შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი, რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
siyvarulistvis yvela msxverpli dasashvebia, siyvarulistvis ar arsebobs cona asaki, giyvardes magram mis cinashe nu daecemi, shen shegidzlia siyvarulit iyo amayi, tu shegidzlia sheyvareba bednieri xar radgan am qveynad unichonic ibadebian, mteli cxovreba tamashoben siyvarulobas, da siyvaruli ar ician ise kvdebian !!!!
მენატრება შენი სახე, ამ დილითაც სიზმრად გნახე. ისევ მათბობს შენი ფერი, არ მამშვიდებს არაფერი. აღარ მშველის ლექსის წერა, ზურგით მიდგას ბედისწერა. დამავიწყდა უკვე ლოცვა, მახსოვს მხოლოდ შენი კოცნა. თავში დამსდევს ერთი აზრი, ვერ გავუგე შინაარსი. ვერ დავხატე გრძნობის ფერი, ყალბი გახდა ყველაფერი. ვერ ვუყურებ მწვანე ჭადრებს, ვეღარ ვხედავ რა შენს თვალებს. არ მიპყრობდა ფერი ვარდის, მაშინ, როცა გვერდით მყავდი. დამეკარგა გრძნობა, სმენა, აღარც ჩიტის მესმის სტვენა. დამრჩა მხოლოდ დარდი, წყენა, ერთადერთი ჩუმი რწმენა.
სჯობს იპოვო და ეძებო მთელი სიცოცხლე, ვიდრე იპოვო და დაკარგო, ოღონდ იცოდე, რომ დაკარგული სიყვარული არ დაბრუნდება, როგორც ყვავილი შემოდგომის განადგურდება
სიყვარული? _ ხურავს! სიძულვილი _ ტეხავს! _ სიძულვილი ბადებს წიწამურს და ტეხასს... გიყვარდეთ და გწამდეთ! _ გევედრებით ყველას! _ ტარიკოს და სანდროს, ანანოს და ეკას!...
სიძულვილი – ტეხავს! სიყვარული – ხურავს! ხედავთ? – აქეთ _ თამარს, იქით – დიდ მოურავს! პატარა კახს... დიდგორს... ვაჟას იას, დეკას... სიყვარული – ხურავს... სიძულვილი _ ტეხავს...
სიძულვილს არც ძმა ჰყავს და არც ძუძუმტე ჰყავს... არ გადაშლის ოთხთავს... ყურს არ უგდებს ყურანს... სიძულვილი _ ყრუა! სიძულვილი – ტეხავს... სიყვარული ბრმაა! სიყვარული _ ხურავს...
ხედავთ? _ ნეფერტიტის უცხო თავსაბურავს! ხედავ? – თუში ქალის ცრემლით ნაქსოვ თექას! არა თრობა არ ჯობს მიჯნურობის ბურანს! – სიყვარული _ ხურავს! სიძულვილი _ ტეხავს...
შენ წახვალ მე კი დავრჩებ მარტო და რა მოხდება ამით არც არაფერი არც არაფერი არც კი იფიქრო წამით შენ გათხოვდები მე ცოლს მოვიყვან და რა მოხდება ამით არც არაფერი არც არაფერი არც კი იფიქრო წამით მე მეყვარები შენ დამივიწყებ და რა მოხდება ამით არც არაფერი არც არაფერი არც კი იფიქრო წამით მე გაგიხსენებ მე ჩემს ფიქრებში და რა მოხდება ამით არც არაფერი არც არაფერი არც კი იფიქრო წამით ჩემი მზე და მთვარე იქნები მუდამ და რა მოხდება ამით არც არაფერი არც არაფერი არც კი იფიქრო წამით და მე მოვკვდები მე შენს ლოდინში და რა მოხდება ამით არც არაფერი არც არაფერი არც კი იფიქრო წამით
გაზაფხულის თქეში უშხაპუნებს ფანჯრებს, ყველა აივანი გადმოკიდებს ჩანჩქერს და მეზობლის გოგოც გაიხარებს მაშინ, წვიმის ასაღებად გავარდება კარში, რომ ხვალ უფრო კარგად თმები ზიმზიმებდეს, რომ ხვალ უფრო კარგად მე ვერ ვიძინებდე. გარეთ ჩიტუნები გაფანტულად წვიმით, მე კი ფანჯარასთან ვერ ვიკავებ ღიმილს, რომ მეზობლის გოგომ პატარა და ტყუპი ორად ორი ჩიტი შეიფარა უბით. გარეთ ნიაღვარი ქვებზე აქანავებს ჩამოცვენილ ფოთლებს და ქაღალდის ნავებს. მავთულებზე მიჯრით წვეთი წვეთზე ცოცავს და მე შენსკენ ვატან გაუბედავ კოცნას...
ხალხში ვტრიალებ ჯარად, თუ სადმე ვზივარ ქვაზე, ვწუხ, შენზე ვპიქრობ მარად, და არაფერზე სხვაზე! მინდა ვიფიქრო ბევრზე _ ქალზე, წვიმაზე, ქარზე... ვფიქრობ _ შენზე და შენზე და არაფერზე სხვაზე... უცხო ქვეყნების კარად,_ ცაში, ხმელეთზე, ზღვაზე,_ მე შენზე ვფიქრობ მარად და არაფერზე სხვაზე! სიცოცხლე მოსჩანს ჩალად, ცრემლები მადგას თვალზე, ვრჩები გაკრული მარად შენი მონობის ჯვარზე!.. შრება წვნიანი ძვლები _ ხომ გაგვიდებენ მხარზე?! _ჩვენ ვართ!_იტყვიან ძმები,_ აფსუს! ვერ იყო ჭკვაზე!
მახსოვს, გიყვარდი და ჩუმად მიყვებოდი თოვლზე აშარზე და ქარზე ვერანაზე. ქუჩას შებინდებულს ერთად მივყვებოდით, როგორც ჩამავალ მზის ფერებს ვერონეზე. მე წინ მივდიოდი, შენ სულ მეწეოდი, თითებს მანდობდი და ისევ ვწყვილდებოდით, მე სულ გისმენდი და მუდამ ვეწეოდი და იმ სიგარეტთან ერთად მწყინდებოდი. ჩემი ხელის გარდა სხვას არ იკარებდი, ჩემი ამოსუნთქვა სულში აისარკე, მე კი... გადავაგდე ბოლო სიგარეტი და გზა გავაგრძელე ცივად კვამლისაკენ.
\"ეჰ, რა მაცინებს... ეს სიცოცხლე ერთი წამია... და ამ სიცოცხლის ათვისება ვერ მისწავლია;
მინდა თავდახრილს მასველებდეს წვიმა ოხერი... მინდა გიპოვო, მოსაძებნად დროს გამოვყევი...
იმ ნაბიჯების ხმა მესმის ახლაც, როცა ციოდა... შენი ხელები ბუხარივით მითბობდა სახეს, შენზე ნაფიქრი ყველა სიტყვა ლექსად ცვიოდა, თუ მკითხულობდნენ, გამკიცხავდნენ ვით მოღალატეს...
ეჰ, რა მაცინებს... ეს ცხოვრება ერთი წამია, ერთი ვაია, ამოსუნთქვის ერთი აბზაცი, ერთი სიცოცხლის დასასრულის ერთი დაწყება, ერთი ტკივილის ერთ ღიმილში, არას, არ გავცვლი... მაინც ვიცინი... ეჰ, რა ვუყო თუ მიხარია... ალბათ ეს გული თვით ღმერთისგან ნაჩუქარია, მე გავიცინებ... მე ღმერთისგან ვიღებ საჩუქრებს, მე გავიცინებ და ვერავინ ვერ გამაჩუმებს...
მთვარე წყალზე დასალევად ჩავიდა, მაგრამ ვერ-კი დალია. და ჩვენ, ორნი, წამოსული ფშავიდან, მოვადექით დარიალს. ახლა მთაზე მხოლოდ ჯიხვნი არიან, შუქს ელიან შუნები. იქ დამიცდი, მე ხევს ჩავალს ქარიანს, ჩემი დანიშნულებით. ქარი კივის, ქარი ფაფარს შავად შლის, ხანაც ტირილს აპირებს. მე ხევს ჩავალ, მთვარეს წრიაპს ჩავაწვდი, აღმართს გაიადვილებს.