ახლა ღამეა და ვარსკვლავები ზეცას ჭორფლივით აყრია შუბლზე,
მე მაგიდასთან ვზივარ ძვირფასო და ჩემს წინ სუფთა ქაღალდებს ვუმზერ.
ძალიან მშვიდ და იდუმალ ღამეს ჩასძინებია ატმის მკლავებზე
თავში ტრიალებს ათასი კითხვა და ყველა თავის პასუხს დაეძებს.
არ შემხვედრიხარ, არ მინახიხარ, ალბათ იქნება ათასი წელი
ათასი წელი იქნებ ცოტა? ან იქნებ არის ძალიან ბევრი?
მე ახლა მხოლოდ სიზმარში მახსოვს შენი ლამაზი თვალების ფერი
ეს ყველაფერი ადრე დაიწყო,ჩემი სათქმელის,ამაღამ მთქმელის
გახსოვს?- ცისფერი ხეობის გასწვრივ მზერა შველივით მორბოდა შენსკენ ..
და მოწმენდილი ივნისის ზეცა ირეკლებოდა მდინარის ფსკერზე.
გახსოვს ოთახში იმ გაზაფხულზე ძალიან წითლად ჰყვაოდა ბალბა?
შენ დაიღალე იმ ბალბის ცქერით,შენ საერთოდაც მე გამეცალე
............. მეტი დღეს აღარ შემიძლია:)მუზა ამომეწურა ........
,,,,,,,,,,,,,,,,გაგრძელება ?(შეძლებისდაგვარად)
