ეს ლექსიც მანას....ცოტა სტილია სხვაგვარი.....რა ვიცი ეხლა ასეთი განწყობა მაქვს და....
გამოგიგზავნი მოსაწვწვ ბარათს მეწამულ ფერის,
აუცილებლად გამომიარე..ამ საღამოს..ჩემს აივანთან
ბულბული მღერის.....
გამოგიგზავნი ბროწეულს სავსეს წითელ ნათებად,
სისხლის სილაღე და სიჯანსაღე დაგენათლება,
გამოგიგზავნი ვარდების კონას ჭრილობის ფერის,
მათი სურნელი ისეთია.....როგორ გამოვთქვა..
გრძნობა რომ მღერის.....
გამოგიგზავნი ჩემს ბუხარში ნაპოვნ გიშრის თვალს,
დაწვა რომ მსურდა....ადრე თითქოს ხელს არ მიშლიდა,
ზურმუხტის თვლებით მოგიკირწყლავ ბილიკებს თრობის,
იასამნისფრად შეგიღებავ ცის თაღს და მზესაც...
ფერია გრძნობის......
ლაპის-ლაზულით დაგიქარგავ კაბას ხევსურულს,
ოქროსფერ ცხენზე აგამხედრებ როგორც ველურ სულს
.......გამოგიგზავნე უკვე ბარათი მეწამულ ფერის...
აუცილებლად დაგელოდები.....ამ საღამოს ჩემს აივანთან ბულბული მღერის
მანა ესეც შენ საჩუქრად---2009 წლის 9 მარტი.
ჩემი პასუხი ლაიკოს ანუ მაიკოს.

მივიღე შენი მოსაწვევი მეწამულ ფერის,
მინდა გესტუმრო შენს აივანთან, სადაც ეხლა ბულბული მღერის.
ეეეეეჰ, ეს მანძილი უსასრულო,- არაფერია,
რეალში თუ კი ვაღარ მოვალ- მოვალ ფერიად.
დედაშვილური უწმინდესი გრძნობით ანთილი,
სიოს მოვყვები, სიყვარულით, მადლით აღვსილი.
დაგეპკურები დილის ნამად მაგ ლამაზ შუბლზე,
ან ხელს ჩავჭიდებ, წამოვყვები მომავალ ღრუბელს.
მე მაინც მოვალ,- მოვალ შენთან მოგეფერები,
თუნდ ცისარტყელად ათასნაირ ლამაზ ფერებით.
გულში ჩაგაქსოვ ალმოდებულ ჩემს დედურ გულსა,
თვალში ჩაგხედავ, დაგიამებ ბობოქარ სულსა.
მე მართლა მოვალ,- დამელოდე ჩემო მაიკო,
ეს ჩემი გული, შენთვის უკვე ფართედ გაიღო.
