ისევ ლექსები... ისევ ვწერ ლექსებს... ვის ვუძღვნი? არ ვიცი...შენ? არა!ჩემს თავს.მე ხომ მხოლოდ ლექსები მშველის. საშინელებაა... რაა? სიყვარული,მძულს მთელი სულით რატომ? მას ჩემთვის ბედნიერება არასდროს მოაქვს. მაინც რა არის ეს სიყვარული? ჯოჯოხეთია...წითელი ფერებით,გულში ცეცხლით რომელიც ნელ-ნელა გჭამს,გაგანადგურებს.... ნუთუ ცხოვრებას მხოლოდ მაშინ აქვს აზრი როცა გიყვარს? ღმერთმა სიყვარულის გარდა კიდევ ხომ გვაჩუქა გრძნობები? უაზროდ ვწერ ხომ? ისევ რომანტიკა... ძირს რომანტიკა! რატომ? რომანტიკა მხოლოდ ოცნებაა.... ოცნება რომ არა რომანტიკა არ იქნებოდა, სასაცილოა... მე იდიოტი ვზივარ და შენთვის რაღაც უაზრობას ვწერ. დამცინი ხომ? სასაცილოა შეყვარებული კაცი! ხედავ...მიყვარხარ კიდეც! იცი?ბედნიერი ვარ... რატომ? შენ ხომ ეხლა მაინც იფიქრე ჩემზე
