაბილური და კეთილმეზობლური საქართველო, ადეკვატური პროქართული ხელისუფლებით სათავეში.

რუსეთს სრულიად არ სჭირდებოდა ის თავის ტკივილი და ფინანსური დანახარჯები, რომელთა გაღებაც ახლა მას უწევს ამ ტერიტორიებზე, და რა თქმა უნდა, არ სჭირდებოდა ის ომი, რომელმაც შეიწირა რუსი ჯარისკაცების და ოფიცრების სიცოცხლე.

ფულის გათეთრებისთვის კი სრულიად ზედმეტია ასეთი მსხვერპლი, ამის ბევრი საშუალება არსებობს, მათ შორის ე.წ. ეკონომიკური კრიზისი.

- რას იტყვით თემურ ალასანიაზე - საკადრო ჩეკისტზე და ”მიშას” ღვიძლ ბიძაზე? მან თავისი გავლენა ”შესაბამის” რუსულ წრეებში მთლიანად დაკარგა?

არ ვამტკიცებ გადაჭრით არაფერს, რადგან არ ვტრიალებ საკადრო ჩეკისტების წრეში, მაგრამ არ ვიცნობ რა პირადად თემურ ალასანიას და მის დისშვილ მიშას, შემიძლია ვთქვა, რომ, ჩემი მონაცემებით, პირველს არანაირი გავლენა არ გააჩნია რუსეთში, ხოლო მეორე ითვლება მხდალ, არაადეკვატურ, გაყიდულ პოლიტიკოსად.

- შეგეკითხებით კიდევ ერთ საინტერესო პერსონის შესახებ - გრიგოლ ვაშაძე, საგარეო საქმეთ მინისტრი - რუსეთის მოქალაქეა, რომელსაც, მისივე სიტყვებით, ჰყავს მეგობრები რუსულ ” МИД”-ში. ამავე დროს, იგივე ვაშაძე (ამაზე წერდა ჩვენი ჟურნალი) ტელეკამერების წინ აცხადებს, რომ რუსეთს ფსიქიატრი სჭირდება… როგორ მოგწონთ ასეთი მინისტრი?

მთავარია, რომ ბატონი ვაშაძე მოსწონდეთ საქართველოში და მოჰქონდეს მისთვის სარგებლობა, მაგრამ ვიტყვი, რომ ის არ იყენებს დიპლომატიის ენას, და რადგან ასეა, იმის გათვალისწინებით, რომ ვაშაძე არაადეკვატური მიშიკოს გუნდში იმყოფება, აშკარაა, მიშიკომ მასაც რაღაც ჩაარტყა თავში, როგორც ამასწინდელ პრემიერ-მინისტრს. ამიტომ ფსიქიატრი და ექიმი მას უფრო სჭირდება. თუმცა, როგორც რუსეთის მოქალაქეს, მას შეუძლია იმედი ჰქონდეს, რომ უფასოდ და გაძლიერებულად უმკურნალებენ.

- რა ინფორმაცია გაქვთ 2 თებერვალს დაგეგმილ ქართველთა კონგრესზე რუსეთში? ეს ინფორმაცია, როგორც იცით, გახდა საფუძველი ”მოღალატეთა” ძიების ახალი კამპანიის დასაწყებად…

რაც შეეხება მოსკოვში დაგეგმილ ”ქართველთა კავშირის” ყრილობას, რომელიც 3 თებერვალს შედგება, ეს წესდებით გათვალისწინებული ყრილობაა ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ორგანიზაციისა, რომელიც ქართველების ნაწილს აერთიანებს.

ვერ გამიგია, რატომ ატყდა ასეთი აურზაური საქართველოში და რაში სჭირდება ასეთი პიარ-კამპანია თავად ქართველთა კავშირს? როგორ არ უნდა გიყვარდეს საკუთარი ხალხი, რომ ასე ვერაგულად ექცეოდე მას, შეურაცხყოფდე ქართულ დიასპორას და ყველა ოპონენტს აწებებდე სხვადასხვა იარლიყებს? რა დაგიშავეს რუსეთის ქართველებმა, რომლებიც, მშიშარა პრეზიდენტისგან განსხვავებით, არ არცხვენენ საკუთარ ქვეყანას და პირიქით, ცდილობენ სახელი გაუთქვან მას მსოფლიოში? მე პირადად მივესალმები ქართველი ხალხის შეკრების ყოველ იდეას, მაგრამ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში რამდენადმე არ ვეთანხმები დაგეგმილი ყრილობის კონცეფციას. ჩვენ ამაზე ვისაუბრეთ მ. ხუბუტიასთან, შევთანხმდით, რომ ჩემი გამოსვლა იქ იქნებოდა ამოვარდნილი უნისონიდან. ჩემი აზრით, შემოთავაზებული იდეები და გადაწყვეტილებები ამ ყრილობაზე ბოლომდე რადიკალური არაა და დაკონკრეტებას მოითხოვენ.

საერთოდ კი, მე არ ვარ ამ კავშირის წევრი, ასე რომ პერსონალური მიწვევა არ მიმიღია და ალბათ არ დავესწრები ყრილობას, მათ შორის იმ გარკვეული განსხვავებული აზრების გამო, რაც ეხება თავად ყრილობის ჩატარებას და საქართველოში შექმნილ სიტუაციას.

მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ჩემი და ხუბუტიას ურთიერთობები გაუარესდა, ჩვენ განვაგრძობთ შეხების წერტილების და საერთო ძალისხმევის სფეროების ძიებას ჩვენი ხალხის საკეთილდღეოდ.

31 იანვარს, გადაცემა ”პოსტსკრიპტუმში”, ტელეარხ რუსთავი-2-ზე, მე გამომაცხადეს ამ ყრილობის ორგანიზატორად, მაგრამ ფაქტია, რომ ეს მორიგი ტყუილია. რატომღაც დაიწყო მუსირება, რომ მოსკოვის მთავრობამ ჩვენს ფონდს გამოუყო საოფისე ფართი 264 კვ. მ შეღავათიან ფასად. ძვირფასო ცილისმწამებელნო, ყოველი ნორმალურ ადამიანს, მათ შორის საქართველოში, უნდა უხაროდეს ის ფაქტი, რომ მისი დიასპორის ორგანიზაციას სხვა ქვეყანაში გამოუყვეს შენობა ოფისისთვის.

ეტყობა, დიდხანს ეძებდით, როგორ გეკბინათ პროფესორ ხომერიკისთვის, რომელმაც გაბედა თავისი აზრის ღიად გამოხატვა საქართველოში მიმდინარე პროცესების შესახებ. მე რომ სააკაშვილი მექო და მედიდებინა, ალბათ ეროვნულ გმირად გამომაცხადებდით, მაგრამ რადგან ვაკრიტიკებ და ბრალს ვდებ მოღალატური პოლიტიკის გამო, ამიტომ საჭირო გახდა სასწრაფოს კომპრომატის მოძებნა. სამი წელი ეძებდნენ და ვერაფერი იპოვეს: სპეცსამსახურებთან კავშირი ვერ აღმოაჩინეს, ოლიგარქი არ ვარ, მჭიდრო კავშირები ლუჟკოვთან, კობზონთან, ან ჟირინოვსკი-ზატულინთან არ ფიქსირდება, არც მაღალი თანამდებობები მჭერია, არც რუსეთის სახელმწიფოს ჯილდოები მიმიღია. დაკავებული ვიყავი მეცნიერებით, უბრალო დოქტორი და პროფესორი გახლავართ… უფროსობა კი მოითხოვს კომპრომატს და ამ დროს გაიგეს რაღაცა ინფრომაცია ამ ოფისზე, რომელიც ორგანიზაციას გამოეყო ჯერ კიდევ ჩემს იქ მისვლამდე. მეორეც, მიუხედავად 2008 წლის აპრილში ხელმოწერილი ხელშეკრულებისა, ჩვენ ჯერ კიდევ არ შევსახლებულვართ შენობაში და არ ვსარგებლობთ მისით. მესამე, მოსკოვში, ალბათ თბილისისგან განსხვავებით, მიღებულია საზოგადოებრივ ორგანიზაციებს იჯარით გადაეცეს ფართები, მეოთხე, არსებობს მოსკოვის მთავრობის დადგენილება, რომლის მიხედვითაც არაკომერციულ ორგანიზაციებს ოფისი იჯარით გადაეცემათ მინიმალურ ფასებში და არა 50 დოლარად 1 კვ. მ.-ში წელიწადში, არამედ 1000 რუბლად.

ასე რომ, შუაზეც რომ გაიხენ, ვერაფერს გამოგვიჩხრიკავენ. ქართველი ხალხის და ჩვენი სამშობლოს მოღალატეებს კი, როგორც ვებრძოდი, ისევე შევებრძოლები. უფრო მეტი ენერგიითაც კი, რომ დამნაშავე ციხეში იჯდეს, საქართველომ ღირსეული ხელისუფლება აირჩიოს, ხალხმა ნორმალურად იცხოვროს და ქვეყნებს შორის აღდგეს კეთილმეზობლური ურთიერთობები.

- დავუშვათ, რუსეთმა აღადგინა კომუნიკაციები საქართველოსთან, განაახლა ვიზების გაცემა საქართველოს მოქალაქეებზე. და რა, ჩვენ ამით კმაყოფილი უნდა ვიყოთ და ტაში დავუკრათ? განა ეს არის იმ პრობლემების გადაწყვეტა, რომლებიც არსებობს ორმხრივ ურთიერთობებში? როგორ ხედავთ ამ ურთიერთობების სრულმასშტაბიან მოწესრიგებას?

ეჭვგარეშეა, საჭიროა კომუნიკაციების, დიპლომატიური ურთიერთობების აღდგენა, დიალოგის წარმოება არა მარტო რუსეთთან, არამედ აფხაზეთთან და ცხინვალთან. ამ ტერიტორიების გამოყოფა და მათი ცნობა შედეგია იმ დანაშაულებრივი პოლიტიკისა, რომელსაც ატარებდა მ. სააკაშვილი და როგორი სამწუხაროც არ უნდა იყოს ჩვენთვის, თუნდაც არ შეგვეძლოს შინაგანად ამასთან შეგუება, უნდა აღვიქვათ ეს, როგორც მოცემულობა და გვესმოდეს, რომ ამაში ყოველი ჩვენგანის დანაშაულია, რადგან საშუალება მივეცით დამოუკიდებელი საქართველოს სამივე ხელმძღვანელს ეწარმოებინათ ის პოლიტიკა, რამაც მიგვიყვანა ამ შედეგამდე.

კონსტრუქციული დიალოგის დაწყების შემთხვევაში, ურთიერ

ციტირება პასუხი
   
User avatar
ექსპერტი დესპანელი
ექსპერტი დესპანელი
Joined27 Jul 2007
Posts291
კარმა51
OFFLINEPROFILE
სად იყო სააკაშვილი,როდესაც რუსეთმა მიგვიწყო 9 აპრილი.ან დაგვიხოცა ხალხი და წაგვართვა სოხუმი.თურმე ნუღარ იტყვი საქართველოს დარდით აღარ არიან რუსეთში პუტინი და მედვედევი.ამ სიმართლით იარე შენ.ნებისმიერი ქართველი მოსურნეა ნატოსთან ინტეგრაციის,იმიტომ რომ იმ ურჩხულისგან დავიცვათ თავი რასაც რუსეთი ჰქვია.მათი პირით იძახიან როგორ ეზიზღებათ ქართველები.და მათი დიდი ხნის ოცნებაა საქართველო ქართველების გარეშე.რა მორალია ეს, სულელი პრეზიდენტის გამო ერი გაწყვიტო,უბრალოდ მიზეზს ეძებენ ქართველთა გასაწყვეტად და ვინც ამას გამართლებას უძებნის ძალიან ეჭვი მეპარება მის ქართველობაში.უბრალოდ თავის თავზე წუხს ,რუსეთში კომფორტულად ვერ გრზნობს თავს რადგან გვარით ქართველია.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined15 Aug 2007
Posts767
კარმა0
OFFLINEPROFILE
26 ქვეყანა საქართველოს მხარდასაჭერად ერთიანდება
5 თებერვალი 2009, 12:18

გუშინ საქართველოს საკითხი ბრიუსელში კიდევ ერთხელ განიხილეს. ჩრდილოატლანტიკურმა ალიანსმა ახალი გადაწყვეტილება მიიღო: უახლოეს პერიოდში თბილისში ნატო-ს სპეციალური წარმომადგენლობა გაიხსნება.

ნატო-საქართველოს კომისიის სხდომაზე ქართულ მხარეს ვიცე-პრემიერი გიორგი ბარამიძე, საგარეო საქმეთა მინისტრი გრიგოლ ვაშაძე და თავდაცვის მინისტრი დავით სიხარულიძე წარმოადგენდნენ.

ქართველმა მინისტრებმა საქართველოს მიერ ”აიპაპისა ” და ინტენსიური დიალოგის ფარგლებში ნაკისრი ვალდებულებების შესახებ გააკეთეს მოხსენება. საკუთარი გამოსვლით ოფიციალური თბილისის წარმომადგენლები თავადვე დარჩნენ კმაყოფილები. მათი თქმით წარმატებულ მოხსენებაზე ისიც მიუთითებდა, რომ მათი მისამართით კითხვები გაჩნდა.

”მიუხედავად აგვისტოს ომისა, საქართველომ მნიშვნელოვან პროგრესს მიაღწია ნატო-ს პროგრამის ფარგლებში ნაკისრი ვალდებულებების შესახებ,”-ასე შეაჯამა ნატო-ს საბჭოს წევრი ქვეყნების წარმომადგენელთა მიერ გამოთქმული შეფასებები საქართველოს საგარეო უწყების ხელმძღვანელმა.

ნატო-ს 26 წევრი სახელმწიფო კვლავ საქართველოს მხარდასაჭერად გაერთიანდა.

ერთ თვეში ხუთთვიანი პროგრამის მეორე ეტაპი დაიწყება, რომელიც საქართველოში რეფორმების გატარებას გულისხმობს. პროგრამაში სამხედრო, პოლიტიკური და სამართლებრივი საკითხები შედის. მარტში კი თბილისში ნატოს სამოკავშირეო მისია გაიხსნება, რომელიც პროგრამის განხორციელებას გაუწევს კოორდინაციას.

ვაშაძის თქმით, ”ჩვენ მივიღეთ ერთიანი მხარდაჭერა ნატო-ს 26 წევრი ქვეყნისაგან. მათ ოკუპირებული ტერიტორიების მილიტარიზაცია აბსოლუტურად მიუღებელია. განსაკუთრებით გამოიყო გუდაუთასა და ოჩამჩირეში სამხედრო ბაზების მშენელობის საკითხი.”

მისივე თქმით, ნატო-ს აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით პრინციპული პოზიცია აქვს და მისი პროტესტი იქამდე გაგრძელდება, ვიდრე რუსეთი თავის გადაწყვეტილებას არ შეცვლის.

ჩრდილოატლანტიკური ალიანსი რუსული ბაზების საქართველოში განთავსების საკითხს მიუნჰენში ევროპის უსაფრთხოების კონფერენციაზე და ნატო-ს სამიტზე მიუბრუნდება.

ამის შესახებ ნატო-ს ოფიციალურმა წარმომადგენლმა ჯეიმს აპატურაიმ განაცხადა.

“ალიანსის წევრი ქვეყნები რუსული ბაზების საქართველოში განთავსების საკითხს მიუნჰენში, ევროპის უსაფრთხოების კონფერენციაზე და ნატო-ს სამიტზე მიუბრუნდებიან”, - განაცხადა აპატურაიმ.

ალიანსისი გაფართოებაზე კი ამჯერად სარკოზი და მერკელი ალაპარაკდნენ.

ნატო-ს გაფართოება კონტინენტზე უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის ცენტრალური ელემენტია. ამის შესახებ საფრანგეთის პრეზიდენტმა ნიკოლა სარკოზიმ და გერმანიის კანცლერმა ანგელა მერკელმა გაზეთ “დოიჩე ცაიტუნგისთვის” მიცემულ ერთობლივ ინტერვიუში განაცხადეს.

როგორც 2 ქვეყნის ლიდერები აღნიშნავენ, 3-4 აპრილს ნატოს სამიტზე ალიანსის გაფართოების საკითხი აუცილებლად უნდა იქნას განხილული.

პუბლიკაციაში აქცენტი ალიანსის გაფართოების კუთხით რუსეთთან თანამშრომლობაზე კეთდება. როგორც სარკოზი და მერკელი აღნიშნავენ, ეს პროცესი რუსეთის ინტერესებშიც შედის.

ამავდროულად, 2 ქვეყნის ლიდერები ევროპას რუსეთ-საქართველოს ომის შედეგად მოსკოვთან შერყეული ურთიერთობის გამოსწორებისკენ მოუწოდებენ და აცხადებენ, რომ ევროკავშირი აუცილებლად გაითვალისწინებს რუსეთის პრეზიდენტის ინიციატივას ევროპის ერთიანი უსაფრთხოების სისტემის შექმნის თაობაზე.

უნდა აღინიშნოს, რომ საქართველოსა და უკრაინის ნატო-ში გაწევრიანებას ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის ბოლო სამიტებზე სწორედ გერმანია და საფრანგეთი უწევდნენ წინააღმდეგობას.

business.info

გააგზავნე

დაბეჭდე

ამავე თემაზე:
უახლოესი თვეების განმავლობაში თბილისში ნატო-ს ოფისი გაიხსნება
ორი დღის განმავლობაში დიპკორპუსს რუსეთის შესახებ ინფორმაციას აწვდიდნენ
11 თებერვალს საქართველოს დორა ბაკოიანისი ეწვევა
მოსკოვში ქართველი ბიზნესმენი მოკლეს
5 თებერვალი 2009, 12:59
მოსკოვში ქართველი ბიზნესმენი მოკლეს. ტელეკომპანიის “ვესტის” ინფორმაციით, ლენინგრადის გამზირზე შეკვეთილი მკველობა მოხდა. მოკლულია ქართველი ბიზნესმენი, რომელიც მოსკოვში ნავთობპროდუქტებით ვაჭრობის საშუამავლო ბიზნესით იყო დაკავებული. მკვლელობა დაახლოებით ღამის პირველ საათზე მოხდა, როდეს... »
ჟენევის ფორმატზე ცხინვალში იმსჯელებენ
5 თებერვალი 2009, 12:41
ცხინვალს დღეს ეუთო-ს, გაერო-სა და ევროკავშირის დელეგაცია ეწვევა. ამის შესახებ ცხინვალის სეპარატისტული რეჟიმის ინფორმაციისა და ბეჭდვითი სტიყვის კომიტეტი იუწყება. დელეგაციაშ ეუთო-ს მოქმედი თავ

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined09 Jan 2009
Posts95
კარმა0
OFFLINEPROFILE
საკუთარი გამოსვლით ოფიციალური თბილისის წარმომადგენლები თავადვე დარჩნენ კმაყოფილები.

ნეტავ , რატომ არ მიკვირს? რაც მთავარია, თვითონ არიან კმაყოფილები.=fiqri=

ციტირება პასუხი
   
 
+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 1920 posts ] 
ყოველდღიური დაიჯესტი
დესპანი