|
ბედნიერი იყო ჩემთვის იყო და არის სიცილი ცოლის სიცილი დედის და საერთოდ , სიცილი ქალის! არის ქალთაგან პირველის და პირველზე მეტის, თოვლებ სპეტაკი მშპობ;იური სიცილი დედის! არის მეორე,ხმას გამოსცემს რომელიც ბროლის მოსიყვარულის,სემწყნარებლის სიცილი ცოლის. და კიდევ კიდევ,ფუი ეშმაკს,იყო და არის, აატაცებულის,მშვენიერის,ოცნებიტ მტვრალის, გამომწვევი და ხორციელი სიცილი ქალის... იყო ცხოვრება,იყო სისხლის,ცრემლის ღვარები ესეც ხომ იყო- იცინოდნენ ჩვენთვის ქალები! ზღერდა გიტარა,მთვარის შუქი მიადგა ქალწულს, ვიგონებ სიყრმეს, ოქროსუბანს, ბავშვობას წარსულს, ის იცინოდა,იცინოდა ნატელში მთვარის, თიტქოს პირველად გავიგონე, სიცილი ქალის. თორმეტო წლისას გამეღვიძა უსიერ ტყეში, ვთქვი ეს რა ხდება რა გრძნობაა, რა ხდება ჩემში! ვთქვი იოცინიან რანაირი ეშხიტ ქალები ვთქვი რას ,რას ნიასნავს ქალის ხმაში ვერცხლის ზარები! სიტყვა აზრია,რით არ არის სიცილიც სიტყვა, სიტყვა რომელიტაც აზრი მეტის სიცხადიტ ითქვა! იყო ცხოვრება,იყო სისხლის,ცრემლის გვარები, ესეც ხომ იყო- იცინოდნენ ჩვენტვის ქალები! ესეც ხომ არის-სასოებით,იმედიტ ხვალის, ხეს ცხოვრებისას აშრიალებს სიცილი ქალის... ოფ გზას სოფლისას რა გალევდა,ანუ რა გალევს აწ გზას გასავლელს, რომ არ იყოს სიცილი ქალის!
|