ერთი მეზობელი მყავდა, "გაქანებული ნევროზი" სჭირდა.
დილაუთენია ადგებოდა და დაბოდიალობდა ქუჩაში.
მე არაფერიც არა მჭირდა, მაგრამ მიჩვეული ვარ ადრე ადგომას.
გადავძახებდი აივნიდან:- მაიმუნების მედოლე, ამო ნერვები უნდა მოგიშალოთქო.
ისიც ამოდიოდა.
ნარდის "ორგანიზებას" კიდევ რა უშლის ხელს.
დაახლოებით ერთ საათში ამოვტენიდი ხოლმე ნოლზე და უშვებდი გინება-ფურთხებით.
მახსენდება, კიბეებზე ჩასვლისას, თავის თავს აგინებდა და მეც.
-არა რა, ეს ვერ მოვიშორე და მეც მაგარი პიტალო ვარ, ამასთან სათამაშოდ, რომ ვჯდებიო.
-ჩემი გასაჭირი არა მყოფნის? ეს საიდანღა გადავიკიდეო.

და ასეთი "სცენა" მეორდებოდა ყოველდღე.=haa=

P.S.ოხ, როგორ მენატრება იქაურობა.
ეხლა იქ, ახალი გათენებულია.