|
მთვარის მზერისას რომ გამახსენდა the Raven
არ ვამბობდი, – მინდა იქ! – ვყვირი Once upon a midnight dreary, ზეცის ფონს ზევით ყვავილი ბევრი, While I pondered, weak and weary,
ადის, ვითვლი, აისს, ბებერს, Ah, distinctly I remember, ვარსკვლავთ ქარნი მთისკენ ფენდნენ It was in the bleak December,
საიქიოს მსტოვრებს გავდნენ, Presently my soul grew stronger, ზეცის დღეებიც მითია ზოგჯერ Hasitating then no longer,
ზოგჯერ სიზმარიც სულს მართმევს პირით, Deep into that darkness peering, ან მამშვიდებს და მაინც ვყვირი, – Long I stood ther wondering, fearing,
დღე საით მოფენს ღამედ სწორს, Have I opened wide the door, არქმევს მთებს და ნათლით ყოფს, Darkness there and nothing more,
ბაკმი ენთო მთვარეს თოვლის, Back into the chamber turning, შემაცურა ნისლის ბორნით All my soul within me burning,
მე ახალ ვარდს, ბინდიც მომფენს, Let my heart be still a moment, ბინდის ცისფერი – ღმერთს ფლობს, And this mystery explore,
მთელს მთის ზოლზე მარაოდ ეკიდნენ, Tell this soul with sorrow laden, ჩემი სუნთქვები, სამოთხეს ზეითკენ If, within the distant Aiden,
გადაჰყვნენ, ანათდნენ, ჩრდილების მწკრივით, And his eyes have all the seeming, ღამისთვალება ცა მქონდეს რომ Throws his shadow on the floor,
სული ავკიდო, ერთხელაც ავაბჯენ That lies flooting on the floor, ფიქრებს ღრუბლებზე შემოვდებ მრავალჯერ, Nevermore, ოჰ – nevermore!
|