↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"
დაუვიწყარი სიყვარულის ისტორიები


+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 143 posts ] 
ავტორიMessage
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined15 Jan 2009
Posts117
კარმა0
OFFLINEPROFILE
...გაისმა ტელეფონის ზარი. - გისმენთ! - გამარჯობათ! ნინიკოს თხოვეთ. - ნინიკო ვარ და რომელი ხარ? - მე? ვერ მიცანი? - ვერა. რომელი ხარ? - მე, მე იკა ვარ. - და მე რომ იკას არავის ვიცნობ? - უკვე იცნობ. - ეს თუ გაცნობაა? და რა გინდა? - შენი გაცნობა შეიძლება? - არა! - რატომ ასე გაბრაზებული ტონით? - აბა სხვა რა გინდა? მითხარი ვინ მოგცა ჩემი ტელეფონის ნომერი? - ვინდა ღმერთმა გამომიგზავნა. - აუ ნახვამდის რა და აღარ დარეკო. დაუკიდა ყურმილი ნინომ. ... წავიდა ნინო ინსტიტუტში და სულ იმ უცნაურ ზარზე ფიქრობდა, მაგრამ არ ნერვიულობდა. დამთავრდა ლექციები და ნინო სახლში უნდა წასულიყო, რომ მობილურზე ესემესი მოვიდა - " ნინო ძალიან მიყვარხარ და გუშინ რატომ გათიშე ტელეფონი" ? ესემესი დაფარული ნომრით იყო გამოგზავნილი და ნინომ ვერ გაიგო ვინ გამოაგზავნა. ამ ესემესს კიდევ მოჰყვა ესემესი - " აბა მიმოიხედე იქნებ დამინახო" . ნინომ მიიხედ-მოიხედა, მაგრამ იქ იმდენი ხალხი იყო, ვერაფერი გაარჩია და სახლში წავიდა დაფიქრებული. ... დრო გადიოდა და ნინო ისევ ღებულობდა მესიჯებს, რომელშიც ვიღაც იკა სიყვარულს ეფიცებოდა, მაგრამ ნინოს ვერ გაეგო ვინ იყო. ერთხელაც ინსტიტუტში მისულმა კართან ვიღაც დაინახა, რომელიც მას უყურებდა და მისვლისთანავე გამოელაპარაკა. - შენ ხარ ნინი? - კი მე ვარ და რა გნებავთ? - მე ერთმა ადამიანმა წერილი გამომატანა თქვენთან. - და ხომ ვერ მეტყვით ვინ არის ის ადამიანი? - მაგას ვერ გეტყვით. - კარგით მაშინ წერილი მომეცით. ნინომ წერილი გამოართვა - " გამარჯობა სიყვარულო. მე უცნობი თაყვანისმცემელი ვარ, რომელსაც ასე უყვარხარ და ასე უნდა შენს გვერდით ყოფნა, მაგრამ არ იცის შენი გული როგორ მიიღებს ამას. ამიტომ მინდა, რომ მოხვიდე ლექციების შემდეგ უნივერსიტეტის ბაღში და ერთხელ და სამუდამოდ გაიგო ვინ ვარ" . ნინიკო არ აპირებდა წასვლას, მაგრამ მერე, ლექციები რომ დამთავრდა, თავის საუკეთესო მეგობარს, ნიკუშას კითხა რჩევა, რომელთანაც ძალიან კარგი ურთიერთობა ჰქონდა. - ნიკუშ რა ვქნა? შევხვდე იმ უცნობს? - ეგ შენი გადასაწყვეტია, მაგრამ მე მაინც ვფიქრობ, რომ ერთხელ და სამუდამოდ უნდა გაარკვიო სიტუაცია. ნინიკო დაფიქრდა და მიხვდა, რომ უნდა წასულიყო შეხვედრაზე, ამიტომ ლექციების მერე უნივერსიტეტში დარჩა და რამოდენიმე ხნის შემდეგ ბაღში გავიდა. ნინი ირგვლივ იხედებოდა, მაგრამ ბაღში არავინ იყო. შემდეგ დაინახა სკამზე დადებული წერილი და ზედ ვარდი. ნინი სკამზე ჩამოჯდა და წერილი აიღო. შიგ ეწერა- " არ მინდა, რომ ჩემით იმედი გაგიცრუო და ამიტომ ისევ ფარულად ვამჯობინებ დარჩენას. ძალიან გთხოვ, არ გეწყინოს. მე მხოლოდ შენი ბედნიერება მინდა და ამიტომ ვამჯობინებ უცნობად ყოფნას. ამიტომ გიყურებ ისევ შორიდან და დავტკბები შენი ცქერით, სანამ იმის დრო არ მოვა, რომ ყველაფერი გითხრა. მიყვარხარ უზომოდ" . ნინიკომ მთლად გააფრინა, ვერ გაეგო ეს ადამიანი ვინ იყო და ამ დღიდან სულ იმ უცნობზე ფიქრობდა, თავიდან ვერ იგდებდა, სულ მისი წერილები ედგა თვალწინ. უცნობი უმესიჯებდა და ისევ უტოვებდა წერილებს, მაგრამ ნინიკო ვერაფერს ხვდებოდა. მისი მეგობრების გარდა ეს ამბავი არავინ იცოდა, ამიტომ ყოველთვის, როცა მათთან ერთად იყო მასზე ლაპარაკობდნენ. ერთხელ, როცა თავის სახლში მისი ერთ-ერთი დაქალი ანი და ნიკუშა იყვნენ ისევ ამ უცნობზე ჩამოვარდა საუბარი. ნინიკო სასუსნავის ამოსატანად გავიდა და სანამ ის ოთახში შემოვიდოდა მისი დაქალი ანო ნიკუშას რაღაცას ეუბნებოდა. - მიკა უთხარი რაც იცი, უფრო გაიგებს და არც ასე დაიტანჯება. - არ შემიძლია არა - უარი უთხრა ნიკამ. ამ დროს ოთახში ნინიკო შემოვიდა, ნიკას თვალებში ჩახედა და უთხრა: - ახლავე მითხარი, რაც იცი იმ ადამიანზე, ყველაფერი მითხარი, თორემ გავაფრენ. - ნინიკო მე არაფერი ვიცი. - ნუ მატყუებ. ყველაფერი კარგად გავიგე, ამიტომ დამალვას ნუ ეცდები. - ერთ ადამიანს უყვარხარ და თან მართლა გულწრფელად. შენს გამო ყველაფერს გააკეთებს და შენ არც კი ელი ვინ არის. მეტს ვერაფერს გეტყვი, ფიცს გავტეხ. ნინი გაოგნდა და უთხრა, რომ აღარ სურს სიმართლის თქმა, თუ ფიცის გატეხვაა საჭირო. ის მაინც გაარკვევდა ამას. გავიდა კიდევ ორი კვირა და ისევ ერთად იყვნენ ნიკუშა და ნინი უნივერსიტეტის ბაღში. ნიკუშა ვიღაცას ესემესს წერდა. ნინომ კითხა თუ ვის წერდა, ნიკუშამ უპასუხა, რომ მისი დეიდაშვილი უნდა ჩამოსულიყო მასთან და მას წერდა, რადგან აინტერესებდა ზუსტად როდის ჩამოვიდოდა. ამ დროს ნინის მოუვიდა ესემესი, ისევ უცნობისგან იყო - " უკვე აღარ შემიძლია, ალბათ მალე მოვკვდები შენთან რომ არ ვიყო. იმედია, გამიგებ რატომ გატყუებდი. არ მინდა, რომ იმედი გაგიცრუვდეს და ამიტომ ცოტა ხანი კიდევ ვიქნები დაფარულად". ნინი რაღაცას გრძნობდა უცნობის მიმართ და ძალიან ცუდად იყო. ერთხელაც, როცა ნიკუშა და ნინო მარტო იყვნენ უნივერსიტეტის ბაღში ნიკამ უთხრა: - შენ ვერ წარმოიდგენ როგორ ახლოს არის ეხლა უცნობი შენთან და როგორ გიყურებს. - ვინ არის მითხარი - ნინ მაგას ნუ მთხოვ, უბრალოდ მიენდე მას და მორჩა. ნინიკომ აქეთ-იქით დაიწყო თვალების ცეცება და იქ იმდენი ბიჭი იდგა, რომ ძნელი იყო გაერკვია თუ რომელი იყო ის უცნობი. ერთხელაც ნინიკოს კურსელებმა ერთ-ერთი სტუდენტის სახლში პატარა წვეულება გამართეს და ნინიკოც იქ იყო. ამ დროს ნინიკოს მობილურზე ესემესი მოვიდა - " ეზოში ჩამოდი და ყველაფერი მაშინ გაირკვევა. აღარ შემიძია დამალვა, მორჩა! მოვიდა დრო, როცა ყველაფერი უნდა გაირკვეს, ეზოში ჩამოდი. - ნინი. დაუძახა ამ დროს ანამ, რომელსაც სახეზე ფერი სულ დაკარგვოდა - რა გჭირს? ჰკითხა ნინიმ - არვიცი, ცუდად ვარ. - ნიკუშა სადაა? - მარვიცი არსად ჩანს. ამ დროს ნინომ სასწრაფოში დარეკა და სასწრაფოც მალე მოვიდა. - ანუკა გამოგყვები - არა, არ გინდა. შენ ის ნახე, ვისი ნახვაც ამდენი ხანია გინდა და ეს დროც მოვიდა. - შენ საიდან იცი, რომ უნდა ვნახო? - მე ყველაფერი ვიცი ნინი, ამიტომ დროს ნუ დაკარგავ. მე არაფერი მიჭირს, წადი ნახე, დრო არ დაკარგო. ნინიკო უკანმოუხედავად გავარდა. სახლთან , სადაც წვეულება იყო ეზოში ნიკუშა დაინახა, რომელიც სიგარეტს ეწეოდა. - ნიკუშ აქ ვინმე ხო არ ყოფილა? - ვინ უნდა ყოფილიყო? - იმ უცნობმა დამინიშნა შეხვედრა. - ააა... აი თურმე რას ამბობ - უკვე წავიდა? - არა, არ წასულა. უბრალოდ შენ ვერ ხედავ - ეს რას ნიშნავს? - შენ ვერ ხედავ იმ უცნობს, თორემ ის სულ შენთან არის. - ვერაფერი გავიგე ნიკუშ მითხარი რა სად არის? ნინიკომ შემოატრიალა ნიკუშა და თვალებში ჩახედა. - ნიკუშ სად არის? - ნინიკო ის შენს წინ დგას. ნინიკოს ენა ჩაუვარდა და გაოგნდა. - მე შენ მუდამ მიყვარდი და მეყვარები, მაგრამ მე არ ველი შენგან იგივეს და ამიტომ არ გეუბნებოდი. ნინიკო უკანმოუხედავად გაიქცა და არც ესმოდა რას ამბობდა ნიკუშა. ...სამი დღე გავიდა, ნინი სასწავლებელში არ წასულა. ბოლოს თავს ძლია და წავიდა უნივერსიტეტში. ამ სამიდღის განმავლობაში მობილურიც გამორთული ქონდა და უნივერსიტეტში შესვლამდე ჩართო. ნიკუშას 33 ესემესი დახვდა ამ სამი დღის განმავლობაში გამოგზავნილი და სულ ერთიდაიმავე შინაარსით- " მიყვარხარ ისე, როგორც ოცნებას უყვარს ფრენა და სანთელს ტირილი". 33-ჯერ. ნინიკო გაგიჟდა და უნივერსიტეტში შესვლა გადაიფიქრა, იქვე ბაღში დაჯდა და ფიქრი დაიწო. ფიქრობდა, თუ როგორ ყვარებია ნიკუშა ამდენი ხანი და ამას ვერც კი ხვდებოდა. უცებ ისევ მოვიდა ესემესი - " რასაც ველოდი მოხდა. არ მინდოდა იმედი გაგცრუებოდა და არც ის მინდა რომ დაიტანჯო, ამიტომ წავალ და აღარასოდეს გნახავ". ნინიკომ ტირილი დაიწყო და ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოცვივდა. ამ დროს ვიღაცის ხმა გაიგო... - ნინიკო.... ნინიკომ გაიხედა, ბაღში ნიკუშა იდგა და ნინის უყურებდა. - ჩემს გამო ტირიხარ? იმის გამო, რომ მოგატყუე და იმედი გაგიცრუე? მე არ ვარ ცრემლების ღირსი. არ იტირო, თუ მართლა ჩემს გამო ტირიხარ. - არა ნიკუშ. მე იმიტომ კი არ ვტირივარ, რომ მომატყუე, არამედ ბედნიერებისაგან ვტირი. ეს ბედნიერება კი ის არის, რომ ვიპოვე ადამიანი, რომელიც მთელი ცხოვრებაა მიყვარს, მაგრამ მხოლოდ ახლა მივხვდი ამას. ეს ადამიანი კი შენ ხარ ნიკუშ. ნიკუშა განცვიფრდა და გაგიჟებული მივარდა ნინიკოს, ჩაეხუტა და დიდხანს არ გაუშვა ხელი. ნინიკო ეხლაღა მიხვდა, თუ რატომ დაარწმუნა ნიკუშამ პირველად შეხვედროდა უცნობს, თუ ვის წერდა ესემესს იმ დღეს ბაღში, თუ ვისზე თქვა ისე ახლოსაა შენთანო... მიხვდა და უხაროდა, რომ მიაგნო იმას, რასაც ეძებდა და ბედნიერი იყო. ისინი კარგა ხანს იყვნენ ჩახუტებულები და ტკბებოდნენ ერთმანეთის სიახლოვით. მერე ერთმანეთს აკოცეს და ნიკუშამ უთხრა ნინის: - ნინ მაპატიებ ამ ტყუილს? - პირიქით, შენ უნდა მაპატიო ჩემი ეგოისტობა. - მიყვარხარ სიგიჟემდე - მეც მიყვარხარ მთელი არსებით

ციტირება პასუხი
   
User avatar
გამოცდილი დესპანელი
გამოცდილი დესპანელი
Joined15 Jan 2009
Posts117
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ტირი?
_ჰო, ვტირი...
_მერედა რატომ?_ეს მკითხა ქარმა დარჩენილს მარტოდ.
_გიყვარს?
_ჰო, მიყვარს...
_რამ შეგაყვარა_ დამძახის ქარი, მე უფრო მეტად მომაწვა დარდი... ქარი კი
ქროდა დღისით და ღამით, და მეკითხება:
_რად გიყვარს მაინც? თუ მიგატოვა და გიღალატა ის სიყვარულის რაღა ღირსია?
_დამნაშავეა, მაგრამ რა ვუყო, რომ ჩემი გული მხოლოდ მისია...
_პატარა ქალო ნუ გადამრიე აღარ უყვარხარ ის ხომ სხვისია.
_გაჩუმდი ქარო, ნუ ვეყვარები, არ დავუჩოქებ ნება მისია. მაგრამ სიყვარულს
და წმინდა გრძნობებს არავის ვაძლევ სესხად, ნისიად...
უკვე დაბნელდა და სიჩუმეში, ისე გაისმა ქარის ზუზუნი, მტვრის კორიანტელს
ცაში ახვევდა, მოჰქონდა ჩემთან ხეთა ჩურჩული:
_მარტო ის გიყვარს?_ მკითხა ჭადარმა._მარტო იმისთვის ტირიხარ ასე?
ვუწყრებით იმას, ვიმც ამისთანა ძლიერ სიყვარულს დაასამარებს. ვინც შენისთანა
გულის მეუფეს გართობის ფიქრთან გაათანაბრებს.
და ამის შემდეგ ძალიან ხშირად ქარს მოყვებოდა ცრემლების წვიმა, და ჩემთან
ერთად ტიროდა ყველა: ქარი, ჭადარი, მეცა და წვიმაც.
ბოლოს სულ ბოლოს ქალის კივილი გაიგონა...-`ვაიმე
დედა~-დაიწერა ბაგეზე.
თვალები ძვლივს გაახილა...
..უცნობი კედლები_მოთეთრო-მონაცრისფრო.
`სადა ვარ?~_გაიფიქრა... ფიქრი არ დააცალეს თეთრ ხალათიანმა ექიმებმა.
_თვალები გაახილა! ცოცხალია... ცოცხალი!
_გადარჩა?
_სადა ვარ?_ და ვარც თქვა ეს ორი სიტყვა... გონება დაძაბა და გაახსენდა...
მშვენიერი დღე იყო, ღრუბლის ნაფლეთებს შორის მზე იჭყიტებოდა, დილით
მეგობართან წავიდა. არ შეეძლო ვინმესთვის არ გაენდო თავისი სატკივარი. ეგონა რომ
არ ვთქვა გული გამისკდებაო. არავინ დახვდა სახლში. ნელა დაეშვა კიბეზე. არ
თავდებოდა კიბის საფეხურები... მისგან შეუმჩნევლად წამოეწივნენ ფიქრები...
`რა ბედნიერი ვიყავი გუშინ და რა უბედური ვარ ახლა...~_ფიქრობდა გოგონა და
ამ ფიქრებში ქუჩაში გავიდა.
`რა იქნება მომავალში... დამიბრუნდება?!. არა, ამაყია, ზედმეტად ამაყი,
ვერ მაპატიებს, ვერა...~
_გოგონი, ფრთხილად მანქანა!_ უყვირა ვიღაცამ.
მძღოლის შეშინებული თვალები... ტკივილი... ვიღაცამ იკივლა... `ვაიმე
დედა~_ შეაშრა ბაგეზე.
_სამი დღე იცოცხლებს, მერე ვერაფერს შეგპირდებით,_ჩუმად უთხრა ექიმმა
მშობლებს...
რამ გააღვიძა მაინცდამაინც იმ წუთში, ხომ ვერ გაიგებდა ექიმის სიტყვებს...
მაგრამ, ბედისწერა იყო ალბათ ესეც...
_მაშ, სამოცდათორმეტი საათი დამრჩა?! ო, ღმერთო, როგორ არ მინდა სიკვდილი,
არ მინდა ღმერთო, შემიბრალე ნუ გამწირავ...
..ღმერთს არ ესმოდა მისი...
თვალსა და ხელს შუა აკლდებოდა დრო, ორი დღე გავიდა უკვე... ის კი იწვა და
ფიქრობდა, ცდილობდა მის მახსოვრობაში შემორჩენილი ყოველი წამი აღედგინა...
..ღმერთს არ ესმოდა მისი... ანგელოზს რა უნდაო მიწაზე...
`ღმერთო! მაცოცხლე გემუდარები!.. მის უნახავად მაინც ნუ მომკლავ!..~
ღამითაც არ იძინებდა: `ძილი სამუდამო სასუფეველშიც მეყოფაო,~საათს
უყურებდა... გრძნობდა როგორ აკლდებოდა საათები, წუთები, წამები... ყოველ წუთს
თავს აბეზრებდნენ მნახველები, უაზრო კითხვებით ართმევდნენ მისთვის ესოდენ
ძვირფას დროს... გაიღებოდა კარები და ცრემლიანი თვალები... ნუგეში...
`ნუ გეშინია, მალე გამოჯანმრთელდებიო.~ გასულები კი ამბობდნენ: `ვაი შვილო
რა ბავშვი უნდა მოკვდესო!..~
საათს დახედა... სამი საათის სიცოცხლე დარჩენოდა... როგორ უცბად გასულა
დრო... როგორ არ უნდა ახლა ვინმემ შეაწუხოს... კარებმა გაიჭრიალა...
თაიგული... სიშავემდე წითელი ვარდების თაიგული ფარავდა მოსულის სახეს...
`...ჩემი საყვარელი ყვავილები... ნეტავ ვინ მომიტანა?..~ ყვავილებს შორის
ნაცნობ თვალებს წააწყდა... ის უხერხულად იდგა კარებში, მერე გამოერკვა,
მიუახლოვდა... ყვავილებს შორის დაკარგული თვალები დააკავა... სკამი მისწია
ახლოს და დაჯდა...
..ერთხანს დუმილს უსმენდნენ...
..თვალებით ეძახდნენ ერთმანეთს...
..ბოლოს დაირღვა სიჩუმე...

_დღეს გავიგე შენი ამბავი, არ მჯეროდა სანამ ჩემი თვალით არ გნახე...
ბიჭები მაშაყირებდნენ მეგონა... მერე კახამ დაიფიცა... მაინც არ მჯეროდა, ვერ
ვიჯერებდი, ვერ წარმომედგინა... სანამ მოვიდოდი ყვავილები გიყიდე...
გახსოვს იები რომ მოგიტანე?!.
_რა თქმა უნდა...
_ერთად რომ დავდიოდით ხელგადახვეულები?
_მახსოვს...
_გახსოვს ის დღე, სიყვარული რომ აგიხსენი?
_რა დამავიწყებს... მე ყველაფერი გავიხსენე, რადგან ვიცი რომ ხვალ აღარ
ვიქნები...
_მე შენ მიყვარხარ!..
_სიბრალული გალაპარაკებს...
_მე შენ მართლა მიყვარხარ!..
_არ მითხოვია შენთვის შებრალება...
_შენ არ გჯერა ჩემი, მე კი ვიცი, მაგრამ, აი რა...
_არ არის საჭირო, გეხვეწები...
_მე, მეშEნ მიყვარხარ! ღმერთს გეფიცები მიყვარხარ!..
..ისევ დუმილი, არ უნდოდა საათზე დაეხედა, გრძნობდა წუთებიღა დარჩენოდა...
_იცი რაა?
_რაა?
_მინდა, რომ ამ ქვეყნიდან წასულს შენი ტუჩების სითბო გამყვეს!..
..და ტუჩები დაეწაფნენ ერთმანეთს...
..ყვირილმა საავადმყოფო შეძრა...
თეთრ კარებში შესვლას ერთმანეთს ასწრებდნენ ექიმები, მშობლები,
მეგობრები...
ლოგინთან დაჩოქილი ბიჭი გაშეშებულიყო... ცხელი ცრემლები ისე მოსრიალებდნენ
სახეზე, როგორც წვიმის წვეთები მინაზე...
..სიშავემდე წითელ ვარდებს მოეწყინათ უსიცოცხლო ხელებში...
..ტუჩებს ჯერაც შემორჩენოდათ სითბო...

ციტირება პასუხი
   
User avatar
არალეგალი მეზობელი
არალეგალი მეზობელი
Joined25 Jan 2008
Posts1
კარმა50
OFFLINEPROFILE
ადამიანები მხოლოდ გულით რომ წყვეტდნენ და გონება არაფერ შუაში იყოს-დამიჯერეთ ამდენი განშორება და დანგრევა ურთიერთობების აღარ იქნებოდა....როცა ურთიერთობაში ცივი გონება სჯაბნის გულის კარნახს-ის უკვე სიყვარული აღარაა....

ციტირება პასუხი
   
User avatar
არალეგალი მეზობელი
არალეგალი მეზობელი
Joined23 Sep 2007
Posts2
კარმა50
OFFLINEPROFILE
რა საშინელებაა ეს ყველაფერი (((

ციტირება პასუხი
   
User avatar
დესპანელი
დესპანელი
Joined15 Sep 2008
Posts41
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ძალიან მომწონს

ციტირება პასუხი
   
User avatar
Posts10
კარმა0
OFFLINEPROFILE
რატომ იშლება სათაურები? ეხლა თავიდან ჩავწერე,ვნახოთ რა გამოვა

ციტირება პასუხი
   
User avatar
Posts1
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ფდგდფგდფგ

ციტირება პასუხი
   
User avatar
Posts9
კარმა0
OFFLINEPROFILE
deutscha wrote:
ციტატა:
ფდგდფგდფგ
ჩასკდი შენა დოიჩა,რაია მაი,შენებური რაცხა-მაცხაა თუ რაი.
=dk= =dk= =dk= =dk= =dk= =dk= =dk= =dk= =dk= =dk= =dk= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =fiqri= =haa= =haa= =haa= =haa= =haa= =haa= =haa= =haa= =haa= =haa=

ციტირება პასუხი
   
 
+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 143 posts ] 
დაუვიწყარი სიყვარულის ისტორიები
დესპანი