|
ბედკრული
ბევრჯერ დასცვივდა ფოთოლი ჭადარს, და მიესვენა მიწაზე მარად! ბევრჯერ დაუსკდა ყინული სადღაც, მდინარეს მთიდან მიმავალს ბარად!
დიახ ასეა!-გავიდა წლები. გავიდა წლები და თანაც ბევრი! რაც შენ დამშორდი,რაც მიმატოვე, და უკურნავი სენით დამტოვე!
დავკარგე რწმენა ქვეყნად ყოვლისა, ოცნება ფიქრის და იმედისა! რით არ ვეწამე ამ ცხოვრებისგან, ვარ განწირული მაღალ ღმერთისგან!
დრე კვლავ თენდება და მზის სხივებმა, ოქროთ შეჰღებეს მთა ჩემი წმინდა!
მამა დავითის გუმბათზე ვხედავ, როგორ ელვარებს სამება წმინდა!
გათენდა დღე და საოცრად მეტად, გულზე მომაწვა რატომღაც სევდა!
ვგრძნობ,რომ რაღაც დღეს თავს გადამხდება! ამას მაცნობებს მე წინათგრძნება
შებინდებისას დავეშვი დაღმა, და მივაშურე ძველებურ ალაგს! მოვნახე ჩემი ადგილი ჩქარა, და ჩამოვჯექი იქვე მე წყნარად!
ვაკვირდებოდი მიმავალთ გზაზე, ჩუმად ვფიქრობდი ჩემთვის მე მათზე! ნეტავ რამდენი სურვობს ამათგან, რომ ჩემნაირი იყოს ამთთან!
დიდხანს ვიჯექი ასე მე მარტო, თან ვიგონებდი თუ რა დრომ განვლო! ეჰ!-რა დრომ განვლო და ნეტავ რატომ, გახსენებაც კი არ მინდა მარტო!
ეს არ მეგონა თუ ქვეყნად კიდევ, ღმერთი მე მწარედ კვლავ დამცინებდა! გარიყულს ყოვლით და მივიწყებულს ასე ულმობლად მომიშორებდა!
ამ უცნაური ხალხის მორევში, თვალი მოვკარი შენს სხეულს უცებ! თრთოლვამ მომიცვა იმ წუთში მყისვე, ბინდი ჩამოწვა თვალებზე მძიმედ!
მომიახლოვდი და მარტოდ მარტომ, იქვე გაჩერდი შენ შორი-ახლოს! და გამაბრუა ნათელმა სახემ, როგორც ეს მაშინ, ორი წლით ადრე!
შენ ვერ მიცანი,არ ვიცი-რაზე, გამოვიცვალე ალბათ მე ძალზე! ბოლოს დალანდე ვიღაცა გზაზე, და გაემართე მისკენ იმ წამსვე!
მაგრამ არ ვიცი,რატომ ან რისთვის, უეცრად შენ მე კვლავ შემომხედე! გაოცებისგან შეჩერდი თითქმის, მაშინ კი მივხვდი მიცანი,-რისთვის!
სწრაფად გაგშორდა ეს გაოცება, და დამშვიდებას მიეცი სახე! წავიდა გაქრა ეს საოცრება, როგორც სიზმარი ოცნებით სავსე!
დაღამდა ირგვლივ თან ჩამობნელდა, და შუაღამე მოიწევს ნელა! რა საოცარი ყოფილა ვხედავ, ღამე ქალაქის ეს მყუდროება!
ვარსკვლავთ სამყარო შემოჰფენია, ცას ლაჯვარდოვანს და ნათელს დღისით! ერთი მეორეს უციმ-ციმებდა, ყველანი იყვნენ ურთიერთ ღირსნი!
შევყურებდი მათ,თან სევდიანი, შველას ვითხოვდი თვალ-ცრემლიანი! ვარსკვლავი ღამე ანათებს იცით, გამთბარი მისგან კი არვინ იცის!
გზანი,გამიშრა სახეზე ცრემლთა, მათ მიატოვეს თვალთაგან დენა! ცად ვარსკვლავებმა შეიკრეს პირი და მიმატოვეს უეცრად ყველამ!
დღე კვლავ თენდება მზით,მშვენიერი. და გაგრძელდება ცხოვრება გზებით! სადმე გაიგებ, ან ვინმე გეტყვის, კაცი მომკვდარა თურმე იქ სევდით!
თავი დაედო საბრალოს ქვაზე, გუბე ყოფილა პატარა მასზე! სახეს დაჰკრავდა ღიმილი მწარე, გუბე ყოფილა ცრემლებით სავსე!
ბევრჯერ დასცვივდა ფოთოლი ჭადარს, ღამეებს შეცვლის დღე ბედნიერი! შენ მე ვერასდროს ვეღარ შემხვდები, და გამიხსენებ ზოგჯერ,-დროებით!
ჩემს განუხორციელებელ სიყვარულს,ესეც საჭიროა ზოგჯერ რომ საბოლოო სიყვარულს მიაგნო გ.ს
|