ფერისცვალება
რამდენჯერ გამივლია ამ ადგილას და არასდროს ასე არ დამმძიმებია გული....
....არ ვიცი რისი ბრალი იყო ასე ძალიან რომ იმოქმედა ნანახმა. შეიძლება იმის, რომ უკვე გვიანი საღამო იყო...ზუსტად ის დრო, როცა ადამიანები რაღაც განსაკუთრებული სიმძაფრით აღვიქვამთ ხოლმე ყველაფერს, როცა გულახდილობის ხასიათზე ხარ...როცა განსაკუთრებულად გვიხარია და გვწყინს, გვეშინია, გვენანება და გვიყვარს.... სხვანაირია ყველა ეს გრძნობა გვიან საღამოს, როცა მთელი დღის გადაღლილი ჯდები და ფიქრობ....
...ან შეიძლება იმის ბრალი იყო, რომ ამ ფერისცვალების წინა საღამოს მივდიოდი იქ, სადაც ყველაზე ნაკლებად მიხმობდა უფალი...
....მოკლედ ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ მეტროში ნანახმა განსაკუთრებულად რომ იმოქმედა ჩემზე ეგ ცხადია...
...როცა სხვა დროს დამინახავს ეს ქალი, უსინათლო, ხელში ჩონგურით (თუ ფანდურით), წინ სკამზე დადებული რაღაც პლასტმასის ჯამით, ყოველთვის მიჩნდებოდა სიბრალულის გრძნობა, მაგრამ არა ისეთი როგორიც იმ დღეს...განსაკუთრებული იყო არა მარტო ჩემი განცდა და აღქმა, არამედ თვითონ ეს ქალი...შეიძლება ესეც ფერისცვალების ბრალი იყო....ყოველშემთხვევაში ამ ქალში რაღაც ნამდვილად შეცვლილიყო... სხვა თუ არაფერი გვირაბში მიმავალს "დაუკარით!"-ის ნაცვლად სულ სხვა სიმღერა მესმოდა... მაშინვე გამიკვირდა და თავს ძალა დავატანე დამემახსოვრებინა ის სიმღერა მერე მოსაყოლი რომ მქონოდა, მაგრამ ახლა ვზივარ და სიტყვასაც ვერ ვიხსენებ იმ სიმღერიდან....
....არ ვიცი რისი ბრალი იყო ასე ძალიან რომ იმოქმედა ნანახმა. შეიძლება იმის, რომ უკვე გვიანი საღამო იყო...ზუსტად ის დრო, როცა ადამიანები რაღაც განსაკუთრებული სიმძაფრით აღვიქვამთ ხოლმე ყველაფერს, როცა გულახდილობის ხასიათზე ხარ...როცა განსაკუთრებულად გვიხარია და გვწყინს, გვეშინია, გვენანება და გვიყვარს.... სხვანაირია ყველა ეს გრძნობა გვიან საღამოს, როცა მთელი დღის გადაღლილი ჯდები და ფიქრობ....
...ან შეიძლება იმის ბრალი იყო, რომ ამ ფერისცვალების წინა საღამოს მივდიოდი იქ, სადაც ყველაზე ნაკლებად მიხმობდა უფალი...
....მოკლედ ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ მეტროში ნანახმა განსაკუთრებულად რომ იმოქმედა ჩემზე ეგ ცხადია...
...როცა სხვა დროს დამინახავს ეს ქალი, უსინათლო, ხელში ჩონგურით (თუ ფანდურით), წინ სკამზე დადებული რაღაც პლასტმასის ჯამით, ყოველთვის მიჩნდებოდა სიბრალულის გრძნობა, მაგრამ არა ისეთი როგორიც იმ დღეს...განსაკუთრებული იყო არა მარტო ჩემი განცდა და აღქმა, არამედ თვითონ ეს ქალი...შეიძლება ესეც ფერისცვალების ბრალი იყო....ყოველშემთხვევაში ამ ქალში რაღაც ნამდვილად შეცვლილიყო... სხვა თუ არაფერი გვირაბში მიმავალს "დაუკარით!"-ის ნაცვლად სულ სხვა სიმღერა მესმოდა... მაშინვე გამიკვირდა და თავს ძალა დავატანე დამემახსოვრებინა ის სიმღერა მერე მოსაყოლი რომ მქონოდა, მაგრამ ახლა ვზივარ და სიტყვასაც ვერ ვიხსენებ იმ სიმღერიდან....
....მიწისქვეშეთი და მიწისქვეშეთში ამ გვიან საღამოს მოსიარულე, ჩქარი ნაბიჯით მოსიარულე, ხალხი... ზოგს სამსახურიდან სახლში ეჩქაება, ზოგსაც პირიქით. ზოგს არსადაც არ ეჩქარება, მაგრამ წესია ასეთი: გვიან საღამოს მიწისქვეშეთში ყველა ჩქარობს!
....მოთეთრო, მოცისფრო განათება ამ მიწისქვეშეთში....
....და ამ სტანდარტულ სიტუაციაში არასტანდარტული ქალი შავებში, ხელში ფანდურით (თუ ჩონგურით)... ყველა მას უყურებს: დიდი თუ პატარა, ქალი თუ კაცი, გამვლელი თუ გამომვლელი, მთვრალი თუ ფხიზელი... ზოგი უხერხულად იშმუშნება...თითქოს დამნაშავედ გრძნობს თავს შავოსანი უსინათლოს წინაშე...ზოგიც ამ გრძნობას მალავს, თვალს არიდებს...ზოგიც ჯიბეში იწყებს ხელის ფათურს, რომ ათი თუ ოცი თეთრით მაინც გამოისყიდოს "დანაშაული"...
..... ჭრელი ხალხის მზერა: ზოგში შიში, ზოგში სიხარული, ზოგში ბოღმა, ზოგში შური და ზოგშიც სიყვარული...
..... და ამ ჭრელ ხალხში ერთი მზერა- მზერა უსინათლოსი: ერთბაშად შიშსაც იტევს, რიდსაც, მოკრძალებასაც, სიყვარულსაც და თქვენ წარმოიდგინეთ სიხარულსაც კი...
.... გგონით ის ახარებს შიგადაშიგ თავის პლასტმასის ჯამზე რაღაც ლითონის მონეტის გაბზრიალების ხმა რომ ესმის?!
.... არა!
...გგონიათ ის ახარებს, რომ 16 წლის წინ თვალის ჩინი წაერთვა?!
.... არა!
.... ნაბიჯების ხმა ახარებს... ხო, ხო... გრძნობს როგორ ჩაივლის მის გვერდზე ათასობით ადამიანი დღეში და გრძნობს იმასაც, როგორ ანელებენ მასთან მიახლოებისას ნაბიჯებს...
.... ეს შენელებული ნაბიჯები ახარებს!
.... ეს შეკრული სუნთქვა!
.... ეს გარინდული საუბარი!
...... ამასობაში მატარებელი მოვიდა... წასვლის დროა...
.... ვაგონში შევედი... ვიდრე კარი დაიკეტებოდა შავოსანმა უსინათლომ კიდებ ერთხელ ჩამოკრა ჩონგურს (თუ ფანდურს) ......
.... და აი იდევ ერთი ფერისცვალება!
ის არ უკრავდა სალაღობოს!
"დეკემბერი დადგაო და ცამ იცვალა ფერი
მე კი ისევ მარტო ვარ და გელი........."
.... კარები იკეტება! შემდეგი სადგური წერეთელი!
ფერისცალებას გილოცავთ!!!
....მოთეთრო, მოცისფრო განათება ამ მიწისქვეშეთში....
....და ამ სტანდარტულ სიტუაციაში არასტანდარტული ქალი შავებში, ხელში ფანდურით (თუ ჩონგურით)... ყველა მას უყურებს: დიდი თუ პატარა, ქალი თუ კაცი, გამვლელი თუ გამომვლელი, მთვრალი თუ ფხიზელი... ზოგი უხერხულად იშმუშნება...თითქოს დამნაშავედ გრძნობს თავს შავოსანი უსინათლოს წინაშე...ზოგიც ამ გრძნობას მალავს, თვალს არიდებს...ზოგიც ჯიბეში იწყებს ხელის ფათურს, რომ ათი თუ ოცი თეთრით მაინც გამოისყიდოს "დანაშაული"...
..... ჭრელი ხალხის მზერა: ზოგში შიში, ზოგში სიხარული, ზოგში ბოღმა, ზოგში შური და ზოგშიც სიყვარული...
..... და ამ ჭრელ ხალხში ერთი მზერა- მზერა უსინათლოსი: ერთბაშად შიშსაც იტევს, რიდსაც, მოკრძალებასაც, სიყვარულსაც და თქვენ წარმოიდგინეთ სიხარულსაც კი...
.... გგონით ის ახარებს შიგადაშიგ თავის პლასტმასის ჯამზე რაღაც ლითონის მონეტის გაბზრიალების ხმა რომ ესმის?!
.... არა!
...გგონიათ ის ახარებს, რომ 16 წლის წინ თვალის ჩინი წაერთვა?!
.... არა!
.... ნაბიჯების ხმა ახარებს... ხო, ხო... გრძნობს როგორ ჩაივლის მის გვერდზე ათასობით ადამიანი დღეში და გრძნობს იმასაც, როგორ ანელებენ მასთან მიახლოებისას ნაბიჯებს...
.... ეს შენელებული ნაბიჯები ახარებს!
.... ეს შეკრული სუნთქვა!
.... ეს გარინდული საუბარი!
...... ამასობაში მატარებელი მოვიდა... წასვლის დროა...
.... ვაგონში შევედი... ვიდრე კარი დაიკეტებოდა შავოსანმა უსინათლომ კიდებ ერთხელ ჩამოკრა ჩონგურს (თუ ფანდურს) ......
.... და აი იდევ ერთი ფერისცვალება!
ის არ უკრავდა სალაღობოს!
"დეკემბერი დადგაო და ცამ იცვალა ფერი
მე კი ისევ მარტო ვარ და გელი........."
.... კარები იკეტება! შემდეგი სადგური წერეთელი!
ფერისცალებას გილოცავთ!!!
