გერმანული საკითხი
გერმანული საკითხი
[ჯორჯ ფრიდმანი, Stratfor.com]გასულ კვირაში გერმანიის კანცლერი ანგელა მერკელი რუსეთის პრეზიდენტ დიმიტრი მედვედევთან შესახვედრად სანკტ-პეტერბურგს ეწვია. განხილვის მთავარი თემას წარმოადგენდა გერმანიის პოზიცია ნატოს გაფართოებასთან დაკავშირებით, კერძოდ კი, უკრაინისა და საქართველოს გაწევრიანების საკითხი.
პრეს-კონფერენციაზე მერკელმა ცალსახად აღნიშნა, რომ გერმანია ამ ორი პოსტ-საბჭოთა ქვეყნის არათუ ნატოში გაწევრიანების, თვით მაპის მინიჭების წინააღმდეგიც კი წავა.
იმდენად, რამდენადაც ნატო კონსენსუსის საფუძველზე მოქმედებს, ნებისმიერ წევრ ქვეყანას შეუძლია ახალი წევრის მიღება დაბლოკოს.
გერმანიის ამ არჩევანს ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. მერკელმა ამგვარი გადაწყვეტილება მიიღო, მიუხედავად აშშ-ს შეხედულებისა აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით და მზადაა წინააღმდეგობა გაუწიოს იმ ზეწოლას, რაც აშშ-ს მხრიდან მის პოზიციას მოჰყვება.
აქვე არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ მერკელი, შესაძლოა, ყველაზე პრო-ამერიკელი პოლიტიკოსი და ყველაზე პრო-ამერიკელი კანცლერია წლების განმავალობაში.
უფრო მეტიც, როგორც აღმოსავლეთგერმანელს მას საკმაოდ ანტიპატიური დამოკიდებულება ჰქონდა რუსების მიმართ. მაგრამ რეალობამ მისი პიროვნული განწყობა დაჩრდილა.
აღსანიშნავია, რომ სხვა ქვეყნებზე მეტად სწორედ გერმანიას არ სურს აშშ-სთან ურთიერთობების შეცვლა. მაგრამ ის ახლა ისეთ პოზიციას იკავებს, რომ აუცილებლად მოუხდება ამერიკის მხრიდან წამოსულ ზეწოლას დაუპირისპირდეს.
ენერგეტიკული დამოკიდებულება და თავდაცვის ხარჯები
ერთის მხრივ, მერკელის პოზიციის მიზეზი მარტივია - გერმანია მეტისმეტად არის დამოკიდებული რუსეთის ბუნებრივ აირზე. თუ მიწოდება შეწყდება, გერმანია მძიმე მდგომარეობაში აღმოჩნდება.
რუსეთმა შესაძლოა გადაწყვიტოს, რომ არ ღირს ამჯერად ამგვარი ხისტი პოზიციის დაკავება, მაგრამ მერკელი ფუნდამენტური გერმანული ინტერესების პირისპირ აღმოჩნდა და უკრაიანისა და საქართველოს ნატოში წევრობის გამო რისკის გასაწევად იგი მზად არ არის.
გერმანია, რასაკვირველია, ენერგიის ალტერნატიულ წყაროებს ეძებს სამომავლოდ და ხუთ წელიწადში მისი დამოკიდებულება რუსეთზე შესაძლოა ასეთი გადამწყვეტი აღარც იყოს, მაგრამ ხუთი წელი დიდი დროა იმისათვის, რომ გაიჭირვო, ეს კი გერმანიას არ შეუძლია.
მაგრამ მისი ასეთი პოზიციის ერთადერთი მიზეზი მხოლოდ ბუნებრივი აირი არ არის. გერმანიის ინტერესებში, ზოგადად, ნატოს გაფართოება არ შედის.
პირველი - ნატოს გაფართოება უკრაიანის და საქართველოს ხარჯზე უაზრობაა. ნატოს და აშშ-ს არ აქვთ ისეთი სამხედრო საშუალებები, რომლებიც ამ ორ ქვეყანას დაიცავს და მათი ჩართვა ალიანსში ევროპულ უსაფრთხოებას სულაც არ გაზრდის.
სამხედრო თვალთახედვიდან, ორი პოსტსაბჭოთა ქვეყნის გაწევრიანება უსარგებლო მანევრი იქნება, მაშინ, როცა პოლიტიკური თვალსაზირისით, ბერლინს მიაჩნია, რომ ამით მოსკოვს ტყუილუბრალოდ გაანაწყენებს.
შემდეგ, თუ ნატო მზად იქნება უკრაინის და საქართველოს დასაცავად, ნატოს წევრ ყველა ქვეყანას, მათ შორის - გერმანიას, თავდაცვითი ხარჯების გაზრდა მოუწევს. ამის სურვილი არც გერმანიას და არც ნატოს სხვა წევრებს, წესით, არ უნდა ჰქონდეთ.
ბოლოს, და იქნებ ყველაზე მნიშვნელოვანიც - გერმანია 1945-1992 წლებში ცივი ომის ძირითადი პოლიგონი იყო. მან 1992-2008 წლებში შეძლო ამის შეცვლა და ახლა არავითარი სურვილი არ აქვს, რომ ახალ ცივ ომში აღმოჩნდეს ჩათრეული.
http://presa.ge/index.php?text=news&i=4286