↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"
ჩვენი საყვარელი ლექსები


+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 4161 posts ] 
ავტორიMessage
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
სიცოცხლემ შხამი მასმია
ვაჟა ფშაველა
(სიმღერა)

სიცოცხლემ შხამი მასმია,
მე კახურ ღვინოდ შავირგე:
შავსვი და არც მოვერიდე,
თუმც მის სიმწარე გავიგე.
ვიცოდი, ეს იქნებოდა:
ეკლის ლოგინიც დავიგე.
ვწევარ და მძინავ ტკბილადა, _
აი, ბიჭობაც ეს არი!
მაღლიდან შავი ღრუბელი
თავს დამწოლია მჭეხარი.
რაცა სწადიან, ისა ქმნას,
მესროლოს მეხი მედგარი.
მე ვარ და არ შავუდრკები,
გაკაჟებული მხედარი.
ჯერ ასე ყოფნა ვარჩიე,
ნუკი გგონივართ ცხედარი.
გულში ცოცხალი გრძნობა მაქვს,
მოუსვენარი, მყეფარი.
ჩემს თვალებს ვეღარ აშინებს
ცრემლი და სისხლი მჩქეფარი,
არც საკუთარი, არც სხვისა,
ჩვენი ტყე-ველის მღებარი.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ვაჟა ფშაველა
მშვიდობა შენს ნეშტს, მგოსანო,

ქართლისა წყლულთა მოზარე,

მშვიდობა, სულო ძლიერო,

თავის სამშობლოს მოყვარე!..

დიდება შენს ჩანგს, რომ ბევრჯელ

თვალზე ცრემლები მომგვარე...

არ დაივიწყა სამშობლომ

შენი მის ბედზე ტირილი,

მედგარი სულის კვეთება,

შავბედობაზედ ჩივილი,

დაუშრეტელი ნაღველი,

წყრომა და გულის ტკივილი.

მადლი შენს თანამოძმეთა, -

მიწა გახილეს მშობელი,

შენი სატრფო და სადარდო,

გულს ლახვარ-დამასობელი.

შენი მერანი კვლავაც რბის,

მისი ნავალიც შთენილა,

უმადლოდ არ დაკარგულა,

თუ ოდეს ცრემლი დენილა.

მიიღე ჩემი სალამიც,

გამოგზავნილი მთიდამა,

“ჩვენი არაგვიც” მუხლს გიყრის,

გადმომქუხარე კლდიდამა;

თვის “ატეხილი ჭალები”

ცრემლით ატირა ცხარითა,

სმენად გადიქცნენ ისინიც,

გრგვინვა რო ესმათ ბარითა,

ქედებმა თავი იდრიკეს,

ფიქრით მოიცვნენ მწარითა,

ამწვანებულნი მწვანედა,

განათებულნი მთვარითა.

1893 წ.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
რა-გინდა ბედმა მიმტყუვნოს
ვაჟა ფშაველა
(სიმღერა)

რა-გინდა ბედმა მიმტყუვნოს,

რა-გინდ ვარამმა მკბინოსა,

კიდევ შავმღერნებ ერთხელა,

რომ გულმა მაილხინოსა,

მურის მაგივრად არა სჯობს,

პირს ვარდი მაიფინოსა?!

რა კაცი ჰქვიან იმასა,

ვინც ჯავრის ხდება ვირადა!

ადე, შაჰხედე ქვეყანას,

გორიდამ გორის პირადა!

წეღან რო ჩალად არ გიჩნდა,

დაგიფასდება ძვირადა;

რაც უნდა უძლური იყო,

თავს სცნობ უსწორო გმირადა...

არავის არ დაედები

ტყლაპად და ქალმნის ძირადა,

მოზღვავებული ნაღველი

მოგეჩვენება ლხინადა.

1890 წ.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined30 Nov 2008
Posts4430
კარმა0
OFFLINEPROFILE
საქართველოში

საქართველოში იბადებოდნენ
და შემდეგ მუდამ წუხდნენ ამაზე:
ეჰ... წუთით მაინც დაბრუნდებოდეს
ჩვენი ბავშვობა და სილამაზე.
თავს არ მოიკლავს ქართველი, არა,
ის შეიძლება, ბრძოლაში მოკვდეს
ერთი იმედით: სიცოცხლე მარად
გაგრძელდეს ქვეყნად და განმეორდეს.
საქართველოში როცა კვდებოდნენ,
უფრო და უფრო წუხდნენ ამაზე:
ეჰ, წუთით მაინც დაბრუნდებოდეს
ჩვენი ბავშვობა და სილამაზე!
ჩვენ ვაჟკაცობა ძველთაგან მოგვდევს,
ყველამ გაიგოს, ყველამ იცოდეს!
ჩვენ, შეიძლება, ბრძოლაში მოვკვდეთ,
მაგრამ არც მაშინ ვტოვებთ სიცოცხლეს.
რადგან სიცოცხლე ასე ნავარდობს,
სიკვდილის ყველა კარი დარაზეთ
და იმ ბედნიერ დღეს გაუმარჯოს,
როცა ჩვენ გავჩნდით ამ ქვეყანაზე!

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ვაჟა ფშაველა
ჩქარა ამწვანდით, ველებო,

ჩქარა ამწვანდი, ჭალაო!

ამოღაღანდი, ჯეჯილო,

სად არის შენი ძალაო?

ნათესი პური რა იქნა,

ნეტავ სად დაიმალაო?

მომწყინდა ხეების კორტნა

და პირი დამეღალაო,

თოვლმა, ყინვამ და ქარ-ბუქმა

სულ-გული გამიწყალაო.

შვილები შემომტირიან:

“ძუძუ გვწყურია, დედაო!”

შემზარავს ჩემივე თავი,

ტანზე რომ დავიხედაო:

მარტო ძვალი და ტყავი ვარ,

რძე საით ჩამიდგებაო?

უმწვანოდ მომკლავს სიმშილი,

შვილებიც გამიწყდებაო.

ოჰ, გაზაფხულო, სადა ხარ?

რად იგვიანებ, ნეტაო?

გავრეკავ შვილებს საკორტნზე,

ველი რო ამწვანდებაო.

მთვარე ამოვა ცაზედა

და მზე კი დაბრძანდებაო.

აბა სადა ხარ, ჯეჯილო,

სადა ხარ, ველო მწვანეო?!

ცოტაოდენი წყალობა

ჩვენთვის რად დაინანეო?!

იხარე, ჭალავ, მინდორო,

და წვიმით დაინამეო;

თქვენა ხართ ჩვენი მშობლები,

გლოცულობთ დღე და ღამეო.

1906 წ.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ვაჟა ფშაველა
შვილო, რად სტირი ნეტარა,

რა უბედობა გეწვია?

ჭირში ყოფნის დროს გაძლება

მუდამ ვაჟკაცის წესია!

ვაჟკაცს არ ჰშვენის ცრემლის ღვრა,

ქვითინი დიაცურადა.

მტერს ხმალი უნდა საფთხულად,

კვალზედ მიყოლა მგლურადა.

აგრემც ექმნები პაპაშენს

დღეგრძელიო და სრულიო,

ნუ დაისვენებ, ებრძოლე

მტერს, მინამ გიდგა სულიო.

შვილო, მეც ეგრე ვიყავი,

ეგ არის ჩვენი რჯულიო.

1886 წ.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined30 Nov 2008
Posts4430
კარმა0
OFFLINEPROFILE
საქართველო იყო მათი საოცნებო სახელი

ძველად თურმე, როცა მტრების უთვალავი ჯარები
მოდიოდნენ, რომ გაეღოთ საქართველოს კარები,
მამაკაცებს გვერდით ჰყავდათ, ვით ფოლადის ფარები,
და მტრებს მათთან ერთად სცემდნენ საქართველოს ქალები.
ისე მტკიცე იყვნენ თურმე, ვით მეტეხის კედელი,
გმირი თამარ ვაშლოვნელი და მაია წყნეთელი.
მათი ხმალი ცეცხლს აფრქვევდა, მტერი თრთოდა ვერანი,
საქართველოს ცის ფერს ჰგავდა ფერი მათი მერანის.
სადაც უნდა ყოფილიყვნენ, მარად დაუზრახველნი, —
საქართველო იყო მათი საყვარელი სახელი.
ბრძოლის ველზე მიდიოდნენ რაინდული ოცნებით,
მიდიოდნენ და მიჰქონდათ ჩალისფერი დროშები,
ბევრჯერ სისხლით შეღებილა მათი ავგაროზები.
სადაც უნდა ყოფილიყვნენ, თუნდ სამარის კარამდის,
ოსმალეთის მიწა იყო, თუ მინდორი მარაბდის, —
საქართველო იყო მათი საყვარელი მარადის.
სადაც უნდა აღემართათ სატევარი და გორდა,
ვაჟკაცურად მიიწევდნენ, ვაჟკაცურად გაჰქონდათ —
სპარსეთში თუ დაღესტანში, კრწანისთან თუ შამქორთან,
საქართველოს ერთი მუჭა ცხელი მიწა თან ჰქონდათ.
სიკვდილის წინ რუსთაველის შაირების ძახილით
მიწას გულში ჩაიკრავდა ქართლელი თუ კახელი, —
საქართველო იყო მათი საოცნებო სახელი.
შვილებს ომში აგზავნიდნენ წარბშეკრული დედები,
აგზავნიდნენ, აბარებდნენ დედურ დაიმედებით:
თუ ისარი ზურგში მოგხვდეთ, არ დაიჭრათ მკერდები,
ხელმეორედ ნუ გენახოთ საქართველოს ედემი!
ისე მტკიცე იყვნენ თურმე, ვით მეტეხის კედელი,
გმირი თინა წავკისელი და მაია წყნეთელი.
მათი ხმალი ცეცხლს აფრქვევდა, მტერი თრთოდა ვერანი,
საქართველოს ცის ფერს ჰგავდა ფერი მათი მერანის.
მამულისთვის დაიღუპნენ ვაჟკაცობის მსახველნი,
საქართველო იყო მათი უწმინდესი სახელი.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ალუდა ქეთელაური
ვაჟა ფშაველა
(ხევსურების ცხოვრებიდან)

I

მაცნე მოიდა შატილსა:

- ქისტებმა მოგვცეს ზიანი,

დაგვიწიოკეს მწყემსები,

ავნია, ავი-ზნიანნი.

ალუდა ქეთელაური

კაცია დავლათიანი,

საფიხვნოს თავში დაჯდების,

სიტყვა მაუდის გზიანი;

ბევრს ქისტს მააჭრა მარჯვენა,-

სცადა ფრანგული ფხიანი.

ცუდას რად უნდა მტერობა,

კარგია მუდამ მტრიანი!

ქისტებს წაუსხამ ცხენები,

ალუდაისიც ფთიანი.

გუმან აქვ, გადაავლიონ

არხოტის თავი მთიანი,

გადაბერტყინონ ნალითა

ქუჩი მთებისა ცვრიანი.

ეს რო ალუდამ გაიგო,

თოფს დაუპირა ტალიო;

აისხა იარაღები,

გააფხავიდის ხმალიო;

გაუშინჯიდის ვადანი,

ხმალს არ მაუტყდეს ტარიო.

ცისკრის ხანია, მტერს მისდევს

კლდის შავარდენი ჩქარიო.

გათენებისას ჭიუხში

შურთხმა დარეკა ზარიო,

ძაღლებს-კი სძინავ თეოზე,

ჯერ არ გაშლილა ცხვარიო.

მალე შააგდო ალუდამ

ქისტების ნავალს თვალიო.

მარჯვედვე გადაეწია,

თოფმა გაიღო ჩქამიო:

ერთს ქურდ-კანტალას ღილღველსა

ცუდი დაუდგა წამიო;

გადავარდება ცხენზეით,

ყელ-თავქვე ეკიდებისა;

ნატყვიარი სჭირს ბეჭის თავს,

ზედ ცეცხლი ეკიდებისა;

ამხანიგ-მოკლულ ღილღველი

ჩახმახსა ეზიდებისა.

გამასტყვრა მუცალის თოფი,-

კლდის პირი დაიშლებოდა,

ნაძოძი ტყვიის ალუდას

კალთაში ჩაეშლებოდა.

- არა გჭირსაა, რჯულ-ძაღლო?! -

მუცალი ეუბნებოდა.

- ნუ გგონავ, მჭირდეს, რჯულ-ძაღლო,

ყმასა გუდანის ჯვრისასა.

ხმა ალუდაის თოფისა

ჭეხასა ჰგვანდა ცისასა.

- არ მოგხვდაუა, რჯულ-ძაღლო? -

ისევ ეძახის იმასა.

- მუცალს არა სჭირს, რჯულ-ძაღლო, -

ნამტვრევს მაშლიდა კლდისასა...

- ოჰო, ქუდ გაუხვრეტია,

წვერებსა სტუსავს თმისასა.

- მაღლა დაგიცდა, ბეჩავო,

კენჩხას არა სჭირს ძვლისასა.

გამოსტყვრა მუცალის თოფი,

ტყვია ჩქამს იზამს მქისესა,

გაუტეხს ქეთელაურსა

საპირის-წამლეს რქისასა.

- არც ახლა გჭირსა, რჯულ-ძაღლო?! -

ზედაც დაჰვედრებს იმასა.

- არა სჭირს, არა, რჯულ-ძაღლო,

ყმასა გუდანის ჯვრისასა,

გამმარჯვედ ჯვარი დაჰყვების,

ძალს შაახვეწებს ღვთისასა.

გულს არ ჰხვდა, ნუ გეგონების,

ამტვრევდა წამლის ქისასა.

რაკი სრევაზე მიდგება,

ჯავრს არც მე შავჭამ მტრისასა.

შატილიონის ნასროლი

ქისტს უმტვრევს გულის ფიცარსა.

- არც ახლა გჭირსა, რჯულ-ძაღლო?! -

შამაუჭყივლებს ქისტასა.

- გულში მჭირს, გულში, რჯულ-ძაღლო,

ვაჰ ცდასა მუცალისასა!

ძმაც ხო მამიკალ, მეც მამკალ,

რა ვუთხრა მადლსა ღვთისასა?

მუცალს არ სწადის სიკვდილი,

ფერს არა ჰკარგავს მგლისასა,

მაჰგლეჯს, დაიფევს წყლულშია

წვანეს ბალახსა მთისასა.

ერთიც ესროლა ალუდას,

ხანს არა ჰკარგავს ცდისასა.

თოფიც ალუდას გაუგდო,

ერთს კიდევ ეტყვის სიტყვასა:

- ეხლა შენ იყოს, რჯულ-ძაღლო,

ხელს არ ჩავარდეს სხვისასა.

სიტყვა გაუშრა პირზედა,

დაბლა გაერთხა მიწასა.

ალუდას თოფი არ უნდა,

ატირდა როგორც ქალიო;

არ აჰყრის იარაღებსა,

არ ეხარბება თვალიო.

თავით დაუდვა ხანჯარი,

ზედ ეკრა სპილოს ძვალიო,

გულზედ ძეგლიგი დაადვა,

მკლავზედ ფრანგული ხმალიო.

მარჯვენას არ სჭრის მუცალსა,

იტყოდა: ცოდვა არიო;

ვაჟკაცო, ჩემგან მოკლულო,

ღმერთმა გაცხონოს მკვდარიო.

მკლავზედაც გებას მარჯვენა,

შენზედ ალალი არიო,

შენ ხელ შენს გულზედ დამიწდეს,

ნუმც ხარობს ქავის კარიო,

კარგი გყოლია გამდელი,

ღმერთმ გიდღეგრძელოს გვარიო!

სიგძივ გაჰხურა ნაბადი,

ზედ გადაადვა ფარიო.

II

მზემ აიწია ცაზედა,

ნისლებმ დაწირეს ხევები;

მისჯარებიან ცის კიდეს

კავკასიონის დევები.

აშლილან სანადიროდა

ქორებ, ფრინველთა მლევლები;

სოვნი არწივებს მასდევენ,

მუქთად ჭამისთვის მხლებლები.

ჯიხვნი მაებნენ მყინვარსა,

მადლი რქათ ადგა ღვთისაო.

ხევი-ხევ შამოყრანტალებს

ყორანი ავის ხმისაო:

“მამკვდარა ქისტი მუცალი,

თვალნ უნდა ვსჭამნე ყმისაო,

გულ-ღვიძლი ამოვარიდო,

კალთა დავხურო მხრისაო”.

შატილს ჯერ არ ჩასწდომია

შუქი შუადღის მზისაო,

არ ჩაუშვებენ ჩამსვლელსა,

ცა ახურია კლდისაო.

ყმა მოიდოდა გორი-გორ,

არ ეწონება თავია;

პირს დასწოლია ნისლები,

გულით ნადენი, შავია.

ტახტაზე დაუკიდებავ

მუცალის ძმისა მკლავია,

ვერცხლით მორთული ბაზალა, -

ეგ ხოროსნული ხმალია.

მეება ჭიუხიანსა,

სადაც იმედას ქავია,

ზაფხულს თოფის ხმას იყურებს,

ზამთარ ჩამუდის ზვავია.

ბევრჯელ მაასწრო დელგმამა,

ჰყეფდა ყორანი შავია.

დაჰფამფალებდა თავზედა

გაუმაძღარი სვავია,

ვერვინ მაჰრივა იღბალი,

ვერავინ უყვა ავია.

ურჯულოს ხელებსავ ადნობს

ზედ მზის სხივები მწვავია.

გველმა ვერ გასჭრა ლიბოი,

დღესაც ცოცხალი არია.

ზოგჯერ ავდარი დადგება,

ზოგჯერ მზე ბრწყინავს, დარია.

რა უყვათ, ბევრი უნახავ

ულვაშ-აშლილი მკვდარია!

ბევრჯელ წასულა საჭალოდ

დახოცილთ სისხლის ღვარია;

შაუღებია წითლადა

ავი არდოტის წყალია.

ვისაც მტერობა მასწყურდეს,

გააღოს სახლის კარია,

სისხლ დაიგუბოს კერაში,

თვითანაც შიგვე მდგარია.

ღვინოდაც იმას დაჰლევდეს,

პურადაც მოსახმარია.

პირჯვარი დაიწეროდეს,

მითამ საყდარში არია.

სისხლშია ჰქონდეს ქორწილი,

იქ დაიწეროს ჯვარია,

დაიპატიჟოს სტუმრები,

დაამწკრიოდეს ჯარია.

სისხლში დაიგოს ლოგინი,

გვერდს დაიწვინოს ცალია

ბევრი იყოლოს შვილები,

ბევრი ვაჟი და ქალია;

იქვე საფლავი გათხაროს,

იქ დაიმარხოს მკვდარია.

შენ რო სხვა მაჰკლა, შენც მოგკვლენ,

მკვლელს არ შაარჩენს გვარია.

შატილს გადმოდგა ბანებზედ

ხევსურთ ქალი და რძალია,

გამეეგებნენ ალუდას

ძმა, ძმისწულები სამნია.

ბევრს უნდა ამბის გაგება,

ბევრნი მოვიდნენ სხვანია.

მიულოციან ალუდას:

- სახელიანიმც ხარია!

ბებერი ჰკითხავს უშიშა

ალუდას ამბავს ცდისასა.

უამბობს ქეთელაური

ამბავს ღილღველის მგლისასა:

“აქით წასულმა, უშიშავ,

კვალი შავაჭერ მთისასა,

მოკლედავ გადავეწივე.

ნავალ დავატყვე ქვიშასა.

ორნ იყვნენ, თოფი ვიხმარე,

წვერს ვერ ვუწვდენდი ხმლისასა.

იმ ცხონებულსა მუცალსა,

რკინა სდებიყო გულადა!

- რას ამბობ? ქისტის ცხონება

არ დაწერილა რჯულადა.

- მით ვაქებ ვაჟკაცობასა,

არ იყიდება ფულადა.

სამ მე ვესროლე. სამ - იმან,

მესამით დავასრულია.

მკერდზე ნაკრავმა ტყვიამა

გაუნაძოძა გულია.

ნატყვიარს ბრძამით იფევდა,

ისრე დალია სულია.

სულს არ აცლიდა ამოსვლას,

კიდევ მიხსენა რჯულია.

ჩვენ ვიტყვით, კაცნი ჩვენა ვართ,

მარტოთ ჩვენ გვზდიან დედანი;

ჩვენა ვსცხონდებით, ურჯულოთ

კუპრში მიელის ქშენანი.

ამის თქმით ვწარა-მარაობთ,

ღთიშვილთ უკეთეს იციან.

ყველანი მართალს ამბობენ

განა, ვინაცა ჰფიციან?!

ვერ გავიმეტე მუცალი

მარჯვენის მოსაჭრელადა,

გული გამიწყრა, არა ჰქნა,

რაც საქნელია ძნელადა:

“დაე დააკლდეს სახელსა,

მე გირჩევნივარ მრჩევლადა”.

ხევსურთა ახალ-უხლები

გადაიქციან ტყემლადა,

ავად შაჰხედნეს ალუდას,

შაუძრახნიან ხმელადა:

“მოკვდი, სიკვდილი გირჩევნავ,

რა ხარ სიცრუის მთქმელადა;

აიხსენ გველის-პირული,

დიაცთ გადუგდე ცხემლადა;

ფარი - ქსლის ჩასაბეჭავად,

ხირიმ - გაუდვან გარადა;

დამბაჩა გამოადგებისთ

საბრუნლად, თითისტარადა!

გამოჰქცევიხარ ქისტიშვილს,

გადუქცევიხარ ქალადა.

მაჰკალ, მარჯვენა არ მასჭერ,

უკვენ მისდევდი მა რადა?!”

ზურგი აქციეს ალუდას

პირითა ჯავრიანითა;

თავ-თავის სახლებს მიჰმართეს

ჭერხოთით კარიანითა.

გაწირეს ქეთელაური

გულითა ნარიანითა,

სახელსა ალუდაისას

იძახდენ ბრალიანითა,

შატილს მინდიაც მოიდა

ზერდაგით რვალიანითა,

წელზე ნარტყამის ფრანგულით,

მკლავითა ფარიანითა,

თორმეტის ქისტის მამკლავი

შუბითა ტარიანითა.

ირემს ჰგავ მინდის წითლაი

შუბლითა მთვარიანითა.

ალუდას აუგს ეტყოდენ

სიტყვითა შხამიანითა.

იწყინა, შუბლი დაკეცა

ნაოჭით ზარიანითა.

- ნუ იტყვით ვაჟკაცის აუგს

ენითა ქარიანითა.

ადვილად მტერი მოგიკვდესთ,

ადვილ გავიგო მართალი.

ბევრ დაღონება არ გვინდა,

ერთი დღის მეყოს საგძალი,

გზა-კვალი არ ამერევა,

ყოველ მხრივ ვიცი სავალი,

დღესავ მოგივათ მინდია,

მანამ დაბრძანდეს მრავალი.

ქუსლი ჰკრა, წითლა გამალდა,

ნიავქარივით მავალი.

III

დაბნელდა, წყალნი ტირიან,

კალთა გვეხურვის ღამისა;

დროა ვარსკვლავთა ჟიკჟიკის,

მცვრევა ბალახზედ ნამისა,

მკვდართ სულთ საფლავით გამოსვლის.

დრო მათ სიმღერის წყნარისა.

დევნი გამოვლენ კლდიდამა,

ხევ-ხუვში ეხეტებიან.

ყველამ ივახშმა და ახლა

საძილედ ემზადებიან.

- პურ მიირთვიო, - ალუდას

და-დედან ეხვეწებიან.

- მე პურ არ მინდა, დედაო,

გული შამეკრა რადამე,

წუხელ ცუდ სიზმრები ვსინჯე,

რიგში ვიყოდი სადამე.

წინ გვედვა მიცვალებული,

ხევსურნ შაწყენის ისხდენა.

სალაშქროდ დამზადებულნი,

ზოგნი კარებზე იდგენა.

მენაც იქ ვიყავ, ვტიროდი,

როგორც წესია კაცისა.

გუმანი მქონდა სალაშქროდ,

ხანიც მოვიდა წასვლისა.

ერთს წამს ხელ ვინამ დამტაცა,

ტარი ჩამიდვა ხანჯრისა.

შავხედენ, მუცალი იყო,

ტანთ ეცვა ჯაჭვი რვალისა,

გულზე ემჩნივა ნიშანი

მე-დ იმის ბრძოლის წამისა,

ეფინა ნატყვიარშია

ლეგა საფევი ბრძამისა,

კლდედ იდგა, გაუტეხლადა,

ცრემლ არ ჩამოსდის თვალისა.

“მინდა სიკვდილი, არ ვკვდები,

მამკალო, მითხრა ხვეწნითა.

თქვენ დაგრჩეს წუთისოფელი,

მე-კი წავიდე ქვეყნითა,

დაძეღით, ხევსურთ შვილებო,

ლაშქრობით, ხმლების ქნევითა”.

დავჯე, ჯამ ვინამ დამიდგა,

კაცის ხორც იყო წვნიანი,

ვსჭამდი, მზარავდა თუმცა-ღა

კაცის ხელ-ფეხი ძვლიანი.

რასა ვსჩადიო, ვსჯავრობდი,

უმსგავსი, შაჩვენებული.

“ჭამეო, რამამ მიძახა,

ნუ ჰხდები გაშტერებული:

კიდევ მიმირთვით ალუდას

წვენ ხორცი გაცხელებული”.

მიმატეს კაცის ულვაშით

წვენ-ხორცი შანელებული...

სიზმართ დამტანჯეს, იმით ვარ

გუნება-აღელვებული.

IV

თენდება, მთის წვერნ დაწითდენ,

ნისლნი აგროვდენ მთებზედა.

დგება, იღვიძებს სოფელი,

მგზავრი მიდ-მოდის გზებზედა.

სოვნი სამგზაგროს წავიდენ,

მთა-ბარს მაავლეს თვალია;

რამდენს ფრაშ-ფრაშში არიან,

ცას ვერ გაავლეს კვალია!

ვინ მოდის წითლის ცხენითა,

გამაიარა წყალია?

- მოხველ მშვიდობით! - მინდიას

ხევსურთა შაუძრახნიან. -

რა მაიტანი ამბავი? -

შორითვე დაუძახიან.

- ახლებო, სისხლი გიფუისთ,

სჭრითა და ჰკერავთ გულითა,

გულს ათრევინებთ გონებას,

თავს აჭრეინებთ ცულითა,

ადვილ ვერ იცნობთ ვაჟკაცსა

მის ვაჟკაცურის რჯულითა!

ერთურთს ნუ დააჩაგვრინებთ,

გული-დ გონება ძმანია.

მართალი არი ალუდა,

თავს არ დამექცნენ ცანია!

თუ არა გჯერათ, ქისტისა,

აი, მოჭრილი მკლავია.

ენა ქარქაშში გეჭიროსთ,

ადვილ ნუ იტყვით სიტყვასა,

ადვილ ნუ იტყვით ვაჟკაცზე,

არა ვარგაო, იმასა!

ხელი ალუდას მიართვის:

- წაიღ, მიაკარ ქავადა!

- თუ ხელის მოჭრა მდომიყო,

გან ვერ მოვსჭრიდი თავადა?

ვერ გიქნავ კარგად, მინდიავ,

საქმე მოგირთავ ავადა;

რაად მინდარის, ვერ მიხმლობს,

არ გამოდგება ფარადა;

მთაში წავიღო, არ მითიბს,

არც მარგებს თივის კავადა.

წაიღე, თუ გწამ უფალი,

ნუღარ მაჩვენებ თვალითა.

კაის ყმის მარჯვენა არი,

გული მეწვება ბრალითა.

რაად სწყრებიან ხევსურნი,

რადა ტყვრებიან ჯავრითა?!

მტერს მოვკლავ, კიდევ არ მოვსჭრი

მარჯვენას მაგათ ჯაბრითა!

“წესი არ არის მტრის მოკვლა,

თუ ხელ არ მასჭერ დანითა”.

ვაი ეგეთას სამართალს,

მონათლულს ცოდვა-ბრალითა!

V

ჟამი მოვიდა საუფლო.

ხალხი ხატობას დიოდა:

უნდა აცნობონ ბატონსა

ვისაც-კი რამა სტკიოდა.

მოქუჩდა ქალი და კაცი

სახვეწრით ცხვრით და ხარითა;

მიართმევდიან ბატონსა

სახვეწარს ბეღლის კარითა.

ეს ვინ-ღა მოდგა, ნისლივით,

თითბრით ნაზიკის ხმალითა?

ხევის ბერს აძლევს მოზვერსა,

დადგა დახრილის თავითა.

- ვის ამწყალობნებ, ალუდავ,

ამა კურატით შავითა? -

ჰკითხავს ალუდას ხუცესი

გადაწეულის მკლავითა.

დიდია ჩვენი ბატონი -

გუდანის ჯვარი თავითა,

საყმონიც ძლიერნი ჰყვანან,

ღვთითა და ღვთისა ძალითა.

კარგი ყმა უყვარს ბატონსა,

წყალობა ემეტებისა;

ვაჟკაცნი იმედიანნი

ჩვენს ბატონს ებედებისა.

მითხარ სახელი, ვის სწირავ,

იმასამც შაეწირება.

ხანჯარს აიძრობს, დიდების

სათქმელად დაეღირება.

- ეგ სამხვეწროა, ბერდიავ,

ძოღან მოკლულის ქისტისა.

მუცალს ეტყოდენ სახელად,

მაუნათლავის შვილისა.

კარგადაც დამიწყალობნე,

გამიმეტებავ მისთვინა,

როგორც უნდომლად მოკლულის

თავის ლამაზის ძმისთვინა.

- გაურჯულებულს არჯულებ,

შენ ეგ არ შაგიხდებისა,

ქისტისად საკლავის დაკვლა

კარგად არ მოგიხდებისა.

მამით არ მოდის ანდერძი,

პაპით და პაპის-პაპითა,

გონთ მოდი, ქრისტიანი ხარ,

ურჯულოვდები მაგითა;

ეშმაკს ნუ მისდევ... ეგ სიტყვა

როგორ ამოგცდა ბაგითა?!

რამდენ სხვა მაჰკალ, შენს ქავზე

ხელებ ჯღრდესავით ჰკიდია.

ზოგი ლეკისა, სხვა ქისტის,

მარჯვენეების ხიდია;

ციკანიც არვის დაუკალ,

განღამც კურატი დიდია.

როგორ ვახვეწო უფალსა

ძაღლი, ძაღლების ჯიშისა,

მანამ სჯობს, ცანი დამექცნენ,

ზურგი გამისკდეს მიწისა,

ან თუ ზღვამ დამნთქას უძირომ,

სადილი ვსჭამო ქვიშისა!

ფერი ედება ბერდიას,

ფერი სხვა-რიგის შიშისა.

- ზღვენსა ნუ გამიმსუბუქებ,

მადლი თუ გწყალობს ღვთისაო,

ყმა ვარ მეც გუდანის ჯვრისა,

ხევსური თქვენის წყლისაო,

მითომ ერთნი ვართ, ბერდიავ,

მცხოვრებნი ერთის მთისაო.

- ტყუილად სცდები, ალუდავ,

ტყუილად იცვეთ პირსაო.

გაჯავრდა ქეთელაური,

ფერი დაიდვა მგლისაო;

ხელი დაიკრა ფრანგულსა,

შუქი ამოხდა მზისაო.

უქნივა მოზვერს ქედზედა,

თავი მიგორავს ძირსაო.

თან შაეხვეწა ბატონსა,

ნუ შამიცოდებ შვილსაო,

ალლადა ჰქონდეს მუცალსა,

მაგ მოუნათლავ გმირსაო.

ბერდია ჯაგარაშლილი

ხალხისკე იზამს პირსაო.

- გაგონილაა, - იძახდა, -

ასრე აგდება რჯულისა:

საკლავს თვითონ ჰკლავს ალუდა,

მამხსენე ქისტის სულისა,

ხალხო, მინდარის გავიგო

პასუხი თქვენის გულისა.

დაჯარდით, ხევსურთ შვილებო,

ყველანი - დიდნი, მცირენი, -

სამართალი ვქნათ, ვუმტვრიოთ

ალუდას სახლის დირენი;

ნუ დაინანებთ, ექმნენით

ცოლ-შვილის ამატირენი.

მოკვეთილ იყოს, სხვა ქვეყნის

ცა-ღრუბლის შანამზირები.

წადით, უმტვრიეთ შავ-ბნელსა

სახლისა, ციხის კარები.

ცეცხლი მიეცით საძნოვარს, -

ცასა სწვდებოდეს ალები,

სათემოდ გამოირეკეთ

ცხვარი, ძროხა და ხარები.

შატილს ცოლ-შვილი უტირეთ,

გუდანს - შინშნი და ქალები;

ჰრისხამდეს ჩვენი ბატონი,

არ არის შასაბრალები.

ამის გამგონე მინდიას

მაუწყლიანდის თვალები,

ვეღარასა ჰშველს ალუდას,

გულზე გადიწყვის მკლავები,

შასმულებმ ხევსურთ შვილებმა

მაიმარჯვიან ფარები,

უნდა სცან ქეთელაურსა,

კაპასად ჟღერენ რვალები.

ჯარად დამსხდართა ხევსურთა

თავზედ წაადგა ბალღები,

ერთს ხელში დაუჭერია

მარჯვენის ნახრავ ძვალები.

- ვაჟნო, ვინდომებ თქვენთვისა

წყალობას ბატონისასა,

საკარგყმო დამალეინეთ,

მოგიტანთ ხელსა მტრისასა.

ყორანს მიჰქონდა ბრჯღალითა,

ყურეს უმარჯვდა კლდისასა.

იმ დროსა ვსტყორცნე ისარი

ლაღად მიმავალს ცისასა;

მართალ გამოდგა ნასრევი,

ყორანს უვლიდა ფრთისასა;

კლანჭით გაუშვა ნადავლი,

გადმეესრია მიწასა.

- მუცალის მარჯვენა არი,

მიზეზი ხევსურთ რჩევისა, -

წყრომით იტყოდა მინდია, -

მიზეზი იმათ წყევისა;

მე მივუტანე ალუდას,

ფერი დავადევ წყენისა;

რო არ მიიღო ალუდამ,

სიღრმე ვაჩვენე ხევისა.

- წაიღეთ, - ამბობს ბერდია, -

ტოტი ურჯულოს ძაღლისა,

არა ვართ ხევსურთ შვილები

ყმანი ეშმაკის, ალისა.

ძაღლს მიუგდიან საჭმელად

ხელი მუცალის მკლავისა.

პირი არ ახლო ქოფაკმა,

მორთო ღმუილი ბრალისა.

ხევის ბერ იტყვის ბერდია:

- ხევსურნო, ნახეთ თვალითა:

ძაღლი ძაღლის ძვალს არ სტეხსო,

თქმულია იმავ თავითა.

ქისტის მარჯვენას ბალღები

დაბლა ათრევენ კავითა.

VI

თოვლი სთოვს, ქარი ბობოქრობს,

ყელებ შაკრულა მთებისა;

ჩამოდის ხევად ზოვები,

ჩამონასხლეტნი კლდებისა.

გაუბამ ყინულს ლურჯადა

უბე-კალთები წყლებისა,

მიუნაქრია ერთიან

ვიწრო სავალი გზებისა.

ვის მასწყენია სიცოცხლე,

გზას ის ვინ გაუდგებისა?

წინ მიდის მგზავრი, მიჰკვალავს,

ხუთიც უკვენა ჰყვებისა.

სიმშილით შაწუხებული

მთას ღმუის ჯოგი მგლებისა.

“კარგს ნურას ჰნახავთ, ხევსურნო,”

ერთი დიაცი სწყრებისა.

“ავაჰმე, ჩვენო სახ-კარო,

ქვა-ქვაზე აღარ დგებაო,

ციხეზე, ჭერხოს ბოძებზე

ეხლა ყოვები სხდებაო”.

დედა ეტყოდა ალუდას:

- შვილო, იარე ნელაო,

შენთან ვერ გავძლებთ ვერც მენა,

ვერც შენი ცოლი ლელაო,

ბალღები აგვიბოჟირდა,

ხელ-ფეხ დაგვიზრა ძნელაო.

ვაჰმე, რა უგზოდ დავდივართ,

ვაჰმე, როგორა ბნელაო!

ნეტავ არ დასჭირდებაა

ხევსურთა შენი შველაო?!

ვის რა წყალ-ჭალა გვისტუმრებს,

სად რა-რა დავილევითა?

უბინო უსახ-კარონი

სხვაკანაც დავიწყევითა.

ვეღარ მიუვალთ ჩვენს სახ-კარს,

გაღმა შატილის ხევითა.

თავის მიწა-წყლის გაწირვა

ძნელი ყოფილა მეტადა;

მამაკვდავს დავფერებივარ,

გონი გამხდია რეტადა.

მუხლებ არ მამდევს, გულშია

ბნელი ჩამიდგა სვეტადა.

ვაჰ, მამა-პაპის საფლავნო,

კლდენო, დამდგარნო მწვეტადა!

ჯავრობით ეტყვის ალუდა:

- დიაცნო, ნუ ხართ ყბედადა,

მოდით, მამყევით, ვიდინოთ,

ღმერთმ ეს გვარგუნა ბედადა,

ჯვარს არ აწყინოთ, თემს ნუ სწყევთ,

ნუ გადიქცევით ცეტადა!

ერთხელ მაუნდა ალუდას,

ერთხელ მობრუნვა თავისა:

“მშვიდობით, საჯიხვეებო,

გამახარელნო თვალისა!

მშვიდობით, ჩემო სახ-კარო,

გულში ამშლელო ბრალისა!

მშვიდობით, ჩვენო ბატონო,

ყმათად მიმცემო ძალისა!”

გაწირეს მგზავრთა სამუდმოდ

წყალი და მიწა თავისა.

შტერად დამდგარან მთის წვერნი,

ისმის ხვივილი ქარისა.

გადვიდნენ, ქედი გადავლეს,

თხრილი აღარ ჩანს კვალისა.

ერთი მაისმა შორითა

მწარე ქვითინი ქალისა.

1888 წ.

თოფია.

თოფია.

ცხენი.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined30 Nov 2008
Posts4430
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ძველად აქ ჯარებს უხმობდნენ
დაფდაფითა და ბუკითა,
ახლა ყაყაჩო შემომხვდა
ლამაზი ქალის შუქითა.
შემომხვდა, შემომანათა,
ჩინჩხლები შემომაყარა,
ალუჩა-ტყემლის შემოსვლა
და გაზაფხული მახარა…
უცხო კაცად რომ შემიცნო,
შერცხვა და თავი დახარა;
შერცხვა და თავი დახარა,
სიწითლემ გადაუარა,
ალბათ, იმაზე დაფიქრდა,
მოვეწონეო თუ არა?!

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
მუტრუკი მიტომ მუტრუკობს...)
ვაჟა ფშაველა
მუტრუკი მიტომ მუტრუკობს,
დედა ჰყოლია ვირიო.
კაცი ბეჩავის მჩაგრავი
სად გაგონილა გმირიო!
გაიგე ავი და კარგი:
შაუფეროდე ყველასა;
ნუ მიენდობი, ერიდე
კაცს გაიძვერას, მელასა.
ოღონდ ვაჟკაცი ვარგოდეს,
რა უშავ ჩოხის ძველასა.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ვაჟა ფშაველა
ადგილო კურუმ-კურუმო,

ველიან-ჭალიანაო,

სამოთხესავით ლამაზო,

მიყვარხარ ძალიანაო,

რადა ხარ სულ მუდამ დინჯი

შე შურთხის თვალიანაო?

იმსჭვალვის აზრით ქვეყანა

კაციან-ქალიანაო!

შენის გულისთვის თავს იკლავს,

სისხლს და ცრემლს აფრქვევს ყველაო;

შენ არც ჭირს იმჩნევ ჭირადა,

არც დაგეტყობა ლხენაო;

მსმენოდა ნეტამც ერთხელა

მე შენი ტკბილი ენაო,

მენახა აღფრთოვანება

და შენი აღმაფრენაო!

გულში ინახავ დიდ ფიქრსა,

არ გინდა გამოჩენაო.

შენი მტერი და ორგული

უფალმა შეაჩვენაო!

მთვრალი ხარ მხოლოდ ეშხითა,

დღისით - მზით, ღამე - მთვარითა,

ფეხთით არაგვი გიმღერის,

იორი გიზის თავითა.

გარიგებს დედობრივის ხმით,

იყო ჭკვიანად, დინჯადა,

რომ გიხსენებდეს ქვეყანა

მუდამ-ჟამს კაი ბიჭადა!

შემკულსა ყვავილებითა

პირს გბანდეს ნამი დილისა,

გულს გაწვეთებდეს ნექტარსა

სიო ნიავის გრილისა.

ნუ მოსტყუვდები, სიტურფეს

გარეგანს უნდა აზრიცა:

სიმშვენიერეს ტვინისას

ვერ სჯობს სიტურფე ტანისა,

თორემ დაჰკარგავ მაგასაც,

რაც წარმტაცი გაქვს თვალისა.

1906 წ.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined30 Nov 2008
Posts4430
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ვაჟა-ფშაველას
გადმოჰყვა ღამით ღრუბლების ბურანს
უზარმაზარი მხარ-ბეჭის რხევით,
დაეცა ზღაპრულ დევების ბუნაგს
შავნაბდიანი ცალთვალა დევი.
შეაზანზარა კლდეთა კედელი,
დაატრიალა გრიგალი ქართა,
როგორც ხევსური რკინისმკვნეტელი,
დადგა დევების ბუნაგის კართან.
და რა იხილა მან დევის ქალი,
შედრკა, ათრთოლდა, ხმალზე შეჰფიცა:
- მიყვარხარ, როგორც ჩემი ჩარგალი
და საქართველოს მხურვალე მიწა!
შესცინა დევის წუნია ქალმა
ბროლივით თეთრი კბილების ეშხით,
დასწვა ვაჟკაცი ტრფიალის ალმა,
ქალი კი გაქრა ბუნაგის ბნელში.
და როს ფრანგულის გაისმა ჩქამი,
წამს აღრიალდა დევთა ლაშქარი:
ვინ გვესტუმრაო ამ წკვარამ ღამით,
ვინ შემოლეწა ბუნაგის კარი?
- ეს მე ვარ, ვაჟა, ცალთვალა გმირი, —
შესძახა, შესძრა, თან შეერკინა,
და როცა მორჩა, გაღუნა კბილით
მამაპაპური ფრანგულის რკინა.
შევქმნილვარ ხელად, გავჭრილვარ ველად,
დამირბევია ღამე წკვარამი,
მო, დევის ქალო, მო, ჩემო ყველავ,
მო, გამიქარვე გულის ვარამი.
მიეჭრა ხელი გავსებულ მთვარეს,
შემოახვია მინდიას მხრები…
ჩახედა ქალის ამღვრეულ თვალებს,
აიტაცა და გადასჭრა ხევი.
გამოედევნენ დევი მდევრები,
კვლავ დატრიალდა შუბი და ფარი,
დალეწა ხმლები და სატევრები,
კვლავ აიტაცა ტაიჭზე ქალი.
გადინადირა ბნელი ტევრები
და სიხარულის ზათქით და ზარით
ღამეს უტევდნენ ღამისმთევლები,
როცა შეაღო ჩარგალის კარი
მამაპაპური სიმღერის ძალით:
— “მაყრებად მყვანან არწივნი,
ქალის ძმობილი ქარია,
მოვდივარ, მომყავს ყველაი
და ამად გამიხარია,
მომყავს დედალი ხოხობი
დევის პირბადრი ქალია”.
აი ჩარგალიც, სანთლები ჩანან…
შრიალებს ტყე და ფარფატებს ქარი,
შემოეგება ვაჟას ბაჩანა
ჩონგურით ბებერ მუხასთან მდგარი.
და როს გამოჩნდა ბრძენი მისანი…
წუთით გაიხსნა ბუნების კარი
და ახმაურდა არაგვის წყალი,
როგორც ფშაველას ლექსების პწკარი.
უეცრად მოსწყდა ბედაურს მგოსნის
ტანი და ქალი მუხასთან დასვა,
გადაეხვია, დაღალა კოცნით
და წყაროს წყალი პეშვებით ასვა.
თვითონაც მოჰკლა უმალ წყურვილი
და დადგა ბებერ მუხასთან, ზევით
შავ ჩაბალახით პირშებურვილი
შავნაბდიანი ცალთვალა დევი.
რა ჟამი იყო, რა გაზაფხული,
და სიყვარულით განუკურნელი,
იწვოდა გული, ღვიოდა ხნული
და იდგა ნახნავ მიწის სურნელი.
უხურდა ვაჟკაცს ალალი გული,
ისევ მოუნდა შებმა და რკენა,
შეატრიალა ცაში ფრანგული
მაგრამ მოესმა ყვავილთა ენა
— დასცხრი, მგოსანო, ნუ ღელავ შენა!
შედრკა, აკოცა ყვავილებს გაშლილს,
ჩააგო ხმალი აღერებული
და გაეხვია ნახნავ მიწაში
საყვარლის ტრფობით გახელებული.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ვაჟა ფშაველა
ქალო, ქართველთა სულის დგმავ,

ქალო, ქართველთა დედაო!

ტყუილად ვამბობთ შენს სიკვდილს,

თამარს ცოცხალსა გხედაო.

რუსთველის ქებას ჩვეულო,

მეც ქებას გაგიბედაო.

როს ვგრძნობ, იმისებრ ვერ ვმღერი,

რად არ ვჩუმდები ნეტაო?!

არ მოგეწონოს, იქნება,

სთქვა: “რისთვის ითავხედაო,

მონად აღზრდილმა მოლექსემ

სალამი გამიბედაო?!”

შენ თვალთ სხივებმა ამაგზნო,

დამათრო, ამაყბედაო.

საუნჯევ სათნოებისა,

ჩემიც მიიღე ქებაო,

ვინმე საწყალის ფშავლისა!

ცრემლი აღარა მშრებაო.

თამარის სალოცავშია

მოსჩანს ფშავლების კრებაო,

შენთვის მსხვერპლისა შეწირვით

ქალ-ვაჟი ვერა ძღებაო,

შენთვის დაკლულის ცხვარ-ძროხის

დიდი ჩახტები დგებაო.

გულში გვინთიხარ ლამპრადა,

ნათობს და არა ჰქრებაო.

შენს და შოთაის მარჯვენას

ვემთხვიე ზედი-ზედაო.

შენა ხარ ერის სიცოცხლე,

თავი არ მომიკვდებაო!

მოწყალედ გვექმენ ქართველთა,

ჩვენო ლამაზო დედაო!

1915 წ.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined07 Mar 2009
Posts395
კარმა0
OFFLINEPROFILE
ვაჟა ფშაველა
(სიმღერა)

თქვენი ჭირიმე, ჰო, მთებო
ქედაწვდილებო ზეცადა,
რამ გაგაჩინათ, ნეტარა,
ჩემფერის კაცის ბედადა?!
ხან კი რომ დაითოვნებით,
ხან დაგედებათ ნისლიო...

თქვენ როცა გხედავთ, ტივლებო,
მუხლს გიყრით, გული ღონობსა,
თქვენფერად სიამაყესა
გატაცებული გონობსა.
მაშინ კი უფრო მიყვარხართ
როცა ჩამოგდისთ ღვარია,
ქოთობით, ვაი-ვაგლახით,
ისმის ბუნების ზარია.
ნადირნი დაღალულები
კლდის თავებზედა სხდებიან,
თავ-თავქვე ჩამომცქერლები
აქა-იქ იხედებიან,
და კინჭუხებში ვაჟების
თოფნი ლუჭ-ლუჭად ტყვრებიან.

ციტირება პასუხი
   
User avatar
კარენოი დესპანელი
კარენოი დესპანელი
Joined08 Feb 2009
Posts340
კარმა0
OFFLINEPROFILE
დეუჩა?=tavfx= =tavfx= =tavfx=
ასე არ ჯობია?=ko= =ko= =ko=
არ აგვწეწე წეღან კაცოოოოოოოოოო
გაიხარე,ტო

ციტირება პასუხი
   
 
+ ახალი თემა ↩ პასუხი  [ 4161 posts ] 
ჩვენი საყვარელი ლექსები
დესპანი