პოეზია · ლირიკა
გაზაფხულია
... დარჩენილა და ორღობეში ატირდა თოვლი.ადიდებულა, ყვიროდა და ბევრსაც იყვირებს.გაშლილ მინდორზესიოსავით შრიალებს მოლი.ტოტზე კვირტებიბარტყებივით აღებენ პირებს,გაზაფხულია!და ჩიორა კვირტი ფოთლებს შლის.შემოეცალათთუთის ხეებს ხავსის ბეწვები,მიდის ზამთარიფეხაკრეფით, სოფლის ბოლოშიატირდა ვაზი –ეს გაზაფხული იბადება გასხლულ ლერწებში.იცინის მზე დასხივხვავიანს, ეტყობა, მოსწონს: –ვაზის თეთრ ცრემლებსგაზაფხული ხბოსავით რომ წოვს.