ევროკავშირიდან ევრაზიულ კავშირამდე?!
ქართველი ერი დიდგორის ომს რომ ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ბრძოლად მიიჩნევს საკუთარ ისტორიაში, ამ თემაზე საუბარიც არ შეიძლება. მაგრამ… ნურას უკაცრავად… თურმე, ეს დიდი ბრძოლა, ანუ ”ძლევაჲ საკვირველი”, სრულებითაც არ ყოფილა ქართველებისგან ერთიანი სახელმწიფოს შექმნისთვის თავის დადება…
ესეც ჩვენ, ქართველებს! დიდგორის ბრძოლა ყოფილა არა დასავლეთის ქრისტიანულ სამყაროსთან ერთად წარმოებული სამხედრო კამპანია ისლამური წარღვნის წინააღმდეგ დავით აღმაშენებლის მხედართმთავრობით, არამედ პირველი ევრაზიული ომი, ევრაზიული ერთიანობის სიმბოლო და ამ ომმა გადაარჩინა ორი ქრისტიანული ცივილიზაცია (ქართული და სომხური) კავკასიაში (როგორც ჩანს, ამ რეგიონში არსებული ოსური ქრისტიანული ცივილიზაციის თაობაზე, რომლის შესახებ დღესაც მხოლოდ ცხინვალელმა მოპოლიტიკოსო ბანდიტებმა და მათმა რუსმა მფარეველებმა თუ წარსულის გამყალბებლებმა უწყიან, იმჟამინდელ - ”საბჭოურ” - ისტორიოგრაფიაში ჯერ არაფერი იყო ცნობილი).
ამ ფსევდოისტორიული ფრაგმენტის მოკლედ გადმოცემა მაიძულა აგვისტოს მოვლენებმა. მაშინ, ევრაზიულმა არმიამ, უფრო სწორად, ევრაზიულმა ეთნოურდოებმა - აფხაზი, ოსი, ჩეჩენი, კაზაკი ბანდიტების შემადგენლობით (რუსი სამხედროების დიდი დახმარებითა და ხელმძღვანელობით) - გადაწყვიტეს მთელი ევრაზიული სივრცის დაცვა ”დასავლური წარღვნისგან”, ”ევროატლანტიზმისგან” და, შესაბამისად, საქართველოს დასჯა ევრაზიულობის დატევებისა და ევროატლანტიზმის აღიარების გამო.
ევრაზიელებმა საქართველოს ევროპული კათაკმევლობისთვის დაატეხეს თავს რისხვა. სამხედრო-ბარბაროსულ ექსპედიციას სარდლობდნენ რუსეთის ევრაზიულ-ფედერაციული პროტოიმპერიის (რომელიც ღვთის შეწევნით პროტომდგომარეობაშივე დარჩება) მაკნატუნა პრეზიდენტი (Президент-Щелкунчик, с улыбкой кролика) და ვაჟკაცუნა პრემიერი (Премьер-Героёнок, с чёрным поясом ниже пояса).
მიზეზი ამ რისხვის დატეხვისა იყო ის, რომ ევრაზიული მითი კატასტროფის წინაშე დადგა. რუსეთ-ევრაზიას მესიანისტურ გზაზე პირველი საქართველო გადაეღობა. როგორც ყველა ფსიქოპაციენტს უჭირს საკუთარი ილუზიური სამყაროს დათმობა, ისევე ვერ შეელია რუსეთი მსოფლიოს ”გადარჩენის” იდეას და საქართველოს ისევე მოექცა, როგორც შიზოფრენიით დაავადებული აგრესიული პაციენტი ხანდახან ესხმის ხოლმე თავს საკუთარ მკურნალს. იმპერიოფრენია ხომ შიზოფრენიის ნაირსახეობას წარმოადგენს.
შენიშვნის სახით. გერმანიის მესამე რაიხის იდეოლოგიურ საფუძველსაც მითი წარმოადგენდა - ნაციონალ-სოციალისტური მითი გერმანული რასის განსაკუთრებული მისიის თაობაზე კაცობრიობის მომავალ განვითარებაში. გერმანელი ნაციონალ-სოციალისტებიც ასევე მისტიურ საიდულოებებზე აგებდნენ თავიანთ რასისტულ თეორიას, რომლის დიდ ორდენს SS (SCHUTZ-STAFFEL, დაცვის ესკადრონი) წარმოადგენდა (გთხოვთ გაიხსენოთ სტალინის მიერ დამკვიდრებული ტერმინი კომუნისტ-ბოლშევიკების ”მახვილოსანთა ორდენის”, ანუ სსრკ კომუნისტური პარტიის, დასახასიათებლად).
ევრაზიული მითი მოკლედ ასე ყალიბდება: მსოფლიოს გადარჩენა შესაძლებელია მხოლოდ და მხოლოდ გლობალიზაციის მკვეთრი უარყოფის გზით. თითოეულმა ევრაზიელმა ყოველდღიურად საკუთარ თავში მედასავლეთეობის კვალი უნდა ამოშანთოს, მისგან ბოლომდე განწმენდის მიზნით (ეს თეორია ”დიდი ევრაზიელის” – старовер დუგინისა გახლავთ). ამ ლოგიკით გადასათელია და მოსასპობიa ის, ვინც ”მედასვლეთეობის ბაცილის” გავრცელებას უწყობს ხელს ”წმიდათაწმიდა” ევრაზიულ სივრცეში.
დავბრუნდეთ ქართველებს, ყიფჩაყებსა და დიდგორის ბრძოლას. ზემოხსენებული ”ისტორიული ნაშრომი” (სახელწოდებით Аз и Я) ოცდაათ წელზე მეტი ხნის წინ (1975 წელს) დაისტამბა, თუმცა დღესაც ევრაზიელთათვის საგულისხმო წიგნს წარმოადგენს. წიგნის სათაურში ჩადებული ქარაგმა ასეთია - სლავური ანბანის ანი და ჰოე, Аз და Ятъ, იხსნება როგორც აზია. სლავური და აზიური საწყისის ერთიანობა, ანუ სტეპისა და ტყის გამთლიანება, ქმნის მისტიკურ ევრაზიას.
წიგნის ავტორი, მწერალი ალჟას სულეიმანოვი იმ მოკავშირე საბჭოთა რესპუბლიკაში ცხოვრობდა და დღესაც ცხოვრობს იგივე სახელწოდების სახელმწიფოში, ანუ ყაზახეთში, რომელიც არცთუ დიდი ხნის წინ ჩვენს უპირველეს ბიზნეს და საინვესტიციო პარტნიორად შეირაცხა (ამას დაერთო ქართველთა ეთნოგენეზის სრულიად ახალი და უცნობი ვერსია). არადა, ამ ქვეყნის წარმომადგენლები დღენიადაგ იმაზე საუბრობდნენ, რომ საქართველოსა და ყაზახეთის თანამშრომლობა დს თანამეგობრობის შიდაინტეგრაციულ (!) პროცესებს დიდად შეუწყობდა ხელს. აქამდე ყველაზე დიდი წარმატება ამ გზაზე იმით იქნა მიღწეული, რომ თბილისის რესპუბლიკის მოედანს დავით აღმაშენებლის ძეგლი მოაცილეს. როგორც ჩანს, ევრაზიელები ისტორიულად არ სწყალობენ ჩვენს მეფეთმეფეს.
ევრაზიული კავშირის შექმნის იდეა პირველად 1994 წელს წამოაყენა ყაზახეთის იმჟამინდელმა და ამჟამინდელმა პრეზიდენტმა, ბ-მა ნაზარბაევმა. განისაზღვრა ევრაზიული კავშირის განფენის სივრცე - რუსეთი და მასთან მიჯრით განლაგებული სახელმწიფოები. შესაძლებელი იყო ასევე ამ სივრცესთან მონღოლეთის (?), რუმინეთის (ალბათ,მათი წინაპრების - დაკების გამო), ბულგარეთის (სლავური და თურქმანული - ბოლგართა თუ ვოლგართა - შერწყმული ძირების დამსახურებით), უნგრელების (უნგრო-ფინურ ჯგუფის წევრობის გამოისობით). ასე შეიქმნებოდა ერთიანი ”პოსტსაბჭოური” სივრცე, ”ევრაზიული” იპოსტასით.
დროთა განმავლობაში ნეოკავშირის ამ, ერთი შეხედვით, ”მშვიდობიანმა” თეორიამ, აგრესიული ხასიათი მიიღო და ჩამოყალიბდა თუ გარდაისახა ევრაზიულ იმპერიად, სტატეგიული ცენტრით მოსკოვში. ამასთან, მასში შემავალი ხალხებისთვის გამოიკვეთა ეთნოეგზემპლარული ფუნქცია, რამეთუ ყველა პოლიტიკური გადაწყვეტილება უნდა მიეღო ”დიდ ძმას”. რაც შეეხება ”პატარა ძმებს”, მათი ფუნქცია ადგილობრივ საქმეთა წარმოებით უნდა ყოფილიყო შემოფარგლული ”იმპერიის საკეთილდღეოდ”. თუმცა, შესაძლებელი იყო ერთგული ეთნოეგზემპლარებისთვის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ფუნქციის დაკისრება - მათი მეშვეობით ურჩი ეთნოეგზემპლარების დასჯა (ის, რაც განხორციელდა ქართველთა წინააღმდეგ).
”აგრესიული თუ მშვიდობიანი ევრაზიელობის” ადეპტებისთვის ჯერ კიდევ ძალაში რჩება ”საბჭოთა ხალხის” ცნება და მისი ურღვევობის მითი. მათთვის არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს, თუ ეს ერთობა ”საბჭოთა ხალხობიდან” ”ევრაზიელ ხალხად” გარდაიქმნება. მთავარი იდეა დასავლეთის, ცივლიზაციის, ჰუმანიზმის, თავისუფლების წინააღმდეგ ერთიანობაშია.
მათთვის თავისუფლება ისევე საშიშია, როგორც ვამპირებისთვის დღის სინათლე. თავისუფლების წინააღმდეგ მიმართულ ”ევრაზიულ” (”პოსტსაბჭოურ”) ერთიანობას, ერთხალხობას, არ უნდა შეეპაროს ერთი ბზარიც კი. ამიტომ ”საბჭოთა ხალხის” წიაღში წარმოშობილი ერთაშორისი წინააღმდეგობები შეიძლება განხილულ იქნას როგორც ”ტრაიბალისტური (ტომობრივი)” შუღლის რეციდივები, რომელთა აღმოფხვრა ძალუძს მხოლოდ დიად მასტაბილიზებელ რუსეთს - მშვიდობის გარანტს და უმაღლეს მსაჯულს.
რუსეთ-საქართველოს აგვისტოს ომმა ვითარება, მეტ-ნაკლებად, მაგრამ მაინც, შეცვალა. ამასთან - მოულოდნელი მიმართულებით. როგორც გაირკვა, ეთნოეგზემპლარული მომავალი არც ერთი ერისთვის არ აღმოჩნდა მიმზიდველი. ევრაზიულობის ყველაზე ორთოდოქსმა დამცველებმაც კი ცქერა ევრკავშირისკენ დაიწყეს. ყაზახეთი და შუა აზიის სახელმწიფოები (ყოფილ ”საბჭოთა” შუა აზიაზეა საუბარი) უფრო მეტად ცდილობენ დამოუკიდებელი პოლიტიკის წარმართვას. მათ რუსეთის შუამავლობა ევროპულ პოლიტიკურ კონტინენტთან მაინც და მაინც არ ხიბლავთ და ჩრდილოელი მეზობლის მიმართ დიდი შიშიც არ ეტყობათ.
საქმე ისაა, რომ ისლამურ სახელმწიფოებს ზურგს ისლამური კონფერენცია უმაგრებს. თუკი რუს მზვაობარ პოლიტიკოსებს ევროკავშირთან ხანდახან კადნიერი და, ზოგჯერ უტიფარი, ლაპარაკი გასდით, ევროპელთა ზედმეტად ლიბერალური და ტოლერანტური შინაგანი კონსტიტუციის გამო, პოსტსაბჭოურ ისლამურ სახელმწიფოებთან ურთიერთობასთან დაკავშირებით გაფიქრებაც კი ზარავთ იმისა, თუ რა პრობლემები შეექმნება რუსეთს მთელს ისლამურ სამყაროსთან დაპირისპირებით.
მთავარი: ევროკავშირი თავად მიემართება ევრაზიული გაერთიანებისკენ, რომელიც იქმნება ჰუმანისტური იდეების გარშემო. ევროკავშირის წევრი გახდა გეოგრაფიული აზიის სახელმწიფო კვიპროსი, რომელიც მალე აღადგენს ქრისტინული და ისლამური თემების თანაცხოვრებას თავის ტერიტორიაზე; ევროკავშირისკენ ისწრაფვის თურქეთის რესპუბლიკა; ევროინტეგრაციისკენ გზაზეა ორი ევროპული ისლამური (!) სახელმწიფო (მხედველობაშია მოსახლეობის დიდი უმრავლესობის მუსლიმობა) - ალბანეთი და კოსოვო, ასევე ქრისტიანულ-ისლამური ფედერაცია ბოსნია-ჰერცოგოვინას სახით.
რუსეთი-ევრაზია, როგორც დამოუკიდებელი ევრაზიული იმპერია, მალე აღარავის (ბიზნეს და პოლიტიკურ პარტნიორებში) დასჭირდება. რაც შეეხება მსოფლიოს მომავალ ჰუმანისტურ განვითარებას, მას რუსეთი-ევრაზია (იმპერიული და, გამომდინარე, მარგინალური), კარგა ხანია არაფერში სჭირდება.
