პოეზია · ლირიკა
დაობლებული კუნძული
ცა უფრო ამაღლდებადა თვალებს ფიქრისასბავშვობის დროინდელივარსკვლავებისა და სახეებისღიმილი შეაშრება...მელნის წყურვილით გაიცრიცებასიტყვის ალმასებზე ალესილი,პატრონის თითებივით სევდიანი,ფერმკრთალი კალამი...
და წინაპრისეულ მაგიდაზე —უფლის ხელისგულზე —ნისლიდან ნახევრად გამოსულიდა დაობლებული კუნძულივითდარჩება ლექსი დაუსრულებელი.