|
ეს გული სევდამ დააცარიელა თვალმა კი გრძნობას უპასუხა, არ ვიტყვი მიყვარდე მე სხვაზე ძალიან, იქნება იმასაც უყვარხარ... მაგრამ თუ შემოგხვდი შემთხვევით, უგულო სახეს ნუ მიიღებ, მე თუ შენს ხატებას ვემთხვევი, რისხვას რატომ მესვრი ტყვიისებრ? რა ვუყოთ არა ვერ ეგებ მიმზიდველი, მაგრამ ხომ გაღმერთეს ფიქრებმა, თუ დარჩა ეს ლექსი და ჩემი სახელი, შენიც იქ იქნება. მირზა გელოვანი
მე ჩამოვქნი ნაზ სანთლებს, შენს სახვეწრად ასანთებს, ავანთებ და მუხლმოყრით, ცხარე ცრემლთა გადმოყრით, შევავედრებ შენს სახელს, წმინდა ნინოს მკრთალ სახეს.
და ვლოცულობ: \"იყავი, ვით ლამაზი იგავი, მარად დაუვიწყარი, მარად გაურიყავი,
და როგორც ეს სანთელი, მოლიცლიცე კუთხეში, ენთოს ჩემი სხელიც, შენს სასმენლად უხეში.
ნათელ ხელში გეჭიროს, მოციმციმე ცვილები, სანთლები შეგეწიროს, ჩემი ჩამოქნილები\"
მირზა
|