|
და.............საინტერსო თემაა. ახალს არც მე ვიტყვი და უმრავლესობის აზრს შევუერთდები. ნამდვილად სავალალო დღეშია ქართული ჟურნალისტიკა.სამწუხაროდ, არ მაქვს საშუალება პერიოდიკის ყველა გამოცემის გაცნობის. ჩემთვის ხელმისაწვდომია მხოლოდ მათი ელექტრონული ვერსიები (იშვიათი გამონაკლისის გარდა). მე მგონია, რომ მთავარი პრობლემა არის არამხოლოდ დაბალი ინტელექტი, დილეტანტიზმი, უგემოვნობა და დაბალი კულტურა, არამედ-უპიროვნომა.ჟურნალისტის იარაღი-სიტყვაა. სიტყვა- მოქნილი, სხარტი, მრავალმნიშვნელიანი, აშკარა და ფარული ქვეთექსტებიანი და ა.შ. მაგრამ იმისთვის, რომ ამ იარაღის ხმარება იცოდე , არ კმარა იყო განათლებული. იმავდროულად უნდა იყო პიროვნება ფართო თვალსაწიერითა და ჩამოყალიბებული მსოფლმხედველობით. ეს არ ნიშნავს მიკერძოებას, პირიქით. ასეთი ჟურნალისტი ყოველთვის უფრო ობიექტურია, ვინაიდან მოვლენას აფასებს და მიმოიხილავს უფრო ფართო გადასახედიდან და არა ვიწრო "ჭუჭრუტანიდან"- რასაც ხშირად უწოდებენ პოზიციას და ოპოზიციას. არა მგონია, ვინმემ მიკერძოება დასწამოს ჟურნალისტ ია ანთაძეს. რაც მინახავს ,თუ წამიკითხავს მისი- ყოველთვის შეინიშნება ავტორის კორექტულობა, ღრმა ანალიტიკური აზროვნება, ობიექტურობა. ცენზურა არ არის უცხო როგორც საქართველოსთვის ისე პოსტსაბჭოთა სივრცეში არსებული ქვეყნებისთვის.ვისაც ასაკი ამის საშუალებას აძლევს ეხსომება "თაროზე შემოდებული" წიგნები, სტატიები, ფილმები. მაგრამ იმ წინააღმდეგობის მიუხედავად რასაც "მთავლითი" თუ იდეოლოგიური განყოფილებები ქმნიდნენ , ბევრმა ნიჭიერმა შემოქმედმა მოძებნა გზა თავისი სათქმელის , საკუთარი მოქალაქეობრივი პოზიციიც გამოხატვის. განსაკუთრებული წარმატებები ამ მხრივ 60-70-იანი წლების ქართულ კინოს ჰქონდა.დოკუმენტური სტილისტიკა ოთარ იოსელიანის თუ კინოიგავების სტილისტურ-ჟანრული ძიებები ელდარ შენგელაიასი, საშა რეხვიაშვილის, თენგიზ აბულაძის და სხვათა იმაზე მეტის თქმას ახერხებდნენ, ვიდრე მხოლოდ ფილმებში მოთხრობილი ისტორიები იყო. დარწმუნებული ვარ მაყურებელს, რომელმაც ეკრანზე ქვევრში გამომწყვდეული ელდარ შენგელაიას გმირი დაინახა არ აღუქვამს ის როგორქ ქვევრში გამომწყვდეული ჭკუაგადასული მოხუცი. ეს ალეგორია იმაზე მეტს იტევდა, ვიდრე თავისთავად ამბავი. და კიდევ უამრავი მაგალითის მოყვანა შეიძლება, რომელიც მაშინ იმ შემოქმედდთაგან გმირობის ტოლფასი იყო. ძნელია ყველას მოსთხოვო გმირობა, მითუმეტეს ასე "დამშეულ" საქართველოში, სადაც თითოეული ბოლომდე ეჭიდება სამსახურს, რომელიც ბევრისთვი მათ უკან მდგომი ოჯახის ერთადერთი საარსებო წყაროა. მაგრამ ყველაზე ცოტა, ის მაინც შეიძლება, რომ ჟურნალისტი გამართული ქართულით წერდეს და მეტველებდეს,ჰქონდეს მდიდარი და მრავალფეროვამი ლექსიკა და რაზეც წერს-მეტად ერკვეოდეს საკითხში, და რაც მთავარია ნუ იქნება ბრმა იარაღი. ტელევიზია-ცალკე თემაა. ინტელექტის ასეთმა დაშრეტამ, პლაგიატიზმის ასეთი აღზევებამ, შეუწყნარებლობამ და აგრესიამ აღარ დატოვეს მცირედი ადგილიც-კი ჰუმანიზმისთვის.ყველაფრის პოლიტიზაცია ხომ, თავის აპოთეოზს განიცდის. დუტას ზღაპრებიც , რომელიც პატარებისთვისაა განკუთვნილი- პოლიტიზირებულია და ბავშვებშივე აღვივებს აგრესიას და ხელისუფლებისთვის "კოჭის გაგორების" უნიჭო მცდელობაა. გრჩება შთაბეჭდილება, რომ "კორექტული შეცდომაა" გაპარული და უნდა იყოს "ნაციონალების" ზღაპრები. ასევე არანაკლებ მნიშვნელოვანია ტელევიზიის წამყვანთა ჰაბიტუსი, მეტყველების კულტურა, მაკიაჟი, ჩაცმულობა და ა.შ.ვვარაუდობ,რომ საზოგადოებრივ მაუწყებელზე ეთერის წამყვან ქალებს საქართველოს პირველ ლედიზე "მწარედ შეყვარებული" ადამიანი არჩევს, რომელსაც სილამაზის ეტალონად მხოლოდ ასეთი ტიპის გარეგნობა მიაჩნია. ყველა, სინოპტიკოსის ჩათვლით, სახის ნაკვთებით, აღნაგობით, ჩაცმის სტილით -პირველი ლედის "ორეული" და "სამეული" არის. მართებული იყო ერთ-ერთი დესპანელის შენიშვნა რბილი "ლ"-ს თაობაზე. ან არ ყავთ მეტყველების სპეციალისტი, ან ვინც ჰყავთ-არ უვარგათ. აღარაფერს ვამბობ ქართული ენის გრამატიკის არცოდნაზე.ასე"შეხმატკბილებული" დიქტორი და მასალის ავტორი- იშვიათი შემთხვევაა.კარგი-ერთმა დაწერა შეცდომით, ნუთუ მეორეს არ შეუძლია წაკითხვის დროს გაასწოროს. ყველაზე ტიპიური კი-კრებითი სახელებისა და ზმნის დროსა და რიცხვში შეთავსებაში "მოიკოჭლებენ". ნეტა, ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე ქართული ენის გრამატიკას რამდენ საათს უთმობენ? ტელევიზია არ არის მხოლოდ ეს პრობლემები. ეს ზედაპირზე არსებული , თვალში მკვეთრად საცემი გასაჭირია მათი. ეხლა მეტი, რომ არ გამიგრძელდეს-აქ დავამთავრებ.
|