მოჩვენებების ქალაქი (ნაწილი მეორე)
მოჩვენებების ქალაქი (ნაწილი მეორე)
[საბა წიწიკაშვილი. humanrigts.ge]6-7 აგვისტოს პირველი შეტაკებები როდესაც დაიწყო, ის ქართული სოფლები მაგალითად: ნიქოზი და ერედვი მშვიდობიანი მოსახლეობით იყო სავსე. ვერავის წარმოედგინა, რომ ორ დღეში რუსების აურაცხელი ტანკი, უთვალავი ჯარისკაცი და ჰაერსაწინააღმდეგო თვითმფრინავები ამ სოფლებს მიწასთან გაასწორებდა.
- ”მიდით, ბიჭები, მიდით... გარეკეთ სეპარატისტები” - ამხნევებდნენ ქართველ ჯარისკაცებს ქალი და კაცი. 9 აგვისტოს დილით ქართველების მიერ სეპარატისტებისგან გაწმენდილი ქალაქ ცხინვალის დაბომბვა რუსებმა დაიწყეს. რუსულმა არმიამ ცხინვალის მასიური დაბომბვა ყველა საშუალებით გააჩაღა.
”ქართველი ჯარისკაცები პოზიციებს იცვლიან” - აცხადებდნენ თბილისში. გორის ჰოსპიტალში დაჭრილების მიღებას ვეღარ აუდიოდნენ. ქართველი ჯარისკაცების პოზიციების ცვლილება თბილისამდე განხორციელდა. ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ მიღებულმა გადაწყვეტილებამ ის შედეგი გამოიღო, რომ ქართველ ჯარისკაცებზე ნადირობა დაიწყო.
რუსეთის პრეზიდენტმა საომარი მოქმედებების შეჩერების შესახებ ბრძანება მას შემდეგ გამოაცხადა, როდესაც გორი მესამედ დაბომბა და ჭურვები ამჯერად ქალაქის ცენტრში ჩამოაგდო. სტალინის ძეგლის წინ დავარდნილმა ჭურვებმა მშვიდობიანი მოსახლეობა, მათ შორის ბავშვი და ჟურნალისტები შეიწირა.
გორის რაიონის სოფლების უმეტესობა მშვიდობიან მოსახლეობას დატოვებული აქვს. საავიაციო დაბომბვებმა ქართული სოფლების დაცარიელება გამოიწვია. სახლებს მხოლოდ უმწეო მოხუცები ან ცოლ-შვილ გახიზნული მამაკაცები პატრონობენ.
გორის ჰოსპიტლის ეზოში ჯერ კიდევ 8 აგვისტოს დილით 10 საათზე თავჩაქინდრული გორელი კაცი, ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი ვახტან ჭანკოტაძე მოყვანილ დაჭრილებს ათვალიერებდა. ხალხით გადავსებულ ტროტუარზე ჯარისკაცებს აკვირდებოდა, იქნებ ვინმე ნაცნობი ენახა და საკუთარი შვილის ამბავი შეეტყო. მას თავისი ვაჟის, გორის საარტილერიო ბატალიონის მეთაურის დევი ჭანკოტაძის შესახებ არაფერი გაუგია.
ჩვენ რამდენიმე ადგილას გადავეყარეთ საველე ჰოსპიტალს და მის შემადგენლობას. საველე ჰოსპიტლის მთელი შემადგენლობა დღეში რამდენჯერმე ადგილსამყოფელს იცვლიდა.
ეს ის ხალხია, რომლებიც ცხინვალის მისადგომებთან გაჩაღებულ ბრძოლაში დაჭრილი და დახოცილი სამხედროები გამოჰყავდათ. ბრიგადის წევრებს არასდროს დაავიწყდებათ გადამწვარი და გადაბუგული ქართული სოფლები, ქუჩაში მიმოფანტული გვამები, დაჭრილი და თანაც მტრის ხელში ჩარჩენილი ჯარისკაცები.
ამ ბრიგადას გორთან ახლოს გადავეყარეთ, თუმცა გვთხოვეს, რომ მათ ადგილსამყოფელზე ხმა არ ამოგვეღო, რადგან ისინი დიდი ხანია რუსული ბომბდამშენების სამიზნეებს ემალებოდნენ. ”რუსები ჯარისკაცებს და ქართულ ტექნიკას დასდევენ. შესაბამისად ჩვენ რახან ფორმები გვაცვია, ჩვენი განეიტრალებაც განზრახული აქვთ” - გვითხრეს არმიის მედპერსონალმა.
- ”მე ერედველი კაცი ვარ... მხოლოდ ეს ტანსაცმელი მაბადია, რაც მაცვია. ძლივს გამოვასწარით ერედვიდან. ჩემი ცოლშვილი, მათ შორის 5 თვის ბავშვი სამშვიდობოს გავიყვანე და კასპში ჩავიყვანე. დაბომბვის შემდეგ ფეხით ავედი სოფელში და გადავირიე რაც ვნახე. მიწასთანაა გასწორებული სოფელი. ამჟამად იქ რუსი სამხედროები დგანან. სოფელში სამი 500 კგ-იანი ბომბი ჩამოვარდა. მკვდრები პირდაპირ ქუჩაში ყრია. არავინაა მათი დამმარხველი” - გვითხრა რამაზ ბერუაშვილმა, რომელიც საველე ჰოსპიტალის სასწრაფო მანქანის მძღოლად მუშაობს.
ერედვი ეს ის სოფელია, რომელიც პატარა ლიახვის ხეობაში მდებარეობს და 16 წლის მანძილზე იგერიებდა ოს სეპარატისტებს. რამაზ ბერუაშვილს სწორედ ის სწყინდა, რომ ამდენი ხნის შენახული სოფელი განადგურდა და რუსებს ჩაუვარდათ ხელში.
- ”კონფლიქტის დროს ერედვი მოსახლეობამ ოსებისგან და რუსებისგან დავიცავით. დღეს პრაქტიკულად განადგურდა სოფელი. იქ აღარ შეისვლება, გადათხრილი ორმოები, დამწვარი და დანგრეული სახლები დგას. ვის გაუგონია დასახლებულ პუნქტში ამხელა ბომბების ჩაგდება”, - ამბობს რამაზ ბერუაშვილი.
ჯარისკაცი გ. ქირია, რომელსაც ჩვენ სამხედრო ჰოსპიტალის წინ ვნახეთ რამდენიმე ხნის წინ, ამბობს, რომ შეცდომა დაუშვეს, როცა მოსახლეობა ადრევე არ გახიზნეს ხეობებიდან და კონფლიქტის ზონიდან.
- ”ჩვენი ხალხი ამ მასშტაბის ომს ალბათ სიზმარშიც ვერ ნახავდა... რუსის სარდლობამ ქართველ ხალხს დიდი სანახაობა აჩვენა. ჩემს თვალწინ ქალები და ბავშვები აფეთქებებისგან შუაზე იგლიჯებოდნენ. უბრალოდ ხალხი ისე იყო დაბნეული, რომ ელემენტარული ნორმა - აფეთქების დროს მიწაზე დაწოლა რომ განეხორციელებინათ, ბევრი გადარჩებოდა. მე მაგალითად სამჯერ ვარ გადარჩენილი დაღუპვას, რადგან აფეთქებების დროს მიწაზე ვწვებოდი. ეს არ იცოდა მშვიდობიანმა მოსახლეობამ. მე ეს წუთები არ დამავიწყდება, რაც ვნახე” - ამბობს ერედვში ნაბრძოლი ჯარისკაცი.
რაც შეეხება საველე ჰოსპიტალის მედპერსონალს. 11 აგვისტოს, როდესაც კონფლიქტის კულმინაციის ბოლო დღე იყო ალბათ, ერთ-ერთ ისტორიულ ძეგლს - უფლისციხეს და მის ეკლესიას შეაფარეს თავი. ისტორიული ძეგლის თანამშრომლებმა ცხელი წყალიც კი დაახვედრეს მძიმე დღეებ გადატანილ სამხედრო ექიმებს. მათი თქმით, წარმოუდგენელი გმირობა ჩაიდინეს მეოთხე ბრიგადის ჯარისკაცებმა. თითქმის გაანადგურეს რუსებმა ეგ ბატალიონიო, გვითხრეს ექიმებმა. მათი თქმით ვაზიანისა და კოჯრის ბატალიონის ჯარისკაცებიდან თითო-ოროლაღა გადარჩა.
- ”გარდა ფრონტის ხაზისა, სხვადასხვა სოფლებშიც გვიწევდა გასვლა. ბევრგან ამას ვერც ვახერხებდით, რადგან მსხვერპლმა ისეთი ფართო მასშტაბები მიღო, რომ ყველგან ჩვენი მისვლა შეუძლებელი იყო. მაგალითად, სოფელ კარბში სოფლის შუაგულში ბომბი ჩამოვარდა. ერთ ადგილზე შეკრებილი დაახლოებით 15 ადამიანი ნაკუწებად იქცა. მათი მიმხედავი არავინ იყო. მოგვიანებით მხოლოდ გვამების გამოტანა მოვახერხეთ. მთლიანად დანგრეულია სოფელი ნიქოზი. ბევრი დახოცილი დარჩა იქ.” - გვითხრა სამხედრო მედდამ მარიკა გ-მა.
დაბომბილია სოფელი ტყვიავი, ვარიანი, შინდისი, ფხვენისი, ხვითი...
http://presa.ge/index.php?text=news&i=3634