პოეზია · ლირიკა
ჯამილა
მე ვარ ჯამილა,ასპადანაჰიჯაბით დამაქვს.არაქათგაცლილმტვრიან ქუჩებსთმებით ვაგრილებ.აქ, წელიწადის ოთხივე დროსგაზაფხული მყავს,ხელის თითები მეკვირტებაროგორც მარტის ხეს.მე ვარ ჯამილა,ყვრიმალს ქვემოთმზე ჩამიდის -ბიბილოებზე,ნიკაპზე,ყელზე,შუაღამე ისხამს საფირებს.ხან საიდანღაც ოქროს ჩიტიმომიფრინდება,თან თითო სურას წამიკითხავს,თან დამაფიცებს :ქუჩებს, გზებს, სახლებს,თუნგებს, დოქს,თასებს,მამებს, ძმებს, ბავშვებს,იმამსაც, ქმარსაც ,ბოლოს შარიათს.(გინდა არ გინდა,მაინც შარია)შემახსენებს:რომ ვარ ჯამილა,და ასპადანაჰიჯაბით დამაქვს.