პოეზია · ლირიკა
(...ცოდვისთვის შობილს)
იმ მიუწვდომელ მშვენიერებასბავშვი რომ ხედავსქალის სხეულში,თავის პატარა გაურყვნელი წმინდა ხელებითროცა დაბერილ თეთრ ძუძუებსვნებით უჭყლიტავს,ვცდილობ მივაგნო,როგორც ერთი წლის დაბადებიდანმოურიდებლად თავის დედას გაუხსნის საკინძსვარდისფერი ძუძუსთავების დასაწაფებლად.ისევე წმინდა,ისევე დიდი,არის სურვილი ჩემი.მხოლოდ მორალი დაწესებული გარეშემომე შეურაცხმყოფს,ტყუილ ბრალსა მდებსდა მეც ბრალდებულსცოდვისთვის შობილს,გულის სიღრმეშიმიხარია ეს განაჩენი.და სხვებთან ერთადნეტარ წამებსშევურაცხყოფენის გაკილვით,ან იმ ბიბლიურ დაბალიკაცის მიერ მოგონილმაღალ სიტყვებით:`მე დავამდაბლე აი, ეს დიაციდა ამ დიაცს დღეის შემდეგუწოდეთ ბოზი.მე აქ ვმაღლდები პირუტყვულიუკუპროპორციითდა თავს ტაშს ვუკრავ,რადგან არ ვგავარ ვნებააშლილქალთაგან ნაცემიმ უძლურ სხეულს,ვინც იცემა კაფეში ბოზთაგან,რომ ნამთვრალევმა,ღამენატეხმა,დამდაბლება მათი ვერ შეძლოდა საოცარი ყველაფრის მხეთქიხმა ამომძახის გეენის ცეცხლივით:შენ კაცი ხარ, დიდი კაცი, სანამ გიდგება,და ნახევარი ადამიანი.