პოეზია · ლირიკა
*** "თუ ღვთის წყალობით"
თუ ღვთის წყალობით იმ მესხთაწყალი ჩვენც გადაგვესხმება,ჩვენს ხეს აქამდის რაც ესხა,იგივ ნაყოფი ესხმება.ვენახი ავად ნასხლავითუ აღარ გამოგვესხვლება,იგივ ხმა გამოგვასხივებსრა ხმითაც სული მზეს ხვდება.ნუ გეფიქრებით, ვერ გვათნევსმტერი, ზოგან რომ ეს ხდება,დარჩება მესხი მესხადვე,მესხი არ გადამესხდება.შენ მამაღმერთო, უფალო,ვინც ეს ბაღნარი შენარა,ზოგი ქმნა უგზო-უკვალო,ზოგი აფრინა ზენარა,ზოგს მიუჩინა ბაღდადი,ზოგს შირაზი და ბენარა,მაგრამ ეგ შენი ბაღნარივერვინ ვერ გადიშენარა;შენ მზე ხარ ამა სამზეოს,მაღალი, მიუწვდომელი,სიცოცხლის გადასამზერო,გვერდს მოგიდგება რომელი?ვინა თქვა შენებრ საზეოსიტყვა ცათაცა მძრომელი,სიმღერით შემომხაზველიგზა დროთა გადამდგომელი;დიდების ტახტზე დამჯდარობალიშითა და ნატითა,ფერხთ გისხედს მეფეთ სამსჯავრო,პორფირ-ბისონით მათითა.ფართოა შენი დარბაზიკარაპნებ წანამატითა.მოგიდექ კარსა, ამბავიმე ჩემი გითხრა პატიჟთა:ვერსად წაგიველ, დავბმულვარ,მაგ თქმათა ანდამატითა;შენ პაპის პაპის პაპა ხარ,რჩეულთა ზედან რჩეული,მე შვილიშვილი,ვაგლახად ვერაფრით გამორჩეული.დავდივარ, როგორც შემთვრალი,სიტყვით აცრილი გრძნეული,ერთი მოლაშქრე ნესტანისსაძებრად გამოსეული;ბევრს რომ არა სწამს, ისა მწამს,დღეთა ზღაპრული დინება,ჩემთა ფიქრთა და მიზანთა აფრენა, აღორძინება.შემობრუნება ზაფხულის,გზად უჩინართა ჩინებადა სიყვარულის დაფლულისხელახლა გადმოფინება;დღეს ეს ხმა გზად რომ შემექცეს,მოგეგებები მე რითა?ვარდი გაყრია ხელებზე,ვსუნთქავ მით მონაბერითა,შენს სტრიქონს როგორც ელექსირსვსვამ, თუ სათქმელი ვერ ითქვა,ვლოცულობ სამცხის სერებზე,ცრემლებს ვიმშრალებ მღერითა...დავდივარ, როგორც ერეკლე,სულზე ასპინძა მერითმა,ვწერ ვინმე მესხი მელექსეამ ჩემის ბედისწერითა;აუგი როგორ შევკადრო იმ მესხს,* * *66უახლესი ქართული პოეზიის ანთოლოგია67ვინც შენით იწვოდა,ვინც ეგ სახელი, მზეკაცო,ჩემად სახელად მიწოდა.შენს კვალზე გამომიძახა,მწვრთნა, მცემა, არ შემიცოდა,საძრახი მიგმო, მიძრახა,მასწავლა, რაც რამ იცოდა;ჩუნჩხა მინჩხობით ჯავახეთსიქნებ იცოდე, იმისნო,ხსოვნის კარები განახვნეთ,ფიქრნო ჩემნო და იმისნო!რახან მართლის თქმას დავხარბდი,ღმერთო, მეც მომეც იმის შნო,ფეხზე შემდგარი ჩახმახიპირდაპირ გულზე ვიმიზნოიქიდან ავდექ სამსჯავროს,ჯავრნი ჩემსავ თავს შევაბი,თუმც საქართველო აღარ მაქვსდარუბანდიდან სპერამდი.შევლით შემოვლე სამყარო,ვერ მოვაღწიე შენამდი...გულო, ფიქრებში დამჭკნარო,ვარდის წყლის ნამით შენამდი,ეპკურე ტრფობას ცოცხლებად მას,ვისც ულექსოდ შენანდი,ვის მნათი თავზე ევლება:მე დაბლა ჩავალ, შენ ადი,იმის ნაფეხურს კოცნიდეახლის მზის გამოჩენამდი;მასწავლებელო, მასწავლეამა სურვილთა მხილება,სისხლი ლექსებში გავცვალე, _მაკლია გამოცდილება,დავალ, ხან რითმა მაწვალებს,ხან ხმებში ფერთა ცილება,სიტყვისთვის ისე ვკანკალებ,რო მნახო, გაგეცინება;ცხავს არ ვხმარობდი, ცხრილით მაქვსეს ხვავი გამოჩელხული,მაგრამ ბედმა ვერ მირითმა,ვერ დავუარე ფერხული,ვერ ვაფრიალე ბაღდადიწითელ-ყვითლითა შესხმული,თავს ჭირის ოფლი გადამდის,ვერ ვთქვი შენებრი მესხური;რაცა ვთქვი, იქნებ სათქმელადარცა ღირდა და არცა ღირს,ესე ცნოს ჩემმან მაცნემან,არც მათრახს ვხმარობ, არც აღვირს.მივდევ მიშვებულ ავშარას,სულს არ უხდება არტახი,ზე სავარძელზე დამსხდართაძირს ვერ მიუველ თავდახრით,ამად მაქვს დაბლა გაშლილიმე ეს ფიჩვი და ფარდაგი;ხსოვნით რომ მაინც გვახსოვდესამა ქსლისა და ბეჭვისა,ვქმენ ორი ძაფით ნაქსოვი სახე,ღმრთით ანაბეჭდისა,მისი, ვინც მოგვცა სახსოვრადუჭკნობი ტყავი ვეფხისა,თვით დაუწყვილდა მაცხოვარსგაბრწყინებულის ეტლითადა მეთორმეტით აცნობახალხს უკვდავება ლექსისა.ვინც სახე ისე სახოვნადსახა დღესაც რო ვეტრფი და...ხან ცით გალობის ხმა მესმის,ხან მტრის მხარეში შეჭრისა...რა შორს რეკავენ ზარებიგამარჯვებულის ქვეყნისა!..გუშინდელსა ვჭვრეტ, ხვალესაც,ნეტა მენახა, მეჭვრიტა;მე ჩემი ნათელ-მირონითვარ მტვერი მისი ხრმალისა,ვა, ვა, რა ტყვილად ვყვიროდი,ხვალემ იკითხოს ხვალისა.დღეს ხვალეს ვჩივი, ის მტკივა _ვიყო მძებნელი სხვა რისა?სიცოცხლე დამაქვს ვისთვისღა,თუ მან არ გამახალისა,თუ რუსთველური ქართულიარ მესმა მომავლისა;ზემო მხრისა თუ ქვემო მხრის,ახალგაზრდებო, შემოკრბით,წინ ვეფხვის ტყავი იმძღვანეთ,აღფრთოვანებას ეგ მოგგვრით,სჭექეთ ქართული სიმღერაძლევის ზარების შემოკვრით,ცა იწმინდება, დღე ცხრება,მეოცდაერთის მზე მოქრის...