აიკო და ბექა! თქვენ შემოგევლეთ. მე ეხლა სიხარულის ცრემლი მადგას თვალზე, სიხარულისა იმიტომ, რომ ჩვენი ქართული სიტყვა ასე რომ ჟღრიალებდა დესპანის საიტზე წუხელ, არასოდეს არ გადაშენდება ისეთი მადლიანია და ისეთი სულის სალბუნია. 4 საათამდე ვტკბებოდი თქვენი დუელის ცქერით, ხოლო შემდეგ კი დავწექი, მაგრამ მთელი ღამე მესიზმრებოდა როგორ სახრესავით უტყლაშუნებდით ერთმანეთს ლექსებს. და ამ დილით, ჩემი პირველი მოქმედება კომპის ჩართვა იყო და ეხლა, როდესაც უდიდესი სიამოვნებით თქვენს სტრიქონებს ვკითხულობ, სიამაყის გრძნობა მეუფლება, დიდი სიამაყისა რომ ქართველ ერს ყოველთვის ყავდა, ყავს და ეყოლება კიდეც მგოსნები.მადლობელი ვარ თქვენი და იმ ღმერთის, რომელმაც თქვენ გაგაჩინათ. გეფერებით უდიდესი სიყვარულის და მადლიერების გრძნობით და მეც გიძღვნით სტრიქონებს.
მუზების ჭიდილი.
მუზები ორივმხრივ ერთურთს ეტაკება,
და ძილში ჩამესმის მათ ფრთების ტლაშუნი,
ასეთი შემართება, ასეთი ჯირითი,
მუზების დუელი მართლაც ვაჟკაცური,
ღამე გაიცრიცა, უკვე ჩაიღვენთა,
ღამემ შეიხსნა სიბნელის საკინძე,
კვლავ ისმის მუზების ფლოქვების დაგა დუგი,
სიტყვებს დავედევნე და ერთად ავკინძე.
უკვე ირიჟრაჟა,გავცქერი ცის თაღს და
მზის სხივმა მოადინა მასზე ბზრიალი,
მე ჯერ არ მინახავს, მე ჯერ არ მომსწრია,
მუზების ამდენი როკვა და ტრიალი.
მინდორი სავსეა ლექსთა კუპლეტებით,
არ წყდება მადლიან სიტყვათა ფანტელი,
ეს ჩემი გული სიამეს მოუცავს,
მთელს ტანში მივლის თბილი ჟრუანტელი,
მადლობა უფალო!- აღმომხდა ბაგეთგან,
და მყისვე ვაფრქვიე, იმ მზის სხივს ღიმილი,
კვლავაც გამაგონე სიტყვა მადლიანი,
და კვლავაც მანახე მუზების ჭიდილი.

აიკოს და ბექას 26 აპრილი.
