''საკუთარი მე''... ''ბედისწერა''... სიყვარული'' და ''სიკვდილი''.....
''საკუთარი მე''
'''მე'' არის ის, რაც ნამდვილად ხართ, და არა ის, რადაც გაქციეს''_ამბობს პაულო კოელიო...მაინც რა საოცრებაა ადამიანი? როცა ღმერთმა სამყარო შექმნა, ამ სამყაროს რაღაც აკლდა... და თიხისგან გამოძერწა ადამიანი, სახისა თვისა...და შთაბერა სული... დიახ!_ღმერთმა ადამიანს სული შთაბერა...ცხოველნი მარტო შექმნა, მათთვის სული არ შთაუბერია ღმერთს _სული!_მაინც რაა ასეთი ძლიერი, უტეხი?!..სული, რომელიც თვითეულ ადამიანშია ჩასახლებული ავშვობიდანვე ვზრდით სულს..საკუთარ სხეულში, ჯერ გაუთვიცნობიერებლად...მერე კი.... არადა სული გაცილებით დიდია, ვიდრე სხეული...მას ვტკენთ, მას ვახარებთ... ვანთავისუფლებთ შიგნით, როგორც ბოთლში ჩამწყვდეული ალადინის ჯინივით
საოცრებებს კი, სწორეთ განთავისუფლებული სული ახდენს სამყაროში... _რატომ ვეძებთ ადამიანები?... რატომ ველოდებით ქვეშეუცნობლათ რაღაცას?! რატომ გვჯერა ბოლო წუთამდე სასწაულის?... _იქნებ კოდი, სწორეთ ჩვენს სულშია ჩამარხული?!...მომაკვდავსაც, ხომ ბოლო წუთამდე სჯერა სასწაულის, რომ გადარჩება? საკუთარი ''მეს'' აღმოსაჩენათ, სხვა გზით უნდა წახვიდე ადამიანი, ათასჯერ გავლილსა და გაკვალულზე ვერ იპოვნი საკუთარ მეს...ეკალ_ბარდებიან გზაზე ბევრ ხიფათთან, ტკივილთან ერთად მიუახლოვდები მას გვინდა თუ არა; როცა ადამიანები ცდილობენ ჩარჩოებში მოგაქციონ, თავისივე შექმნილი კანონებით;_რომ ეს მისაღები არაა, რომ ამ სიტუაციაში ასე უნდა მოიქცე, რომ წვიმაშიც კი, ქოლგის გარეშე გასვლა სიგიჟეა..რომ აუცილებელია ფეხსაცმლის ჩაცმა...რომ...ასე და შემდეგ...ამით ჰკარგავ საკუთარ მეს...და იქცევი, ვიღაცისთვის სასარგებლოთ ყველა ადამიანშია ის ''მე'' მაგრამ მის მოძებნაში სხვა ვერ მიგეხმარება... თავად უნდა იპოვნო შენში...მთის ნიავივით თავისუფალი და წყაროსავით ანკარა. ''მეს'' არ სჭირდება სამკაულები, ის ველზე ამოსულ ყვავილსა ჰგავს, რაც უფრო გვიან შეამჩნევენ, უფრო დიდხანს ცხოვრობს და მაონც... გულზე ხელი დაიდეთ და თქვით, რამდენჯერ მოგდომებიათ, ფეხსაცმელები გაგეძროთ და ფეხშიშველა გაგევლოთ წვიმიან ამინდში...მაგრამ შეგრცხვენიათ...რას იტყვის ხალხი ''.. აი, როგორ ვკარგავთ საკუთარ თავს, გვინდა თუ არა, სხვების წნეხის ქვეშ ვექცევით და მათი თვალებით ვუყურებთ სამყაროს, თუ ჩვენს სულში რამე განყენებული გაკრთა, მსწრაფლვე ვაგდებთ...არ ჯდება ნორმებში..._ნუთუ ერთხელ მაინც არ გვიფიქრია, ვინ მოიგონა ეს ნორმები? ვინ დაგვიწესა წესდება ცხოვრებისა?...ჩვენნაირმა...დამიანებმა...მერედა არაფერი არ გამოეპარათ...იმ ადამიანებმა დავიჯერო ყველაფერი იცოდნენ?....და მაინც...ადამიანმა არ უნდა იცხოვროს სხვისი ცხოვრებით, რადგან ის ამით საკუთარ თავს სამუდამოთ ჰკარგავს...იქნებ გედის სიცოცხლე, იმ ერთ რამედ ღირს, სიკვდილის წინ, რომ იმღეროს?!_იმ ერთ სიმღერისთვის მოდის გედიც?!....ვირთხაც კი პოულობს გასასვლელს ჩაკეტილი სივრციდან...და განა ადამიანი ვირთხაზე მეტი არაა...რატომ არ ცდილობს ბორკილები ახსნას სულს და სამუდამოთ განთავისუფლდეს ჩაკეტილი სივრციდან, იმ ჩარჩოებიდან, რომელშიც ბავშვობიდანვე ცდილობდნენ ჩვენს მოქცევას!...შენით უნდა იპოვნო ჭეშმარიტება...ჭეშმარიტების გასაღები კი თვითეულ ადამიანშია დამარხული, სხვა ვერ მიგვიყვანს იმ სიმართლემდე, რომელსაც საკუთარი თავის აღმოჩენა ჰქვია.... წუთისოფელი ''_ნუთუ არაფერს გვეუბნევა ეს სიტყვა?...წუთია ჩვენი ცხოვრება ამა სოფლად...წუთი...და მერე მოდის გარდაცვალება , ერთ განზომილებიდან მეორე განზომილებაში გადასვლა....მაშინ რისთვის გვიბოძეს ...სხეული?...ჭურჭელი სულისა!_ალბათ იმიტომ, რომ ნამდვილი სახელი დავირქვათ ადამიანებმა, ნამდვილ სახელს კი...სიკვდილი გვარქმევს...ვერ გავექცევით... სიკვდილს კი გარდაცვალება ჰქვია.მაშინ , რატომ უნდა გვეშინოდეს? განა, ვინც სიციცხლე მოგვანიჭა, სიკვდილიც მან არ შექმნა ჩვენს გადასარჩენად..._უკვდავება კაცის სულისა, წასვლის შემდეგ მოდის!...რამდენ ხანს გასძლებს შენი სახელი?...გაუძლებს თუ არა ...ქარიშხლებსა და მოწისძვრებს!...აი, რისთვის გვეძლევა წუთი, ამა სოფელში!... ვიპოვნოთ საკუთარი თავი...საკუთარი მე...რომელშიც დასაწყისოც არის და დასასრულიც..რომელშიც დამდაბლებაცაა და ამაღლებაც...სიძულვილი და სიყვარული... სინათლე და სიბნელე...ოღონდ, არ ვიქცეთ სათამაშოებათ, თუნდაც ბედისწერის ხელში...ვიღაცას კი არა, საკუთარ თავს ვებრძოლოთ...რომ საკუთარი მე გავანთავისუფლოთ, ჩარჩოებიდან...რადგან ჩაკეტილ სივრცეში...ყველაფერი ლამაზი კვდება.......
.................................................................................
"ბედისწერა"
მაინც რა არის ბედისწერა? ადამიანს, მართლა დაბადებიდან დასდევს ბედისწერა?!...თუ ისევ ადამიანები იგონებენ ამას, რომ საკუთარი უბედობა გაამართლონ...მაგრამ საითაც არ უნდა გაიქცე, რომელ გზაზეც არ უნდა.გაიარო...ვერასოდეს დაემალები ბედისწერას!...ის ზოგჯერ განგაშივით რეკავს, გაფრთხილებს, მაგრამ ადამიანებს არ გვინდა ყური დავუგდოთ...გონების მაგივრად გულს მივყვებით და...სანამ დასასრულამდე არ მივალთ, ვერ ვხვდებით, რომ ჩვენივე ხელით გავუთხარეთ სამარე საკუთარ სულს!....ბედისწერაა კაცს, რომ მწვერვალზე აგიყვანს...კლდის ქიმზე შეგაყენებს და მერე იქიდან გკრავს ხელს...ისე ჩაგჩეხავს კლდიდან, აზრზე მოსვლასაც არ გაცლის.....ხშირად წამი სწყვეტს ადამიანის ცხოვრებას...ერთი უბრალო წამი!...ამ წამმა შეიძლება ფრთები გამოგასხას, ცაზე წაგიყვანოს, იქ დაგასახლოს....და შეიძლება იმ წამმა ისე დაგანარცხოს, მთელი ცხოვრება ვეღარ შესძლო ფეხზე წამოდგომა... _და მაონც მგონია, ბედისწერა ადამიანებს დედის მუცლიდან ასდევს...ასდევს ლოცვათ, წყევლათ...რომ სადღაც დასაწყისში გაითვალა ჩვენი თვითეული ნაბიჯი...რამდენიც არ უნდა ვიბრძილოთ...არაფერი შეიცვლება, რადგან ბედისწერამ იცის ყველაფერი....ის ყველგანაა....ჩვენთან ერთად იზრდება და ბერდება... ბედისწერა გვაკარგვინებს და გვაპოვნინებს, რომ მერე ისევ დაგვაკარგვინოს...ამბობენ, ადამიანი თვლის თავის მომავალსო!_არა! დამიჯერეთ, ბედისწერაა ესეც...ბედისწერა გვითვლის წამებსა და წუთებს, რადგან, ჩვენ ადამიანები, ძაფმობმული თიჯინებივით ვართ და ისე ვასრულებთ, ვიღაცა უხილავის ნება_სურვილს, გვგონია, ეს ყოველივე ჩვენში მოვიდა...ჩვენით გავთვალეთ.....წამი...საუბედუროთ წამი გვახარებს და წამი გვანგრევს. და თუ ეს წამი გამოგვეპარა, ვერ შევნოშნეთ...დასასრულამდე ისე მივდივართ, ვერავინ ვერ გვამჩნევს...ზღაპარივით, თითქოს ვიყავით და არ ვიყავით...საოცარია, წამი სწყვეტს ადამიანის მთელ ცხოვრებას...წამი ბედნიერებისა და წამი უბედურებისა....და ამ დროს ხმამაღლა გინდა იყვირო_''შეჩერდი წამო!''_ გინდა უსასრულობათ იქცეს წამი.. .გაიზარდოს, რადგან ადამიანის ცხოვრება ისეთი ინერტულია, რომ იქნებ მართლაც ამ ერთი წამისთვის ღირს ამ ქვეყნად მოსვლა, ამ ერთი ბედნიერი წამისთვის...რომელიც გავიწყებს ყველას და ყველაფერს!...ბედისწერა!_ჩვენზე ადევნებული, ბოროტ ხმად ჩასაფრებული... რამდენჯერაც სცდი ფრთები წამოსწიო და აფრინდე, იმდენჯერ განარცხებს უკან და ხარხარით გეუბნება_''შენ ჰეი...სად მიფრინავ...არა გაქვს ფრღ ბი!_არა გაქვს!'' კონსტანტინე გამსახურდია ამბობს ლამაზათ;...არავინ ისე მგრძნობიერად არ მღერის, როგორც მარტოსული, რადგან სიმღერა მარტოობაში იბადებაო.'' ასეა, მარტოსულები ხომ სხვა განზომილებაში და სხვა სამაროში ცხოვრობენ...ყოველ ნაბიჯზე გრძნობენ ბედისწერას და მთელი ცხივრება ცდილობენ არ დაჰყვნენ მის ნება_სურვილს, ეურჩონ...მითითებულ, მინიშნებულ გზისკენ კი არა, თ ვის მიერ ამორჩეულ გზას დაადგნენ, თუნდაც კისერი მოიტეხონ, არას დაგიდევენ...ოღონდ იცოდნენ, ეს გზა მხოლოდ მათია...მათი აღმიჩენილია ...უბედურება, იქნებ სწორედ ისაა, რომ სხვის გაკვალულზე იარო...აკძალულ მხარეს გახედვაც, რომ არ გაბედო.... მაგრამ ასეთი ადამიანები, ხომ ყველაზე მეტად არიან საცოდავები...ასეთების მოსვლას და წასვლას აზრი არცა ჰქონია და არც ექნება...პირიქით, ქარიშხალი ანგრევს სამყაროს, ჯებირებს გადმოსული წყალი ამახსოვრებს ბუნებას თავს...რადგან ყველაფერი დიადი...ქარიშხალივითაა, უცბათ დაგატყდება და წალეკვით გემუქრება... ყველა ადამიანი, მაინც ოკეანეში დაკარგულ მგზავრსა ჰგავს, რომელიც ცდილობს გამოაღწიოს ნაპირამდე და დაღამებას ელოდება, რომ იმედათ სიბნელეში ანთებული შუქურა დაინახოს, თუნდაც მკრთალი სინათლე, რომ იქით დაიძრას, თუნდაც ვერ მიაღწიოს ამ სინათლემდე ...მთავარია დაიძრას, რადგან კაცის ცხოვრება მაინც შუქურას მოძებნაა, ყველამ უნდა მოვძებნოთ ჩვენი წილი შუქურა, რომ წყვდიადი გაგვინათოს!....სულში ჩამომდგარი წყვდიადი...მზე ძლიერია, თითქოს ერთნაირად ანათებს, მაგრამ ყველას ერთნაირად როდი ათბობს...ჩრდილებსაც ხომ მზე წარმოქმნის?...საცოდავია ის ადამიანი, რომელსაც ჰგონია, რომ თავადაა, თავისი ცხოვრების მჭედელი, ასეთები ჩარჩოებში მოქცეულები იზრდებიან...სანამ რამეს გააკეთებენ, ჯერ სხვას უყურებენ, ისინი როგორ გაიგებენ, როგორ აღიქვამენ...ლამაზი იქნება თუ არა მათი გადმოსახედიდან და მერე იწყებენ მოქმედებას...სხვისი თვალებით უყურებენ საკუთარ თავს, მაგრამ ერთხელ თუ დაფიქრებულხართ იმაზე, რომ ყველა ჭეშმარიტებისაკენ მიმავალი გზა, რომ შენით უნდა იპოვნო?!_რომ გასაღებიცა და ბოქლომიც ჩვენს სულშია ჩამარხული....სხვას როგორც უნდა, ისე კი არ უნდა მოერგო ცხოვრებას, არამედ, როგორც სული გიკარნახებს...გონებასაც უნდა გაუწიო ანგარიში, მაგრამ ზოგჯერ გულის ძახილსაც უნდა მიჰყვე, თორემ ცხოვრება მზეზე გაფენილი ჩირივით,,.გამოგაშრობს და გამოგფიტავს... ჩვენშია გასაღები...და ის უნდა ვიპოვნოთ...ტკივილი?!_არ შეგეშინდეთ, ყოველი ადამიანი ტკივილში პოულობს საკუთარ თავს!...მარტოსულობის ტკივილში. უნდა გაანთავისუფლო სული შიგნით, ბრძოლით უნდა მოიპოვო თავისუფლება...რადგან განთავისუფლებული სული ახდენს ამ ქვეყანაზე საოცრებებს!_არ ააქვს მნიშვნელობა, შეიძლება სატუსაღოში პატიმარი, ათასჯერ მეტად იყოს თავისუფალი, ვიდრე რბილ სავარძელში მჯდომი რომელიმე გვამი!...რადგან თავისუფლება გარედან კი არა შიგნიდან მოდის!... დავიჯეროთ, რომ სასწაულები უფრო მეტი ხდება ცხოვრებაში, ვიდრე ზღაპრებში...სულ ციტა რამეა ამისთვის საჭირო...ამოვიდეთ ჩარჩოებიდან და სხვანაირად შევხედოთ განთიადს...მზის ამოსვლას...განა ამაზე მეტი სასწაული ხდება?!...შეხედეთ, როგორ აშრიალებს ხეებს ნიავი...ყური დაუგდეთ...ფოთლები რაღაცას გვეჩურჩულებიან...ჩიტებიც გვიყვებიან, სიყვარულზე და სიძულვილზე...ოღონდ, ნუ აღიქვავთ ამას ჩვეულებრივი თვალებით, თორემ ვერასოდეს იქცევით საინტერესო ადამიანად...ბედისწერაც ხომ, ყოველთვის ძლიერ ადამიანებს დ,ასდევს, არ ტოვებს მომენტს, მაშინვე ფეხთქვეშ მიწას აცლის!ვისაც ჰგონია დროს ატარებს, პირიქით იმას დრო ატარებს თავის ნებაზე!_და იცით რატომ?...ედისწერისგან გათვლილია ყოველი წამი, ყოველი წუთი და საათი!...რადგან ჩვენ ხომ დაბადებიდან...დედის მუცლიდან აგვდევს ჩვენივე ბედისწერა!.
............................................................
" სიყვარული"
რა არის სიყვარული?_სამყაროს დასაბამიდან ცდილობენ ამ კითხვას პასუხი გასცენ...ყველა თავისებურ ახსნას პოულობს სიყვარულისას...გოდერძი ჩოხელი ამბობს ერთ თავის პატარა მინიატურაში; არსებობს თუ არა სიყვარული? არსებობს!! ვიღაცას არ სჯერა და კითხულობს; დაამიმტკიცეთ, რომ არსებობს. იყვარულს კი, ისეთი ბუნება აქვს დამტკიცებას არ საჭიროებს, იგი თვითონ მტკიცდება იქ,სადაც ფეხს დაადგამს...ისევე, როგორც სხვა გრძნობას, სიყვარულსაც აქვს ორი უკიდურესობა... ფრთებს გამოგასხავს, მაღლა წაგიყვანს, სამყაროს ჯადოსნური ფერებით მორთულს დაგანახვებს და... თუ მოინდომა...ფრთებს ჰაერშივე დაგალეწავს და ისე ჩამოგანარცხებს ქვესკნელში, რომ იქიდან ამოსასვლელს ვერასოდეს იპოვნი!...მაინც რა არის სიყვარული?!_იქნებ ბედნიერებასავით, ისიც ძიებაა, ძიებაა ჭეშმარიტებისა, რომ სანამ ეძებ...სანამ გწამს...ცოცხალი ხარ, ამის უნარს დაკარგავ თუ არა, ცოცხალ ლეშად გადაიქცევი.... იქნებ მართლაც ორი განსხვავებული ბუნება ჰქმნის დიდ სიყვარულს, რათა ერთმანეთი შეავსონ....და მაინც მჯერა, რომ ნამდვილი სიყვარული, უცბად, დელგმასავით გატყდება თავს, ყველაფერს დაგავიწყებს და უკან დასახევ ბილიკსაც აღარ დაგიტოვს...რამდენადაც ცდილობ გააკონტროლო, უფრო მეტად ხდები მისი ტყვე...აქეთ გმართავს, აქეთ გაკონტროლებს....ნამდვილ სიყვარულს ვერ დაამაგრებ...ვერ ჩააყენებ დაგუბებული წყალივით, რადგან მაინც იპოვნის გადმოსასვლელს, მაინც გადმოანგრევს ჯებირებს, როგორც არ უნდა გაამაგრო...მაინც ყველაფერს ამსხვრევს. ვერ მოაქცევ ჩარჩოებში, რადგან ნამდვილ სიყვარულს სივრცე უყვარს...მიწაზე ვერ ეტევა...მას სიმაღლეები უყვარს, გონება უძლურია მის დასამორჩილებლად....და მაინც სიყვარული სიკეთეა, უსაზღვრო სიკეთე...ვინც გიყვარს, მისთვის მხოლოდ სიკეთე გემეტება, სადაც არ უნდა იყოს და ვისთანაც არ უნდა იყოს...
სიყვარული არ დადის! სიყვარული დაფრინავს...ლამაზი, მოხატული ფრთები აქვს და მინდვრის ყვავილებით მორთულ მდელოებზე დაფრინავს. მხოლოდ შეყვარებულს შეუძლია სასწაულის მოხდენა, იგი რამდენადაც გტანჯავს, უფრო მეტად ხდება ახლობელი.. რადგან არ არსებობს დიდი სიყვარული ტკივილის გარეშე....მანამდე არ გადაშენდება კაცობრიობა, სანამ ადამიანებს სიყვარულის ნიჭი ექნებათ, არ გადაშენდება რადგან მხოლოდ სიყვარული აშენებს ყველაფერ ლამაზს...სიყვარული ამაგრებს, ნამდვილი, დიდი სიყვარული... მაინც რა არის სიყვარული?ლბათ ერთგულება, სიკეთესთან ერთად...ერთგულება და კიდევ სისუფთავე...ბოლომდე უნდა გაიხსნა, ბოლომდე უნდა გადაიშალო წიგნივით, სულის ყველა კუთხე-კუნჭული უნდა გაანათო, პატარა მისხალიც არ უნდა დატოვო ჩაბნელებული, თორემ იმ ბნელ ადგილას ღვივდება პატარა თესლი უნდობლობისა და ეჭვისა...გაანათე სული....თქვი ისიც კი, რაც გამძიმებს...ნუ, ითამაშებთ, რადგან სიყვარულს მესამე თვალიც აქვს და ოდნავ გაპარულ ბზარსაც უცბათ ამჩნევს...განათდით...მიეცით სიყვარულს ბოლომდე და იგივე მოგეცემათ...თუ ადვილად მოიპოვებთ, ნუ ჩათვლით, რიმ იოლი დასაკარგია..ნამდვილი სიყვარული ხომ ნიღაბს ვერ ირგებს, ვერ მოარგებ...მოდის! გატყდება თავზე და თუ დაკარგავ, ვეღარასოდეს დაიბრუნებ...ერთი და იგივე კარები ორჯერ არ იღება...თორემ დიდი ხანძრისგან მხოლოდ ფერფლი რჩება, რაც ძლიერ იწვის, მალევე იფერფლება, იქნებ ამიტომაცაა, რომ დიდი სიყვარული მალე კვდება....ზუსტად კი კლავენ! აი ისე, თითქოს განაჩენს გამოუტანენ და სიკვდილმისჯილივით, ეშაფოტზე თავწაკრული აჰყავთ....მაგრამ მაინც მგონია, რომ ცხოვრებაში ერთხელ მაინც უნდა იმღეროს ყველამ, გედის სიმღერა, თუნდაც სიკვდილის წინ, გედმა იცის, რომ მოკვდება მაგრამ მაონც მღერის,,,იქნებ ამ ერთი სიმღერისთვის მოდის გედიც?! სწორედ ამაშია სიყვარულის მთავარი ღერძი, რაც ანათებს, იწვის კიდეც...და რაც იწვის კვდება...სამწუხაროდ ასეა...ქვეყანაზე რასაც დასაწყისი აქვს, იმას დასასრულიც აქვს, ესეც ცხოვრების კანონზომიერებაა... აშენებ..გულდასმით აშენებ სასახლეს სიყვარულისათვის, გგონია, რომ ვერაფერს დააკლებს ქარიშხალი და წვიმა, მაგრამ ერთი აგურიც, რომ გამოაცალო, თავზე ჩამოგემხობა...და შენც შიგნით მოგიყოლებს, საკუთარ ნანგრევებში დაგმარხავს...ცოდვაა ადამიანი ამ გრძნობის განცდის გარეშე წავიდეს ამქვეყნიდან...უნდა განიცადო, თუნდაც გეტკინოს, თუნდაც მოგკლას, რადგან სიყვარული ყველაზე დიდი საოცრებაა, რაც კი ღმერთს შეუქმნია...როცა გიყვარს, სადაც არ უნდა იყოს ის, ყველგან გგრძნობ მისი გულის ფეთქვას...მის სურნელს...რომ დაუძახო...ქარი მიუტანს შენი ხმის ექოს...ცხრა მთის იქითაც გააგონებ ხმას.მართალი უთქვამთ, როცა შენ გიყვარს ადამიანი ხარ და როცა სხვას უყვარხარ, ღმერთიო, მე კი...ყველას ვუსურვებ ერთხელ მაინც ყოფილიყოს სასურველი ადამიანის ღმერთი!...სიყვარულია თავად დასაწყისი ამ სამყაროს...მხოლოდ სიყვარულით ანთებულ გულს შეუძლია მთებს შეეჭიდოს...სიკეთის ნერგი ახაროს!...მაშინ დღეგრძელობა ჭეშმარიტ სიყვარულს, რომელზეც ბევრი ლაპარაკობს, მაგრამ ცოტას თუ უნახავს სონამდვილეში!...
.................................................
