ზურაბ აბაშიძე - ერთიანობის მოსაზრებებით სიმართლის მიჩუმათება უარეს შედეგებამდე მიგვიყვანს
ზურაბ აბაშიძე - ერთიანობის მოსაზრებებით სიმართლის მიჩუმათება უარეს შედეგებამდე მიგვიყვანს
ბატონო ზურაბ, არავინ არ კამათობს, რომ ნატოს საბჭოს სხდომის თბილისში ჩატარებით ჩრდილოეთატლანტიკურმა ალიანსმა საქართველოს პოლიტიკური და მორალური მხარდაჭერა გამოუცხადა,
მაგრამ ამ ეტაპზე ყველაზე აქტუალურ თემად რჩება საქართველოს მიერ მაპ-ის მიღების საკითხი. თქვენი აზრით, ამ მხრივ როგორი პერსპექტივები აქვს ქვეყანას აგვისტოში განვითაებული მოვლენების შემდეგ?
ეს აშკარად რთულ თემად რჩება. ვიცით ყველამ, რომ ამ თემაზე ნატოში ერთიანი აზრი ჯერ კიდევ არ არის ჩამოყალიბებული. მთავარი სირთულე დაკავშირებულია რამდენიმე ქვეყნის პოზიციასთან, რომლებსაც ნატოს გაფართოების საკითხში თავისი ხედვა აქვთ. ისინი არ არინ დარწმუნებულები, რომ ამ ეტაპზე ნატოს შემდგომი გაფართოება მიზანშეწონილია.
მეორე კითხვა მათთვის ის არის, თუ რამდენად დროულია რომ ნატო შევიდეს ისეთ რთულ რეგიონში, როგორიც კავკასიაა. და მესამე კითხვა არის ის თუ კონკრეტულად საქართველო რამდენად მზად არის ნატოში გასაწევრიანებლად. ფაქტია და რეალობაა ისიც, რომ რუსეთის ფაქტორი ყოველთვის ჩრდილში დგას და იქედან ახდენს ამ პროცესებზე გავლენას.
ბოლო მოვლენებმა თუ რამდენად იმოქმედა ნატოში გაწევრიანების ჩვენს პერსპექტივაზე, ამაზე, როგორც მე ვხედავ, ღიად არ საუბრობენ, მაგრამ ამ მოვლენებმა დასავლეთში სერიოზული კითხვები რომ წარმოშვა, ფაქტია. მე როგორც მეჩვენება, მათ ვისაც ეჭვები ჰქონდათ, ეს ეჭვები კიდევ უფრო გაუძლიერდათ, მათ ვისაც უფრო გაჭრილი პოზიცია ჰქონდათ და ამბობდნენ, რომ ქვეყანას უნდა დავეხმაროდ, ისინი თავის პოზიციაზე დარჩნენ. როგორ „გადაიხარშება" მათი შთაბეჭდილებები დეკემბრისათვის დაგეგმილ ნატოს მინისტერიალამდე და რა შედეგს გამოიღებს იგი, ამის პროგნოზირება მიჭირს.
ჩემი სუბიექტური აზრია, რომ ჩვენ აგვისტოს მოვლენების შემდეგ მაპ-ის მიღების პერსპექტივა შეგვიმცირდა. თუ ვიმსჯელებთ კლასიკური კატეგორიებით, იმ მოთხოვნებით, რაც გაწერილია ნატოს დოკუმენტებში, კერძოდ მაპ-ში, დღეს საქართველო ამ მოთხოვნებს ვერ აკმაყოფილებს. არც თავის ტერიტორიაზე აქვს კონფლიქტები მოწესრიგებული, არც მეზობელთან აქვს კონფლიქტი მოგვარებული და ასე შემდეგ.
მაგრამ თუკი ნატოს ფილოსოფიაში მოხდება დიდი გარდატეხა და ცვლილება, ამ დიდმა მსოფმხედველურმა გადაფასებამ შეიძლება კორექტივები შეიტანოს ამ კლასიკურ მიდგომაში და არაორდინალური გადაწყვეტილება მიიღონ, მაგრამ ვიმეორებ, ამ ეტაპზე ეს ნაკლებად შესაძლებლად წარმომიდგენია.
ნატოში გაწევრიანება გულისხმობს იმას, რომ ეს ორგანიზაცია და მისი წევრი ქვეყნები იღებენ თავის თავზე გარანტიას ამა თუ იმ წევრი ქვეყნის უსაფრთხოებაზე. ისმება კითხვა, რანაირად უნდა აიღონ იმ ქვეყნის უსაფრთხოების ვალდებულებები, რომლის ტერიტორიის ნაწილს ეს ქვეყანა ვერ აკონტროლებს, მისი იურისდიქცია იქ არ ვრცელდება, იმ სადავო ტერიტორიებზე დგას რუსის ჯარი, ამ ტერიტორიების ირგვლივ არის ე.წ. ბუფერული ზონები. სხვანაირად რომ ვთქვათ, სიტუაცია ძალიან გართულდა და რეგიონში სულ სხვა რეალობები გაჩნდა. ასე, რომ ჩვენ ამ სიტუაციას რეალისტურად უნდა შევხედოთ.
ჩვენ საზოგადოებას, პოლიტიკურ ელიტას და ხელისუფლებას აქვს ორი დიდი პრობლემა _ ეს არის რეალისტური ხედვისა და თვითკრიტიკის დეფიციტი. ჩვენ ერთიც და მეორეც ძალიან სერიოზულად გვაკლია. მიზეზი იმისა, რაც ჩვენ დღეს გვჭირს, ეს რეალიზმისა და თვითკრიტიკის უკმარისობაცაა. ვერანაორად ვერ ვაფასებთ იმ რეალობას, რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ და არანაირად, არსად არასდროს არ გვინდა ვაღიაროდ ჩვენი შეცდომები. ჩვენ დამნაშავეს ყოველთვის გვერდზე ან სხვაგან ვეძებთ. ჩვენ არაფრით არ გვინდა, რომ რაღაცაზე პასუხიმგებლობა ავიღოთ. ჯერჯერობით მე კვლავ ვერ ვხედავ, რომ ჩვენი საზოგადოება ამ დრამატული ამბების შემდეგ რაღაცნაირად გამოასწორებს და გადახედავს თავის დამოკიდებულებას ამ საკითხისადმი.
ჩვენ ახლა, ძალიან მძიმე მდგომარეობაში ვიმყოფებით. ჩვენ ომი წავაგეთ, ჩვენი ტერიტორიების ნაწილი ოკუპირებულია, ნაწილის დაკარგულობის ხარისხმა გაცილებით იმატა, ქვეყნის წინაშე არსებულმა რისკებმა იმატა და ასე შემდეგ.
მე მგონი ყველაზე დიდი შეცდომა რაც ჩვენ დაგვემართა დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ და განსაკუთრებით ბოლო 3-4 წლის მანძილზე, ეს არის რუსეთის ფაქტორის არასწორი შეფასება. რუსეთისადმი ამგვარი დამოკიდებულება, ჩემი აზრით, არა მხოლოდ ხელისუფლების, არამედ მთელი ჩვენი საზოგადოებისა და პოლიტიკური ელიტის შეცდომაა.
ჩვენ რუსეთთან კონფრონტაცია ვაქციეთ სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლად, შიგადაშიგ თეატრალიზებულ შოუს ელემენტებით. ერთმანეთს ვეჯიბრებით ვინ უფრო მწარეს იტყვის რუსეთის წინააღმდეგ, ვინ უფრო ირონიულად ისაუბრებს რუსეთზე, ვინ უფრო აგდებულად ილაპარაკებს და ასე შემდეგ. რუსეთის ფაქტორის არასწორი შეფასება და არასწორი გათვლები, უპირველეს ყოვლისა ხელისუფლების შეცდომაა, ძალიან დიდი შეცდომა
გასაგებია მომხდარის ობიექტური და სუბიექტური ფაქტორები, მაგრამ ჩვენს დასავლელ პარტნიორებს ესმით თუ არა, რომ მაპ-ის მიუღებლობის შემთხვევაში საქართველოს და არა მარტო საქართველოს რუსეთისაგან უფრო დიდი საფრთხები რომ ემუქრება?
რა თქმა უნდა ესმით, ესმით იმ ქვეყნებსაც კი, რომლებსაც ჩვენი ნატოში მიღების საკითხისადმი სკეპტიკური მიდგომა აქვთ. მაგრამ მათ აქვთ თავიანთი არგუმენტებიც. ისინი თვლიან, რომ მათ შესაძლებლობებსაც აქვს თავისი ზღვარი. ჩვენ ვცხოვრობთ რეალურ და ძალიან მკაცრ სამყაროში, რომელშიც არის ასევე ძალიან მკაცრი რეალობები, რასაც ჩვენ კიდევ ერთხელ შევეჯახეთ ბოლო ხანს. მათ რაღაცის გაკეთება ჩვენთვის შეუძლიათ, მაგრამ მათი პოლიტიკური და სხვა რესურსებიც ლიმიტირებულია.
მათ არც იმის სჯერათ, რომ თუ ჩვენ მაპ-ს მოგვანიჭენენ, ამით ჩვენი უსაფრთხობის გარანტიები გაიზრდება. მაპი არ იძლევა უსაფრთხოების გარანტიებს, მაპი არის გაწევრიანების წინა ეტაპი, მაგრამ სრული გაწევრიანებისათვის რამდენიმე წელია საჭირო. მათ აფიქრებთ ის, თუ რა გველის ჩვენ ამ რამდენიმე წლის მანძილზე.
ქართულ პრესაში და გარკვეულ პოლიტიკურ წრეებში ხშირად გამოითქმის აზრი იმის შესახებ, რომ საქართველო შესაძლოა ნატოში მაპის მიღების გარეშე მიიღონ. თქვენი შეფასებით, ამგვარი პერსპექტივა რეალურად არსებობს?
საკითხის ასე დაყენება არსად არ შემხვედრია. მე რომ ვიყო რომელიმე ნატოს წევრი ქვეყნის პრეზიდენტი, რაიმეს მოვიმოქმედებდი, მაგრამ... ეს ჩვენს სურვილს უფრო ჰგავს, ვიდრე რეალობას.
სხეფერმა საკმაოდ უარყოფითად შეაფასა მედვედევ-სარკოზის შეთანხმება. დასავლეთის პრესას ეს შეუმჩნეველი არ დარჩენია. სხეფერი მიიჩნევს, რომ ბრიუსელმა მოსკოვს საკმაოდ ბევრი დაუთმო. რა პერსპექტივები გვაქვს ამ შეთანხმების საფუძველზე აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის პრობლემების გადასაჭრელად?
ბატონ სხეფერს მხედველობაში აქვს ის, რომ რუსეთის საჯარისო ნაწილების ლეგალიზება არანაირი შეთანხმებით არ არის გათვალისწინებული. 6 პუნქტიანი შეთანხმება ამას არ ითვალისწინებს. არის მე-5 პუნქტში ერთი დებულება, სადაც ბუნდობნად არის საუბარი იმაზე, რომ სანამ აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში საერთაშორისო მექანიზმები ამოქმედდება, მანამდე რუსეთს აქვს უფლება უსაფრთხოების დამატებითი ზომები მიიღოს. შეთანხმებაში დამატებითი ზომები არანაირად გაშიფრული არ არის. ეს რუსებმა სათავისოდ ისე გამოიყენეს, როგორც იციან ხოლმე. მითუმეტეს, რომ ეს მათ მიერ შეთავაზებული პუნქტია.
ბატონი სხეფერი მიიჩნევს, რომ ის ნაბიჯები, რომელიც რუსეთმა ამ პუნქტის ფარგლებში გადადგა, შეთანხმებით არ იყო გათვალისწინებული. შეთანხმება არ ითვალისწინებდა აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობის ცნობას, ამ რეგიონებში რუსეთის საჯარისო ნაწილების ჩაყენებას და ასე შემდეგ.
რაც მთავარია რუსეთმა ეს ყველაფერი სულ სხვა სამართლებრივ განზომილებაში გადაიყვანა, შესაბამისად ამ რეგიონებთან ჩვენი ურთიერთობაც მათ მიერ უკვე სხვა სიბრტყეში განიხილება. ყველა საკითხთან დაკავშირებით, რომელიც აფხაზეთთან და სამხრეთ ოსეთთან მიმართებაში წამოიჭრება, ამიერიდან რუსები გვეტყვიან: ჩვენ უკვე მედიატორი არა ვართ, ეს რეგიონები დამოუკიდებელი სახელმწიფოებია და მათ ელაპარაკეთ. ეს იქნება ლტოლვილების დაბრუნება, საზღვრების საკითხი თუ სხვა, ელაპარაკეთ პირდაპირ ოსებს და აფხაზებს.
ეს მოჯადოებულ წრეს ქმნის, საქართველოს ხელისუფლება ამაზე ვერასდროს ვერ დათანხმდება, რამეთუ ეს ჩვენი მხრიდან იქნება ამ „ქვეყნების" აღიარება. არადა ჩვენ მათთან გვაქვს სასაუბრო, იგივე ლტოლვილების თემაზე, ასე, რომ სამართლებრივადაც ძალიან რთული ვითარებაა. იგივე ჟენევაში დაგეგმილი შეხვედრაზე რუსეთი, ჩემი აზრით, ამ ფორმულით ჩავა.
არ უნდა შევიქმნათ ილუზიები. ერთმანეთის გამხნევება, მხარდაჭერა კარგია, ერთობა აუცილებელია, მაგრამ თუ ვითარება რეალისტურად არ დავინახეთ, თუ შეცდომები ძალიან მკაცრად არ გავაკრიტიკეთ, თუ ხელისუფლებამ პასუხი არ გასცა ძალიან სერიოზულ კითხვებს, მაშინ არის დიდი ალბათობა იმისა, რომ ეს ყველაფერი, არც თუ ისე შორეულ მომავალში კვლავ განმეორდეს. შეიძლება უარესი ფორმითაც.
ძალიან მეშინია იმისაც, რომ რუსეთის ქმედება ამით არ დამთავრებულა. ამიტომ ჩვენ უნდა ვიყოთ ძალიან ადეკვატურები და როგორც არასდროს ისე გონიერები. საზოგადოებამ უნდა მოითხოვოს ხელისუფლების მიერ კითხვებზე პასუხის გაცემა. ერთიანობის მოსაზრებებით სიმართლის მიჩუმათება ცუდ შედეგებდე მიგვიყვანს. მაგრამ ეს უნდა მოხდეს არა ისტერიულ ფორმებში, ერთმანეთის ლანძღვა-გინებით, არამედ გააზრებულად და სერიოზულად. ისე არ უნდა გამოვიდეს, რომ რუსებს ვერ მოვერიეთ და ახლა ერთმანეთს დავერიოთ. სხვათა შორის, ისტორიულად ასე ხშირად ხდებოდა.
"ინტერპრესნიუსი"
კობა ბენდელიანი
ეს აშკარად რთულ თემად რჩება. ვიცით ყველამ, რომ ამ თემაზე ნატოში ერთიანი აზრი ჯერ კიდევ არ არის ჩამოყალიბებული. მთავარი სირთულე დაკავშირებულია რამდენიმე ქვეყნის პოზიციასთან, რომლებსაც ნატოს გაფართოების საკითხში თავისი ხედვა აქვთ. ისინი არ არინ დარწმუნებულები, რომ ამ ეტაპზე ნატოს შემდგომი გაფართოება მიზანშეწონილია.
მეორე კითხვა მათთვის ის არის, თუ რამდენად დროულია რომ ნატო შევიდეს ისეთ რთულ რეგიონში, როგორიც კავკასიაა. და მესამე კითხვა არის ის თუ კონკრეტულად საქართველო რამდენად მზად არის ნატოში გასაწევრიანებლად. ფაქტია და რეალობაა ისიც, რომ რუსეთის ფაქტორი ყოველთვის ჩრდილში დგას და იქედან ახდენს ამ პროცესებზე გავლენას.
ბოლო მოვლენებმა თუ რამდენად იმოქმედა ნატოში გაწევრიანების ჩვენს პერსპექტივაზე, ამაზე, როგორც მე ვხედავ, ღიად არ საუბრობენ, მაგრამ ამ მოვლენებმა დასავლეთში სერიოზული კითხვები რომ წარმოშვა, ფაქტია. მე როგორც მეჩვენება, მათ ვისაც ეჭვები ჰქონდათ, ეს ეჭვები კიდევ უფრო გაუძლიერდათ, მათ ვისაც უფრო გაჭრილი პოზიცია ჰქონდათ და ამბობდნენ, რომ ქვეყანას უნდა დავეხმაროდ, ისინი თავის პოზიციაზე დარჩნენ. როგორ „გადაიხარშება" მათი შთაბეჭდილებები დეკემბრისათვის დაგეგმილ ნატოს მინისტერიალამდე და რა შედეგს გამოიღებს იგი, ამის პროგნოზირება მიჭირს.
ჩემი სუბიექტური აზრია, რომ ჩვენ აგვისტოს მოვლენების შემდეგ მაპ-ის მიღების პერსპექტივა შეგვიმცირდა. თუ ვიმსჯელებთ კლასიკური კატეგორიებით, იმ მოთხოვნებით, რაც გაწერილია ნატოს დოკუმენტებში, კერძოდ მაპ-ში, დღეს საქართველო ამ მოთხოვნებს ვერ აკმაყოფილებს. არც თავის ტერიტორიაზე აქვს კონფლიქტები მოწესრიგებული, არც მეზობელთან აქვს კონფლიქტი მოგვარებული და ასე შემდეგ.
მაგრამ თუკი ნატოს ფილოსოფიაში მოხდება დიდი გარდატეხა და ცვლილება, ამ დიდმა მსოფმხედველურმა გადაფასებამ შეიძლება კორექტივები შეიტანოს ამ კლასიკურ მიდგომაში და არაორდინალური გადაწყვეტილება მიიღონ, მაგრამ ვიმეორებ, ამ ეტაპზე ეს ნაკლებად შესაძლებლად წარმომიდგენია.
ნატოში გაწევრიანება გულისხმობს იმას, რომ ეს ორგანიზაცია და მისი წევრი ქვეყნები იღებენ თავის თავზე გარანტიას ამა თუ იმ წევრი ქვეყნის უსაფრთხოებაზე. ისმება კითხვა, რანაირად უნდა აიღონ იმ ქვეყნის უსაფრთხოების ვალდებულებები, რომლის ტერიტორიის ნაწილს ეს ქვეყანა ვერ აკონტროლებს, მისი იურისდიქცია იქ არ ვრცელდება, იმ სადავო ტერიტორიებზე დგას რუსის ჯარი, ამ ტერიტორიების ირგვლივ არის ე.წ. ბუფერული ზონები. სხვანაირად რომ ვთქვათ, სიტუაცია ძალიან გართულდა და რეგიონში სულ სხვა რეალობები გაჩნდა. ასე, რომ ჩვენ ამ სიტუაციას რეალისტურად უნდა შევხედოთ.
ჩვენ საზოგადოებას, პოლიტიკურ ელიტას და ხელისუფლებას აქვს ორი დიდი პრობლემა _ ეს არის რეალისტური ხედვისა და თვითკრიტიკის დეფიციტი. ჩვენ ერთიც და მეორეც ძალიან სერიოზულად გვაკლია. მიზეზი იმისა, რაც ჩვენ დღეს გვჭირს, ეს რეალიზმისა და თვითკრიტიკის უკმარისობაცაა. ვერანაორად ვერ ვაფასებთ იმ რეალობას, რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ და არანაირად, არსად არასდროს არ გვინდა ვაღიაროდ ჩვენი შეცდომები. ჩვენ დამნაშავეს ყოველთვის გვერდზე ან სხვაგან ვეძებთ. ჩვენ არაფრით არ გვინდა, რომ რაღაცაზე პასუხიმგებლობა ავიღოთ. ჯერჯერობით მე კვლავ ვერ ვხედავ, რომ ჩვენი საზოგადოება ამ დრამატული ამბების შემდეგ რაღაცნაირად გამოასწორებს და გადახედავს თავის დამოკიდებულებას ამ საკითხისადმი.
ჩვენ ახლა, ძალიან მძიმე მდგომარეობაში ვიმყოფებით. ჩვენ ომი წავაგეთ, ჩვენი ტერიტორიების ნაწილი ოკუპირებულია, ნაწილის დაკარგულობის ხარისხმა გაცილებით იმატა, ქვეყნის წინაშე არსებულმა რისკებმა იმატა და ასე შემდეგ.
მე მგონი ყველაზე დიდი შეცდომა რაც ჩვენ დაგვემართა დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ და განსაკუთრებით ბოლო 3-4 წლის მანძილზე, ეს არის რუსეთის ფაქტორის არასწორი შეფასება. რუსეთისადმი ამგვარი დამოკიდებულება, ჩემი აზრით, არა მხოლოდ ხელისუფლების, არამედ მთელი ჩვენი საზოგადოებისა და პოლიტიკური ელიტის შეცდომაა.
ჩვენ რუსეთთან კონფრონტაცია ვაქციეთ სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლად, შიგადაშიგ თეატრალიზებულ შოუს ელემენტებით. ერთმანეთს ვეჯიბრებით ვინ უფრო მწარეს იტყვის რუსეთის წინააღმდეგ, ვინ უფრო ირონიულად ისაუბრებს რუსეთზე, ვინ უფრო აგდებულად ილაპარაკებს და ასე შემდეგ. რუსეთის ფაქტორის არასწორი შეფასება და არასწორი გათვლები, უპირველეს ყოვლისა ხელისუფლების შეცდომაა, ძალიან დიდი შეცდომა
გასაგებია მომხდარის ობიექტური და სუბიექტური ფაქტორები, მაგრამ ჩვენს დასავლელ პარტნიორებს ესმით თუ არა, რომ მაპ-ის მიუღებლობის შემთხვევაში საქართველოს და არა მარტო საქართველოს რუსეთისაგან უფრო დიდი საფრთხები რომ ემუქრება?
რა თქმა უნდა ესმით, ესმით იმ ქვეყნებსაც კი, რომლებსაც ჩვენი ნატოში მიღების საკითხისადმი სკეპტიკური მიდგომა აქვთ. მაგრამ მათ აქვთ თავიანთი არგუმენტებიც. ისინი თვლიან, რომ მათ შესაძლებლობებსაც აქვს თავისი ზღვარი. ჩვენ ვცხოვრობთ რეალურ და ძალიან მკაცრ სამყაროში, რომელშიც არის ასევე ძალიან მკაცრი რეალობები, რასაც ჩვენ კიდევ ერთხელ შევეჯახეთ ბოლო ხანს. მათ რაღაცის გაკეთება ჩვენთვის შეუძლიათ, მაგრამ მათი პოლიტიკური და სხვა რესურსებიც ლიმიტირებულია.
მათ არც იმის სჯერათ, რომ თუ ჩვენ მაპ-ს მოგვანიჭენენ, ამით ჩვენი უსაფრთხობის გარანტიები გაიზრდება. მაპი არ იძლევა უსაფრთხოების გარანტიებს, მაპი არის გაწევრიანების წინა ეტაპი, მაგრამ სრული გაწევრიანებისათვის რამდენიმე წელია საჭირო. მათ აფიქრებთ ის, თუ რა გველის ჩვენ ამ რამდენიმე წლის მანძილზე.
ქართულ პრესაში და გარკვეულ პოლიტიკურ წრეებში ხშირად გამოითქმის აზრი იმის შესახებ, რომ საქართველო შესაძლოა ნატოში მაპის მიღების გარეშე მიიღონ. თქვენი შეფასებით, ამგვარი პერსპექტივა რეალურად არსებობს?
საკითხის ასე დაყენება არსად არ შემხვედრია. მე რომ ვიყო რომელიმე ნატოს წევრი ქვეყნის პრეზიდენტი, რაიმეს მოვიმოქმედებდი, მაგრამ... ეს ჩვენს სურვილს უფრო ჰგავს, ვიდრე რეალობას.
სხეფერმა საკმაოდ უარყოფითად შეაფასა მედვედევ-სარკოზის შეთანხმება. დასავლეთის პრესას ეს შეუმჩნეველი არ დარჩენია. სხეფერი მიიჩნევს, რომ ბრიუსელმა მოსკოვს საკმაოდ ბევრი დაუთმო. რა პერსპექტივები გვაქვს ამ შეთანხმების საფუძველზე აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის პრობლემების გადასაჭრელად?
ბატონ სხეფერს მხედველობაში აქვს ის, რომ რუსეთის საჯარისო ნაწილების ლეგალიზება არანაირი შეთანხმებით არ არის გათვალისწინებული. 6 პუნქტიანი შეთანხმება ამას არ ითვალისწინებს. არის მე-5 პუნქტში ერთი დებულება, სადაც ბუნდობნად არის საუბარი იმაზე, რომ სანამ აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში საერთაშორისო მექანიზმები ამოქმედდება, მანამდე რუსეთს აქვს უფლება უსაფრთხოების დამატებითი ზომები მიიღოს. შეთანხმებაში დამატებითი ზომები არანაირად გაშიფრული არ არის. ეს რუსებმა სათავისოდ ისე გამოიყენეს, როგორც იციან ხოლმე. მითუმეტეს, რომ ეს მათ მიერ შეთავაზებული პუნქტია.
ბატონი სხეფერი მიიჩნევს, რომ ის ნაბიჯები, რომელიც რუსეთმა ამ პუნქტის ფარგლებში გადადგა, შეთანხმებით არ იყო გათვალისწინებული. შეთანხმება არ ითვალისწინებდა აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობის ცნობას, ამ რეგიონებში რუსეთის საჯარისო ნაწილების ჩაყენებას და ასე შემდეგ.
რაც მთავარია რუსეთმა ეს ყველაფერი სულ სხვა სამართლებრივ განზომილებაში გადაიყვანა, შესაბამისად ამ რეგიონებთან ჩვენი ურთიერთობაც მათ მიერ უკვე სხვა სიბრტყეში განიხილება. ყველა საკითხთან დაკავშირებით, რომელიც აფხაზეთთან და სამხრეთ ოსეთთან მიმართებაში წამოიჭრება, ამიერიდან რუსები გვეტყვიან: ჩვენ უკვე მედიატორი არა ვართ, ეს რეგიონები დამოუკიდებელი სახელმწიფოებია და მათ ელაპარაკეთ. ეს იქნება ლტოლვილების დაბრუნება, საზღვრების საკითხი თუ სხვა, ელაპარაკეთ პირდაპირ ოსებს და აფხაზებს.
ეს მოჯადოებულ წრეს ქმნის, საქართველოს ხელისუფლება ამაზე ვერასდროს ვერ დათანხმდება, რამეთუ ეს ჩვენი მხრიდან იქნება ამ „ქვეყნების" აღიარება. არადა ჩვენ მათთან გვაქვს სასაუბრო, იგივე ლტოლვილების თემაზე, ასე, რომ სამართლებრივადაც ძალიან რთული ვითარებაა. იგივე ჟენევაში დაგეგმილი შეხვედრაზე რუსეთი, ჩემი აზრით, ამ ფორმულით ჩავა.
არ უნდა შევიქმნათ ილუზიები. ერთმანეთის გამხნევება, მხარდაჭერა კარგია, ერთობა აუცილებელია, მაგრამ თუ ვითარება რეალისტურად არ დავინახეთ, თუ შეცდომები ძალიან მკაცრად არ გავაკრიტიკეთ, თუ ხელისუფლებამ პასუხი არ გასცა ძალიან სერიოზულ კითხვებს, მაშინ არის დიდი ალბათობა იმისა, რომ ეს ყველაფერი, არც თუ ისე შორეულ მომავალში კვლავ განმეორდეს. შეიძლება უარესი ფორმითაც.
ძალიან მეშინია იმისაც, რომ რუსეთის ქმედება ამით არ დამთავრებულა. ამიტომ ჩვენ უნდა ვიყოთ ძალიან ადეკვატურები და როგორც არასდროს ისე გონიერები. საზოგადოებამ უნდა მოითხოვოს ხელისუფლების მიერ კითხვებზე პასუხის გაცემა. ერთიანობის მოსაზრებებით სიმართლის მიჩუმათება ცუდ შედეგებდე მიგვიყვანს. მაგრამ ეს უნდა მოხდეს არა ისტერიულ ფორმებში, ერთმანეთის ლანძღვა-გინებით, არამედ გააზრებულად და სერიოზულად. ისე არ უნდა გამოვიდეს, რომ რუსებს ვერ მოვერიეთ და ახლა ერთმანეთს დავერიოთ. სხვათა შორის, ისტორიულად ასე ხშირად ხდებოდა.
"ინტერპრესნიუსი"
კობა ბენდელიანი
