საქართველო - ოქროს მოპოვების სამშობლო
ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, საყდრის-ყაჩაღიანის ბორცვზე, ძვ.წ. XXXIII საუკუნის ოქროს მაღარო აღმოაჩინეს. სამწუხაროდ, ძეგლი მალევე, ბიზნეს-ინტერესების გამო, განადგურდა.
საყდრის-ყაჩაღიანი არის ბორცვი სამხრეთ-აღმოსავლეთ საქართველოში, ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, დაბა კაზრეთთან ახლოს, ბოლნისიდან 20 კმ-ის დაშორებით, სადაც ძვ.წ. 33-ე საუკუნეში არსებული ოქროს მომპოვებელი მაღარო აღმოაჩინეს და მალევე მთავრობის დავალებით, ბიზნეს-ინტერესების გამო გაანადგურეს.
ბორცვზე პირველადი სამეცნიერო სამუშაოები XX საუკუნის 80-იან წლებში ჩატარდა თ. მუჯირის ხელმძღვანელობით. ამ პერიოდში მომზადებულ ანგარიშებში პირველად გაჩნდა მოსაზრება აქ პრეისტორიული გამონამუშევრების არსებობის შესახებ. 2004 წელს უკვე საყდრის-ყაჩაღიანის ბორცვზე დაიწყო არქეოლოგიური კვლევები. რამდენიმე ხანში ნათელი გახდა, რომ საქმე ძალიან სერიოზულ აღმოჩენასთან გვქონდა და საქმეში გერმანელი მეცნიერები ჩაერთნენ. 2007 წლიდან 2013 წლამდე კვლევებს ადგილზე უკვე მუშაობდა ქართულ-გერმანული არქეოლოგური ექსპედიცია თომას შტოლნერისა და ირინა ღამბაშიძის ხელმძღვანელობით. მათ დაამტკიცეს, რომ ობიექტი პრეისტორიული ოქროს მაღაროა, რომელიც ფუნქციონირებდა ძვ.წ. 3350 წლიდან ძვ.წ. 2500 წლებში. (იხ. მეცნიერთა სია, რომელიც ადასტურებს ამ ყოველივეს)
ასევე იხილეთ: გერმანელი და ქართველი მეცნიერების რეზოლუცია საყდრისის ოქროს მაღაროს შესახებ, რომელიც არ იქნა გათვალისწინებული და სრულად უგულებელყოფილი იქნა საქართველოს მთავრობის მიერ, რის შემდეგაც 2014 წელს მოხდა ამ ძეგლის აფეთქება და კაცობრიობისა და საქართველოს ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კულტურული და ისტორიული ძეგლის გამოუსწორებელი, უპრეცენდენტო ხელყოფა (თუ არ ჩავთვლით აისისის მიერ სირიის კულტურული მემკვიდრეობის და ავღანეთში ბუდას უძველესი მონუმენტის ტერორისტების მიერ ხელყოფას).
ძეგლის განადგურება
გერმანული მხარე კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა ამ ძეგლის განადგურებას, მაგრამ მათი მოთხოვნა არ იქნა გათვალისწინებული. აღნიშნულ მაღაროს ჰქონდა არა მხოლოდ ისტორიული, სამეცნიერო, არქეოლოგიური, არამედ პოლიტიკური და სტრატეგიული მნიშვნელობაც. ის უსაფრთხოების თვალსაზრისითაც გარკვეულ გარანტიებს ზრდიდა ქვეყნისთვის, ისევე როგორც მაგალითად რომის კოლიზეუმი, სტოუნჰენჯი, ტაჯ-მაჰალი ან სხვა საეტაპო ძეგლები. ასეთი კულტურული მემკვიდრეობა - კაცობრიობის უძველესი ოქროს მაღარო, ამაღლებდა ტერიტორიის უსაფრთხოების ხარისხს და საერთაშორისო დაცულობას. მას დაიცავდა გაეროს კონვენციები და ქვეყანას და ხალხს, როგორც მის კულტურას და მეცნიერებას მსოფლიოს თვალში კიდევ უფრო მეტად უმაღლებდა ავტორიტეტს. (იხ. ფოტო: "საყდრისი - მსოფლიოს უძველესი ოქროს მაღარო")
ამ უდიდეს ტრაგედიაში ერთადერთი ნათელი წერტილი ისაა, რომ განადგურებამდე მოესწრო და დადასტურდა მისი უძველესობა და პირველადობა:
ვიდეოები
კრებული „საქართველო“ · კატეგორია რედაქციული დაჯგუფებაა.

