პოეზია · ლირიკა
ჩიტი ნიშნს მიგებს:-ფაფუ!
ვინ იფიქრებდა, ვინ მოელოდაჩემს ამგვარ ტანჯვა-გოდებას –გაბმულს.უცნობ შვილიშვილს საქართველოდანგიხმობ, გეძახი, სადა ხარ, ბაბუ?როცა დავცქერი შენს ღვთიურ ფოტოს,გული პოულობს ტკივილის სალბუნს.ეზოში ყველა ვარდსა და ფოთოლსვკოცნი, თითქოს შენ გკოცნიდე, ბაბუ!როდესაც ბალიშს გამოვფენ დილით,მონატრებული ცრემლებით ნამულს;გამახსენდება სიზმარი, – ტკბილიდა ყვავილებში დაგეძებ – ბაბუ!ვერ გპოულობ და ჩიტი ნიშნს მიგებს:– ვერ ნახავ ცხადში, გაფრინდა, ფაფუ!..ვღონდები და ვთხოვ არსთა გამრიგეს:– სიზმარში მაინც გხედავდე– ბაბუ!ოდესმე მაინც, ფრთებს გაშლი როცა,გამოსდგომოდე შენს ტანჯულ მამულს.შორს უცხოეთში ამ ლექსით გლოცავსშენი უცნობი პოეტი– ბაბუ!