გაგრძელებაააა
_ კიდევ?
_ როცა ბრმაა!
_ კიდევ?
_ როცა ფემინისტია! _ ეს უკვე მე ვთქვი.
_ კიდევ?
დუმილი.
_ როდის შეიძლება არარსებულმა გაგახსენოს ოდესღაც ნანახი?
_ ქალბატონო ელისაბედ, _ ლამისაა მუდარით უთხრა ქიზიყელმა ლესტრეიდმა, _ აღარ გვინდა რა კითხვები, თავი სკოლაში მგონია...
_ ესე იგი, «მაზგავოი შტურმი» არ გამოვიდა, _ ჩაილაპარაკა ელისაგატამ, _ კარგი, მაშინ ვეცდები გავიხსენო დეტალები, როგორ აღწერა ლინდამ ის მომენტი, როცა იცნო მკვლელი და მიხვდა, რომ იმანაც იცნო...
_ ეგ საერთოდაც არ მოგიყოლიათ ჩემთვის! _ ქიზიყელ ლესტრეიდს ხმაში საყვედურის ინტონაცია შეეპარა, თითქოსდა ელისაგატა რაღაცას უმალავდა.
_ ბოდიში, _ უთხრა სუიციდოლოგმა სრულიად უპრობლემოდ და განაგრძო, _ ისე, ჯერ არც არავისთვის მომიყოლია... მოკლედ, ეს მომხდარა ალაფურშეტის სუფრაზე მანამ, სანამ სკამებს მოატანინებდნენ და საქეიფოდ დასხდებოდნენ... უფრო სწორად, ქეიფი უკვე კარგა ხნის დაწყებული იყო ფაქტობრივად, მაგრამ ჯერ კიდევ ფეხზე იდგნენ და ისე სვამდნენ. ლინდა ნაცნობს ეჭორავებოდა სენდვიჩების ჭამითა და შამპანურის წრუპვით, რომ უეცრად ყურადღება მიაქცია ვიღაცას, ვინც იმ მომენტში მის წინ გაჩერდა სუფრასთან, ოღონდ მოპირდაპირე მხარეს... ახლა ვეცდები, აღვიდგინო ლინდას სიტყვები, უფრო სწორად, სიტყვების შინაარსი, რადგან ბატონ ნოდარისგან განსხვავებით თავში კომპიუტერი არა მაქვს, ჩემდა სამწუხაროდ... მოკლედ, მგონი, ასე მიყვებოდა: ის ვიღაც გაჩერდა... აიღო ჭიქა «სოკით» (ლინდამ ასე თქვა)... მოსვა... მოიხსნა შავი სათვალე... და უცებ ვიცანიო... ულვაშებით!.. კონტრაჟურში... ის იყო, ის, ინესას მკვლელი!.. ხელსაწმენდი აიღო, პირზე მოისვა, შემომხედა და მივხვდი, იმანაც მიცნო!.. და მივხვდი, რომ მომკლავსო!.. და სწორედ იმწამს დარეკა ჩემმა მობილურმა, ლინდას მოვუბოდიშე და ოთახიდან სასწრაფოდ გავედი... ცოცხალი ლინდა მეტი აღარ მინახავს...
ელისაგატა გაჩუმდა.
_ ერთი რაღაც მიკვირს: თუკი კაცები უკვე ქეიფობდნენ მაშინ, ის ვიღაც ტიპი რას დაიარებოდა აქეთ-იქით?.. _ იკითხა ქიზიყელმა ლესტრეიდმა.
_ მართლაც... დამაფიქრებელი მომენტია... თანაც, რატომ აიღო «სოკი» და არა შამპანური?! ან თუნდაც კოქტეილი?
_ ძალიან გემრიელი გარგარის წვენი იყო და რა გასაკვირია! _ ჩავერიე დეტექტივების საუბარში, _ მეც ბლომადა ვსვი...
_ კი, მართალია, საოცრად არომატული იყო, მეც გავსინჯე... ნატურალური, ბლანტი... _ ჩაილაპარაკა სუიციდოლოგმა ხმადაბლა, გაჩუმდა, წამით ჩაფიქრდა და მერე ისეთი ხმით გააგრძელა თავისთვის ლაპარაკი, თითქოსდა ტრანსშიაო, _ ბლანტი... ბლანტი... კონტრაჟურში... ნატიფი ტუჩები... საოცრად ნატიფი ტუჩები... ზოლი... ასოციაციური... ზოლი... ალუზია... სტოპ!
_ რა სტოპ? _ ვერ გავიგე.
_ სტოპ ნიშნავს... მოვედით! _ თქვა უცებ ელისაგატამ და მოულოდნელად პატარა გოგონასავით გადაიკისკისა. მხიარულად და ლაღად, თითქოს მძიმე ლოდი ჩამოეხსნაო გულიდან.
_ სად მოვედით? _ დაღვრემით იკითხა ბატონმა ნოდარმა.
_ ევროპაში! _ ელისაგატა აშკარად ხუმრობის ხასიათზე დადგა.
_ ჩვენ ისედაც ევროპაში ვართ... _ ჩავილაპარაკე. რატომღაც მეც გამაღიზიანა სუიციდოლოგის კისკისმა...
_ დარწმუნებული ხართ? _ გაეცინა ელისაგატას, _ მაშინ მითხარით, როდის არ უთმობს ევროპელი კაცი ლამაზ ქალს გზას?
Aარც მე და არც ქიზიყელ ლესტრეიდს ხმა არ ამოგვიღია, _ რამდენჯერ შეიძლება ერთი და იმავე კითხვის დასმა, მართლა და მართლა?!.
მაგრამ ელისაგატამ თავის კითხვას თვითონვე უპასუხა:
_ როცა კაცი სინამდვილეში... ქალია!
_ ქალი?!. და ულვაშები?! _ აღმომხდა, რასაც ჰქვია.
_ თხევადი.
_ რა თხევადი?!
_ ულვაშები.
უცებ გამომძიებელმა თავში ხელი შემოირტყა, ადგა, სუიციდოლოგთან მიიჭრაA და... ხელი ჩამოართვა! რამდენჯერმე ენერგიულად მოუჭირ-დააჯანჯღარა და უთხრა:
_ ქიზიყელი რომ არ ვიყო, ხელზე... მმ... გეამბორებოდით, ქალბატონო ელისაბედ!
უნდა გამოვტყდე, რომ ამ სცენას დებილივით ვუყურებდი, ბოლომდე ვერ გავაცნობიერე, რა იგულისხმა ელისაგატამ. ელემენტარულად, დავიბენი. Q
ქიზიყელი ლესტრეიდი ამასობაში თავის ადგილს დაუბრუნდა და გამოაცხადა:
_ გაუმარჯოს ევროპას! ახლა ყველაფერი ნათელია დღესავით! _ ნახევრად დაცლილ კოქტეილს დასწვდა და არაყივით გადაკრა.
_ ნათელია, _ დაეთანხმა ელისაგატა, _ მაგრამ სინამდვილეში... რამხელა სიბნელეა ამ ყველაფერში... ჯოჯოხეთური სიბნელე...
გამომძიებელმა ვითომდა სერიოზულად დაუქნია თავი, აქაოდა, გეთანხმებითო, მაგრამ ისეთ გუნებაზე იყო, თავისდა უნებურად პირი ეკრიჭებოდა თუ ეხეოდა ყურებამდე. ცოტაც და სიმღერას შემოსძახებდა. ამის შემყურეს ნერვები საბოლოოდ მომეშალა და საკმაოდ ხმამაღლა და მკვეთრად ვუთხარი ორივეს:
_ რა არის ნათელი?! ამიხსენით, თუ შეგიძლიათ! ხალხი არა ხართ?!
_ მე ავუხსნი! _ თქვა ბატონმა ნოდარმა.
Eელისაგატამ თავი დახარა თანხმობის ნიშნად. ბატონმა ნოდარმა ხელები მოიფშვნიტა და დაიწყო:
_ ლინდამ იცნო ინესა როზენბაუმის მკვლელი ყალბი წვრილი ულაშებით, რომელიც დღეს მას, ცხადია, აღარ ჰკეთებია... მაგრამ რაღაცამ გაახსენა ლინდას ის ულვაშები და შექმნა ეფექტი, თითქოს ისევა აქვს...
_ აა, გარგრის წვენი რომ მოსვა, ულვაშებივით გაუკეთდა! _ როგორც იქნა, გონება გამინათდა.
_ დიახ, ბატონო... თანაც მაშინდელივით ერთმანეთს დაემთხვა ულვაშები და მზის სათვალე, რომელიც მკვლელმა ლინდას თვალწინ მოიხსნა...
_ და კიდევ, სპორტული ქუდიც ეხურა მაშინდელივით...
_ ქუდი? _ დააზუსტა ქიზიყელმა ლესტრეიდმა, _ ქუდზე არაფერი გითქვამთ...
_ როცა კლუბში მოვედით, ყველას დაგვირიგეს ემბლემიანი ქუდები და თავიდან ყველას გვეხურა... _ აუხსნა ელისაგატამ.
_ და როგორ მიხვდით, რომ მკვლელი... ქალია? _ ვეკითხები სუიციდოლოგს ყველაზე მთავარს.
_ რამდენიმე რაღაცამ მაფიქრებინა... ჯერ ერთი, მკვლელმა, ანუ იმ ახალგაზრდა კაცმა, ზღურბლზე რომ შეეჩეხა, ბუტაფორიული ულვაშების გარდა ლინდას თავი ნატიფი ტუჩებითაც დაამახსოვრა... მაგრამ, რაც მთავარია, ლოგიკურად ვიმსჯელე, გამოვთვალე... ვინ უნდა ყოფილიყო დაინტერესებული ინესა როზენბაუმის სიკვდილით? გიზო გოგოლაძე? ძნელი წარმოსადგენია... რა შეიძლება სცოდნოდა ისეთი ინესას, რომ მისი მოკვლა გამხდარიყო აუცილებელი?.. მოკლედ, გიზო გოგოლაძე დროებით გამოვრიცხე... დავიწყე ფიქრი, ვინაა ისეთი, ვისაც ინესა როზენბაუმის სიკვდილი აწყობდა და ვინც დღეს აქ, კლუბშია, ვისაც ნატიფი ტუჩები აქვს და როცა კაცები ქეიფობენ, სუფრას არ უზის და ჭიქებს არ უჭახუნებს?.. გონებაში თავისთავად ამომიტივტივდა გიზო გოგოლაძის ცოლი... მით უმეტეს, ლინდასგან ვიცოდი, რომ ქმართან უსიამოვნება ჰქონია, ეშინოდა, არ მიმატოვოს და საყვარელი არ შეირთოსო... მერე კიდევ ერთი დეტალი: მკვლელს ზარი არ დაურეკია, გასაღებით გააღო კარი და ისე შევიდა... საიდან იშოვიდა გასაღებს?.. ინესას გარდა ბინის გასაღები, ცხადია, ჰქონდა მის საყვარელს... მაგრამ გიზო გოგოლაძე გამოვრიცხეთ... აი, მისი ცოლისთვის კი ინესას ბინის გასაღების შოვნა უადვილესი იქნებოდა, რა უნდა ქმრის შარვლიდან გასაღების ამოცლას და დუბლიკატის გაკეთებას... გარდა ამისა, ეგეთ სახლებში სადარბაზოს კარიც იკეტება ხოლმე და იმ მეორე გასაღების ასლიც ექნებოდა უთუოდ, მაგრამ არ დასჭირდა, ზღურბლზე შემთხვევით ლინდა შეეჩეხა და სრულიად ბუნებრივია, რომ გზა არ დაუთმო, რადგან თვითონაც ქალია... სახელად...
_ ვიკა ბასილაია, _ ჩაურთო გამომძიებელმა.
_ გმადლობთ ინფორმაციისთვის, _ თქვა ელისაგატამ, წამით დაფიქრდა და გააგრძელა, _ ბატონო ნოდარ, ერთი თხოვნა მექნება თქვენთან, ძალიან თუ არ შეწუხდებით...
_ დიახ, ბრძანეთ...
_ თუ შეიძლება, მოძებნეთ ვიკა ბასილაია და სთხოვეთ, აქ მოვიდეს...
_ და რა უნდა უთხრათ?
_ წინასწარ არ მინდა ამის თქმა...
_ ჩვენ ერთად ვაწარმოებთ გამოძიებას... არ უნდა ვიცოდე, რას ეტყვით?! _ ქიზიყელმა ლესტრეიდმა აშკარად შეურაცხყოფილად იგრძნო თავი, _ იქნებ...
_ რა იქნებ? _ გააწყვეტინა ელისაგატამ ღიმილით, _ გეშინიათ, რამე არ შემეშალოს? ნუ გეშინიათ, ბატონო ნოდარ... აქამდე შემშლია?
_ არა, არ შეგშლიათ... _ იძულებული გახდა, ეღიარებინა, _ მაგრამ თუ გინდათ, აქვე რომ გამოტეხოთ, სჯობია ვიცოდე, კონკრეტულად რა ტაქტიკას ირჩევთ... რის თქმას აპირებთ...
_ მომენდეთ, ბატონო ნოდარ... მოდუნდით და მიიღეთ სიამოვნება... _ უთხრა ელისაგატამ... კიდევ ერთხელ გამიკვირდა. ასეთ სიტუაციაში ხუმრობის თავი ჰქონდა?
Qქიზიყელმა ლესტრეიდმა რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ მერე, ეტყობა, ხელი ჩაიქნია და მხოლოდ ესღა იკითხა:
_ და რა ვუთხრა, როცა მკითხავს, ვინ მეძახისო?
_ უთხარით, რომ... იშვიათი ანტიკვარული სამკაულების კოლექციონერია ჩამოსული... მმ... იტალიიდან... და საქმიანი წინადადება აქვს მასთან...
_ და რა იცით, რომ ვიკა ანტიკვარულ სამკაულებს აგროვებს?!. _ ისევ ჩავერთე დეტექტივების საუბარში.
_ არ ვიცი, აგროვებს მართლა თუ არა, მაგრამ რომ აინტერესებს, ფაქტია... ლოგიკური ფაქტი...
_ და რომ არ წამომყვეს მაინც? _ ჩაეკითხა გამომძიებელი. ჯერ კიდევ ყოყმანობდა.
_ წამოგყვებათ.
_ კარგი, ვცდი, _ დაჰყაბულდა ბატონი ნოდარი და ოთახიდან გავიდა.
პაუზა დიდხანს გაგრძელდა. ელისაგატა რაღაცას წერდა ფურცელზე გამალებით. ბოლოს გაჩერდა და ჩაილაპარაკა:
_ ძალიან გამიკვირდება, თუკი ვიკა ახლა არ შემოვა ოთახში...
_ როგორ შემოვა ოთახში, სადაც მისი მოკლული... ასვენია?! _ ეჭვი შემეპარა.
_ სწორედ მაგიტომაც შემოვა, რომ დაამტკიცოს, არაფერი იცის და ესე იგი, არც არაფრისა ეშინია...
_ და რომ დაეჭვდეს, ხაფანგს უგებენ, მაინც მოვა?
_ მოვა. სხვა გზა არა აქვს. ხაფანგიდან დაღწევის საუკეთესო გზა მისთვის ისევ და ისევ ხაფანგზე გადის... არ შეიძლება ეს არ ესმოდეს...
_ და ეს რაღა შუაშია, ანტიკვარიატის კოლექციონერი... თანაც რატომღაც იტალიიდან? _ ვერ მოვითმინე, რომ არ მეკითხა.
_ იტალიიდან? _ გაიმეორა, _ ექსპრომტია... რაღაც ხომ უნდა მეთქვა... უბრალოდ, ბორჯიების საგვარეულო ბეჭედი გამახსენდა, რომელშიც მოწამლული ბრჭყალი იყო ჩამალული... ვისი მოკვლაც უნდოდათ, ხელს ჩამოართმევდნენ და... კარგად იყავი...
ვერ მოასწრო წინადადების დამთავრება, რომ კარი გაიღო და ოთახში შემოაბიჯა ახალგაზრდა ქალმა, _ თვალში მომხვდა სპორტული ფიგურა გრძელ შავ კაბაში... მოკლედ შეკრეჭილი თმა, სწორი ნაკვთები, სერიოზული, თითქმის მკაცრი გამომეტყვე¬ლება... შემოვიდა, დადგა, გვიყურებს. ოთახის იმ მხარეს, სადაც საწოლზე ლინდას გვამი ესვენა, არ გაუხედავს. არც ერთხელ.
გამომძიებელმა, რომელიც მასთან ერთად შემოვიდა ოთახში, ხელით ანიშნა, დაბრძანდითო. ქალი სავარძელში ჩაეშვა ჩვენ წინ, ლინდასკენ ზურგშექცევით. ახლა უფრო კარგად დავაკვირდი: ტუჩები მართლაც ნატიფი ჰქონდა, გამომეტყველება _ მეტისმეტად ცივი და მშვიდი იმისთვის, რომ დამეჯერებინა, ბუნებრივად იყო ასე მშვიდად. თანაც, ერთი დეტალი «ყიდიდა», ასე ვთქვათ... ნესტოების კიდეები გასთეთრებოდა, ოდნავ შესამჩნევად უთრთოდა... თუმცა, ერთი შეხედვით, ნამდვილად ღირსეულად ეჭირა თავი, ვერაფერს შეატყობდი. და კიდევ, გამაოცა ბრილიანტების რაოდენობამ... ციმციმი, არა, სულაც ნათება გაუდიოდა, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით... ყურებში, ყელზე, ხელებზე გასაოცარი სილამაზისა და რაოდენობის სამკაული ეკეთა. ყველაზე ძვირფასი იყო, ალბათ, მასიური ძველებური ბეჭედი, რომელიც მარჯვენა ხელის საჩვენებელ თითს უმშვენებდა... თუმცა, ეს განძეული ისე დაეხვავებინათ, იმდენად თვალში საცემად იყო გამოფენილი, რომ რაღაც უსიამოვნო, ლამისაა მძაღე განცდა დამეუფლა...
_ აი ქალბატონი, რომელმაც მოგიწვიათ აქ... _ უთხრა ბატონმა ნოდარმა და ელისაგატაზე მიანიშნა.
_ თქვენა ხართ იტალიელი კოლექციონერი? _ ახალშემოსულის ხმაში შეფარული ირონია მომესმა.
_ არა, რა თქმა უნდა... მე არა ვარ იტალიელი კოლექციონერი... ჩავთვალოთ, რომ მე... მისი წარმომადგენელი ვარ, _ მიუგო ელისაგატამ თავაზიანი ღიმილით.
_ ჩავთვალოთ? _ გაიმეორა ვიკა ბასილაიამ ლამის სარკასტულად და ხაზგასმულად ნაძალადევად ჩაიცინა, _ ჩავთვალოთ, კი ბატონო... და რა საქმიანი წინადადება აქვს ჩემთან... იტალიელ კოლექციონერს?
_ ცოტა უჩვეულო წინადადებაა...
_ მაგალითად?..
_ თქვენი სამკაულების ექსპოზიცია იტალიაში... ბორჯიების საგვარეულო სასახლეში ეწყობა გამოფენა სახელწოდებით: «მომაკვდინებელი სილამაზე. საიუველირო ხელოვნება დანაშაულის სამსახურში».
ვიკა უეცრად სავარძელში გასწორდა, გამოცრა:
_ გადაეცით თქვენს კოლექციონერს, რომ მისი წინადადება არ მაინტერესებს. კარგად ბრძანდებოდეთ.
Dდა წამოდგომა დააპირა.
_ ერთი წამით, _ თქვა ელისაგატამ, _ ნუ ჩქარობთ. ეს წინადადების მხოლოდ პირველი ნაწილია. მეორეც არსებობს.
_ მაგალითად?
_ ჩვენ ხელთა გვაქვს ერთი ადამიანის მიერ სიკვდილის წინ დაწერილი ჩვენება. ალბათ, დაგაინტერესებთ...
_ არ მესმის, რაზე ლაპარაკობთ... _ მშვიდად ჩაილაპარაკა ვიკამ. ნესტოებზე თითქოს ცარცი გადაუსვესო.
_ საწამლავმა უცებ არ იმოქმედა, _ განაგრძო ელისაგატამ, _ ჰოდა, მანაც მოასწრო და დაწერა თავისი მკვლელის სახელი, დაწერა ყველაფერი: როგორ ნახა ინესა როზენბაუმის სახლის სადარბაზოში მისი მკვლელობის დღეს ის ულვაშებიანი და როგორ იცნო აქ, კლუბში, ხილის წვენი როცა დალია და «ულვაშები» გაუკეთდა... აი, აქ, ამ ფურცელზე წერია ყველაფერი!
Aამ სიტყვებით ელისაგატამ ქაღალდი მიაწოდა. ვიკას არ გამოურთმევია, დახედა და თქვა:
_ ეს ლინდას ხელი არ არის!
_ სტოპ! _ თქვა სუიციდოლოგმა, _ საიდან იცით, რომ ლინდასი უნდა იყოს?
ვიკას ხმა არ ამოუღია. მზერა გაუშტერდა.
_ მე აქ, ახლა, ერთხელ მაინც ვახსენე ლინდა? _ ელისაგატა ჩვენ მოგვიბრუნდა.
_ არა, არ გიხსენებიათ, _ დაუდასტურა ბატონმა ნოდარმა.
_ საერთოდ არა... _ მეც დავუქნიე თავი.
ელისაგატამ განაგრძო:
_ თქვენ სხვა შეცდომაც დაუშვით, ვიკა... ერთი და იმავე იარაღით მოკალით ორი ადამიანი... პროფესიონალი მკვლელი იარაღს საერთოდ მკვლელობის ადგილზე ტოვებს... მაგრამ თქვენ ხომ მოყვარული ხართ... თანაც ერთობ სპეციფიკურ, შეიძლება ითქვას, უნიკალურ იარაღს იყენებთ... ასეთის გადაგდება დაგენანება... მაგრამ ეს უნიკალურობაა სწორედ მისი მინუსი...
_ არ მესმის, რაზე ლაპარაკობთ... _ მონოტო¬ნურად, სრულიად მექანიკურად ჩაილაპარაკა ვიკამ და უცებ ცრემლები წასკდა...
ორიოდე წუთი ხმა არ ამოგვიღია. ვიკამ ისევე მოულოდნელად შეწყვიტა ტირილი, როგორც დაიწყო, თვალები ცხვირსახოცით შეიმშრალა და თქვა:
_ ეს პარტია წავაგე, _ მერე მწარედ ჩაიცინასავით, _ გეიმ ოუვერ...
ბატონმა ნოდარმა სუფთა ფურცელი და კალამი დაუდო წინ:
_ ვიკა, დაწერეთ აღიარება... მერე მე თვითონ მიგიყვანთ პროკურატურაში... გამომძიებელი ვარ... ნოდარ ხატიაშვილი... როცა თქვენი ფეხით მიხვალთ და ჩაბარდებით, ეს მდგომარეობას მნიშვნელოვნად შეგიმსუბუქებთ... ამას აუცილებლად გაითვალისწინებენ... გარანტიას გაძლევთ...
ვიკას ხმა არ ამოუღია. თითქოს არც უსმენდა.
გამომძიებელმა ვიკას თავზე ხელი გადაუსვა, ბავშვს რომ გადაუსვამენ ხოლმე, ისე, დასაწყნარებლად. «არა, ეს მთლად ლესტრეიდიც არ ყოფილა», _ გამიელვა.
ვიკას ნესტოები უეცრად გაუვარდისფრდა... მერე ჩაილაპარაკა:
_ ჩემს ბავშვს... რა ეშველება?..
_ მილიონერი მამა რა, არ მოუვლის თუ? _ გამიკვირდა.
ვიკამ ისე შემომხედა, თითქოს პირველად დამინახა. მერე თქვა:
_ არა... ჩემს ბავშვს პირველი ქმრისგან...
_ და რა სჭირს? _ ისე ჰკითხა ელისაგატამ, რომ გავიფიქრე, ვიკა, ალბათ, ახლა ყველაფერს მოუყვება-მეთქი...
ასეც მოხდა. ვიკამ ჩაისუნთქა, ელისაგატას შეხედა და ლაპარაკი დაიწყო, უკვე თითქოსდა უემოციოდ... მაინც მაგარი ნებისყოფის პატრონი იყო... ჩვენ არ გვიყურებდა. უშუალოდ სუიციდოლოგს მიმართავდა.
_ მე არ ვიცი, თქვენ ვინა ხართ... პოლიციელს არ ჰგავხართ... მაგრამ თუნდაც პოლიციიდან იყოთ... სულერთია... მაინც მინდა გიამბოთ... რატომ გავაკეთე... რაც გავაკეთე... თქვენ გგონიათ, რა... აი, ამ... ბრილიანტებისთვის?
_ არა?
_ არა... არა... ჩემი ბავშვისათვის... ჩემი ავადმყოფი ბავშვისათვის... იცით, დღეში რამდენი დოლარის წამალი სჭირდება მხოლოდ იმისთვის, რომ უბრალოდ... იცოცხლოს?.. ფიზიკურად იარსებოს?!
_ რა დიაგნოზი აქვს?
_ პროგრესული მიასთენია... კუნთების დისტროფია... გიზო რომ არ გამოჩენილიყო ჩემს ცხოვრებაში, ბავშვი დიდი ხანია მკვდარი მეყოლებოდა... გიზომ გადაარჩინა და გიზო აცოცხლებდა, გიზოს ფული... ბავშვის გამო ყველაფერს ვიტანდი, გიზოს გაუთავებელ დროსტარებას და ქალებს... ეს ქალები გამოჩნდებოდნენ ხოლმე, გაიელვებდნენ მეტეორივით და ქრებოდნენ... იგივე ეს ლინდა... ყველას ხელში გაიარა... თავის დროზე წერილებსაც კი სწერდა ჩემს ქმარს, შემიყვარდიო, მაგრამ გიზომ ყურადღება Eაღარ მიაქცია. აი, მერე კი გამოჩნდა ქალი, რომელიც აღარ გაქრა... ჩვენს ქალაქში ხომ არაფერი იმალება... ანონიმური წერილების თუ შეტყობინებების ღვარი წამოვიდა... _ მწარედ ჩაეცინა, _ ე.წ. «კეთილისმყოფელებისაგან»... საოცარია, რამდენი უსაქმურია, ვინც სხვისი ცხოვრების ნგრევისგან იღებს სიამოვნებას... და მეც პირველად შემეშინდა, რომ გიზო მიმატოვებდა... მივხვდი, უნდა მემოქმედა... და ვიმოქმედე... მეგონა, ვერავინ გაიგებდა... დარწმუნებული ვიყავი... და როცა ლინდას თვალებში დავინახე, მიცნო და ყველაფერს მიხვდა, სხვა გზა აღარ მრჩებოდა... იგივე უნდა გამეკეთებინა მეორედ, რაც უკვე გავაკეთე ერთხელ... _ ვიკა გაჩერდა წამით, ჩაიცინა, თქვა, _ მაგრამ ღმერთი ხომ სამობ...
სიტყვის დამთავრება ვერ მოასწრო, რომ ელისაგატამ მკვეთრი მოძრაობით მიიხედა გვერდზე, უეცრად საჟურნალო მაგიდაზე შეხტა და მთელი ხმით იწივლა:
_ თააგვი!!!
ცხადია, ყველამ იქით გავიხედეთ მექანიკურად. ვერ მოვასწარი თავის უკან მობრუნება, რომ ე.წ. გვერდითი მზერით ვხედავ, მაგრამ რას ვხედავ, სუიციდოლოგმა ქალბატონ ვიკას ხილით სავსე ბროლის ლარნაკი არ დაუშვა თავში?!. ვიკამ ხელები აიქნია და ტომარასავით გადაემხო პირქვე. არც დაუკვნესია.
ატამი და ვაშლი ფერად ბურთებად გაგორდა ყველა მიმართულებით _ ჩოგბურთის კლუბი წამით გოლფის კლუბს დაემსგავსა.
გავშტერდით. ხმას ვერ ვიღებთ. სრულიად წარმოუდგენელი, აბსურდული სცენა იყო. გაშეშებული Kკადრივით ჩამრჩა მეხსიერებაში. თვალებიც კი მოვიფშვნიტე.
ელისაგატა, ვითომც აქ არაფერიაო, სიტყვის უთქმელად ჩამოხტა მაგიდიდან, იატაკზე დაგდებულ ქალთან ჩაიმუხლა, გადმოაბრუნა, დააკვირდა, კმაყოფილმა ჩაილაპარაკა, _ სუნთქავს, _ მერე მარჯვენა ხელი ამოუტრიალა და საჩვენებელი თითიდან მასიური ბეჭედი ფრთხილად ააძრო, წამოდგა, მაგიდაზე ქაღალდის ხელსაწმენდი გაშალა და ბეჭედი ისევ ძალიან ფრთხილად დადო ზედ. მხოლოდ ამის შემდეგ მობრუნდა ჩვენკენ და გვეუბნება:
_ ბრჭყალი ნახევრად უკვე გამოშვებული აქვს, ხედავთ?
ბეჭედს დავაშტერდი _ მართლაც, კაქტუსის ეკალივით წვეტიანი ფოლადის ხიჭვი «სათითური» რგოლის გვერდითა ნაწილში მოჩანდა თავისი ბუდიდან ოდნავ თავამოწეული...
_ ერთი წამითაც რომ დამეგვიანა, ვიკას ვეღარასოდეს მოვასულიერებდით, ახლა კი... მარტივად... _ სუიციდოლოგს სიტყვა არ დაუმთავრებია, ცოცხალი ყვავილებით სავსე მაღალი ლარნაკიდან, რომელიც კარადაზე იდგა, ყვავილები ამოყარა და წყალი ქალს თავზე დააცალა. ვიკა შეიშმუშნა და თვალი გაახილა. ჯერ თითქოს ვერ გვიცნო, ვერ მიხვდა, სად იყო, მაგრამ მერე სახეზე შეეტყო, ყველაფერი გაახსენდა, ბეჭედი მოისინჯა მალულად, უცებ ხელი მკვეთრი მოძრაობით თვალებთან მიიტანა და... ისტერიკა დაეწყო...
ელისაგატამ სიგარეტის კოლოფიდან ღერები ამოყარა, ბეჭედს კალამი წამოსდო, კოლოფში ჩაუშვა და ბატონ ნოდარს გადასცა. მან უხმოდ გამოართვა, თავი დაუქნია და კოლოფი გულის ჯიბეში შეინახა. შემდეგ სუიციდოლოგმა ოთახის კარი გამოაღო, დერეფანში გაიხედა და ვიღაცას უთხრა:
_ სასწრაფოდ მოიყვანეთ ექიმი... პროფესორი მარდალეიშვილი.
_ ახლავე... _ მომესმა ბოდიგარდის ხმა. ეტყობა, კართან დატოვა ნიკუშა ჯორჯაძემ.
Eერთი წუთიც არ გასულა, ექიმი შემოვიდა.
_ ბატონო პროფესორო, რამე დასაწყნარებელი შეგიძლიათ გაუკეთოთ? _ ჰკითხა ელისაგატამ და ვიკაზე ანიშნა, _ თანაც თავი გაუსინჯეთ... მძიმე საგანი მოხვდა თავში... შემთხვევით...
ექიმმა თავი დაუთვალიერა, თვალებში ჩახედა, ჩაილაპარაკა, «ნიჩეგო სერიოზნოგო»... ამასობაში ვიკას შუბლზე უზარმაზარი კოპი ამოეზარდა ჩვენ თვალწინ... პროფესორი ოთახიდან გავიდა, თუმცა მალევე დაბრუნდა «დიპლომატით» ხელში, გახსნა, ამპულა ამოიღო, თავი წააცალა და ერთჯერადი შპრიცის ავსება დაიწყო. ვიკამ უცებ ტირილი შეწყვიტა, ღრმად ჩაისუნთქა და თქვა:
_ არ მინდა. არაა საჭირო...
_ საჭიროა! _ უთხრა ექიმმა, მერე მკლავი სპირტიანი ბამბით გაუწმინდა და ნემსი ელვისებურად გაუკეთა. ვიკამ რეაგირებაც კი ვერ მოასწრო.
პროფესორმა ჩაილაპარაკა:
_ თხუთმეტ წუთში, ალბათ, დაგეძინებათ... _ მერე ჩვენკენ მოტრიალდა, _ აქვე ვიქნები... პაზავიტე, ესლი ნუჟნო...
და ოთახიდან გავიდა.
ვიკა ადგილზე შეტოკდა, თითქოს წამოდგომას აპირებსო, მაგრამ ეტყობა ძალა არ ეყო ან, უბრალოდ, გადაიფიქრა. გაყუჩდა. ხმას არც ერთი არ ვიღებდით.
პაუზა ვიკამ დაარღვია, ამოიოხრა, ელისაგატას თვალებში შეხედა და უთხრა:
_ იცით... ტყუილად გადამარჩინეთ... ტყუილად... მე ციხეში არ წავალ... ვერ წავალ... იმ ცხოვრების მერე, რაც გიზომ მომცა... აი, მანამდე, კიდევ ჰო... მე ხომ ძალიან ღარიბი ოჯახიდან ვარ... რა პერსპექტივა მქონდა ცხოვრებაში?.. არავინ _ დამხმარე, არავინ _ ხელის შემწყობი...H ჰა და ჰა, მდივან-მემანქანე გამოვსულიყავი, სეკრეტუტკა... მაგრამ მე მინდოდა ყველაფერი, ან _ არაფერი... მიზანი დავისახე ცხოვრებაში და ბოლომდე ვიბრძოლე... ყველაფერი გავაკეთე, რომ გამემარჯვა... ვიქტორია ტყუილად არა გქვია, _ ვეუბნებოდი თავს, _ შენ აუცილებლად გაიმარჯვებ... და ვიმარჯვებდი... ჩოგბურთზე დავიწყე სიარული... ნაკრებში მოვხვდი... სხვათა შორის, გიზო კორტზე გავიცანი... ჩემი ეს ცხოვრება, სინამდვილეში, მე თვითონ შევიქმენი... სელფ-მეიდ... ყველაფერი მოვიპოვე, რაზეც ბავშვობაში ოცნებაც კი არ შემეძლო და ახლა... ციხეში წავიდე, მთელი დარჩენილი ცხოვრება... ოთხ კედელში... ბალანდაზე?
_ და ბავშვი? თქვენი ავადმყოფი ბავშვი? _ ჰკითხა ელისაგატამ ძალზე ჩუმად, ოდნავ გასაგონად.
_ ჩემი ბავშვი ისედაც განწირულია... თავს დავიბრიდავ თუ ციხეში წავალ პაჟიზნენი სროკზე, ყველა ვარიანტში განწირულია... ვინ მიხედავს?
Eელისაგატა ჩაფიქრდა, თანაც მარჯვენა ხელი მაღლა ასწია, თითქოს გვანიშნა, ხმა არ ამოიღოთო. იფიქრა, იფიქრა და მერე გვითხრა:
_ ახლავე მოვალ... გამოუვალი სიტუაციები არ არსებობს...
და ოთახიდან გავიდა. ვიკამ თავი ჩაქინდრა, თითქოს გაითიშაო... უძრავად და უხმოდ იჯდა, გახევებული, ქანდაკებასავით.
ელისაგატა დაახლოებით ნახევარ საათში დაბრუნდა ნიკუშა ჯორჯაძესთან ერთად, ვიკას წინ დაჯდა. ვიკამ თავი ძალიან ნელა ასწია, უხმოდ მიაჩერდა. სუიციდოლოგმა დაიწყო:
_ ორი ადამიანის სიცოცხლეს ვერაფერი გადასწონის, ავადმყოფი ბავშვის სიცოცხლეც კი... ორი ადამიანის სიცოცხლე საზღაურს მოითხოვს, სრულფასოვან საზღაურს... მაგრამ სწორედ იმიტომ, რომ სასწორზეა ავადმყოფი ბავშვის სიცოცხლე... და ორ სიკვდილს რომ არ მიემატოს მესამე... ვიკა, გთავაზობთ გამოსავალს, ერთადერთ გამოსავალს ამ სიტუაციაში: თქვენ წახვალთ მონასტერში, თან წაიყვანთ თქვენს ავადმყოფ ბავშვს და იქ იცხოვრებთ გამოუსვლელად... ქმარს ეტყვით, რომ გქონდათ ხილვა, რომ თავი ღმერთს უნდა შესწიროთ... თუკი გიზო გოგოლაძე თქვენზე უარს იტყვის, წამლის ფულს იკისრებს ნიკუშა ჯორჯაძე... ყველაფერზე მოველაპარაკე უკვე...
და ნიკუშას გახედა. მან თავი თანხმობის ნიშნად უხმოდ დაუქნია. ელისაგატამ განაგრძო:
_ ეს საქმე ჩაიფარცხება... ლინდა შემთხვევით მოწამლა შინნაკეთმა კონსერვირებულმა სოკომ... ეს იყო უბედური შემთხვევა, რომელსაც არავითარი კავშირი არა აქვს ვინმე ინესა როზენბაუმის მკვლელობასთან...
და უცებ ელისაგატა ჩემკენ მობრუნდა:
_ ასე არ არის, გედი?
_ ოო, ეს სოკოს კონსერვი საერთოდ ასაკრძალია, _ დავუდასტურე, _ რამდენი ადამიანი დაიღუპა უკვე ბოტულიზმით...
_ მაგრამ, ვიკა, _ განაგრძო ელისაგატამ, ამჯერად გამომძიებელს გახედა, _ თუ თქვენ დატოვებთ მონასტერს, ბატონ ნოდარს მაშინვე გაახსენდება, რომ მის თვალწინ აღიარეთ დანაშაული და საქმე ძალაუნებურად განახლდება... არა, ბატონო ნოდარ?
_ რა თქმა უნდა, _ თავი დაუქნია ქიზიყელმა ლესტრეიდმა, _ მით უმეტეს, რომ მეხსიერება მაქვს, კომპიუტერს შეშურდება _ მილიონი გიგაბაიტი! ყველაფერი მახსოვს, ყველა დეტალი, ყველა წვრილმანი!
_ მე გაგიშვებთ თეკლათის დედათა მონასტერში, _ განაგრძო ელისაგატამ, _ იღუმენია სიდონია ჩემი ჯგუფელია, უნივერსიტეტიდან, ერთად ვსწავლობდით ფსიქოლოგიას... ხვალვე წაგიყვანთ ჩემი «ჯიპით»... რას იტყვით?
ვიკას ხმა არ ამოუღია, მხოლოდ თავი დაუქნია. თვალები ებლიტებოდა.
_ თანაც... _ დაამატა ელისაგატამ, _ ისეთი ადგილია, გინდა-არ გინდა, სინანული თავისით დაგეუფლება...
* *
კლუბიდან მე და ელისაგატა ერთად გამოვედით.
_ ტყუილად კი არა ვარ სუიციდოლოგი, _ მეუბნება ღიმილით, _ ხომ კარგად გამომდის... პრევენცია?
_ ფანტასტიკურად! _ სრულიად გულწრფელად მივუგე.
_ გედი, და როგორ გგონიათ, რატომ დააწესა ამხელა პრიზი ნიკუშა ჯორჯაძემ?
_ არ ვიცი... _ დავიბენი, ამ კითხვას არ ველოდი, _ კაი ტიპია, ალბათ, და იმიტომ...
_ კაი ტიპი... _ გაიმეორა ელისაგატამ მსუბუქი ჩაცინვით, _ რაც უნდა კაი ტიპი იყოს, სად გინახავთ მილიონერი, რომელიც გადააგდებს ასი ათასს, თუკი ამის რაღაც სრულიად კატასტროფული საჭიროება არ არსებობს?
_ მართალია, ცოტა ძნელი წარმოსადგენია... _ დავეთანხმე.
_ ნიკუშას არაფრით არ აწყობდა დღეს აქ პოლიციის შემოსვლა... ჩხრეკა... შმონი... უცხო თვალი...
_ რატომ? რისი ეშინია?
_ შეხედეთ... რად უნდა ჩოგბურთის კლუბს ამხელა კედლები?
გალავანი მართლაც შთამბეჭდავად გამოიყურებოდა.
_ არ ვიცი, _ ისევ გულწრფელად ვაღიარე.
_ ანდა ამხელა ანტენები?
მართლაც უშველებელი ანტენები იყო დამონტაჟებული კლუბის ტერიტორიაზე, პარაბოლურიც და ისეთიც. ხელები გავასავსავე.
_ რაღაცაა, ეტყობა, აქ, კლუბის საწყობებში... _ ჩაილაპარაკა ელისაგატამ და მომცრო იაპონური «ჯიპის» კარი გამიღო, _ სანამ სადმე დამპატიჟებდეთ, ბატონო გედი, მე თავად გეპატიჟებით... ღამის კლუბ «იპანემაში»... ამხელა ჰონორარი პირველად ავიღე ცხოვრებაში, მარტო ხომ ვერ დავხარჯავ... გამიწევთ კომპანიას?
_ სი... სიამოვნებით...
_ ძალიან კარგი... რაც შეეხება ნიკუშას საქმეებს, ეგ ჩვენ არ გვეხება... ნიკუშას ბავშვობიდან ვიცნობ, მეზობლები ვიყავით წყნეთში, ზაფხულს ერთად ვატარებდით... ფეხბურთსაც კი ერთად ვთამაშობდით... ნაღდ ტიპად დარჩა, რაც მილიონერისთვის არც ისე ადვილია... _ თქვა ელისაგატამ და მანქანა დაქოქა.
_ მაგრამ... _ დავიწყე და აღარ გავაგრძელე.
_ რა მაგრამ?.. ცხონებული ლინდასგან განსხვავებით, მე სრულებით არა ვარ ცნობისმოყვარე. თუმც კი ძალიან მიყვარს ლოგიკური გამოცანები...
_ ეგ სხვადასხვა რამეა, _ ჩავურთე.
_ რა თქმა უნდა. მაგრამ თქვენ კი მგონი არ უჩივით ცნობისმოყვარეობის ნაკლებობას... გაინტერესებთ, რა იმალება ჩოგბურთის კლუბის სარ¬დაფებში?..
თავი დავუქნიე.
_ მე მაქვს ჩემი ვერსია, თუმცა ზუსტად არაფერი ვიცი... Nნიკუშას ბავშვობიდან ჰყავდა ერთი ქურთი ძმაკაცი, რაზმიკა... მეც კარგად ვიცნობდი... თურქეთ-ერაყის საზღვარზე დაიღუპა სამიოდე წლის წინ... მოკლედ, გინდათ გიამბოთ?
_ მინდა, _ ვუთხარი.
და მიამბო.
მაგრამ ეს უკვე სრულიად სხვა ისტორიაა...
